บทนำ… แม่ขยะรีไซเคิล

ร่างสูงกำยำกำลังนั่งทอดถอนหายใจอยู่บนรถซุปเปอร์คาร์คันหรูอย่างเบื่อหน่าย เขาแหงนหน้าขึ้นมองไปยังห้องที่มีแสงไฟสีนวลเปิดสลัว ก่อนจะถอนหายใจเฮือกยาวออกมาแรง ๆ อีกครั้ง พลันกวาดสายตาไปทั่วทั้งบริเวณบ้านที่เงียบสงัด ซึ่งยามนี้ก็ปาไปเกือบจะตี 2 แล้ว และแน่นอนว่าคนในบ้านส่วนใหญ่ก็คงหลับกันไปหมดแล้ว

จะมีก็เพียงแต่เจ้าของบ้านหนุ่มที่ยังคงลังเลกับการก้าวขาลงจากรถไป แม้ว่าร่างกายจะอ่อนล้าจากการเดินทางไกลข้ามทวีปตลอดครึ่งเดือนมานี้ อีกทั้งแอลกอฮอล์ที่ถูกเติมเข้าไปอย่างหนักเมื่อช่วงหัวค่ำทำเอาเขาอยากจะทิ้งร่างหนัก ๆ นี้ลงบนเตียงนอนของเขาเสียเหลือเกิน

ถ้าไม่เพราะว่ามีใครบางคนที่ถือดียึดครองเตียงนอนหนานุ่มของเขาไป ป่านนี้เขาคงหลับสบายไปแล้ว และคงไม่ต้องพยายามทำตัวเองให้ลำบากด้วยการตะลอน ๆ ออกจากบ้านเพียงเพราะอยากหาที่นอนใหม่ หรือจะให้เข้าใจอย่างชัดเจน นั่นก็เพราะเขารังเกียจที่จะเจอหญิงสาวที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาของเขาทั้งทางพฤตินัยและนิตินัยนั่นเอง

ปึก ปึก!!

เสียงเคาะกระจกรถดังขึ้นทำลายความเงียบ อดิรัตน์ ชำเลืองมองต้นเหตุของเสียงเคาะนั่น ก่อนจะผลักประตูรถและก้าวออกไป โดยไม่คิดจะเสวนากับชายหนุ่มผู้ปลุกเขาจากภวังค์

ร่างสูงโอนเอนเดินเข้าบ้านไปและตรงดิ่งขึ้นไปยังชั้นสองก่อนจะผลักประตูเข้าห้องนอนของตัวเองทันที เขากวาดสายตาไปทั่วห้องนอน ก่อนจะเดินตรงดิ่งไปหยุดที่ปลายเตียงใหญ่

ร่างบางระหงในชุดนอนซีทรูเนื้อผ้าบางเบาอวดเนินเนื้อนุ่มนิ่มกำลังหลับตาพริ้มอยู่บนที่นอนหนานุ่ม หน้าอกอิ่มยกกระเพื่อมขึ้นลงช้า ๆ ตามจังหวะการหายใจที่สม่ำเสมอ ใบหน้าสวยชวนหลงใหลแม้ในยามปิดเปลือกตาของเธอ…สะกดให้คนหนุ่มหยุดยืนลอบมองอย่างลืมตัวอยู่นานสองนาน

แต่ก่อนที่อะไร ๆ ภายในกายจะพลุ่งพล่าน ดุนดันจนเกินจะควบคุมไว้ได้ ด้วยเขารู้ตัวเองดีว่าเมื่อไหร่ก็ตามที่เหล้าเข้าปากจนเกินลิมิตเขามักจะทำอะไรไร้การยั้งคิดเสมอ และนั่นก็ทำให้เขาต้องเจอหายนะครั้งร้ายแรงที่สุดในชีวิตถึงสองครั้งสองคราในเวลาไล่เลี่ยกัน ครั้งแรกก็เมื่อตอนมัทนาอดีตคู่หมั้นและอดีตว่าที่เจ้าสาวของเขาสะบั้นรัก 

และหายนะครั้งล่าสุดซึ่งร้ายแรงที่สุดเท่าที่ชีวิตนี้ของเขาเคยเจอะเจอมา….ก็ตอนได้เจอ มาลีรินทร์ ผู้หญิงที่นอนหลับอยู่ตรงหน้าเขานี่เองแอนดี้สะบัดหน้าไปมาไล่ความฟุ้งซ่านภายในจิตใจ ก่อนจะหันหลังเดินปรี่หายไปยังห้องแต่งตัวที่อยู่ด้านหลัง และเขาก็ต้องถอนหายใจทิ้งอีกครั้งเมื่อพบว่าหลายสิ่งหลายอย่างถูกวางแซมไปด้วยข้าวของราคาแพงเกินฐานะของผู้เป็นภรรยา ซึ่งก็ต้องยอมรับว่ารสนิยมของเธอจัดเข้าขั้นว่าดีมาก ทุกอย่างที่ประโคมลงบนเรือนร่างเย้ายวนนั้นล้วนมีราคาสูงลิ่ว มีก็แต่เจ้าตัวกระมังที่ช่างถูกแสนถูก เธอก็แค่ผู้หญิงประเภทที่หาได้ง่ายและดาษดื่นทั่วไปที่เขาเคยพบเจอมาทั้งชีวิต

แอนดี้แสยะยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยันเมื่อนึกถึงมาลีรินทร์ ก่อนจะคว้าผ้าเช็ดตัวแล้วเดินหายเข้าห้องน้ำไป…….

เพียงครึ่งชั่วโมงเขาก็พาร่างที่ผุดพราวไปด้วยหยดน้ำเล็ก ๆ ออกจากห้องน้ำมา ความเย็นของน้ำทำเอาคนหนุ่มสร่างเมาไปได้ระดับนึง แต่นั่นก็ยังทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย เมื่อพื้นที่บนโต๊ะเครื่องแป้งถูกเติมเต็มไปด้วยเครื่องประทินผิวของแม่ตัวปัญหา 

แอนดี้เพ่งมองมันอย่างรำคาญลูกตาขณะที่มือหนากำลังขยี้ลงบนเรือนผมเปียก พลันในใจก็คิดว่าถ้าข้าวของพวกนี้เป็นของผู้หญิงที่เขาเต็มใจอ้าแขนรับเข้าบ้านมา เวลานี้เขาจะรู้สึกเช่นไร เขาส่ายหน้าช้า ๆ ก่อนจะขว้างผ้าเช็ดผมออกไปอย่างระบายอารมณ์ และมันก็ไปกระแทกกับกระเป๋าสะพายของมาลีรินทร์ 

ตุบ!!

จนมันตกลงมาพาให้ข้าวของที่อยู่ในนั้นหล่นกระจัดกระจาย แอนดี้ถอยหลังไปหนึ่งก้าวเอี้ยวตัวมองไปยังเตียงหนา เมื่อเห็นว่าไม่มีสิ่งใดเคลื่อนไหว เขาจึงเดินเข้าหากระเป๋าหนังสีเลื่อมก่อนจะย่อตัวลงนั่งเพื่อจัดการเก็บมัน

“มันใช่ที่วางมั้ย ฮึ….นอกจากแต่งตัว ใช้เงิน อ่อยผู้ชาย ลอยไปลอยมาไปวัน ๆ เธอมีคุณสมบัติอะไรบ้างที่ทำให้ฉันอยากยกย่อง” 

แอนดี้บ่นพึมพำอย่างหัวเสีย ขณะที่มือหนาเก็บข้าวของที่หล่นลงมา ก่อนจะเจอเข้ากับแผงยาเล็ก ๆ ที่ตอนนี้เหลือยาเม็ดเล็กอยู่หนึ่งเม็ด กับอีกด้านที่ว่างเปล่าคาดว่ามันคงถูกใช้ไปก่อนหน้านี้แล้ว แต่ว่าเมื่อไหร่ล่ะ? ชายหนุ่มเหยียดตัวขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะคว้าสมาร์ตโฟนขึ้นมากดพิมพ์ชื่อยาลงไป

“หึ ๆ พวกผู้ชายชอบพกถุง… ส่วนเธอพกยาคุมฉุกเฉินติดตัวตลอดเวลาเนี่ยนะ..มาลีรินทร์!!! เธอมันผู้หญิงแบบไหนกัน แม่ขยะรีไซเคิลตราบใดที่เธอยังคาทะเบียนสมรสกับฉันอยู่ อย่าริอ่านทำอะไรลับหลัง ไม่ไว้หน้าฉันเด็ดขาด!!” 

แอนดี้ขมวดคิ้วยุ่ง สายตาของเขาวาวโรจน์จนน่ากลัว อาการเมาเมื่อครู่หายเป็นปลิดทิ้งหลังพบกับแผงยาคุมฉุกเฉินในกระเป๋าสะพายของภรรยาหมาด ๆ เขากำแผงยาแน่นก่อนจะเขวี้ยงซากที่เหลือลงกระเป๋ากลับไปดั่งเดิม ก่อนจะหมุนตัวกลับไปยังเตียงหนาเมื่อเขาคิดขึ้นได้ว่า 

‘นั่นมันเตียงฉัน นี่มันห้องฉัน และเธอก็เมียฉัน!!’ 

สวัสดีค่ะ เจอกันถี่อีกแล้ว

ไรท์เปิดเรื่องใหม่วันนี้

ฝากกดใจ กดเข้าชั้น กดติดตาม คอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ

บทที่ 1 จับเสือมือเปล่า (1) 

ร่างสูงหุ่นแน่นไปด้วยมัดกล้ามเนื้ออย่างหุ่นของนักกีฬา กำลังนั่งทอดถอนหายใจอยู่บนรถซุปเปอร์คาร์คันหรูที่มีเพียงไม่ถึงสิบคันใน

ประเทศไทย เขาเงยหน้าขึ้นมองไปยังคฤหาสน์หลังโต บ้านที่เขาหมายใจไว้ว่าจะเป็นเรือนหอ ลานสนามหญ้าหลังบ้านที่ซึ่งเคยจัดปาร์ตี้เพื่ออำลาความโสดครั้งสุดท้ายของวัยหนุ่ม แต่เพราะความไม่ยับยั้งชั่งใจ ทำให้อะไร ๆ สายไปจนยากจะกลับคืนดั่งเดิม ชายหนุ่มผู้มีแววตาเศร้ากวาดสายตาไปทั่วบริเวณ อาณาจักรที่สร้างขึ้นมาจากน้ำพักน้ำแรงของเขาในช่วงเวลาไม่ถึง 10 ปี

ถึงแม้ว่าเขาจะเกิดและโตมาบนกองเงินกองทองที่ใช้ไปอีกหลายชาติก็คงไม่หมด แต่ถึงกระนั้นเขาก็ลบคำสบประมาทที่ว่า โชคมักมาพร้อมชาติตระกูล ด้วยการเป็นนักธุรกิจหนุ่มที่ประสบความสำเร็จอย่างมากตั้งแต่อายุยังน้อย

ปัจจุบันหนุ่มหล่อในวัย 33 ปี หนุ่มโสดหมาด ๆ คือผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของทีมสโมสรฟุตบอลดังระดับโลก เขาเป็นหนุ่มหล่อร้าย จับยาก ตัวฉกาจของแวดวงสังคมชั้นสูง และแน่นอนสาว ๆ มากหน้าหลายตา ทั้งดีกรีระดับนางเอก นางแบบรันเวย์ดัง หรือแม้กระทั่งสาว ๆ ไฮโซทั้งหลายต่างหมายมั่นจะตกล่องปล่องชิ้น พลีกายยอมตกถังข้าวสารนี้ แต่แล้วเขาก็ทำเอาสาว ๆ อกหักกันเป็นแถว ๆ ครั้นที่เขาประกาศคบหาและหมั้นหมายในเวลาต่อมากับดีไซเนอร์สาวสวยเมื่อ 3 ปีก่อน และรักครั้งนั้นมันชัดเจนจนเขาร่อนการ์ดงานแต่งไปทั่วทุกวงการ

แต่แล้วรักหวานที่วาดฝันก็พังทลายลงในพริบตา หลังค่ำคืนปาร์ตี้สละโสด เมื่อว่าที่เจ้าสาวชิ่งหายตัวไปอย่างลึกลับ ขณะที่งานแต่งกำลังจะเกิดขึ้นอยู่รอมร่อ ซึ่งแน่นอนว่าชายหนุ่มผู้ที่เกลียดข่าวกอสซิพเป็นที่สุด ไม่มีทางปล่อยให้ข่าวด้านลบของเขากับอดีตคู่หมั้นได้เล็ดลอดออกไปแน่ แต่ข่าวลือก็โหมกระพืออย่างไฟลามทุ่ง แม้เงินจะหนาสักเพียงไหนก็ไม่อาจกลบข่าวใต้เตียงไปได้อย่างแน่นอน

บ้างก็ล่ำลือว่าฝ่ายว่าที่เจ้าสาวเทพ่อคาสโนว่าหนุ่มกลางอากาศ บ้างก็พูดว่าฝ่ายหญิงนอกใจ บ้างก็พูดว่าสาวมัทนาคนสวยรับพฤติกรรมสุดเหวี่ยงของว่าที่เจ้าบ่าวไม่ได้ในคืนปาร์ตี้สละโสด ซึ่งข้อสันนิษฐานอย่างหลังดูจะเป็นที่พูดถึงมากที่สุด เมื่อค่ำคืนนั้นคนที่ได้ถูกเชิญมาร่วมงานต่างออกมาเผยว่า….ชายหญิงมากหน้าหลายตาต่างสุดเหวี่ยงกันกับกิจกรรมฟรีเซ็กส์

และเพราะข้อกล่าวหานี้ทำให้ แอนดี้ อดิรัตน์ ถูกจับตามองจากสื่ออีกครั้ง เมื่อเขาใจเย็นและทำใจได้อย่างรวดเร็วกับความสัมพันธ์ที่เพิ่งจบลง หรือแท้ที่จริงแล้ว…เพราะเขามีใครใหม่ที่เข้ามาดามอกอย่างรวดเร็วหรือเปล่า?

แต่ข่าวรักร้าวของไฮโซหนุ่มผู้นี้กลับกลายเป็นข่าวดีของสาว ๆ หลายคนที่เคยกลบฝังความหวังนี้ไปแล้ว ความฝันที่จะได้กลายเป็นซินเดอเรลล่าสักครั้งในชีวิต… และความหวังนี้เหมือนโรคระบาด เพียงพริบตามันถูกส่งต่อไปสู่ใจผู้กระหายชีวิตดุจเจ้าหญิง…. 

ข้อมูลส่วนตัวของชายหนุ่มแม้กระทั่งกิจวัตรประจำวัน ตารางชีวิตที่แน่นยาวเหยียดถูกค้นหาและบอกต่อ อย่างกับว่าสิ่งนี้เป็นเป้าหมายสำคัญของผู้หญิงพวกนั้น…รวมทั้ง มาลีรินทร์ สาวสวยที่ร่อนปรากฏตัวไปทั่วทุกงานสังคม เพียงหวังจะหาโอกาสได้ใกล้ชิดเหยื่อรายใหม่ชั้นดีสักครั้ง!!

และนี่ก็เป็นอีกครั้งที่เธอพยายาม หลังได้ข่าวแว่วมาว่าไฮโซหนุ่มจะร่อนลงใต้เพื่อไปตามหาอดีตคู่หมั้น หญิงสาวจึงคิดอย่างถี่ถ้วนแล้วว่าครั้งนี้เธอจะต้องปิดจ๊อบแอนดี้ให้ได้ ก่อนที่อะไร ๆ จะสายไปและทำให้เธอคว้าน้ำเหลวอีกครั้ง 

แม้ว่าเรื่องราวของชายหนุ่มผู้มีโปรไฟล์เลิศเลอจะถูกเก็บในสารบบความจำของเธอเพียงน้อยนิด แต่กระนั้นสาวสวยอย่างมาลีรินทร์ ผู้มั่นใจในตัวเองอย่างเต็มเปี่ยม ว่าเธอเองก็มีดีพอที่จะทำให้ใจชายแกว่งได้ แค่เพียงเขาผู้นั้นเปิดโอกาสได้ลองทำความรู้จักเธอ

ทันทีที่เครื่องบินโลว์คอสแลนดิ้งลงท่าอากาศยานนานาชาติภูเก็ต ภารกิจจับเสือมือเปล่าของสาวนักตกทองก็เริ่มขึ้นทันที!!

หญิงสาวสวยจัดในชุดเกาะอกสั้นเซ็กซี่สีดำเลื่อมลายเป็นประกายระยิบระยับตัดกับแสงไฟวอมแวมของบาร์ เธอเยื้องย่างเดินตรงเข้ามาและหย่อนสะโพกงอนงามลงบนเก้าอี้ตรงเคาน์เตอร์บาร์หลังพบเป้าหมายทันที ก่อนจะสั่งเครื่องดื่มกับบาร์เทนเดอร์

“ขอ..มาร์การิต้าค่ะ” 

สาวสวยสั่งเครื่องดื่ม พลางปรายสายตามองเหยื่อหนุ่มที่ดูท่าจะหมดอาลัยตายอยากจริง ๆ และนี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เข้าใกล้เขามากที่สุดชนิดที่ห่างกันเพียงหนึ่งช่วงแขนเท่านั้น ซึ่งโดยปกติแล้วถ้าไม่ใช่ในงานเลี้ยงสังสรรค์เขามักจะมีบอดี้การ์ดประกบตามเป็นเงาอยู่เสมอ

“ชนแก้วค่ะ” เสียงหวานดังแข่งกับเสียงเพลงเอ่ยขึ้น พร้อมแก้วคอกเทลที่ถูกมือเรียวบางยกชูมาใกล้ ๆ ใบหน้าหล่อคมคายของแอนดี้

แอนดี้เปิดเปลือกตาขึ้นท่ามกลางเสียงอึกทึกของเครื่องดนตรี แล้วจึงเอื้อมมือไปหยิบแก้วทรงสูงตรงหน้ายกชูขึ้นอย่างเสียไม่ได้ โดยไม่ได้สนใจจะชายตามองคนด้านข้างแม้แต่น้อย ก่อนจะเอ่ยออกไปด้วยประโยคเดียวกัน

“ชนแก้ว” 

มาลีรินทร์ยื่นแก้วที่ประคองอยู่ในมือของเธอมากระทบกับแก้วของเขาที่กำลังชูขึ้นดัง กริ๊ง!

“รินดีใจจังเลยค่ะที่เจอคุณที่นี่” 

มาลีรินทร์หญิงสาวเจ้าของริมฝีปากแดงฉานมันวาวเกริ่นขึ้น หลังจากที่กระดกเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่อยู่ในแก้วลงคอรวดเดียวจนหมด

“เราเคยเจอกันที่ไหนด้วยเหรอ? ” 

คำพูดของหญิงสาว ทำเอาแอนดี้ต้องหันมามองหน้าของสาวสวย ก่อนที่แอนดี้จะเพ่งสายตามองไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย เขาทบทวนหลายอย่างในความทรงจำที่มี แต่เขาก็ไม่พบว่าเคยมีหญิงสาวรูปร่างหน้าตาคล้ายกับมาลีรินทร์อยู่ในความทรงจำของเขาเลยแม้แต่น้อย

“รินเคยเจอคุณข้างเดียว รินก็นับว่าเราเคยเจอกันแล้วล่ะค่ะ” หญิงสาวหัวเราะคิกคักระหว่างที่กระแซะตัวเบียดเข้ากับแขนแกร่งของเขา

“อืม...เอาที่คุณสบายใจเลย” ชายหนุ่มพูดระหว่างที่โบกมือให้บริกรเดินนำเครื่องดื่มเข้ามาเสิร์ฟให้แก่เขา

“ออนเดอะร๊อคครับ” 

บริกรหนุ่มยื่นถาดที่มีแก้วชอตเรียงรายอยู่ในถาดหลายแก้วมาตรงหน้า ก่อนที่แอนดี้จะใช้สายตานับจำนวนในถาดคร่าว ๆ แล้วตัดสินใจให้บริกรหนุ่มวางทุกแก้วลงตรงหน้าของเขา

มาลีรินทร์ยกยิ้มขึ้นที่มุมปากอย่างพึงพอใจ แต่ไม่ใช่เพราะแก้วเหล้าที่เรียงรายอยู่บนโต๊ะตรงหน้า แต่เป็นเพราะคืนนี้เธอไม่ต้องเสียแรงล่าเหยื่อชั้นดีอย่างแอนดี้ให้เหนื่อย

……………………..

ภารกิจ นักตกทอง จะเริ่มแล้วค่ะ

ฝากกดใจ กดเข้าชั้น ช่วยไรท์หน่อยนะคะ 

เพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์อัพตอนต่อ ๆ ค่ะ

“คุณทำงานที่นี่เหรอ? ” 

หลังจากที่จำนวนแอลกอฮอล์ในแก้วพร่องไปเกือบครึ่ง น้ำเสียงที่แข็งกร้าวของแอนดี้ก็เริ่มเปลี่ยนไปตามสติที่ลดน้อยลงของเขา ความยะโส ถือดีของเขาก่อนหน้าแทบไม่หลงเหลือให้เห็น

“แหม...คุณนี่ตลกจัง ฉันแค่มาที่นี่บ่อย ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะต้องทำงานที่นี่สักหน่อย” 

มาลีรินทร์ชายตาอย่างเหนียมอายก่อนที่เธอจะเอื้อมมือไปฉวยเอาแก้วออนเดอะร๊อคมาส่งให้ชายหนุ่มอีกแก้ว และอีกหลายแก้วจนแอนดี้เริ่มที่จะหลงลืมตัวเองไปในที่สุด ระยะที่ห่างออกไปเกือบหนึ่งช่วงแขนเมื่อชั่วโมงที่แล้วตอนนี้ช่องว่างนั้นถูกเติมเต็มด้วยกายเนื้อที่เบียดแนบชิดของทั้งคู่

“คุณเมาแล้วนะคะ ฉันว่ากลับเถอะค่ะ” 

มาลีรินทร์ค่อย ๆ ประคองศีรษะของชายหนุ่มที่เพิ่งเจอกันไม่กี่ชั่วโมงไว้บนหัวไหล่ของเธออย่างทะนุถนอมด้วยหวังว่าเธอจะพาเขากลับไปที่ห้องกับเธอด้วย แต่บอดี้การ์ดของเขากลับเข้ามารับตัวเขาไป ดูท่าเธอจะเสียแรงเปล่าอีกแล้ว…

หญิงสาวหน้าตาสวยผู้มีแววตาเย้ายวนชวนหลงเมื่อได้สบลอบถอนหายใจผิดหวังออกมาเบา ๆ และในขณะเดียวกันนั้นมือข้างหนึ่งของชายหนุ่มก็ฉวยเข้าที่ข้อมือของหญิงสาวที่ช่วยเป็นเพื่อนดื่มเพื่อนคุยกับเขาตลอดค่อนคืน

“รินส่งคุณได้แค่นี้นะคะ” 

หญิงสาวแสร้งทำกระบิดกระบวนระหว่างยื้อยุดฉุดมือของตนเองให้หลุดพ้นจากพันธนาการของชายหนุ่ม

“มาเถอะ ผมบอกให้มา...” 

ชายหนุ่มส่งเสียงเอะอะเอาแต่ใจจนบอดี้การ์ดของร้านที่เฝ้าอยู่ด้านหน้าหันมาสนใจมอง

“อุ้ย...ทุกคนหันมามองกันหมดเลย อายจังเลยค่ะ” 

หญิงสาวยกมือข้างที่เหลือขึ้นทาบอกสลับกับยกขึ้นปิดปากของตนเองอย่างกระดากอาย ก่อนที่จะก้าวตามขึ้นรถไปนั่งข้างชายหนุ่มอย่างไม่รอช้า

หลังจากที่ประตูรถถูกปิดลงแล้วรถก็ค่อยเคลื่อนออกจากลานจอดอย่างนุ่มนวล แอนดี้ก็เคลิ้มหลับไปด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์เพียงครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะลืมตาขึ้นมาและพบกับหญิงสาวที่เขาคิดถึงที่สุดในตอนนี้

“ผมคิดถึงคุณมากเลย...” ชายหนุ่มไม่รอช้าที่จะโผเข้ากอดหญิงสาวตรงหน้าอย่างแนบแน่น

“ฉัน..เอ่อ..ฉันก็คิดถึงคุณค่ะ...” 

หญิงสาวไล้ฝ่ามือบางวางลงบนใบหน้าของชายหนุ่มแล้วประคองใบหน้าคมคายของเขาขึ้นมารับรอยสัมผัสจากริมฝีปากของเธออย่างแผ่วเบา ชายหนุ่มผงะออกจากรสจูบของหญิงสาวครู่หนึ่งราวกับว่ากำลังฟื้นคืนสติ ทว่าหญิงสาวตรงหน้ากลับดึงเขาเข้าไปสัมผัสกับลีลาการจูบอย่างดูดดื่มของเธออีกครั้ง พาให้แอนดี้รู้สึกเป็นสุขอย่างมากจนเขาไม่อาจปฏิเสธความต้องการภายในของเขาได้

“มัทยกโทษให้ผมแล้วใช่ไหม? ” 

ชายหนุ่มพูดระหว่างที่แขนของเขาประคองหญิงสาวไว้แน่น จนบอดี้การ์ดส่วนตัวไม่อาจแยกเธอออกจากเขาได้ในตอนนี้ จึงต้องปล่อยให้เธอขึ้นไปส่งผู้เป็นนายของเขาจนถึงเตียงนอน

มาลีรินทร์ในคราบของมัทนากวาดตามองสภาพแวดล้อมภายนอกที่อยู่รอบตัวของแอนดี้ ที่ล้วนแล้วดูดีมีคลาสไปทุกกระเบียดนิ้ว แม้กระทั่งชุดสูทสีดำของบอดี้การ์ดของเขาก็ยังเป็นชุดสูทจากร้านแบรนด์เนมดัง เขาจึงไม่น่าถูกรวมอยู่ในหมวดผู้ชายรวยแต่เขือในจำนวนหลายคนที่เคยหลอกให้เธอมีความสัมพันธ์ด้วยและเกาะกินเธอไม่ต่างกับมดกับหนอน

‘สบายแล้ว...รินเอ้ย’ หญิงสาวเยาะยิ้มในใจก่อนที่เธอจะค่อย ๆ ย่อตัวนั่งลงตรงข้างชายหนุ่มที่นอนราบทิ้งตัวอยู่บนที่นอนขนาดคิงไซซ์

“มัท...อย่าทิ้งผมไปนะ” 

ชายหนุ่มเอื้อมมือไขว่คว้าแขนของหญิงสาวที่อยู่ไม่ห่างมือในระหว่างที่เพ้อไร้สติ แสดงให้หญิงสาวนักฉวยโอกาสอย่างมาลีรินทร์ไม่รอช้าที่จะสนองความต้องการของเขาในทันที

“มัทจะอยู่กับคุณค่ะ” 

มาลีรินทร์ยอมสมมุติตัวเองเป็นผู้หญิงอีกคนที่ชายตรงหน้าเพ้อหาอย่างไม่ละอายใจ ทั้งพร้อมที่จะทำหน้าที่บนเตียงแทนเจ้าของชื่ออย่างเต็มที่สุดกำลัง เธอไม่รอช้ารีบปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของชายหนุ่มออกจากกันจนเผยให้เห็นแผ่นอกกว้างที่อุดมไปด้วยกล้ามเนื้อ แล้วจึงค่อยใช้นิ้วมือลูบไล้ไปตามผิวของเขาจากใบหน้าลงต่ำยังใต้สะดือไปมาอยู่สองสามครั้ง จากนั้นก็โน้มใบหน้าก้มลงมอบจุมพิตอันดูดดื่มให้กับเขา

“มัท” 

ชายหนุ่มยังคงเรียกมาลีรินทร์ในอีกชื่อระหว่างที่เขาชันตัวลุกขึ้นจากเตียง เปลือกตาค่อย ๆ เผยอเปิดขึ้นน้อย ๆ หญิงสาวผู้เป็นเงาแฝงของมัทนาจึงเกรงว่าจะเสียโอกาสที่ดีนี้ไป เธอจึงได้เอื้อมมือไปหรี่โคมไฟหัวเตียงให้เหลือเพียงเงาสลัวแล้วจึงคืบคลานกลับมากระซิบเสียงแผ่วลงข้างหูชายหนุ่มที่นั่งชันตัวอย่างไร้เรี่ยวแรงอยู่กลางเตียงอีกครั้ง

“มัทมาแล้วค่ะ” 

“ผมรักคุณมากนะ” 

“ฉันก็รักคุณค่ะ” 

ยังไม่ทันสิ้นสุดคำแสร้งว่ารัก ชายหนุ่มก็ดึงหญิงสาวเรือนร่างเล็กตรงหน้าเข้ามาแนบไว้ในอ้อมกอดของเขาจนผิวเนื้อของทั้งคู่สัมผัสกัน จากนั้นจึงเริ่มที่จะใช้ริมฝีปากค่อย ๆ ปลอดเปลื้องเสื้อผ้าออกจากเรือนร่างของเธอทีละชิ้น ทีละชิ้น จนกระทั่งถึงปราการด่านสุดท้าย

มาลีรินทร์หลับตาพริ้ม ก่อนจะผ่อนลมหายใจเบา ๆ ออกจากปากอิ่มสวย มือเรียวเล็กที่กำลังขยำผ้าปูเริ่มสั่นไหวเล็กน้อยพร้อมกายเนื้อที่สั่นเทิ้มไปตามสัมผัสของชายที่เพิ่งรู้จักกัน เมื่อสิ่งที่เธอคิดและวางแผนไว้กำลังจะเกิดขึ้นจริง ๆ ในอีกไม่กี่อึดใจข้างหน้า ความกล้ากร้านก่อนหน้า จู่ ๆ ก็พลันหายไปหลงเหลือแต่ความกังวลกลัว โดยที่ชายหนุ่มขี้เมาอาจจะไม่ทันได้รับรู้ถึงความรู้สึกนี้ของเธอเลย

“มาถึงขั้นนี้แล้ว ถอยไม่ได้แล้วริน ถึงไม่ใช่เขาก็ต้องเป็นใครสักคนอยู่ดี…” 

มาลีรินทร์พึมพำกับตัวเองเบา ๆ ให้กับโชคชะตาที่เธอเลือก ก่อนที่จะเม้มปากตัวเองแน่นไม่ส่งเสียงร้องใด ๆ ออกมา ขณะที่ความเจ็บแปลบค่อย ๆ ชำแรกแทรกผ่านเข้ามาในกายสาว… ตากลมสวยมีหยาดน้ำซึมไปที่หางตาเพราะความเจ็บร้าวจนเธอแทบจะอยากกรีดร้องออกมา มันเป็นความรู้สึกใหม่ที่เธอเองก็เพิ่งจะเข้าใจมันจริง ๆ ก็วันนี้…..

…………………

มาลีรินทร์ จะตัดสินใจถูกหรือผิดที่ใช้วิธีนี้เป็นทางลัด

ใช้ชีวิตไม่ประมาทนะคะ