กลับมาที่สำนักงาน ลู่เหยาเปิดลิ้นชักแล้วหยิบกรอบรูปออกมา เป็นภาพถ่ายจากกิจกรรมบริษัทเมื่อปีที่แล้ว
ซ่งจินเหนียนโอบเอวเธอและพูดคำหวานเบาๆ ที่มีเพียงเธอที่ได้ยิน เธอในภาพยิ้มแย้มอย่างมีความสุข
ผู้ช่วยเสี่ยวหลินเคาะประตูเข้ามา “คุณลู่ นี่คือแผนงานใหม่จากฝ่ายการตลาดค่ะ” “วางไว้บนโต๊ะเถอะ” ลู่เหยาไม่เงยหน้าขึ้นมา มือของเธอสัมผัสขอบกรอบรูปโดยไม่รู้ตัว
เสี่ยวหลินลังเล “เลขาซูมาอีกแล้วค่ะ แผนกต้อนรับบอกว่าเธอขึ้นไปหาคุณซ่ง” ลู่เหยาเงยหน้าขึ้น เสี่ยวหลินก็เงียบเสียงลงทันที
ภายในสำนักงานเงียบสงบ “ช่วยจองตั๋วเครื่องบินไปลอนดอนให้ฉันหน่อย” ลู่เหยาพูด “อีกสิบวันข้างหน้า” เสี่ยวหลินเบิกตากว้าง
“คุณจะไปทำงานต่างประเทศเหรอคะ?”
ลู่เหยาพลิกกรอบรูปคว่ำลงบนโต๊ะ “ไม่ใช่ ฉันจะไปจากที่นี่”
แสงแดดยังคงส่องสว่างที่หน้าต่าง
ตกกระทบต้นไม้อวบน้ำที่ซ่งจินเหนียนให้เธอ สามเดือนที่ไม่ได้ดูแล มันเริ่มเหี่ยวเฉา ลู่เหยาสัมผัสใบแห้งกรอบนึกถึงวันที่ซ่งจินเหนียนวางมันบนโต๊ะของเธอ “มันเหมือนกับเธอนั่นแหละ ดูเหมือนจะแข็งแรง แต่จริงๆ แล้วต้องการการดูแลอย่างดี”
แต่ตอนนี้เขากำลังยุ่งกับการดูแลเด็กสาวอีกคน
หน้าจอโทรศัพท์สว่างขึ้น เป็นข้อความจากซ่งจินเหนียน: 【อารมณ์ของว่านอี้ไม่คงที่ ฉันจะพาเธอกลับบ้าน คืนนี้ไม่ต้องรอทานข้าวนะ】
ลู่เหยามองข้อความนั้นอยู่นานจนหน้าจอดับไป
เธอหวนนึกถึงคืนฝนตกเมื่อสามเดือนก่อน
ซ่งจินเหนียนอุ้มซูว่านอี้ที่เต็มไปด้วยเลือดเข้าห้องฉุกเฉิน ส่วนเธอยืนอยู่ข้างๆ มือยังถือของขวัญวันครบรอบที่เปียกน้ำฝน
ตอนนั้นเธอควรจะรู้ว่าบางความผิดพลาดเมื่อเกิดขึ้นแล้วจะไม่มีวันย้อนกลับ
————
ค่ำคืนเริ่มลึก
ลู่เหยานั่งที่หน้าต่างในห้องนั่งเล่น มือถือหนังสือที่เปิดอ่าน เสียงกุญแจหมุนจากหน้าประตู เธอปิดหนังสือพร้อมรอยยิ้มที่คุ้นเคย "เหยาเหยา?" ซ่งจินเหนียนเปิดประตูเข้ามา มือถือกล่องกระดาษที่สวยงาม "ยังไม่นอนอีกเหรอ?" “รอคุณอยู่” เสียงของเธออ่อนโยน ไม่มีสิ่งใดผิดปกติ
ซ่งจินเหนียนเดินเข้ามาใกล้ วางกล่องบนโต๊ะกาแฟ นั่งลงเพื่อมองหน้าเธอ “เค้กเกาลัดชิ้นสุดท้ายจากร้านขนมดังที่หาซื้อได้ยาก ฉันจำได้ว่าเธอชอบมันที่สุด” กล่องมีโลโก้ของร้านดังจริงๆ หาซื้อได้ยาก
เธอเคยบ่นอยากลองแต่เพราะคิวยาวจึงไม่ได้ไป “ขอบคุณ” เธอรับเค้ก ปลายนิ้วสัมผัสหลังมืออุ่นของเขาแล้วรีบปล่อย
ซ่งจินเหนียนรู้สึกถึงความห่างเหินของเธอ ถอนหายใจ “วันนี้ที่สำนักงาน ว่านอี้เธอเวียนหัว…” “ฉันรู้” ลู่เหยาขัดขึ้น ยิ้มอย่างพอดี “ร่างกายเธอยังไม่ฟื้น คุณดูแลเธอเป็นเรื่องที่ควรทำ” เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย
ยื่นมือมาแตะใบหน้าเธอ “เธอโกรธอยู่” “เปล่า” เธอเบือนหน้าเลี่ยง ลุกขึ้นเดินไปยังครัว “ดื่มอะไรหน่อยไหม?”
ซ่งจินเหนียนตามมา โอบเอวเธอจากด้านหลัง “อย่าทำแบบนี้ ถ้าวันนั้นคนที่นั่งข้างคนขับเป็นฉัน
ตอนนี้คนที่ความจำเสื่อมและต้องดูแลก็คงเป็นฉัน ว่านอี้เธอทำงานเพื่อบริษัท” ลู่เหยาหันหลังให้เขา มือจับขอบเคาน์เตอร์แน่นอีกครั้ง ได้ยินคำพูดแบบนี้มาหลายครั้งในสามเดือนที่ผ่านมา “ฉันเข้าใจ” เธอหันกลับมายิ้มอ่อนหวานที่เขาคุ้นเคย “ฉันไม่ได้ใจแคบขนาดนั้น”
ซ่งจินเหนียนรู้สึกโล่งใจ จูบหน้าผากเธอ “ฉันรู้ว่าเธอเป็นคนที่มีเหตุผลที่สุด” คำว่า “เข้าใจ” เหมือนหนามทิ่มแทงใจ
ลู่เหยานึกถึงภาพซูว่านอี้ที่พิงอกเขา เด็กสาวคนนั้นไม่เคยต้อง “เข้าใจ” อะไร “กินเค้กตอนนี้ไหม?” เธอเปลี่ยนเรื่อง “ดีสิ” ซ่งจินเหนียนจูงเธอมานั่งที่โซฟา เปิดกล่องอย่างตื่นเต้น “ฉันต่อคิวเกือบสองชั่วโมง”
กลิ่นหอมหวานของเค้กเกาลัดลอยมา ใบทองบนครีมส่องประกายภายใต้แสงไฟ
ลู่เหยาตักชิ้นเล็กๆ เข้าปาก รสหวานละลายบนลิ้นแต่ไม่รู้สึกดีเหมือนเดิม “อร่อยไหม?” เขาถามอย่างคาดหวัง “อืม อร่อย” เธอพยักหน้า
ตักอีกชิ้นส่งให้เขา “ลองดูสิ”
ซ่งจินเหนียนกินเค้กจากมือเธอ ดวงตาเป็นประกายพอใจ “เธอชอบก็ดีแล้ว” เขาเช็ดครีมที่ไม่ติดอยู่ตรงมุมปากเธอ
“สุดสัปดาห์นี้ไปดูหนังกันนะ? นานแล้วที่ไม่ได้ไปเดท”
“ดีสิ” เธอตอบรับอย่างง่ายดาย แต่ในใจคิดถึงตั๋วเครื่องบินไปลอนดอนในอีกสิบวัน
ซ่งจินเหนียนพอใจในความยินยอมของเธอ นั่งคุยเรื่องบริษัทกับเธอ ลู่เหยาฟังเงียบๆ ตอบรับบ้างเป็นบางครั้ง
แสงจันทร์นอกหน้าต่างส่องเข้ามา ทิ้งเงาของทั้งสองคนที่ดูใกล้ชิดสนิทสนม “เหนื่อยไหม?”
ซ่งจินเหนียนถามเมื่อเห็นเธอเงียบไป ลู่เหยาพิงไหล่เขา “นิดหน่อย” “งั้นพักผ่อนเถอะ” เขาจูบที่หน้าผากเธอ
ในห้องนอน ซ่งจินเหนียนหลับไปอย่างรวดเร็ว
ลู่เหยามองดูใบหน้าด้านข้างที่หลับสนิท คิดถึงเมื่อสามปีก่อน ตอนที่พวกเขาเพิ่งคบกัน เขาก็เป็นเช่นนี้เสมอ พยายามหาวิธีทำให้เธอมีความสุข
แต่ตอนนี้กลเม็ดหวานๆ เหล่านั้นไม่สามารถกระทบใจเธอได้อีกต่อไป
เธอลุกขึ้นเบาๆ เดินไปที่ระเบียง
ลมกลางคืนเย็นสบาย แสงไฟในเมืองที่ระยิบระยับ หน้าจอโทรศัพท์สว่างขึ้น เป็นข้อความยืนยันการจองตั๋วเครื่องบินจากสายการบิน
ลู่เหยาหันกลับมามองทางห้องนอน ซ่งจินเหนียนพลิกตัว พึมพำชื่อเธอ เธอปิดโทรศัพท์ ยิ้มออกมาอย่างไม่มีเสียง
วันรุ่งขึ้นตอนเช้า ลู่เหยาเพิ่งนั่งลงที่โต๊ะทำงาน ยังไม่ได้จิบกาแฟสักนิด ประตูสำนักงานก็ถูกเปิดออก
ซ่งจิ้นเหนียนยืนอยู่ที่ประตูในชุดสูทเรียบร้อย
แต่เนกไทกลับเบี้ยวเล็กน้อย "ไปกับฉันสักรอบ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย เสี่ยวหลินและเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ เงยหน้ามอง มีบางคนยิ้มอย่างมีนัย
ลู่เหยารู้ว่าพวกเขาคิดอะไร ซ่งจิ้นเหนียนจะพาลู่เหยาออกไปนัดเดทอีกแล้ว
การคาดเดาแบบนี้เคยทำให้เธอรู้สึกยินดี
แต่ตอนนี้กลับรู้สึกเหนื่อยล้า "ไปไหน?" เธอปิดเอกสาร ซ่งจิ้นเหนียนเดินเข้ามา จับมือเธออย่างนุ่มนวล “ไปถึงแล้วจะรู้เอง” มือของเขาอบอุ่นและแห้ง
มันจับแน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหนี
ลู่เหยาปล่อยให้เขาจูงมือ ขณะเดินผ่านเขตสำนักงาน เธอรู้สึกถึงสายตาที่เต็มไปด้วยความสนใจและอิจฉาของเพื่อนร่วมงาน
เมื่อประตูลิฟต์ปิดลง ซ่งจิ้นเหนียนจึงปล่อยมือ กดปุ่มไปยังที่จอดรถใต้ดิน “ว่านอี้เช้านี้ไม่ค่อยดี หมอบอกว่าควรมีคนคุ้นเคยอยู่ด้วย จะช่วยฟื้นฟูความทรงจำได้
” ลู่เหยามองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกลิฟต์ เธอควรจะคิดได้แล้ว “คุณบอกฉันตรงๆ ก็ได้ ” เธอพูด
ซ่งจิ้นเหนียนหันมามองเธอ เหมือนจะหาความไม่พอใจบนใบหน้า
แต่เธอกลับยืนเงียบ ไม่แม้แต่กระพริบตา “คุณไม่โกรธ?” เขาถาม “ทำไมต้องโกรธ?” ลู่เหยาถามกลับ “เธอเป็นเลขาของคุณ และได้รับบาดเจ็บเพราะงาน”
ซ่งจิ้นเหนียนถอนหายใจ ยื่นมือจะไปสัมผัสใบหน้าเธอ
แต่ลิฟต์มาถึงก่อน เขาจึงช่วยเธอกันประตูลิฟต์ออกแทน
กลิ่นยาฆ่าเชื้อที่คุ้นเคยของโรงพยาบาลแผ่กระจายไปทั่วทางเดิน
ห้องพักของซูว่านอี้อยู่สุดทางเดิน เป็นห้องเดี่ยวที่มีแสงสว่างดี เมื่อเปิดประตูเข้าไป
เธอกำลังพิงหัวเตียงอ่านหนังสือ แสงแดดส่องผ่านม่านลงบนใบหน้าซีดของเธอ “จิ้นเหนียน!”
เมื่อเห็นพวกเขาเข้ามา ซูว่านอี้ตาเป็นประกาย แต่ทันใดนั้นก็สังเกตเห็นลู่เหยาที่ตามมา
รอยยิ้มของเธอหยุดชะงัก “ลู่เหยาก็มาด้วย” ซ่งจิ้นเหนียนเดินไปข้างเตียง หยิบแก้วน้ำข้างเตียงขึ้นมาลองอุณหภูมิ “วันนี้รู้สึกยังไงบ้าง?” “ดีขึ้นมาก ” ซูว่านอี้ตอบเสียงอ่อนโยน แต่สายตากลับลอยไปทางลู่เหยา “แค่อยู่คนเดียวแล้วนึกถึงเรื่องวันเกิดอุบัติเหตุ” เธอจู่ๆ ก็เอามือกุมหัว “อ๊า!!”
ซ่งจิ้นเหนียนรีบประคองเธอ “ปวดหัวอีกแล้วเหรอ?” ลู่เหยายืนอยู่ที่ประตู
มองดูซูว่านอี้ที่พิงตัวเข้าหาซ่งจิ้นเหนียน มือจับแขนเสื้อเขาแน่น ท่าทางน่าสงสารนั้นทำให้ใครก็อดสงสารไม่ได้
“ฉันจะไปเรียกหมอ” ลู่เหยาหันหลังจะไป “ไม่ต้อง” ซ่งจิ้นเหนียนเรียกเธอไว้ “เธอแค่รู้สึกทางจิตใจ เดี๋ยวก็ดีขึ้น” ซูว่านอี้ยกหัวขึ้นจากอ้อมกอดเขา น้ำตาเริ่มคลอเบ้า “ขอโทษนะลู่เหยา ฉันมันไร้ค่า
ถ้าไม่มีอุบัติเหตุนี้ จิ้นเหนียนก็ไม่ต้องมาที่โรงพยาบาลทุกวัน” “ว่านอี้” ซ่งจิ้นเหนียนขมวดคิ้วห้ามเธอ “อย่าพูดแบบนั้น” ลู่เหยาเดินไปที่หน้าต่าง ดึงม่านออก “ต้องการของใช้ไหม? ฉันจะไปซื้อให้” ซูว่านอี้ไม่คิดว่าเธอจะสงบขนาดนี้ เธอกัดริมฝีปาก “ไม่รบกวนหรอก จริงๆ จิ้นเหนียนดูแลฉันดีมาก แม้แต่ชุดนอนเขาก็เลือกเอง” นิ้วของลู่เหยาบีบม่านแน่น เธอรู้ว่าซูว่านอี้ตั้งใจ
คำพูดที่ดูเหมือนไม่มีเจตนานั้นเต็มไปด้วยหนามที่คนในเหตุการณ์เท่านั้นจะเข้าใจ
“ฉันจะไปตักน้ำ” เธอหยิบกาน้ำแล้วเดินออกจากห้องอย่างรีบเร่ง
ห้องตักน้ำที่ปลายทางเดินไม่มีใคร
ลู่เหยาวางกาน้ำไว้ใต้ก๊อก มองน้ำไหลอย่างเหม่อลอย เธอไม่ควรมา รู้ทั้งรู้ว่าจะต้องเจออะไร แต่ก็ยังมาให้ตัวเองเจ็บปวด
เมื่อกลับมาที่ห้อง ซูว่านอี้กำลังดูแลดอกไม้ที่ข้างเตียง
เมื่อเห็นเธอเข้ามาก็ยื่นดอกลิลลี่ช่อหนึ่งให้ “ลู่เหยา นี่สำหรับคุณ ขอบคุณที่มาเยี่ยมฉันวันนี้” กลิ่นหอมของดอกไม้ทำให้ลู่เหยาถอยหลังโดยไม่รู้ตัว “ไม่เป็นไร” “ทำไมล่ะ?” ซูว่านอี้ทำหน้าเจ็บใจ “ไม่ชอบเหรอ?” “เหยาเหยา รับไว้เถอะ” ซ่งจิ้นเหนียนพูดจากด้านข้าง “ว่านอี้ตั้งใจให้” ลู่เหยากำลังจะบอกว่าเธอแพ้เกสรดอกไม้
แต่ซูว่านอี้พูดแทรกก่อน “หรือดอกไม้จากโรงพยาบาลไม่ถูกใจ ? หรือคิดว่าสิ่งที่ฉันแตะต้องไม่ดี?” เสียงของเธอต่ำลงเรื่อยๆ น้ำตาเริ่มไหล
ซ่งจิ้นเหนียนมองลู่เหยาด้วยสายตาไม่เห็นด้วย “ฉันไม่ได้…” ลู่เหยารู้สึกคันในลำคอ เธอรู้ว่าอาการแพ้กำลังจะมา
ในขณะนั้นซูว่านอี้กุมหน้าอก ก้มตัวด้วยความเจ็บปวด “จิ้นเหนียน… ฉันเวียนหัว ความทรงจำพวกนั้นน่ากลัวมาก…”
ซ่งจิ้นเหนียนรีบเข้ามาประคองเธอ กดปุ่มเรียกพยาบาล “ว่านอี้? ไม่สบายตรงไหน
?” “ฉันจะพาคุณไปตรวจที่ฉุกเฉิน” ซ่งจิ้นเหนียนพูดเร่งรีบ หันไปบอกลู่เหยา “คุณพักผ่อนก่อน ฉันจะพาว่านอี้ไปตรวจ แล้วจะกลับมาเร็วๆ นี้” ลู่เหยายืนอยู่ที่เดิม
ช่อดอกไม้ในมือเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ ตาของเธอเริ่มเจ็บ คอเหมือนมีอะไรติดอยู่ หายใจลำบาก เธอต้องจับราวที่ปลายเตียงเพื่อทรงตัว
