"ความพยายามเยอะนักนะ.."
ชายหนุ่มถอนหายใจพรืดใหญ่อย่างไม่สบอารมณ์
"พวกนายไปจัดการงานของพวกนายฉันเสร็จธุระตรงนี้แล้วจะตามไป"
ชาติเสือปัดมือให้คนทั้งสองออกไปจากห้องวันนี้เขาจะต้องทำให้ผู้หญิงคนนี้ขยาดไม่กล้ามาที่นี่อีกเลยครั้งก่อนปฏิเสธดีๆไม่ชอบตอนนี้คงจะต้องจัดของจริงให้เสียแล้ว
"ครับคุณเสือ"
นักรบและเด็ดเดี่ยวเดินตามกันออกจากห้องทำงานของคนเป็นนายไปด้วยยังมีงานที่ต้องสะสางต่ออีกมากมายที่ต้องทำ
ก๊อกๆๆ
"โชมีของมาฝากคุณเสือด้วยนะคะ"
หญิงสาวเข้ามาในห้องหน้าระรื่นทั้งหอบหิ้วของฝากมาเต็มไม้เต็มมือ
โชติกาหญิงสาวไฮโซวัย26ลูกสาวของเพื่อนสุรีพรเป็นคุณหนูไฮโซสาวสวยเซ็กซี่ที่พึ่งกลับจากเมืองนอกตอนนี้ยังไม่ได้ทำงานเคยมาที่นี่สามสี่ครั้งเพราะสุรีพรต้องการให้ทั้งคู่ได้เจอกันหากตกหลุมรักกันโชติกาจะได้ช่วยพาชาติเสือให้กลับไปอยู่ที่บ้านได้ถึงครั้งก่อนๆเธอจะถูกปฏิเสธจากชาติเสือแต่เธอก็ไม่ท้อเพราะเธอตกหลุมรักเขาตั้งแต่แรกพบ
"ฉันไม่อยากได้"
ชาติเสือเอ่ยเสียงแข็งทั้งยังเอนตัวนอนลงบนโซฟาทำท่าทีไม่สนใจคนที่เข้ามา
"แหม...ปฏิเสธทั้งที่ยังไม่เห็นของเลยนะคะ"
โชติกาหย่อนก้นนั่งที่โซฟานุ่มตรงข้ามชายหนุ่มยังพยายามพูดคุยด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดีทั้งที่มองออกว่าอีกฝ่ายไม่พอใจ
"เอากองไว้ตรงนั้น"
ชาติเสือใช้เท้าชี้ไปทางหญิงสาว
"ช่วยมีมารยาทกับโชหน่อยได้มั้ยคะ"
โชติกาอ้าปากค้างคราแรกคิดว่าเขาแค่ปากร้ายไม่คิดว่าเขาจะไม่ให้เกียรติเธอขนาดนี้
"ใครขอให้เธอมา"
ร่างใหญ่เด้งผึงลุกนั่งตวัดหางตามองหญิงสาวด้วยสีหน้าไม่พอใจ
"คุณเสือ"
คุณหนูไฮโซอย่างโชติกาที่พึ่งเคยเจอคนที่เสียมารยาทใส่ขนาดนี้ครั้งแรกก็เริ่มมีน้ำโหเอ่ยเสียงแข็งใส่อีกฝ่ายเช่นกัน
"กลับไปบอกแม่ฉันนะว่าจะหาผู้หญิงให้ฉันกี่คนก็แล้วแต่ฉันไม่ต้องการและเธอถ้าไม่อยากถูกหมกป่าอยู่ที่นี่ก็ออกไปแล้วอย่ากลับมาที่นี่อีก"
ชาติดเสือแผดเสียงตวาดลั่นจนหญิงสาวที่นั่งหน้าบึ้งตึงสะดุ้งเฮือกแต่ก็ยังพยายามทำใจดีสู้เสือเพราะเชื่อว่าชาติเสือคงไม่กล้าทำร้ายเธออยู่แล้ว
"คุณก็แค่ขู่"
หญิงสาวลุกยืนกอดอกโชว์หุ่นนาฬิกาทรายลอยหน้าลอยตาว่าไม่กลัวอีกฝ่าย
"ฉันทำจริง"
ใบหน้าและแววตาเฉยเมยเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นดูโรคจิตอย่างรวดเร็วก่อนที่จะเอื้อมมือหนาไปด้านหลังควักมีดพกปลายแหลมออกมาพร้อมสาวเท้าช้าๆหมายจะเข้าประชิดตัวหญิงสาว
"ว..ว้ายยยย..ไอ้บ้าา.."
คนที่ยืนกอดอกรีบวิ่งเตลิดออกไปอย่างรักตัวกลัวตายทั้งส่งเสียงด่าทออีกฝ่ายอย่างโมโหที่ไม่ให้เกียรติเธอแล้วยังกล้าจะเอาชีวิตเธออีกแบบนี้หล่อแค่ไหนเธอก็ไม่คิดจะเอามาทำพันธุ์แล้ว
"หึ่..."
ชาติเสือมองร่างบางไล่หลังด้วยสีหน้าสะใจก่อนหน้านี้ในตลอดเวลาที่เขาอยู่ที่นี่แม่ของเขามาหาเองบ้างทั้งส่งผู้หญิงมาไม่ขาดเพื่อจะจับคู่ให้เขาและหมายจะให้เขากลับบ้านแต่เขารู้ทันและไม่ได้สนใจผู้หญิงคนไหนแม้แต่นิดเดียวเพราะในใจของเขายังมีแค่เพียงอินทุอรหญิงดียวที่เป็นที่รักเท่านั้น
ณ บ้านหลังเล็กท้ายหมู่บ้านในแถบชนบทของทางเหนือมีหญิงสาวหน้าหวานกำลังสะอื้นให้ไล่คนรักของตนที่มาง้องอนที่หน้าบ้านร่างบางพยายามสะบัดแขนจากชาหยนุ่มร่างใหญ่ที่ไม่ยอมปล่อยให้เธอพ้นพันธนาการ
"ปล่อยทรายนะคะ"
ทรายแก้ว หญิงสาวชาวเหนืออายุ25ปีเป็นลูกชาวบ้านในชนบทธรรมดาใบหน้าจิ้มลิ้มรูปไข่ดวงตากลมโตคิ้วเรียวบางได้รูปจมูกเล็กเป็นสันปากกระจับอมชมพูเรือนผมดกดำเงางามสยายถึงกลางหลังตัวเล็กบอบบางผิวขาวอมชมพูตามฉบับสาวชาวเหนือนิสัยของเธอค่อนข้างอ่อนหวานสู้ชีวิตแม้จะถูกเอาเปรียบจากครอบครัวแต่เธอก็ทำทุกอย่างเพื่อครอบครัวได้เสมอ
ที่เธอไม่ยอมคืนดีกับแฟนหนุ่มที่คบกันมานานก็เพราะเขาต้องเตรียมตัวแต่งงานกับพริมาผู้หญิงข้างบ้านชายหนุ่มเกิดไปทำพริมมาท้องโดยที่ไม่ได้ตั้งใจ
"พี่ไม่ปล่อยพี่ยังรักทรายอยู่นะครับ"
ทรงพลไม่ยอมกลับไปง่ายๆเพราะเขายังรักเธอเกินกว่าที่จะยอมเลิกกับเธอตามที่เธอขอร้อง
ทรงพลชายหนุ่มวัย28ปีลูกเจ้าของบริษัทส่งออกข้าวและโรงสีอีกหลายแห่งและตอนนี้ก็ควบคุมกิจการเองแทนพ่อแล้วด้วยเขาคบกับทรายแก้วมาได้สองปีแต่ตอนนี้เขาต้องเตรียมตัวแต่งงานเพราะเกิดไปทำผู้หญิงท้องโดยที่ไม่ได้ตั้งใจแต่เขาไม่อยากเสียทรายแก้วไปเพราะยังรักเธอมากเหลือเกิน
"พี่พลอย่ามายุ่งกับทรายเลยไปดูแลเมียพี่ดีกว่าค่ะ"
ทรายแก้วเอ่ยปากไล่ทรงพลครั้งแล้วครั้งเล่าเพราะเธอไม่อยากให้คนอื่นนินทาเอาได้ว่าเธอยุ่งเกี่ยวกับคนที่มีลูกมีเมียแล้วแม้เขาจะเป็นแฟนเธอมาก่อนก็เถอะ
"พี่ไม่ได้รักพรีมวันนั้นพี่แค่เมา"
ทรงพลน้ำตาคลอเขารักทรายแก้วด้วยใจจริงเพียงแค่วันนั้นมันเป็นเรื่องผิดพลาดที่เขากลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้เท่านั้น
"แต่พี่พลทำเธอท้องนะคะ...กลับไปเถอะค่ะทรายไม่อยากเห็นหน้าพี่"
ทรายแก้วต้องรีบสะบัดแขนออกจากชายหนุ่มและรีบวิ่งเข้าบ้านหลังเล็กปิดบ้านหนีเขาไปทั้งน้ำตาแม้นจะรู้ว่าทรงพลไม่ได้ตั้งใจแต่เขาก็มีหน้าที่ที่จะต้องรับผิดชอบพริมาและลูกที่กำลังจะเกิดมาหากเขายังคบกับเธออยู่เขาจะให้เธออยู่ในฐานะอะไรและเธอเองก็คงทำร้ายชีวิตของผู้หญิงด้วยกันไม่ได้รีบไล่เขาไปเช่นนี้เป็นสิ่งที่เธอคิดว่าเธอนั้นทำถูกแล้ว
"ก็ได้แล้ววันหลังพี่จะมาใหม่"
ทรงพลมองประตูบ้านหญิงสาวตาละห้อยแล้วหันหลังเดินไปขับรถกลับแต่โดยดีแม้นวันนี้เขาง้อเธอไม่สำเร็จแต่เขาก็ยังไม่คิดจะละความพยายาม
เรือนรังเสือ
"กูบอกให้มึงไปเอารถกูกลับมาคืนแล้วกูจะปล่อยมึงไป"
ชาติเสือนั่งอยู่ตรงหน้าเสธฐาหนุ่มวัย28ที่เป็นหัวขโมยรถของเขาไปเมื่อคืนสภาพเสธฐาตอนนี้หน้าเขียวช้ำบวมปูดนั่งฟุบกองกับพื้นเพราะพึ่งถูกซ้อมจากคนของชาติเสือ
"จะเอามาคืนได้ไงก็ให้คนในบ่อนไปแล้ว"
เสธฐาตอบเสียงแหบพร่าเขาคงจะเอาของมาคืนคนตรงหน้าไม่ได้เพราะเอาไปใช้หนี้ค่าพนันหมดแล้วในเมื่อคืนนี้
"งั้นมึงก็เตรียมเป็นศพนอนเฝ้าที่นี่ได้เลย"
คำตอบของหัวขโมยเหมือนยิ่งสุมไฟโทสะให้ชาติเสือมากขึ้นเขาชักปืนออกมาจ่อหัวของเสธฐาด้วยสีหน้าแววตาเรียบเฉยบ่งบอกให้รู้ว่าเขานั้นเลือดเย็นกว่าที่ใครจะกล้าท้าทาย
"อย่าทำอะไรผมเลยนะผมมีข้อเสนอ"
เสธฐาเห็นท่างานนี้จะไม่รอดเกิดความรักตัวกลัวตายจึงกล้าเอ่ยปากเสนอข้อต่อรองกับอีกฝ่ายโดยรู้ดีว่าเขานั้นชอบอะไรและจะแลกด้วยอะไร
"ผีพนันอย่างมึงจะเอาอะไรมาเสนอกูรถกูตั้งกี่ล้านมึงมีอะไรที่มันจะมีค่ามาต่อรอง"
ชาติเสือลดปากกระบอกปืนลงทั้งก้มมองหน้าหัวขโมยตรงหน้าอย่างสงสัยว่าคนอย่างเสธฐาจะเอาอะไรมาต่อรองกับเขา
"ผมมีน้องสาว"
พลั้กกก
สิ้นเสียงเอ่ยของเสธฐาชาติเสือก็วาดขายาวเตะเสยคนที่นั่งกองอยู่กับพื้นจนหงายท้องด้วยท่าทีไม่พอใจที่เห็นอีกฝ่ายกลัวตายจนใช้ชีวิตน้องสาวตัวเองมาเป็นข้อต่อรอง
"มึงอย่าบอกนะว่าจะเอาน้องสาวมาใช้หนี้...อืม...ถ้ามึงแน่มากูก็แน่กลับบอกที่อยู่น้องมึงมา"
ชาติเสือท้าวเอวมองเสธฐาอย่างสมเพชแต่ในหัวก็พลันคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้จึงยอมรับข้อเสนอของเสธฐาดูก่อน
ก๊อกๆๆ
"พวกคุณเป็นใครคะ?"
ร่างบางในชุดเดรสสายเดี่ยวยาวสีชมพูอ่อนปล่อยผมยาวสยายเดินออกมาเปิดประตูเมื่อได้ยินเสียงคนเคาะในขณะที่เธอนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่ห้องนั่งเล่นช่วงสายๆเมื่อประตูเปิดออกได้ดวงตากลมโตก็ฉายแววตกใจพอสมควรที่เห็นชายฉกรรจ์สามสี่คนยืนเรียงรายอยู่ตรงหน้า
"พี่ชายคุณอยู่กับพวกเรากรุณาตามผมมาด้วยครับ"
เด้กเดี่ยวยื่นมือถือที่มีรูปสภาพของเสธฐาตอนนี้ให้กับทรายแก้วได้ดูเพื่อที่จะได้ไม่ต้องอธิบายอะไรมากมายนัก
"หา...พี่เสธ"
ทรายแก้วตัวชาวาบกลืนน้ำลายไม่ลงคอเมื่อเห็นสภาพพี่ชายเธอก่อนจะรีบตามคนกลุ่มนั้นไปทันทีทั้งที่ก็มีอาการกลัวจับใจแต่เป็นห่วงพี่ชายของเธอมากกว่า
รถตู้คันหรูใช้เวลาแล่นไม่นานนักก็เข้ามาถึงเรือนรังเสือเรือนที่ชาติเสือนั้นจะใช้ตัดสินโทษคนที่กล้าสร้างปัญหาให้กับเขาเรือนนี้จะอยู่ท้ายเรือนหลังใหญที่เขาอยู่ไม่ไกลกันนักแต่ค่อนข้างลับตากับคนนอกพอสมควร
"เชิญครับ"
เด็ดเดี่ยวเดินนำทรายแก้วลงมาที่ชั้นใต้ดินเขาเปิดประตูผายมือให้หญิงสาวนั้นเดินเข้าไปคนเดียวในนั้นมีเสธฐาและชาติเสือรอเธออยู่ที่นั่น
"ทราย"
เมื่อเห็นคนเป็นน้องสาวเดินเข้ามาเสธฐาก็รีบเรียกด้วยน้ำเสียงแหบพร่าเริ่มใจชื้นเพราะรู้ว่าตนนั้นมีโอกาสรอดชีวิต
"พี่เสธ...ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะคะ"
ทรายแก้วเข่าทรุดนั่งฟุบอยู่ข้างคนเป็นพี่ที่ใบหน้าเนื้อตัวมีแต่รอยฟกช้ำน้ำตาคลอไม่รู้ว่าพี่ชายเธอต้องมาอยู่ในสภาพนี้เพราะอะไรกัน
"นี่น่ะหรอน้องสาวแกก็น่ารักดีนี่...ค่อยสมกับการต่อรองหน่อย"
ชาติเสือมองหญิงสาวร่างบางตั้งแต่เธอเดินเข้ามาเขายอมรับว่าเธอสวยน่ารักราวกับตุ๊กตาสมกับเป็นเครื่องต่อรองไม่น้อยดูท่าเธอจะเลือกมองเพียงแค่พี่ชายเธอเท่านั้นจนไม่เห็นเขาที่นั่งอยู่ไม่ห่าง
"ต่อรองอะไรคะพี่เสธ"
ทรายแก้วเงยหน้ามองคนร่างสูงที่พึ่งส่งเสียงอย่างตกใจไม่ยักเห็นเขาอยู่ในนี้ในคราแรกทั้งสงสัยกับคำว่าต่อรองที่อีกฝ่ายพูดออกมาว่ามันคืออะไร
"พี่เธอขโมยรถฉันไปใช้หนี้พนันแล้วก็จะยกเธอให้ฉันแลกกับการที่จะไม่ถูกฆ่าไง"
เป็นชาติเสือที่รีบเผยให้หญิงสาวนั้นกระจ่างว่าที่ต้องมาที่นี่เป็นเพราะเหตุอันใดก่อนจะหย่อนก้นลงนั่งเก้าอี้ตัวใหญ่ด้วยท่าทีสีหน้าเรียบเฉย
"อ..อะไรนะคะพี่เสธ"
ทรายแก้วตัวชาวาบไม่คิดว่าพี่ชายเธอจะใช้เธอเป็นข้อต่อรองและที่เธอเสียใจกว่านั้นก็คือพี่เธอกลับไปยุ่งกับการพนันจนเกิดเรื่องอีกเธอเคยเตือนเขาครั้งแล้วครั้งเล่าไม่เข้าใจว่าทำไมถึงไม่คิดจะฟังกันบ้าง
"ช่วยพี่ด้วยทราย"
เสธฐามองหน้าน้องสาวตนตาละห้อยตอนนี้เขามีเธอคนเดียวที่เป็นความหวังว่าเขาจะมีทางรอด
ทรายแก้วนั่งน้ำตาไหลพรากในหัวเธอตอนนี้มืดแปดด้านไปหมดดวงตากลมโตจ้องมองหน้าพี่ชายเธอด้วยความขุ่นเคืองที่ยุ่งกับอบายมุขจนสร้างปัญหาใหญ่ขึ้นมาได้
"จะยอมอยู่กับฉันมั้ย"
ชาติเสือไม่ชอบใจที่ยังไมได้ฟังคำตอบจากทรายแก้วเขาลุกเดินมากระชากเสธฐาบิดแขนของชายหนุ่มคราเดียวจนแทบหักคนถูกกระทำก็ร้องโอดโอยด้วยความทรมาน
"โอ้ยยย..."
"นี่คุณ..ปล่อยพี่ฉันนะ"
ทรายแก้วรีบไปรั้งตัวร่างใหญ่ออกจากการทำร้ายพี่ชายของเธอเพราะแค่นี้ก็สะบักสะบอมมากพออยู่แล้ว
"ตอบสิวะว่าจะยอมมั้ย"
ชาติเสือยอมปล่อยมือก่อนจะยกกระบอกปืนจ่อที่เสธฐาเพื่อเค้นคำตอบจากหญิงสาวเพราะเขาไม่ชอบรออะไรนานๆ
"ยอม..ฉันยอมก็ได้ปล่อยพี่ฉันไป"
ร่างบางสะอึกสะอื้นพร้อมยกมือเรียวปาดน้ำตาเธอรักตัวเองก็จริงแต่ก็รักพี่ชายเธอมากกว่าเธอจะไม่ยอมให้พี่ชายเธอเป็นอะไรไปเด็ดขาดจึงตอบตกลงกับคนตัวโตไปโดยดี
"ดี...งั้นไปกับฉัน...รบมาลากมันออกไป"
ชาติเสือคว้าแขนเรียวดึงร่างบางเข้ามาหาตัวก่อนจะตะโกนเรียกนักรบที่รออยู่ด้านนอกให้เข้ามาข้างในเพื่อพาตัวเสธฐาออกไป
“ครับคุณเสือ”
"จะพาพี่เสธไปไหน"
ทรายแก้วหันไปมองพี่ชายที่กำลังถูกหามหน้าตาตื่นกลัวว่าพี่เธอนั้นจะถกพาไปทำร้ายที่ไหนอีก
"พาไปทำแผลไงอยากให้มันตายหรือไง"
ชาติเสือตะคอกหญิงสาวเสียงแข็งก่อนจะลากให้เธอนั้นเดินตามกลับมาที่เรือนใหญ่ที่อยู่ของเขา
คนตัวโตรู้สึกขัดใจเล็กน้อยที่หญิงสาวนั้นเดินตามตนไม่ค่อยจะทันจำต้องให้เขาดึงเธออยู่เรื่อยเมื่อเข้ามาในห้องโถงในเรือนได้ร่างบางก็ถูกเหวี่ยงลงบนโซฟาทันที
“โอ้ย..”
ร่างสูงยืนเท้าเอวจ้องหน้าคนในชุดนอนสีชมพูครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยคำสั่งที่ต้องการให้หญิงสาวนั้นทำตามออกมา
"ต่อไปนี้เธอต้องอยู่กับฉัน..อ่อ..อีกอย่างเธอต้องออกหน้ากับครอบครัวฉันว่าเธอเป็นเมีย"
"อะไรนะคะ"
ใบหน้าหวานที่แปดเปื้อนไปด้วยน้ำตาดูจะหดหู่ยิ่งกว่าเดิมที่ต้องมารับคำสั่งที่น่าลำบากใจ
"ฉันยังพูดไม่จบ...ที่ฉันตกลงรับข้อเสนอพี่ชายเธอก็เพราะต้องการให้เธอแต่งงานกับฉันเพื่อที่จะกันผู้หญิงคนอื่นที่เข้าหาฉัน..อีกอย่าง..ฉันจะทำอะไรกับเธอก็ได้เพราะตอนนี้ฉันเป็นเจ้าของเธอแต่เธอต้องจำเอาไว้ว่าเธอไม่ใช่เจ้าของฉัน"
ชาติเสือยืนกอดอกร่ายยาวเสียงดังฟังชัดหวังว่าหญิงสาวจะเข้าใจกับคำพูดของเขาในครั้งเดียว
"เฮ้อ..ฉันต้องอยู่กับคุณนานเท่าไร"
ทรายแก้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ตั้งสติเพื่อให้ตัวเองตั้งรับเรื่องที่ถาโถมเข้ามาให้ได้คำพูดของชายหนุ่มเมื่อครู่เธอเข้าใจทุกคำแต่อยากจะรู้ว่าคนตรงหน้าต้องการให้เธอทำตามคำสั่งนานเท่าไรถึงจะพอใจ
"จนกว่าฉันจะพอใจ"
เรื่องนี้ชาติเสือยังไม่ได้คิดตอนนี้คิดแค่อยากจะเห็นหน้าแม่เขาเสียเหลือเกินว่าถ้าหากเขาไปบอกว่าแต่งงานกับผู้หญิงชาวบ้านธรรมดาจะมีท่าทีอย่างไร
