ฝ่ามือแกร่งปาดไล่หยาดเหงื่อที่ไหลซึมผ่านคอเสื้อลงมาเป็นทาง ก่อนจะปลดรังดุมเสื้อเชิ้ตออกและกระพือเรียกลมเย็นจากภายนอกเข้ามาปะทะแผงอกด้านใน ‘พงศกร’ ควักเอาผ้าเช็ดหน้าที่ยัดใส่กระเป๋ากางเกงเดินป่าแบบลวกๆ ขึ้นมาซับเหงื่อที่ไหลต่างน้ำ

กว่า 2 ชั่วโมงแล้วที่เขาเดินหลงเข้ามาในป่าแห่งนี้และยังมองไม่เห็นทางออก นึกโทษตัวเองที่มัวแต่ส่องนกเพลินจนพลัดหลงกับเพื่อนและพรานป่านำทาง แต่ประสบการณ์เข้าป่าที่พอมีอยู่บ้างก็สอนให้เขาต้องเงี่ยหูฟังเสียงรอบด้าน เขาต้องฟังเสียงน้ำ เสียงสัตว์ และเสียงอื่นๆ ที่อาจเกิดขึ้นรอบตัว เพราะนั่นจะทำให้เขาได้เจอกับเพื่อนๆ และพรานป่าที่กำลังออกตามหาเขาอยู่ก็ได้

แต่ยิ่งเดินเข้ามาลึกเขาก็ยิ่งถอดใจและคิดว่าไม่น่าเลย เพราะเขาควรจะหยุดรออยู่ตรงจุดที่หลง เพื่อรอให้คนอื่นเดินมาพบ ไม่ควรตัดสินใจเดินตามร่องรอยที่เพื่อนทิ้งไว้เลย แต่คิดได้ตอนนี้ก็สายเสียแล้ว เพราะความอึมครึมที่คืบคลานเด่นชัดคือสัญญาณบ่งบอกว่าเวลานี้ใกล้ค่ำเต็มทน

หากเป็นในเมืองกรุง เวลานี้ผีเสื้อราตรีคงเพิ่งตื่นเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับโผบินในยามค่ำคืน แต่สำหรับป่า สัตว์หากินยามค่ำคืนก็คงเพิ่งตื่นเช่นเดียวกัน และอาหารของพวกมันก็คงไม่ใช่สัตว์ตัวเล็กตัวน้อยอย่างเคยแน่ เพราะร่างกายสูงใหญ่ของเขาคงกินได้อิ่มไปหลายมื้อทีเดียว ทางเดียวที่เขาจะรอดชีวิตในป่านี้ได้ก็คือ เดินต่อไปและสังเกตเสียงรอบด้านไปด้วย

แต่แล้วสีหน้าของพงศกรก็ดีขึ้นเมื่อเสียงหนึ่งดังอยู่ไม่ไกล เขาแน่ใจว่าเป็นเสียงของน้ำตก น้ำเป็นสัญญาณของการกำเนิดชีวิต เมื่อมีน้ำก็ต้องมีคน และเขาอาจเจอเพื่อนกับนายพรานที่นั่นก็ได้ คิดแล้วก็ไม่รอช้าพงศกรรีบก้าวเดินไปยังจุดนั้นในทันที แม้ร่างกายจะอ่อนล้ามากแค่ไหน แต่เสียงน้ำที่ดังชัดมากขึ้นก็เร่งเร้าให้เขาไปให้ถึงโดยเร็ว

ลำธารขนาดเล็กที่มีฝายชะลอน้ำขวางกั้นทำให้พงศกรยิ้มกว้าง เพราะมีฝายก็แปลว่าใกล้แหล่งชุมชน เขาอาจเดินหลงจนย้อนกลับเข้ามาในเขตหมู่บ้าน หรือไม่ที่นี่ก็อาจเป็นหมู่บ้านของพวกพรานป่าก็ได้ สองเท้ารีบก้าวเร็วไว ทั้งดีใจและอ่อนล้าเสียจนอยากพัก หิวจนเสียงโครกครากในท้องเร่งเร้าว่าเลยเวลาอาหารมาจวนเจียนจะ 2 มื้อ

ทว่าเสียงหวานที่ดังแว่วมาจากธารน้ำข้างหน้ากลับทำให้ความโหยหิวจางหาย ก่อนหัวคิ้วเข้มจะขมวดเข้าหากัน

“ลา... ล้า... ลาล่าลาล้า...”

“เสียงผู้หญิงร้องเพลง” พึมพำกับตัวเองพร้อมรอยยิ้มอย่างอิดโรยปรากฏขึ้นบนใบหน้า เพราะเขารอดตายแล้วจริงๆ มีเสียงคน แปลว่ามีหมู่บ้าน

ทว่าสิ่งที่พงศกรเห็นกลับทำให้เนื้อกายของเขาเย็นวาบไปทั้งร่างตั้งแต่ปลายเท้าจดศีรษะ ก่อนจะร้อนวูบวาบจนเขาแทบอยากจะสลัดไล่เสื้อผ้าที่ขวางกั้นเกะกะเนื้อกายไปเสียให้พ้น เพราะสิ่งที่เห็นนั้นคือ เรือนร่างด้านหลังของหญิงสาวที่งดงามและสมบูรณ์มากที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา เธอยืนอยู่กลางลำธารที่มีน้ำสูงแค่สะโพก กำลังฮัมเพลงและซักเสื้อผ้าไปด้วย

“ลา... ล้า... ลาล่าลาล้า...”

พงศกรเหมือนถูกตรึงร่างกายด้วยผิวละเอียดขาวนวลเนียนนั้น เพราะผิวเนื้อที่ดูมีเลือดฝาดช่างขาวกระจ่างชัดเจนอยู่ท่ามกลางลำธารสีเข้มตามแสงอาทิตย์ที่เริ่มจะหมดไป เธอยังคงยักย้ายส่ายสะโพกไปตามจังหวะการขยี้ผ้า แต่ที่พงศกรรู้สึกนั้นคือเธอกำลังขยี้เนื้อกายของเขาจนร้อนฉ่า

ยามเส้นผมดำขลับยาวสยายละบั้นเอวคอดกิ่วสะบัดพลิ้วไปมา นั่นไม่ต่างจากเธอกำลังยั่วเย้าร่ำร้องให้เขาก้าวเข้าไปหา เธอที่เขาเห็นแต่เพียงด้านหลังยังคงฮัมเพลงด้วยน้ำเสียงไพเราะอย่างไม่สนใจสักนิดว่า ณ ที่แห่งนี้จะมีใครนอกจากเธออีกหรือไม่

พงศกรมองความสวยงามตรงหน้า เกิดอาการอยากจะเข่าอ่อนอยู่เพียงแทบเท้าของเธอ แม้ยังมองไม่เห็นใบหน้าแต่เขาก็มั่นใจว่าเธอต้องเป็นผู้หญิงที่สวยมากอย่างที่สุด เพราะผู้หญิงที่มั่นใจในความงดงามของตัวเองเท่านั้นที่จะกล้าเปลื้องผ้าท้าธรรมชาติเยี่ยงนี้ โดยเฉพาะขนาดหน้าอกที่เอ่อล้นจนมองเห็นได้ชัดจากทางด้านข้าง นั่นก็ทำให้เขาต้องกางมือออกเพื่อกะขนาดของความยิ่งใหญ่

พงศกรสูดลมหายใจเข้าลึก ดวงตาคมเข้มฉายความปรารถนาที่ถูกปลุกเร้าอย่างกะทันหัน จ้องมองสำรวจทั่วด้านหลังของร่างเปล่าเปลือย

หญิงสาวยังคงฮัมเพลงส่ายสะโพกใบไม้ไหวไปมาตามจังหวะจะโคน เรือนผมยาวสยายสีดำมันขลับเปียกลู่แนบไปกับเรือนร่างละอยู่ตามสะโพกผาย ทว่ากลับไม่สามารถปกปิดความงามที่สวรรค์สรรค์สร้างได้เลยสักนิด ก่อนสายตาจะไล่ต่ำลงไปด้านล่างเพราะแม้บั้นท้ายกลมกลึงนั้นจะจมอยู่ปริ่มน้ำจนมองเห็นได้แค่เนินร่องที่ดำดิ่งลงไป แต่ความใสของผิวน้ำก็ทำให้มองเห็นอะไรๆ ใต้น้ำได้โดยไม่ยาก

พงศกรกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็นที่สุด เมื่อเธอบิดกายเพื่อโยนผ้าที่ซักเสร็จแล้วขึ้นไปไว้ในตะกร้าสานจากหวายอย่างลวกๆ ก่อนจะยื้อเอาผ้าที่อยู่ใกล้มือลงมาขยี้ในน้ำอีกตัว หัวใจของเขาแทบหยุดเต้นเพราะจังหวะการเอี้ยวตัวของเธอนั้นทำให้เขามองเห็นปลายยอดสีชมพูสดเต็มตา ไม่น่าเชื่อว่าปลายลิ้นของเขายื่นออกมาโดยอัตโนมัติเมื่อคิดว่าตัวเองกำลังลงลิ้นเลียไล้ที่ปลายถันสีหวานนั้นอย่างมันลิ้น

ดวงตาคมเข้มมองจับแต่เพียงเรือนร่างงดงามที่สะกดสายตาเขาจนไม่อาจหลีกหนีไปทางไหนได้ และสายน้ำเย็นจัดก็ไม่อาจทำให้เขาเปลี่ยนใจเพราะทั่วทั้งกายเนื้อในขณะนี้มันร้อนรุ่มรุมเร้าราวคนมีไข้ และมันคงจะไข้หนักถึงตายหากไม่ได้ความงดงามตรงหน้านี้มาเติมเต็ม

เป้ที่สะพายหลังมาตลอด 2 ชั่วโมงถูกปลดออกอย่างเบามือ เสื้อผ้าชื้นเหงื่อก็ถูกถอดทิ้งเพราะไม่มีความต้องการใช้อีกแล้ว ในเวลานี้สิ่งที่เขาต้องใช้ก็คือความแข็งแกร่งกึ่งกลางตัว สิ่งที่จะมอบความสุขให้กับผู้หญิงได้ทุกคน

“ลา... ลั่นลาล้า... ลา... ลั่นลาล้า...”

เสียงฮัมเพลงของเธอยังมีอยู่ แม้ขณะที่เขาเคลื่อนร่างลงมาในน้ำเกือบที่จะถึงตัวเธออยู่แล้ว ก่อนที่เธอจะชะงักหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา และเขาก็ได้เห็นความงามของนางไพรอย่างสมบูรณ์

ดวงตากลมโตของเธอเบิกกว้าง ริมฝีปากอ้าค้างพร้อมเปล่งเสียงร้องแต่นั่นยังช้าไปกว่าเขาที่เข้าประชิด ฝ่ามือของเขาทาบปิดริมฝีปากของเธอไว้แน่น จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยเพราะในนั้นเขาเห็นแววตื่นกลัวปะปนกับความร้อนแรงที่แทรกอยู่ ‘ไม่ธรรมดา’ เธอคนนี้จะร้อนได้อีกถ้าถูกเขาจุดไฟสวาทให้

“ชู่ววววว... สาวน้อย เธอสวยเหลือเกิน สวยเหมือนนางฟ้า สวยจนฉันอดใจไว้ไม่ไหว ฉันจะพานางฟ้าขึ้นสวรรค์... จับดูสิ เจ้านี่จะพาเธอไป”

เขาจับฝ่ามือของเธอให้กอบกุมความยิ่งใหญ่ของเขาไว้แทนผืนผ้าที่เธอขยี้เมื่อครู่ อยากให้เธอขยี้ท่อนสวาทของเขาเหลือเกิน และสายตาที่มองสบก็ทำให้เขาปลดปล่อยริมฝีปากนั้นให้เป็นอิสระ ก่อนที่เขาจะบดเบียดความร้อนรุ่มลงไปแทน ฝ่ามือข้างหนึ่งกระชับแผ่นหลังดันเข้าหา อีกมือหนึ่งกอบกุมเต้าอวบอิ่มขยำขยี้ให้หนำใจกับความอยาก

ลิ้นจ้วงแทงเข้าใส่กลีบปากบอบบาง ชอกชอน กว้านวนจนสาวเจ้าสะท้านเฮือกแอ่นสะโพกเข้าหาท่อนสวาทของเขาไม่หยุด ทั้งฝ่ามือก็บีบเคล้นความหยุ่นนุ่มมืออย่างเมามัน เพื่อเร่งเร้าให้เธอตอบโต้ และลีลาปลายลิ้นที่เกี่ยวตวัดรัดลิ้นของเขาเอาไว้ พร้อมกับฝ่ามือที่กอบกุมความยิ่งใหญ่และรูดเข้ารูดออกเบาๆ ก็บ่งบอกว่าเธอก็จัดจ้านพอตัว

“อา... อื้อ...”

เธอร่ำร้องในทันทีที่เขาปล่อยให้ริมฝีปากเป็นอิสระ แต่ฝ่ามือกลับยังยึดท่อนเนื้อของเขาเอาไว้แน่น จนเขาต้องเป็นฝ่ายแกะออก ก่อนจะก้มหน้าลงไปหาความอวบอิ่ม อ้าปากต้อนเอาปลายยอดสีชมพูสดข้างหนึ่งเข้าสู่อุ้งปากที่โหยหิว

ปลายลิ้นสากตวัดต้อนปลายยอดที่สะท้านตามจังหวะละเลงลิ้น ตวัดลิ้นชอนชิมไปมาอย่างรุนแรง เพราะอยากกลืนกินเธอให้หมดทั้งตัว ทั้งเลียและดูดดุนปลายยอดไม่หยุด จนนางกลางไพรส่งเสียงครวญครางฟังไม่ได้ศัพท์ออกมาไม่ขาดสาย แต่ก็ยังไม่หยุดแอ่นอัดความอวบใหญ่ใส่ใบหน้าของเขาอย่างไม่รู้ตัว

“อา... อื้อ... พี่จ๋าเสียวเหลือเกิน โอว...”

สาวบ้านป่าซู้ดซี้ดริมฝีปากอย่างน่าเวทนา มือไม้ไขว่คว้าหาท่อนเนื้อของเขาไม่หยุดจนเขาต้องจับมาวางไว้บนบ่าแกร่ง และเมื่อได้ที่ยึดแน่นหนา เธอก็ไม่รีรอที่จะระบายความอัดอั้นนั้นลงไปในทันที พงศกรยิ้มอย่างสมใจเมื่อเธอคนนี้เร่าร้อนถูกใจเขาที่สุด

ไม่คิดว่าการมาเที่ยวป่าครั้งนี้จะคุ้มแสนคุ้ม เพราะแม้จะหลงกับผองเพื่อนและคงไม่มีโอกาสได้ยิงสัตว์สักตัว แต่หากเพื่อนๆ ได้รู้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ คงไม่มีผู้ชายคนไหนไม่อิจฉาเขาแน่ เพราะตอนนี้เขากำลังละเลียดลิ้นชอนชิมเนื้อกวางสาว และไม่กี่นาทีต่อจากนี้เขาก็จะได้พาความแข็งแกร่งเข้าไปกลืนกินน้ำหวานด้านใน เมื่อกินจนอิ่มก็จะสาดกระสุนใส่จนหมดแม็ก

“อื้อ... พี่จ๋า... ฉันเสียวเหลือเกิน ทำฉันสักที โอว... พี่จ๋า... ช่วยฉันด้วย โอว... อื้อ...”

สาวน้อยบ้านป่าร่ำร้องให้เขาช่วยเหลือ และเขาก็เข้าใจดีว่าจุดที่เธอทรมานนั้นอยู่ตรงไหน แต่ยังก่อน เธอต้องทรมานมากกว่านี้อีก ทรมานจนต้องกรีดร้องเสียงหลง

“ฉันจะทำให้เธอจะมีความสุข ฉันจะช่วยเธอเอง”

เขาเอ่ยคำพูดอยู่บนยอดอก ก่อนจะอ้าริมฝีปากออกและดูดดุนปลายยอดของเธออีกครั้ง แต่ฝ่ามือของเขาที่แตะอยู่ตรงส่วนนั้นก็ไม่น้อยหน้า เพราะเขากำลังขยำขยี้ที่ติ่งเนื้อจนเธอร่ำร้องถ้อยคำหลากหลายออกมา และทั้งหมดนั้นก็เพื่อให้เขาปลดเปลื้องความอยากนี้จากร่างกายของเธอสักที

“ขึ้นสวรรค์ไปด้วยกันสาวน้อย”

ฝ่ามือกระชับสะโพกผายของเธอให้ลอยขึ้นเหนือน้ำจนมองเห็นดอกไม้เบ่งบานและงดงามจนเขาอยากจะก้มลงไปชอนชิมหยาดน้ำหวานนั้นดูสักครั้ง แต่ขอให้เขาได้ปลดเปลื้องก่อน ต่อจากนั้นเขาจะวกกลับมาชอนชิมความหวานต่อ

ดวงตาตื่นตะลึงมองท่อนสวาทของเขา กับฝ่ามือของเธอที่เอื้อมมาคว้า เร่งเร้าให้เขาอยากจะปลดเปลื้องเหลือเกิน ยิ่งเขาใช้ส่วนหัวเสียดสีอยู่ด้านบน เธอก็ขยับเพื่อให้ส่วนหัวนั้นเลื่อนลงด้านล่าง เขารู้ใจว่าเธออยากให้ท่อนสวาทนั้นจดจ่ออยู่ในจุดที่สมควร อยากให้เขาเข้าไปสักที และครั้งนี้เขาจะไม่รั้งไว้

“โอว...”

“ไปสวรรค์กับฉัน โอว... เยี่ยม... โอว...”

เขาพาความยิ่งใหญ่สอดเข้าไปทีเดียวมิดด้ามจนเธอต้องอ้าปากค้าง ก่อนจะพ่นระบายลมหายใจติดขัดออกมา และเป็นฝ่ายหลับตาพร้อมแอ่นอัดถ้ำลึกลับของเธอใส่ท่อนเนื้อยิ่งใหญ่ของเขาซะเอง เธอรู้งานจนเขาคลั่ง เพราะคาดหวังว่าเธอจะทำได้มากกว่านี้

เขาโอบอุ้มเธออยู่กลางลำธาร ยกสะโพกขึ้นลงให้เธอแหงนหน้าครวญครางซึมซับกับผืนป่าสีเขียว ก่อนจะตามด้วยท่วงท่าให้เธอแหวกว่ายอยู่กลางสายน้ำโดยมีเขากระแทกความแข็งแกร่งส่งเข้ามาทางบั้นท้าย จากนั้นเขาก็พาเธอขึ้นไปซึมซับกับโขดหินด้านข้าง โดยกระแทกความแข็งแกร่งบดเบียดสู่ถ้ำแห่งความสุขของเธอไม่หยุด ทุกท่วงท่าที่กระทำ เธอไม่ร้องให้เขาหยุดเลย มีแต่เสียงร่ำร้อง

“โอว... เสียว... โอว... พี่จ๋า... น้องเสียว... โอว...”

เสียงครวญครางดังอย่างต่อเนื่องเพราะเขาส่งเธอล่องลอยไปสู่สวรรค์อย่างนับครั้งไม่ถ้วน และเมื่อเขาครางต่ำด้วยความเสียว เธอเองก็กรีดร้องด้วยความซาบซ่านเช่นเดียวกัน

“โอว... พี่จ๋า... โอว... พี่จ๋า... โอว...”

“อืม... สุดยอด โอว... สุดยอด...”

‘สุดา’ มองผู้ชายที่ส่งมอบความยิ่งใหญ่และหยาดน้ำอุ่นวาบเข้าสู่ร่างกายของเธอด้วยจิตพิศวาส สายตาของเธอฉายชัดถึงความต้องการอย่างมากล้น และเมื่อเขาบดเบียดริมฝีปากลงมาอีกครั้ง สุดาก็พร้อมแล้วที่จะขึ้นไปโลดแล่นอยู่บนร่างกายของเขา เธอโยกย้ายส่ายสะโพกบดเบียดความอยากลงไปจนสุด

เพราะความแข็งแกร่งนี้แหละคือสิ่งที่เธอต้องการและรอคอย และเมื่อความสุขสมอีกครั้งเสร็จสิ้นไป ชีวิตของสุดาก็เปลี่ยนไปตลอดกาล เพราะในค่ำคืนนั้นเอง เธอก็พาชายแปลกหน้าลัดเลาะออกจากหมู่บ้านชายป่าเข้าไปสู่ในเมือง โดยไม่คิดจะกลับไปเยือนบ้านป่าอีกตลอดกาล

สุดาเลือกชีวิตสุขสบายมั่งมีไปด้วยเงินทองและบ่าวไพร่มารายล้อม จากไม่เคยไปไหนไกลเท่าตลาดในเมือง เธอก็ได้ไปใช้ชีวิตอยู่ที่ต่างประเทศ แต่ที่ทำให้เธอมีความสุขที่สุดนั้น ก็ไม่พ้นจะเป็นความยิ่งใหญ่แข็งแกร่งของ ‘หม่อมเจ้าพงศกร วรเวชเดชากร’ ชายแปลกหน้าที่โชคชะตานำทางให้มาพบกับเธอ

“ทำอะไรอยู่รึหม่อม”

เสียงทุ้มที่ดังอยู่ด้านหลังก่อนอ้อมกอดแกร่งจะกระชับรอบเอวทำให้ ‘หม่อมสุดาวดี’ ตื่นจากภวังค์และหันไปยิ้มให้กับสามี พร้อมกับเอี้ยวหน้าไปรับรอยจูบที่ท่านบดเบียดลงมาหา และจากจูบเพียงนิดก็กลายเป็นปลายลิ้นที่แหย่ลงมา จนสุดาวดีต้องใช้ฝ่ามือยันแผงอกกว้างนั้นไว้

“อื้อ... ท่านชาย เดี๋ยวสิเพคะ สุดาหายใจหายคอไม่ออกแล้ว”

“อะไรกันเล่า ฉันรู้นะว่าสุดาน่ะหายใจออกเสมอ แม้แต่กลืนกินฉันอยู่ สุดาก็ยังหายใจได้”

“ท่านอ่ะ สุดาไม่พูดด้วยแล้ว”

“ไม่พูดก็ได้ งั้นเปลี่ยนเป็นครางก็แล้วกัน”

“อื้อ... ท่านชาย...”

แค่นั้นที่สุดาวดีได้ร้องห้าม เพราะสุดท้ายเธอก็ไม่สามารถห้ามปรามฝ่ามือร้อนรุ่มของท่านชายพงศกรได้ ตลอดระยะเวลาเกือบ 20 ปีที่อยู่ด้วยกันมา ท่านชายร้อนแรงกับเธออย่างสม่ำเสมอ สิ่งใดเคยแข็งเคยยิ่งใหญ่ก็ยังเป็นอย่างนั้นไม่เปลี่ยนแปลง เช่นสิ่งที่อยู่ในอุ้งมือของเธอตอนนี้

สุดาวดีใช้สองมือประคองความยิ่งใหญ่ในมือตัวเอง ก่อนจะขยับฝ่ามือปลุกปั่นให้ท่อนเนื้อขยายตัวขึ้นอีก

“อูย... สุดาจ๋า... โอว... ผัวเสียว... โอว...”

ดวงตาสวยหวานของสุดาวดีเหลือบขึ้นมองหน้าสามีผู้สูงศักดิ์ ยิ้มอย่างสมใจ เพราะสิ่งหนึ่งที่เธอเรียนรู้ก็คือ ไม่ว่าชาวบ้านหรือเจ้านาย ไม่ว่าคนจนหรือคนรวย ความอยากในเรื่องแบบนี้ก็มีไม่น้อยไปกว่ากัน โดยเฉพาะท่วงท่าที่เธอช่ำชอง ไม่มีผู้ชายคนไหนไม่ชอบ และเมื่อความอยากทะลักทลายมากล้นอยู่ในกระแสเลือด ผู้ดีมีเงินก็สบถคำหยาบคายได้ไม่แพ้ชาวบ้านป่า

“อูย... เมียจ๋า... ผัวเสียว... โอว... ผัวเสียว... โอว... เยี่ยม! เยี่ยมที่สุด โอว...”

ท่านชายพงศกรในร่างเปล่าเปลือยกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนโซฟาตัวหรูพร้อมทั้งแอ่นอัดท่อนเนื้อใส่อุ้งปากของสุดาวดีที่ก้มลงมากลืนกินท่านอย่างเอร็ดอร่อย และความอยากอันมากล้นก็ทำให้ท่านสบถคำหยาบคายออกมาไม่หยุด เพราะไม่เคยมีเมียคนไหนที่จะปรนเปรอท่านได้ถึงใจอย่างนี้

ไม่มีเมียคนใดที่ยอมให้ท่านสบถคำหยาบจนเกินจะพูดในเวลาปกติออกมาได้ ไม่เคยมีใครตามใจให้ท่านร่วมสวาทได้ทุกเวลา ทุกสถานที่ และที่สุดก็คือไม่เคยมีใครขึ้นคร่อมและควบขี่ท่านจนถึงสวรรค์ แต่สุดาวดีทำได้ทุกอย่าง

“โอว... เมียจ๋า... ผัวจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว เมียจ๋า... โอว... ขี่ผัวที ขี่ผัวโอว... ผัวเสียว...”

สุดาวดียิ้มรับคำร่ำร้องของสามีทั้งๆ ที่ความยิ่งใหญ่ยังคับแน่นอยู่ในอุ้งปาก ก่อนที่ร่างอวบอิ่มไปทั้งเนื้อทั้งตัวจะค่อยๆ คืบคลานขึ้นไปบนโซฟา

“เมียจ๋า... คร่อมเลย”

“เพคะท่านชาย แต่เดี๋ยวท่านชายต้องให้สุดากินอีกนะคะ สุดายังไม่อิ่มเลย อยากกินท่านที่สุด สุดาอยากกินท่านให้มิดด้าม อูย... ท่านขา... สุดาอยากกินท่านเหลือเกิน อูย...”

เธอพูดพลางขึ้นคร่อมร่างของท่านชายพงศกรเอาไว้ แต่ยังไม่ครอบครองในสิ่งที่ท่านปรารถนา ดวงตาคู่สวยที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพงมองท่านด้วยความอยาก สองมือบีบเคล้นเต้าอวบอิ่มของตัวเองไปมา ปากร่ำร้องว่าอยากกินท่านเพื่อกระตุ้นอารมณ์ให้กระเจิง

ทั้งปลายลิ้นก็แลบออกมาเลียไล้ที่ริมฝีปากเพิ่มความอยากให้กับตัวเองและท่านให้มากที่สุด พร้อมกับขยับตัวให้ถ้ำลึกลับของเธอเสียดสีกับส่วนหัวบานร่าของท่านชายที่พยายามจะดันเข้ามาในถ้ำของเธอ

“อูย... กินสิจ๊ะเมียจ๋า... อูย... ช่วยกินผัวสักที โอว... ผัวเสียว... เมียจ๋า... กินผัวเร็ว เมียจ๋า...”

ท่านชายละล่ำละลักร่ำร้องประหนึ่งว่าปากถ้ำฉ่ำเยิ้มของเธอคือริมฝีปากที่จะกลืนกินท่อนเนื้อของท่านได้ ซึ่งท่านเข้าใจถูกแล้ว เธอกำลังกลืนกินท่านด้วยสิ่งนี้

“โอว... เมียจ๋า... โอว... เสียว...”

“เมียก็เสียวค่ะผัวขา อูย... เมียเสียวที่สุด โอว...”

สุดาวดีกดปากถ้ำอ้าออกอมเอาส่วนหัวจากความแข็งแกร่งของท่านให้แทรกเข้ามา ความอึดอัดคับแน่นไม่ต่างจากเมื่อ 20 ปีก่อน ด้วยวิทยาการทางด้านการแพทย์และเงินมหาศาลที่ท่านชายจะบันดาลให้เธอได้ อยากให้ฟิตแค่ไหน เต่งตึงแค่ไหนเธอก็ทำได้ เพื่อจะมอบความสุขนี้ให้กับท่านชายให้มากที่สุด

“สุดาจ๋า... โอว...”

ท่านชายพงศกรแหงนใบหน้าขึ้นครวญครางเมื่อท่อนเนื้อถูกความคับแน่นสวมใส่ลงจนสุดทาง สองมือของท่านกอบโกยเอาอกอวบใหญ่ ซุกไซ้ฟอนเฟ้นใบหน้าลงไป สลับกับดูดดุนปลายยอดชูชันที่สู้ลิ้นของท่านไม่ถอย ก่อนจะต้องแหงนหน้าครางอีกครั้ง เพราะสุดาวดีกำลังพร้อมได้ที่

“โอว... เมียจ๋า... โอว... อูย... ขี่ผัวเลย โอว... ขี่ผัวเร็วๆ โอว...”

“ได้ค่ะผัวขา... ได้ค่ะ...”

ใบหน้าของผัวรักที่ร่ำร้องให้เธอทำ กระตุ้นทุกต่อมความเสียวของสุดาวดีกระเจิดกระเจิง ฝ่ามือนุ่มเพราะได้รับการบำรุงอยู่เสมอกระชับที่ขอบโซฟาหลุยส์ หัวเข่าวางทาบอยู่บนเบาะนั่ง ก่อนจะออกแรงทั้งหมดที่มีควบขี่ท่อนเนื้อแข็งปั๋งของท่านให้เร็วที่สุด

“โอว... โอว...”

“อูย... อูย...”

เสียงครวญครางร่ำร้องสอดประสานอย่างไม่มีใครยอมใคร ยิ่งทำให้สุดาวดีเมามันกับความซ่านเสียว เธอควบขี่ เร่งเร้า กระแทกกระทั้นความแข็งแกร่งของท่านรัวเร็ว เพราะนี่คือสิ่งที่เธอต้องการ ‘ความลับ’ ที่เก็บงำไว้กับตนเอง เพราะชายกลางคนแห่งบ้านป่าคนนั้นไม่สามารถทำให้เธอสุขสมได้นานนับแล้ว