“ก็พี่ปอทั้งสวยทั้งน่ารัก ไม่ได้กะโปโลเหมือนปลาย”
“เราก็ไม่กะโปโลแล้ว ปีนี้เป็นสาวเต็มตัวเลยล่ะ อืม ไม่รู้คิดไปเองหรือเปล่า พี่ว่าปลายดูมีน้ำมีนวลขึ้น นี่ถ้าพี่ไม่รู้จักปลายดีนะ ต้องคิดว่าปลายไปแอบเสียตัวมาแน่ๆ หรือว่าปลายแอบมีใครแล้วพี่ไม่รู้ สารภาพมาเดี๋ยวนี้”
คำถามของพี่สาวทำเอาปลายฝนหน้าร้อนผ่าว สิ่งที่เกิดขึ้นที่ชายป่าวันนั้นมันคือการเสียสาว แม้จะไม่ถึงขั้นสำเร็จลุล่วงแต่เธอก็ถูกล่วงล้ำ ถูกความเป็นชายสอดประสาน
“ไม่มีซะหน่อย อย่ามาปรักปรำน้องนะ น้องงอนจริงๆ ด้วย” ผู้ร้ายปากแข็งปฏิเสธทันควัน แถมยังแกล้งทำเสียงงอนๆ ใส่ เธอจะกล้ายอมรับได้ยังไงในเมื่อ...
“พี่ล้อเล่นน่า ว่าแต่สอบเสร็จแล้วจะทำอะไรต่อ”
“ก็คงพักแล้วก็หางานทำแหละ”
“แต่อาเก้าอยากให้ปลายกลับไปทำงานที่บ้านนะ” ปอไหมบอกคล้ายเตือนความจำ แต่ไม่ได้จะขู่เข็ญบังคับน้อง เพราะเธอเองก็เคยอยู่ในสถานการณ์แบบนี้มาก่อน จึงเข้าใจดีว่านกน้อยอย่างปลายฝนก็คงยังไม่อยากกลับกรงทอง เหมือนกับที่เธอเคยเป็น
“ปลายก็อยากกลับไปช่วยอาเก้านะ แต่ปลายยังไม่พร้อม”
“พี่เข้าใจ แต่ยังไงเราก็ควรจะกลับไปคุยกับอาเก้าก่อน วันมะรืนพี่จะกลับบ้าน ปลายกลับพร้อมพี่นะ พี่ไม่มีเพื่อนกลับ”
“แล้วคุณชาร์ลล่ะคะ” คราวนี้ปลายฝนถามกลับอย่างสงสัย ปกติพี่เขยไม่เคยให้พี่สาวของเธอห่างตา และยิ่งตอนนี้ปอไหมท้องโต เขายิ่งไม่น่าจะปล่อยเมียไปไหนมาไหนคนเดียว
“คุณชาร์ลต้องบินด่วนไปต่างประเทศน่ะ”
“แหม คุณสามีไม่อยู่นี่เอง ก็เลยคิดถึงน้อง” ปลายฝนสัพยอกกลับไป แต่อดที่จะยิ้มกับตัวเองไม่ได้ เธอรู้ดีว่าพี่สาวมีความสุขมากจริงๆ แม้ปอไหมจะแต่งงานกับผู้ชายที่เป็นพ่อหม้ายและอายุห่างกันหลายปี ทว่าชาร์ลก็ยังหล่อเหลา แถมทั้งรักทั้งหวงปอไหมมาก จนใครต่อใครต่างก็พูดว่าปอไหมเป็นผู้หญิงที่น่าอิจฉาที่สุดคนหนึ่ง ซึ่งจะว่าไปพี่สาวของเธอทั้งสองคนต่างก็ได้สามีแก่คราวอากันทั้งนั้น แล้วเธอเล่า เธอจะได้ลงเอยกับผู้ชายวัยไหน คำถามนั้นเกิดขึ้นพร้อมกับที่ใบหน้าหล่อเหลาดุดันของเจ้าของดอกกล้วยไม้แวบเข้ามาในสมองอีกครั้ง
“อย่ามาทำเป็นงอนพี่ สรุปว่ากลับกับพี่นะ พี่จะได้จองตั๋วเผื่อ”
“โอเคพี่ปอ กลับก็กลับ”
“งั้นวันมะรืนเจอกันที่สนามบิน”
“ค่ะ”
วางสายจากพี่สาวแค่นั้น ก็เบนสายตาไปยังช่อดอกกล้วยไม้ทับแห้งอีกครั้ง ปลายฝนไม่รู้เจตนาของคนส่ง ว่าต้องการจะเตือนความจำเธอหรือเพื่อตอกย้ำให้เธอได้อาย แต่เขาจะทำเพื่ออะไร ในเมื่อเขาก็ไม่ได้สนใจเธอแล้ว เธอได้เจอเขาครั้งสุดท้ายในงานแต่งงานของปอไหมกับชาร์ล และหลังจากนั้นเขาก็ไม่ได้ตอแยเธออีก
ก็แน่ล่ะ เขาจะมาสนใจทำไม ในเมื่อวันนั้นเขาควงสาวสวยมาด้วย
สาววัยยี่สิบสองครุ่นคิด พลางระบายลมหายใจออกมาแรงๆ ด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะหยิบช่อดอกไม้เจ้าปัญหาขึ้นมาเพื่อจะเอาไปทิ้งให้มันจบๆ ทว่าพอเดินไปถึงถังขยะที่วางอยู่ข้างตู้เสื้อผ้า ความลังเลก็แล่นเข้ามาท่วมท้นหัวใจ ตาคู่สวยมองช่อดอกไม้ช่อนั้นที่ยังคงสภาพความงดงาม แม้จะไม่ได้สดเหมือนตอนที่ถูกเด็ดจากต้นใหม่ๆ แต่ทว่าเธอก็เป็นคนเด็ดมันมาจากต้นไม่ใช่หรือ แล้วทำไมจะทิ้งมันเสียเล่า
เธอโกรธเกลียดเจ้าของดอกไม้ก็จริง แต่ไม่ได้เกลียดดอกไม้ช่อนี้เสียหน่อย มันไม่ได้มีความผิดเลยสักนิด เพราะฉะนั้นมันจึงไม่สมควรจะโดนทิ้ง
บรรยากาศยามเย็นของคฤหาสน์สีขาวหลังใหญ่บนเกาะภูเก็ตเป็นไปอย่างอบอุ่น สมาชิกของบ้านอยู่กันพร้อมหน้า เมื่อชาร์ลที่เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ บินตามภรรยาสาวอย่างปอไหมมาทันทีที่รู้ว่าเธอกลับบ้าน
ก่อนรับประทานอาหารเย็น ชาร์ลและเก้าแยกตัวไปอาบน้ำ ส่วนปานระพีตัดดอกกุหลาบที่ปลูกอยู่ในแปลงมาจัดแจกัน โดยมีน้องน้อยอย่างปลายฝนคอยช่วย ส่วนปอไหมนั่งเป็นกำลังใจ เพราะไม่มีฝีมือและไม่ถนัดงานด้านนี้
“กุหลาบดอกโตมากเลยพี่ป่าน นี่พี่ป่านปลูกเองทั้งหมดเลยเหรอคะ” ปลายฝนถามพลางใช้กรรไกรตัดกิ่งในมือ เล็มหนามกุหลาบออกจากก้านก่อนจะส่งให้พี่สาว
“จ้ะ ปลูกเองหมดเลย แต่หลังจากคลอดแล้ว คงไม่มีใครช่วยดูแลดอกไม้พวกนี้ ปลายกลับมาช่วยพี่นะ” ปานระพีพูดยิ้มๆ มือบางวางบนท้องที่โตขึ้นตามอายุครรภ์
“ขอเวลาปลายอีกนิดไม่ได้เหรอคะพี่ป่าน”
“ทำไมล่ะ เห็นปลายบ่นอยู่บ่อยๆ ไม่ใช่เหรอว่าเบื่อกรุงเทพฯ”
“ปลายไม่อยากห่างแฟนน่ะพี่ป่าน” คนตอบไม่ใช่ปลายฝนแต่เป็นปอไหมที่แทรกขึ้น แล้วอมยิ้มเมื่อน้องสาวคนเล็กทำสีหน้าเดือดเนื้อร้อนใจ
“ไม่ใช่อย่างนั้นนะ ปลายมีแฟนซะที่ไหนล่ะ พี่ปออ่ะปรักปรำปลายอีกแล้ว”
“ใครจะรู้ เราอาจแอบมีโดยไม่บอกพี่ก็ได้” ปอไหมย้ำคำถามเช่นเดียวกับตอนที่โทรศัพท์คุยกัน
“ยังไม่มีจริงๆ” ปลายฝนยืนยันหนักแน่น แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ทำให้พี่สาวคนรองคลายข้อสงสัยในตัวเธอได้
“แล้วไอ้ที่หนีไปค้างกับพี่บ่อยๆ ไม่ใช่งอนแฟนเหรอ”
“ไม่ใช่ซะหน่อย อีกอย่างถ้าปลายไม่ทำแบบนั้น ปลายจะรู้เหรอว่าพี่ปอแอบมีคุณชาร์ล แอบกินเงียบๆ แบบไม่คิดจะบอกปลายหรือบอกพี่ป่านด้วยสิ” คราวนี้ปลายฝนได้ทีล้อเลียนพี่สาวคืนบ้าง ทำให้ปอไหมหน้าแดงระเรื่อด้วยความเขิน
“เรานี่มันแสบจริงๆ เลย ชอบไปแอบรู้ความลับคนโน้นคนนี้” ปอไหมหมายถึงเรื่องที่ปลายฝนเคยโทร.ไปหาตัวเองกลางดึก เพราะบังเอิญไปได้ยินเสียงครางของพี่สาวคนโตอย่างปานระพีตอนที่แอบมีสัมพันธ์สวาทกับอาเก้า
“ทำไงได้ ก็พี่ๆ ชอบมีความลับกับน้องเอง แอบมีแฟนก็ไม่ยอมบอก ต้องให้น้องไปรู้ไปเห็นเอง”
“แปลว่าอะไรเหรอปลาย ปลายบอกว่าพี่ๆ แสดงว่ารวมพี่ด้วยใช่มั้ย” คราวนี้ปานระพีที่นั่งฟังอยู่เงียบๆ อยู่พักหนึ่งแทรกขึ้นบ้าง เพราะรู้สึกว่าตัวเองโดนพาดพิง
“เอ่อ...” ทั้งปอไหมและปลายฝนต่างก็อ้ำอึ้ง ทำให้ปานระพีมั่นใจว่าน้องสาวล่วงรู้เรื่องน่าอายของตัวเองแน่ๆ
“ที่ไหน เมื่อไหร่ สารภาพมาเลยนะ”
“ปลายขอโทษนะคะพี่ป่าน ปลายไม่ได้ตั้งใจจะไปแอบฟังเลย คืนนั้นปลายนอนไม่หลับ ก็เลยว่าจะไปชวนพี่ป่านคุย จะถามพี่ป่านน่ะค่ะว่าไปงานเลี้ยงรุ่นมาเป็นยังไงบ้าง ก็เลยบังเอิญไปได้ยินเสียงพี่ป่านกับอาเก้า คือ...ปลายแค่ตกใจ เพราะไม่รู้ว่าพี่ป่านกับอาเก้าชอบกันตอนไหน ก็เลยโทร.ไปเล่าให้พี่ปอฟัง”
“น่าตีทั้งพี่ทั้งน้องเลยนั่นแหละ พี่ขายหน้าจะแย่แล้วเนี่ย”
“ไม่เห็นมีอะไรน่าขายหน้าเลยค่ะพี่ป่าน คนรักกันก็เป็นเรื่องธรรมดาที่จะอยากผูกพันลึกซึ้ง” ปลายฝนพูดเหมือนเข้าใจธรรมชาติของชายหญิง ทั้งที่ความจริงแล้วเธอเองก็ยังไม่ชินกับเรื่องพวกนี้ แม้จะเคยผ่านประสบการณ์แบบนั้นมาแล้วครั้งหนึ่ง แต่มันก็เป็นแบบครึ่งๆ กลางๆ อีกทั้งประสบการณ์ที่เกิดขึ้น มันก็ไม่ได้เกิดจากความรัก
“ตอนนั้นอาเก้ากับพี่ยังไม่ได้รักกันหรอก”
“แล้วทำไม...”
“อาเก้าเขาโกรธที่พี่ไปงานเลี้ยงแล้วไม่ยอมบอกก่อน เราทะเลาะกันแล้วมันก็เลยเลยเถิด” ปานระพีอธิบายแต่พวงแก้มแต้มไปด้วยริ้วสีแดงระเรื่อ ด้วยไม่คิดว่าน้องสาวจะได้ยินเสียงที่น่าอายนั้นเล็ดลอดออกมาจากห้องตัวเอง
“อาเก้าโมโหหึงต่างหากค่ะ ช่วงนั้นปลายจำได้ว่าพี่ป่านฮอตมาก มีหนุ่มๆ ตามจีบหลายคน อาเก้าคงกลัวว่าพี่ป่านจะชอบคนอื่น ก็เลยรีบตีตราจอง”
“เรานี่นะ เข้าใจทุกคนไปหมด พี่อยากจะรู้จังเลยว่าผู้ชายคนไหนจะโชคดีได้ปลายเป็นแฟน” ปานระพีมองและยกมือขึ้นขยี้ผมน้องสาวคนเล็กอย่างอ่อนโยน
“ปอว่าผู้ชายคนนั้นต้องโชคร้ายมากต่างหากพี่ป่าน” ปอไหมแม้จะพูดเหมือนกัดจิกน้อง แต่สีหน้ากลับยิ้มแย้ม
“ไม่มีผู้ชายคนไหนโชคดีหรือโชคร้ายหรอกค่ะ เพราะปลายจะไม่ยอมมีแฟนง่ายๆ ปลายจะอยู่เป็นโสดให้ทุกคนเลี้ยงแบบนี้แหละ” พูดฉอเลาะเสร็จก็โอบเอวพี่สาวคนโตทีคนรองที ซึ่งการเป็นคนช่างอ้อนเช่นนั้น ก็ทำให้ทั้งปานระพีและปอไหมอดส่ายหน้าด้วยความเอ็นดูไม่ได้
หลังจากอาหารมื้อค่ำผ่านไป ปอไหมกับชาร์ลขอตัวขึ้นห้อง ส่วนปานระพีกับเก้าเข้าไปดูโทรทัศน์ด้วยกันในห้องนั่งเล่น คนโสดอย่างปลายฝนจึงออกไปเดินเล่นเตร็ดเตร่คนเดียว ตาคู่สวยทอดมองดูความงดงามของดอกกุหลาบในแปลง ที่พี่สาวอย่างปานระพีปลูกไว้ พลางคิดว่าบ้านของเธอช่างสวยงามและอบอุ่นเหลือเกิน ที่นี่รายล้อมด้วยธรรมชาติ และเต็มไปด้วยคนที่รักเธอ ใจจริงเธอก็อยากกลับมาทำงานกับครอบครัว แต่ติดตรงที่ว่า เธอกลัวจะต้องเจอใครบางคน ที่แม้ว่าจะไม่ได้อยู่ในชายคาเดียวกัน แต่เขตแดนอาณาจักรของเขา ก็ติดกับเขตแดนของที่นี่ มันอันตรายเกินไปที่จะพาตัวเองกลับมาอยู่ใกล้กับศัตรูของอา ถ้าอาเก้ารู้ว่าเธอเพลี่ยงพล้ำจนเกือบเสียสาวให้นายหัวสิงห์ อาเก้าจะต้องโกรธมากแน่ๆ
ใบหน้าหวานละมุนแดงระเรื่อขึ้น ท่ามกลางแสงไฟสปอตไลต์ที่ส่องสว่างทั่วสวน เธอเลือกใช้คำว่า ‘เกือบเสียสาว’ เพื่อให้ตัวเองสบายใจ อีกทั้งไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เกิดขึ้นวันนั้น มันคือการเสียสาวหรือเกือบเสียสาวกันแน่ อีกทั้งไม่มั่นใจว่าเยื่อบางๆ ที่เรียกว่าพรหมจารีนั้นยังอยู่หรือไม่ ทว่าที่รู้แน่ๆ ก็คือร่างกายนี้ไม่ได้บริสุทธิ์ผุดผ่องอีกต่อไปแล้ว ผู้ชายคนนั้นได้ล่วงล้ำเข้ามาในตัวเธอ แม้จะไม่ถึงที่สุด แต่เขาก็ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้ชายคนแรกที่ได้กระทำ
“มาเดินเล่นเหรอคะคุณหนู”
เสียงที่ดังขึ้นเป็นเสียงของคนเก่าคนแก่อย่างป้าแย้ม ทำให้คนที่ตกอยู่ในภวังค์ความคิดตัวเองต้องหยุดคิด แล้วหันไปมองต้นเสียงก่อนจะยิ้มให้
“ค่ะป้าแย้ม แล้วป้าแย้มล่ะคะ ทำไมยังไม่นอน”
“ป้ามาเดินดูความเรียบร้อยน่ะค่ะ เดี๋ยวก็จะไปนอนแล้ว คุณหนูเหงามั้ยคะ อากับพี่ๆ แต่งงานกันหมดแล้ว” ป้าแย้มถามอย่างคนที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาหลายปี ย่อมเข้าใจดีว่าแต่ละช่วงชีวิต แต่ละเหตุการณ์จะทำให้ใครรู้สึกเช่นไร
“ก็มีบ้างค่ะ แต่ปลายดีใจมากกว่าที่เห็นอาเก้า พี่ปอ พี่ป่าน มีความสุข”
“แล้วเมื่อไหร่คุณหนูจะมีข่าวดีบ้างคะ”
“หูย อีกนานค่ะป้าแย้ม ปลายยังไม่มีแฟนเลย อีกอย่างเด็กกะโปโลอย่างปลายจะมีใครเอาคะ”
“ปีนี้คุณหนูของป้าเป็นสาวเต็มตัวด้วย หน้าตาสะสวย ผิวพรรณก็ดี ที่สำคัญกิริยามารยาทก็งดงามไม่แพ้หน้าตา ป้าว่าอีกไม่นานคุณหนูของป้าต้องมีแฟนแน่”
“ป้าแย้มปากหวานที่ซู้ดดด รักป้าจังค่ะ” ปลายฝนเข้าไปกอดคนเก่าคนแก่แล้วพูดอย่างอ้อนๆ ซึ่งนั่นทำให้ป้าแย้มยิ่งเอ็นดู
“ป้าก็รักคุณหนูค่ะ ว่าแต่คุณเก้าบอกคุณหนูหรือยังว่าช่วงนี้อย่าไปแถวชายป่านะคะ”
“ทำไมล่ะคะ”
