แจ้งก่อนอ่าน.....เรื่องนี้มีคำหยาบคายและมีการกระทำที่รุนแรงในบางEPเพราะฉะนั้นใครโลกสวยหรือไม่ชอบนิยายแนวนี้โปรดเลื่อนผ่าน 

เขาเอื้อมมือไปที่หัวเตียงแล้วหยิบซองสี่เหลี่ยมเล็กๆ ที่ฉันคุ้นตาออกมาเพราะฉันเคยเก็บเศษซากของมันมาก่อน มันคือถุงยางอนามัย

"คุณธามคะ อย่า!!!" ฉันกำลังจะบอกกับเขาว่าอย่าทำเพราะฉันรู้ว่าเขากำลังจะทำอะไรแต่เขากลับเข้าใจไปอีกอย่าง

"ทำไม หรืออยากเอาสดกับกู อย่าหวังเลยว่ากูจะยอมสดกับคนอย่างมึง"

สวบ!!!! ปึ่ก!!!!!

"ไม่ กรี๊ดดดดดดด" ฉันกรีดร้องออกมาอย่างสุดเสียงเมื่อเขาสอดใส่ท่อนเอ็นเข้าไปจนสุดทางฉันเจ็บแปลบไปทั้งร่างกาย จนน้ำตาไหลออกมาด้วยความเจ็บปวด

"เชี่ย!!! มึง ไม่เคยเหรอวะ" คุณธามก้มมองดูจุดเชื่อมต่อแล้วอุทานออกมา

พะพาย....

"พายแกโอนเงินมาให้ฉันหรือยัง"

"ยังเลยค่ะพี่แพม"

"แล้วทำไมถึงยังไม่โอนมาห๊ะแกรู้ไหมว่าฉันต้องเอาเงินจ่ายค่าห้อง"

"พรุ่งนี้ได้มั้ยคะวันนี้พายมาช่วยกิจกรรมของมหาลัยก็เลยไม่ได้เข้าไปเอาเงินเดือนที่บ้านคุณหญิงท่านค่ะ"

"แล้วไงฉันต้องรอแกอย่างงั้นเหรอห๊ะนังพาย"

"พี่แพมรอพรุ่งนี้ได้มั้ยคะพายจะรีบโอนให้เลย"

"น่าเบื่อ แล้วทำไมคุณหญิงถึงไม่โอนเงินเข้าบัญชีแกทำไมต้องให้ไปเอาที่บ้านทุกเดือนฉันไม่เข้าใจ"

"พายก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ"

"แกรู้อะไรบ้างห๊ะนังโง่แล้วนี่ฉันต้องมารอเงินจากแกอีกเสียเวลาชะมัด"

"พายขอโทษนะคะพี่แพม"

"ฉันไม่อยากฟังคำขอโทษจากคนอย่างแก" ตู๊ดดดดดด

ฉันก้มมองมือถือในมือหลังจากพี่แพมวางสายไปด้วยความไม่พอใจเพราะเดือนนี้ฉันยังไม่ได้โอนเงินไปให้ พี่แพมคือพี่สาวเพียงคนเดียวของฉันเรามีกันอยู่แค่สองคนพี่น้องเพราะพ่อกับแม่เสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุเมื่อหลายปีก่อนและต้นเหตุของเรื่องเลวร้ายก็คือฉันเองถ้าไม่เป็นเพราะฉันพ่อกับแม่ก็คงไม่จากไปอย่างไม่มีวันกลับแบบนี้

วันนั้นเป็นวันเกิดของพี่แพมพ่อกับแม่ที่เพิ่งเลิกจากการขายของกำลังจะขับรถกลับบ้านเพื่อพาพี่พายไปฉลองวันเกิดซึ่งในขณะนั้นฉันกำลังเข้าค่ายลูกเสืออยู่และเกิดไม่สบายขึ้นมาคุณครูก็เลยโทรตามพ่อกับแม่ให้มารับฉันเพื่อจะพาฉันไปโรงพยาบาลพ่อกับแม่ก็เลยบอกให้พี่แพมรอที่บ้านไปก่อนเพราะท่านต้องมารับฉันเพื่อพาไปโรงพยาบาลและด้วยความที่พ่อกับแม่เป็นห่วงฉันมากท่านก็เลยขับรถด้วยมาความเร็วทำให้ท่านทั้งสองเกิดอุบัติเหตุรถชนเสียชีวิตในที่เกิดเหตุพร้อมกันทั้งคู่ พี่แพมโทษว่าเป็นความผิดของฉันถ้าไม่เป็นเพราะฉันพ่อกับแม่ก็คงไม่เจอเรื่องแบบนี้ ฉันเสียใจมากที่สุดในชีวิตที่เป็นต้นเหตุให้พ่อกับแม่ต้องมาตายถ้าไม่เป็นเพราะฉันท่านคงยังอยู่กับฉันกับพี่แพมจนถึงตอนนี้

และหลังจากวันนั้นครอบครัวของเราก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปจากครอบครัวที่อบอุ่นอยู่กับพร้อมหน้าพร้อมตาพ่อแม่ลูกตอนนี้เหลือแค่ฉันกับพี่แพมสองคน พี่แพมกับฉันแม้จะเป็นพี่น้องกันแต่พี่แพมไม่ค่อยรักฉันเหมือนพี่น้องคู่อื่นๆพี่แพมเคยพูดว่าเพราะฉันเกิดมาพ่อกับแม่ก็เลยต้องแบ่งปันความรักมาให้ฉันด้วยทั้งที่พ่อกับแม่ควรจะมีแค่พี่แพมเพียงเดียวแต่ฉันก็ไม่เคยโกรธพี่แพมเลยสักครั้งเพราะถึงยังไงเราก็เป็นพี่น้องกันแต่พอเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้นจากที่พี่แพมไม่ชอบหน้าฉันก็แปลเปลี่ยนเป็นความเกลียดพี่แพมเกลียดฉันต่อว่าด่าทอฉันทุกวันเรื่องที่ทำพ่อกับแม่ตาย ฉันพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้พี่แพมเลิกเกลียดฉันพี่แพมขออะไรหรือให้ฉันทำอะไรฉันยินดีทำให้พี่แพมทุกอย่าง เงินที่ได้จากประกันชีวิตของพ่อกับแม่พี่แพมก็เป็นคนจัดการเองหมดทุกอย่างซึ่งตอนนี้เงินจำนวนนั้นไม่เหลือแล้วซึ่งฉันไม่กล้าถามพี่แพมว่าเงินไปไหนหมดเพราะฉันไม่เคยเห็นเงินจำนวนนั้นเลย

ทุกวันนี้ฉันต้องทำงานหาเงินเพื่อส่งตัวเองเรียนรวมถึงส่งเงินให้พี่แพมใช้ด้วยซึ่งตอนนี้พี่แพมไม่ได้อยู่ที่บ้าน พี่แพมไปเช่าห้องอยู่ข้างนอกคนเดียวส่วนฉันก็อยู่ที่บ้านเหมือนเดิม พี่แพมให้เหตุผลว่าพี่แพมอยู่ที่บ้านหลังนี้ไม่ได้เพราะคิดถึงพ่อกับแม่ก็เลยย้ายไปเช่าห้องอยู่ข้างนอกแล้วฉันก็ต้องเป็นคนออกค่าเช่าห้องให้รวมถึงค่าใช้จ่ายของพี่แพมด้วย ถามว่าฉันทำงานอะไรทั้งที่ยังเรียนอยู่ ฉันเป็นแม่บ้านค่ะหน้าที่ของฉันก็คือหลังเลิกเรียนฉันต้องไปทำความสะอาดไปทำอาหารให้กับคุณธามหลานชายเพียงคนเดียวของคุณหญิงผกาซึ่งบ้านของฉันอยู่ติดกับบ้านของท่าน

 เมื่อก่อนแม่กับพ่อเคยทำงานอยู่ที่บ้านคุณหญิงท่าน แม่เป็นแม่บ้านส่วนพ่อเป็นคนขับรถพ่อกับแม่ทำงานอยู่ที่บ้านคุณหญิงมาหลายสิบปีจนกระทั่งวันนึงพ่อแม่ตกลงปลงใจที่จะอยู่กินแต่งงานกันคุณหญิงท่านก็เลยเมตตาให้ที่ดินแปลงเล็กๆแปลงนึงซึ่งอยู่ติดกันกับบ้านของท่านเพื่อเป็นของขวัญวันแต่งงานพ่อกับแม่แล้วท่านก็ยังให้เงินเพื่อมาปลูกบ้านพร้อมให้ทุนพ่อกับแม่เพื่อมาตั้งต้นชีวิตใหม่พ่อกับแม่ซึ้งใจในพระคุณของคุณหญิงมากที่ใจดีมีเมตตาซึ่งทุกครั้งเวลาที่บ้านคุณหญิงท่านมีงานเลี้ยงพ่อกับแม่ก็จะมักพาฉันมาช่วยงานโดยไม่รับเงินค่าจ้างแต่คุณหญิงก็ยังให้เป็นค่าน้ำใจส่วนพี่แพมไม่เคยมาช่วยงานพี่แพมบอกอายแล้วก็ไม่ชอบไปเป็นขี้ข้าใครซึ่งพ่อกับแม่ก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะพ่อกับแม่ตามใจพี่แพมมาตั้งแต่เด็ก

 และพอคุณหญิงท่านทราบเรื่องแม่กับพ่อท่านก็เลยให้คนมาตามฉันกับพี่แพมไปพบแต่พี่แพมไม่ไปก็มีแค่ฉันที่ไปพบคุณหญิงท่าน ท่านถามว่าตอนนี้ฉันกับพี่แพมเป็นยังไงบ้างลำบากอะไรไหมฉันก็ตอบไปตามความจริงแต่ก็ไม่ทั้งหมดเพราะไม่อยากให้ท่านมองพี่แพมไม่ดี ท่านก็เลยสงสารและเห็นใจฉันที่ไม่มีทั้งพ่อทั้งแม่ไหนจะยังเรียนหนังสืออีกท่านก็เลยจ้างฉันให้ไปเป็นแม่บ้านทำความสะอาดที่บ้านของท่านหลังเลิกเรียนและวันหยุดเพื่อให้มีรายได้ประจำฉันทำงานอยู่ที่บ้านคุณหญิงมานานหลายปี จนกระทั่งวันนึงคุณท่านบอกว่าคุณธามกำลังจะกลับมาจากเมืองนอกแต่คุณธามจะไม่ได้อยู่ที่บ้านของคุณหญิงเพราะเขาต้องการอยู่คอนโดคุณหญิงท่านก็เลยขอให้ฉันไปทำความสะอาดที่คอนโดคุณธามแทนซึ่งฉันก็ยอมรับว่ายังหวั่นใจอยู่เพราะตั้งแต่เด็กแล้วคุณธามไม่ค่อยชอบหน้าฉันสักเท่าไหร่เจอหน้าฉันทีไรก็จะคอยแกล้งคอยพูดจาประชดประชันว่าฉันเป็นแค่ลูกคนใช้เป็นปลิงที่คิดเแต่มาดูดเลือดดูดเนื้อย่าของเขา มีหลายครั้งที่ฉันแอบไปนั่งร้องไห้ที่โดนเขาแกล้งเขาด่าแต่ฉันก็ไม่เคยคิดที่จะบอกใคร ซึ่งฉันคิดว่าถ้าเขาโตขึ้นนิสัยเขาก็คงเปลี่ยนไปแต่เปล่าเลยเขาเคยเรียกฉันกูมึงยังไงเขาก็ยังเรียกอยู่แบบนั้น

พะพาย...

และในวันนั้นคุณหญิงได้บอกกับคุณธามเรื่องที่ฉันจะไปดูแลความสะอาดให้ตอนแรกเขาก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะเขาจำฉันไม่ได้จนกระทั่งเขาถามว่าฉันชื่ออะไรเป็นใครมาจากไหน พอเขารู้เขาจำได้เขาก็ตั้งแง่ใส่ฉันทันที เขาพูดใส่หน้าฉันว่าครอบครัวฉันเหมือนปลิงที่คอยดูดเลือดเข้าหาคุณหญิงก็เพราะอยากได้เงินได้ทรัพย์สมบัติ ฉันพยายามจะอธิบายแต่เขาก็ไม่เชื่อไม่ฟัง และตั้งแต่วันนั้นถึงวันนี้ก็ผ่านมานานสองปีแล้ว

คุณหญิงให้ฉันมาเป็นแม่บ้านให้คุณธามหลังเลิกเรียนซึ่งท่านก็ให้เงินเดือนฉันเป็นจำนวนเงินที่มากพอประมาณตอนแรกฉันปฏิเสธว่าจะไม่รับเพราะฉันเกรงใจท่านแต่ท่านบอกว่าฉันต้องใช้เงินในการเรียนไหนจะค่าใช้จ่ายในบ้านอีกให้ฉันรับไว้ถ้าไม่รับท่านก็โกรธ ฉันไม่รู้จะทดแทนพระคุณท่านยังไงหมดที่ท่านใจดีมีเมตตากับครอบครัวฉันมาตลอด ที่คุณหญิงให้ฉันมาเป็นแม่บ้านให้คุณธามก็เพราะท่านอยากทราบความเป็นไปของหลานชายว่าเป็นยังไงบ้างไปเรียนบ้างหรือเปล่า แม้ว่าทุกครั้งที่ฉันมาที่คอนโดคุณธามฉันต้องได้ยินคำพูดประชดประชันดูถูกตลอดแต่ฉันก็อดทนมาตลอดเพราะไม่อยากให้คุณหญิงท่านไม่สบายใจ

.........................................................................................

วันนี้ฉันไม่ได้ไปทำความสะอาดที่คอนโดคุณธามเพราะฉันมาช่วยงานกิจกรรมที่มหาลัย หลังจากช่วยกิจกรรมที่มหาลัยเสร็จฉันก็รีบนั่งรถเมล์กลับบ้านทันทีแล้วเดินไปที่บ้านคุณหญิงท่านเพื่อรับเงินเดือน ถามว่าทำไมท่านถึงไม่โอนเงินเข้าบัญชีเหมือนแม่บ้านคนอื่นๆท่านบอกว่าท่านไม่อยากให้ใครรู้ว่าท่านให้เงินเดือนฉันเท่าไหร่และอีกอย่างท่านก็อยากทราบเรื่องของหลานชายท่านด้วยซึ่งฉันจะต้องมารายงานให้ท่านทราบเป็นระยะ 

"มาแล้วเหรอวันนี้มาซะค่ำเชียวนะเพิ่งเลิกเรียนหรือยังไง" คุณหญิงถามฉันด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเหมือนเช่นทุกครั้ง

"ค่ะ วันนี้พายไปช่วยงานกิจกรรมของมหาลัยมาค่ะคุณท่าน"

"อื้มมม อ่ะนี่เงินเดือนเดือนนี้ฉันเพิ่มให้อีกห้าพัน"

"คุณท่านคะคือมันเยอะมากเกินไป ที่คุณท่านให้มาแต่ละเดือนมันก็เยอะมากแล้วนะคะ" ฉันบอกคุณหญิงท่านด้วยความเกรงใจเพราะเงินเดือนแต่ละเดือนที่ท่านให้ฉันมามันก็เยอะมาก

"ฉันรู้ว่าเธอต้องโอนให้เงินพี่สาวใช้ด้วยไม่ใช่หรือไง"

"คุณท่านคะคือ..."

"อย่าคิดว่าฉันแก่แล้วจะไม่รู้เรื่องรู้ราว พี่สาวเธอก็นะแทนที่จะทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย นี่อะไรไม่ทำอะไรเลยรอแต่เงินจากน้องสาวอย่างเดียวไม่คิดบ้างเหรอว่าน้องตัวเองจะพอใช้หรือเปล่า เห้ออออ" นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่คุณหญิงท่านบ่นเกี่ยวกับเรื่องนี้ ซึ่งเรื่องนี้ฉันไม่เคยเล่าให้ท่านฟังหรอกนะแต่ท่านรู้เอง

"พายพอใช้อยู่ค่ะเพราะไม่ได้เช่าห้องอยู่ แต่พี่แพมต้องเช่าห้องค่าใช้จ่ายก็เยอะค่ะ" ฉันพยายามหาเหตุผลเพื่อแก้ต่างให้พี่แพม

"บ้านก็มีทำไมไม่อยู่ไปเช่าอยู่ข้างนอกทำไมไม่เข้าใจแล้วก็โยนภาระมาให้เธอแบบนี้มันใช้ได้ที่ไหน ถ้าวันไหนพี่สาวเธอกลับมาบ้านก็บอกให้มาพบฉันด้วยนะเข้าใจไหมฉันจะอบรมสักหน่อย" 

"ค่ะ" ฉันทำได้แต่ก้มหน้ารับคำ ถามว่าฉันจะกล้าพูดกับพี่แพมไหมฉันไม่กล้าหรอก

"แล้วตาธามเป็นยังไงบ้างช่วงนี้ไปมหาลัยทุกวันไหม"

"ก็...ไปปกติค่ะ" ฉันไม่กล้าตอบไปตามความจริงเลยว่าคุณธามไม่ไปมหาลัยมาหลายวันแล้ววันนี้ก็คงไม่ได้ไปเหมือนเคยเพราะเมื่อวานฉันได้ยินคุณธามคุยกับเพื่อน ฉันทำได้แค่ขอโทษคุณหญิงในใจที่โกหกท่าน

"แน่ใจนะ"

"........." ฉันทำได้แค่เงียบไม่ตอบอะไร

"เห้อออ ฉันรู้นะว่าตาธามเป็นยังไง ถ้าให้เดารายนั้นคงพูดจาข่มขู่เธออีกตามเคยสินะ"

"............" ฉันไม่ตอบ

"เอาเถอะไว้ฉันจะเรียกตาธามมาคุยเอง นี่ก็ค่ำมากแล้วกลับบ้านเถอะ"

"ค่ะถ้าอย่างนั้นพายขอตัวกลับก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ" ฉันก้มกราบลาคุณหญิงท่านก่อนจะเดินออกมาจากบ้านคุณหญิงแล้วเดินไปที่ตู้เอทีเอ็มหน้าปากซอยเพื่อฝากเงินแล้วก็โอนเงินให้พี่แพมพอโอนเสร็จฉันก็รับโทรไปบอกว่าโอนเงินให้แล้วซึ่งคำตอบที่ได้กลับมาก็คือคำด่าว่าฉันโอนเงินช้า

ฉันเดินกลับมาบ้านพร้อมถุงข้าวสารบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไข่ไก่ปลากระป๋องน้ำมันพืชแล้วก็ผักอีกนิดหน่อยที่เพิ่งแวะซื้อมาจากร้านขายของชำในซอย ทุกวันนี้ฉันทำกับข้าวทานเองทุกมื้อเพราะมันประหยัด แม้แต่ไปเรียนมหาลัยฉันก็พกอาหารกลางวันไปกินเองไม่เคยซื้อเลย ฉันทำแบบนี้ตั้งแต่ปีหนึ่งแล้ว ส่วนเงินที่เหลือก็จะเก็บออมไว้ในบัญชีถ้าไม่จำเป็นฉันก็จะไม่เอามาใช้

ฉันนั่งกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแล้วก็อดน้ำตาไหลไม่ได้ ฉันคิดถึงพ่อกับแม่คิดถึงเมื่อก่อนที่อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาเลิกเรียนมาแม่ก็จะทำกับข้าวไว้รอฉันกับพี่แพม ไม่เคยมีมื้อไหนเลยที่แม่จะให้ฉันกับพี่แพมกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหรืออาหารที่ไม่ประโยชน์

วันต่อมา...

หลังเลิกเรียนฉันก็นั่งรถเมล์แล้วเดินเข้าซอยมาจนถึงคอนโดคุณธาม ฉันมาที่นี่ทุกวันจนทุกคนที่นี่คุ้นเคยฉันฉันยิ้มให้พี่ๆ ที่อยู่ด้านล่างก่อนจะเดินขึ้นลิฟต์มายังชั้นบนสุดของคอนโดซึ่งเป็นห้องของคุณธาม ฉันกดกริ่งหน้าห้องไม่นานก็มีคนเปิดประตูแต่คนที่เปิดไม่ใช่เจ้าของห้องนะคะแต่เป็นหญิงสาวหน้าตาสะสวย

"เธอเป็นใคร" ผู้หญิงตรงหน้ามองหน้าแล้วถามฉันด้วยสายตาไม่เป็นมิตร

"ฉันเป็นแม่บ้านค่ะมาทำความสะอาดห้องให้คุณธามค่ะ"

"อ่อที่แท้ก็แม่บ้านคนรับใช้นึกว่าเป็นผู้หญิงของธามซะอีกแต่ดูๆ แล้วธามคงไม่เอาผู้หญิงหน้าตาบ้านๆ อย่างเธอขึ้นเตียงด้วยหรอกสภาพแบบนี้ หึ"