“คุณจะถอดเอง หรือจะให้ผมถอดให้”

คำพูดที่ดูถูกดูแคลนของชายคนนั้นกระตุ้นเข้ากับโสตประสาทที่บอบบางของฟางจิ้งหร่าน

เธอรู้สึกว่าซิปข้างหลังชุดแต่งงานของเธอคลายออก ผิวหนังสัมผัสกับอากาศ เธอเร่งรีบยกชายกระโปรงอุ้มเอาไว้ หันหน้าไปสบตากับดวงตาที่ดำถมึงและลุ่มลึกคู่นั้น

“คนที่ใส่ชุดแต่งงานคนนี้ควรจะเป็นน้องสาวของคุณ ไม่ใช่คุณ”

คำถามที่เฉียบคมของผู้ชายคนนั้นทำให้เธอรู้สึกหายใจไม่ออก

เสิ่นตั่ว ทายาทเจ้าพ่อธุรกิจอันดับหนึ่งของเมืองไห่ เดิมทีเขาควรจะเป็นน้องเขยของฟางจิ้งหร่าน ตอนนี้กลับกลายเป็นสามีของเธอแทน

นั่นก็เพราะน้องสาวต่างบิดาของเธอหนีการแต่งงานไป

หลังจากที่โตมาก็แทบจะไม่ติดต่อมาเลย แต่แล้วว่านหลงแม่ของเธอก็มาหา ประโยคแรกที่พูดก็คือมาขอให้เธอแต่งงานแทน

ว่านหลงจับมือขอร้องอ้อนวอนเธอ “หร่านหร่าน เงินเดือนเล็กน้อยแค่นั้นของเธอจะมีปัญญาจ่ายค่าบ้านพักคนชราของพ่อเธอได้ยังไง แค่เธอช่วยน้องสาวของเธอในครั้งนี้ ต่อไปตระกูลกู้จะเป็นคนรับผิดชอบค่ารักษาพยาบาลทั้งหมดเอง”

ฟางจิ้งหร่านรีบปฏิเสธทันที

แต่หลังจากวันนั้น พ่อของเธอก็หายสาบสูญไป ตระกูลกู้จับตัวพ่อที่เป็นอัลไซเมอร์ของเธอไป บังคับให้เธอสวมชุดแต่งงานชุดนี้

ฟางจิ้งหร่านหมดทางเลือก ถึงแม้ว่าวันเวลาจะผ่านไปอย่างยากลำบาก แต่พ่อก็เป็นคนในครอบครัวเพียงคนเดียวในโลกใบนี้ที่รักและเอ็นดูเธอ เธอจะต้องช่วยพ่อกลับมาให้ได้

เธอพยายามระงับความทรงจำอันแสนขมขื่นที่พลุ่งพล่านเอาไว้ ก้มหน้าลง เค้นคำพูดออกมาต่อหน้าชายหนุ่ม

“คุณเสิ่น ถึงยังไงก็เป็นการแต่งงานกันทางธุรกิจ แต่งงานกับฉัน มันก็เหมือนกัน”

“เวลาพูดมองหน้าผม”

คำพูดเชิงคำสั่งมันทิ่มแทงหูของราวกับน้ำแข็งที่เยือกเย็น คางของฟางจิ้งหร่านถูกบีบและเชยขึ้นมา สายตาของเธอสบเข้ากับดวงตาของเสิ่นตั่วอย่างเลี่ยงไม่ได้

หลังจากที่เห็นสิ่งที่ห้อยอยู่ที่หูขวาของชายคนนั้น ฟางจิ้งหร่านก็เข้าใจขึ้นมาได้ทันที

นั่นมันคือเครื่องช่วยฟังจากประสาทหูเทียม

ที่แท้หูของเสิ่นตั่วก็ไม่ได้ยินนี่เอง นี่ก็คือเหตุผลที่กู้หยิงเสว่ยหนีการแต่งงานไปอย่างนั้นเหรอ？

“เข้าใจแล้วว่าทำไมน้องสาวของคุณถึงได้หนีการแต่งงานไป ยังจะแต่งงานกับผมอยู่อีกไหม？” มุมปากของเสิ่นตั่วยิ้มเยาะเย้ยตัวเอง

เขาเพิ่งจะกลับประเทศมาได้ไม่นาน ข่าวลือที่ว่าเขาประสบอุบัติเหตุเมื่อสิบสี่ปีก่อนจนทำให้สองหูพิการถูกลือไปทั่ว

“ฉันจะแต่ง” ฟางจิ้งหร่านเก็บซ่อนความลังเลในแววตาเอาไว้

“เหตุผล？” เสิ่นตั่วขมวดคิ้วที่เดิมทีนิ่ง สีหน้ายิ้มเยาะได้หายไป

ฟางจิ้งหร่านสูดหายใจเข้าลึก ๆ หยิบยกพลังที่เธอใช้ในการรายงานข่าวออกมา

“พ่อกับแม่เคยบอกฉันว่า สัญญาการแต่งงานจะยังคงอยู่จนกว่าโครงการพัฒนาจะสิ้นสุดลง” ตระกูลเสิ่นจะมอบเงินชดเชยก้อนโตให้ และเงินทั้งหมดก็จะตกเป็นของฉัน คุณเสิ่น ฉันต้องการเงิน”

ผลประโยชน์ที่ตระกูลเสิ่นได้รับจากการแต่งงานในครั้งนี้ไม่ใช่แค่เงิน ฟางจิ้งหร่านไม่ได้โลภมาก เธอไม่ต้องการกำไรเพิ่มเติมพวกนั้น เพียงแค่ต้องการในสิ่งที่เธอควรจะได้รับเท่านั้น

แบบนี้เธอก็จะมีเงินไปจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้พ่อได้

เสิ่นตั่วหัวเราะออกมาเบา ๆ “โลภไม่เบา”

เขาเคยเจอผู้หญิงที่โลภมากมาเยอะ แต่คนที่กล้ามาขอเงินต่อหน้าเขาอย่างโจ่งแจ้งแบบนี้ ฟางจิ้งหร่านเป็นคนแรก

“ในเมื่อมันเป็นธุรกิจ ผมก็ต้องตรวจดูสินค้าก่อน”

ฟางจิ้งหร่านชะงัก สีหน้าซีดเผือด สองไหล่สั่นอย่างอดไม่อยู่

การแต่งงานในครั้งนี้จะต้องเริ่มต้นจากบนเตียงงั้นเหรอ？

เธอเริ่มรู้สึกเสียใจภายหลังแล้ว แม้แต่แฟนเก่าที่คบกันมาสี่ปีก็ยังจูบไม่สำเร็จเลย

แล้วจะไปมีอะไรกับผู้ชายที่เพิ่งรู้จักไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงได้ยังไงกัน

ความกดดันทำให้เธอหายใจไม่ออก ทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้ามันเริ่มพร่ามัวไปหมด สองขาอ่อนแรง พยุงตัวไว้ไม่อยู่ทรุดลงไปกับพื้น

ทันใดนั้น สองมือที่ร้อนผ่าวคู่หนึ่งก็คว้าเอวของเธอเอาไว้ โอบเธอเข้าไปในอ้อมกอด

ความรู้สึกอึดอัดค่อย ๆ จางหายไป ฟาง จิ้งหร่านรู้สึกไม่อยากจะเชื่อ

เธอป่วยมาโดยตลอด ไม่สามารถมีปฏิสัมพันธ์ที่ที่ใกล้ชิดกับผู้ชายคนไหนได้ ถ้าหากถูกบีบบังคับ ก็จะรู้สึกหายใจไม่ออก

แต่ทำไมพอเป็นการสัมผัสของเสิ่นตั่ว มันกลับช่วยบรรเทาความรู้สึกหายใจไม่ออกของเธอได้

เธอแนบชิดหน้าอกที่ร้อนผ่าวของชายหนุ่ม เสียงหัวใจเต้นดังอยู่ใกล้หูของเธอ มือของเสิ่นตั่วลูบไล้ไปมาตามผิวพรรณที่เปลือยเปล่าของเธอ ขณะที่เธอกำลังคิดว่าเขาจะดำเนินการขั้นถัดไป จู่ ๆ สองมือคู่นั้นก็ผละออกไป

“คุณเป็นแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว” เสิ่นตั่วถามขึ้น

ฟางจิ้งหร่านตอบกลับไปด้วยความรู้สึกผิด “ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน...”

หมอบอกว่าอาการป่วยของเธอไม่ใช่อาการป่วยทางกายภาพ ทำได้แค่ต้องบำบัดด้วยจิตวิทยา

เสิ่นตั่วรู้สึกขบขัน “ตระกูลกู้ให้คุณมาแต่งงานกับคนพิการแบบผม มันช่างเป็นการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียมจริง ๆ ”

ฟางจิ้งหร่านกำกระโปรงชุดแต่งงานอย่างเงียบ ๆ หัวใจราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบเอาไว้แน่น

เสิ่นตั่วจะส่งตัวคืนอย่างนั้นเหรอ

แล้วพ่อที่น่าสงสารของเธอจะทำยังไง

อย่าว่าแต่ค่ารักษาพยาบาลเลย ตระกูลกู้คงไม่มีทางปล่อยให้เธอได้เจอพ่ออีกตลอดชีวิตเป็นแน่！”

“ถอดเสื้อผ้าโง่ ๆ กับเครื่องประดับราคาถูกพวกนั้นออกแล้วมาแต่งงานกับฉันซะ ไม่ต้องมีพิธีอะไรทั้งนั้น”

เสียงของเสิ่นตั่วดังลงมาจากเหนือหัว ทำให้ฟาง จิ้งหร่านเงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง

เสิ่นตั่วพูดเรื่องกฎของตัวเองต่อ “ห้ามให้คนอื่นนอกจากครอบครัวรู้ว่าเราสองคนแต่งงานกัน ก่อนที่โปรเจกต์พัฒนาจะจบ ห้ามหย่า ห้ามสร้างเรื่องเสื่อมเสีย ถ้าทำได้ทั้งหมด คุณถึงจะได้เงิน เข้าใจไหม？ ”

ก่อนที่เขาจะหมดความอดทน ฟางจิ้งหร่านก็ได้สติกลับมา

นี่เขากำลังจะตกลงให้เธอมาแทนที่กู้หยิงเสว่ยใช่ไหม？

ราวกับกลัวว่าเสิ่นตั่วจะกลับคำพูด ฟางจิ้งหร่านรีบถอดสร้อยคอ ต่างหู แล้วก็ถอดชุดแต่งงานออก เหลือแค่ชุดข้างในเอาไว้

“คุณคิดจะเดินออกไปทั้งอย่างนั้นหรือไง？” เสิ่นตั่วแค่นเสียงเย้ยเธอเบา ๆ พร้อมกับยกมือห้าม

ฟางจิ้งหร่านเหมือนเพิ่งตื่นจากฝัน ได้แต่ยืนนิ่งอยู่กับที่

เสิ่นตั่วหยิบแหวนจากกระเป๋าออกมาอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนสวมให้ฟางจิ้งหร่าน

ฟางจิ้งหร่านตกอยู่ในภวังค์ชั่วขณะ เพราะขนาดของแหวนนั้นพอดีราวกับสั่งทำมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ

เธอพูดเบา ๆ อย่างระมัดระวัง “แหวนวงนี้น่าจะแพงมากสินะ ฉันจะเก็บรักษาให้ดี แล้วคืนให้คุณตอนหย่าก็แล้วกัน”

เสิ่นตั่วไม่ตอบอะไร ปล่อยให้ฟางจิ้งหร่านสวมแหวนอีกวงให้เขา

ไร้ซึ่งพิธีแต่งงาน ไร้ซึ่งคำอวยพรจากญาติพี่น้อง พวกเขาจดทะเบียนสมรสกันอย่างเงียบงัน

เสิ่นตั่วมอบกุญแจบ้านใหม่ให้ฟางจิ้งหร่าน แล้วสั่งให้เหมิ้งฉือ ผู้ช่วยของเขา ไปส่งเธอด้วยตัวเอง

จนกระทั่งฟางจิ้งหร่านพ้นสายตาไปแล้ว เสิ่นตั่วถึงได้ตอบรับสายที่โทรเข้ามาของเพื่อนสนิทอย่างหลูเซียวลี่

หลูเซียวลี่หัวเราะเจ้าเล่ห์ “เตรียมการมานาน ในที่สุดนายก็หลอกเธอมาได้แล้วสินะ？”

เสิ่นตั่วหมุนแหวนบนมือเบา ๆ เขาแบมือออก ดูรอยลิปสติกที่ริมฝีปากอิ่มของผู้หญิงคนนั้นทิ้งไว้ แล้วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“คู่สมรสตามกฎหมาย ไม่มีคำว่าหลอกลวงสักหน่อย”

—————

“เธอหมายความว่า มีผู้ชายคนนึงมาสัมผัสตัวเธอ แล้วอาการตื่นตระหนกของเธอกลับดีขึ้นงั้นเหรอ？”

ในห้องให้คำปรึกษาทางจิตเวช สีหน้าของคุณหมอถานจิ่นดูจริงจังขณะจดบันทึกอาการของฟางจิ้งหร่าน

ฟางจิ้งหร่านนอนเหม่ออยู่บนโซฟา

เหตุการณ์วันนั้นมันก็เป็นแบบนั้นจริง เสิ่นตั่วช่วยเธอไว้ แล้วพวกเขาก็ไปจดทะเบียนกันแบบงง ๆ จนมาถึงวันนี้ เวลาก็ล่วงเลยไปแล้วสองเดือน เธอก็ยังรู้สึกว่าเรื่องการแต่งงานของตัวเองมันไม่สมจริงเลยสักนิด

ฟางจิ้งหร่านถอนหายใจยาว “เสี่ยวจิ่น เธอว่าฉันยังมีทางรักษาได้อยู่ไหม？”

เธอพยายามรักษาอาการทางจิตใจมาตลอด เพื่อหวังจะได้ใช้ชีวิตแบบคนปกติ แต่งงานและมีลูก แต่ตอนนี้ ดูเหมือนเธอกำลังถอยห่างจากความฝันนั้นขึ้นเรื่อย ๆ

เธอแต่งงานกับเสิ่นตั่ว ผู้ชายที่ไม่มีทางแตะต้องเธอเลยแม้แต่นิดเดียว

ถานจิ่นเหลือบมองแหวนแต่งงานบนมือของเพื่อนแล้วรู้สึกขัดตาอย่างบอกไม่ถูก

“อาการทางจิตของเธอเกี่ยวข้องกับความทรงจำที่สูญเสียไปเมื่อสิบสี่ปีก่อน ขอแค่ความทรงจำกลับมา การรักษาก็ไม่ยากแล้ว แต่ในฐานะหมอและเพื่อนของเธอ ฉันแนะนำให้เธอไปตรวจร่างกายแบบละเอียดก่อนดีกว่า”

ฟางจิ้งหร่านนั่งตัวตรงขึ้น สีหน้าดูประหม่าเล็กน้อย “ทำไมล่ะ？”

ถานจิ่นพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย “เธอเล่นแต่งงานกับผู้ชายแปลกหน้าโดยไม่ปรึกษาฉันสักคำ ฉันเลยมีเหตุผลพอจะสงสัยว่าสมองของเธออาจมีความผิดปกติบางอย่างที่เรายังไม่รู้น่ะสิ”

ฟางจิ้งหร่านหุบปากไปทันที รู้สึกเหมือนการแซะของถานจิ่นจะแทงใจเธอเข้าอย่างจัง

หมอประจำตัวของพ่อได้ถานจิ่นเป็นคนช่วยจัดการ แล้วอีกฝ่ายยังช่วยออกค่ารักษาล่วงหน้าให้อีกหลายเดือน ในฐานะเพื่อนสนิท ถานจิ่นช่วยเธอไว้มากเกินพอแล้ว

ฟางจิ้งหร่านไม่อยากเป็นภาระให้ถานจิ่นอีก

โชคดีที่ตระกูลกู้รักษาสัญญา พาคุณพ่อกลับไปที่สถานพักฟื้นแล้ว ตอนนี้เธอแค่ต้องอดทนรอให้โปรเจกต์พัฒนาอสังหาริมทรัพย์จบลง เสิ่นตั่วก็จะหย่ากับเธอ

หลังจากหมดชั่วโมงการบำบัด ฟางจิ้งหร่านก็บอกลาถานจิ่น แล้วตรงไปที่ตึกสถานีโทรทัศน์ NTV ซึ่งอยู่ติดกันทันที

เธอทำงานเป็นผู้ประกาศพยากรณ์อากาศ และวันนี้เป็นเวรของเธอที่ต้องเตรียมรายงานพยากรณ์พิเศษฉุกเฉิน

ในห้องแต่งตัวหลังเวที เซี่ยหลิน ผู้ประกาศข่าวภาคค่ำกำลังเม้าท์มอยกับเพื่อนร่วมงานหญิงคนอื่น ๆ อย่างสนุกสนาน

“ได้ข่าวหรือยัง？ คุณชายเสิ่น ทายาทคนโตของตระกูลเสิ่นที่เพิ่งกลับจากต่างประเทศน่ะ วันนี้เขาจะมาเป็นแขกสัมภาษณ์ด้วยล่ะ”

มือที่กำลังเติมลิปสติกของฟางจิ้งหร่านสั่นไหว จนลิปเบี้ยวออกจากขอบปาก

เสิ่นตั่วมาอัดรายการที่นี่เหรอ？

สองเดือนมานี้ เสิ่นตั่วแทบไม่เคยกลับบ้านที่เป็นเรือนหอของพวกเขาเลย

ทุกอย่างดำเนินไปตามข้อตกลงของเสิ่นตั่ว และความสัมพันธ์ของพวกเขาก็ไม่ได้ถูกป่าวประกาศ เพราะความจำเป็นในเรื่องงาน เธอจึงออกจากบ้านแต่เช้าทุกวัน พวกเขาทั้งสองจึงแทบไม่มีปฏิสัมพันธ์กันเลย

เธอไม่เคยคิดเลยว่าจะมาเจอสามีป้ายแดงเอาในที่ทำงานแบบนี้

เซี่ยหลินพูดพลางเบะปาก “ทายาทอะไรล่ะ พวกเธอไม่รู้เหรอ ก่อนหน้านี้เสิ่นตั่วประสบอุบัติเหตุจนหูหนวกไปทั้งสองข้างน่ะ ตระกูลเสิ่นมีธุรกิจใหญ่ขนาดนั้น จะเอาไปฝากไว้กับคนพิการได้ยังไง？”

มีเสียงอีกคนเสริม “ในเมื่อเขาพิการแล้ว ทำไมไม่อยู่ต่างประเทศไปซะเลย ให้บ้านเลี้ยงไปตลอดชีวิตเลยสิ”

เซี่ยหลินหลุดหัวเราะคิก “คงเพราะไม่อยากให้สมบัติตกไปอยู่กับน้องชายมั้ง เลยกลับมาแสดงตัว น่าเสียดายจริง ๆ ฉันว่าเขาหล่ออยู่นะ ถ้าไม่พิการ ก็น่าจีบอยู่เหมือนกัน”

“เซี่ยหลิน พูดระวังหน่อยเถอะ เขาเจออุบัติเหตุครั้งใหญ่ขนาดนั้น ใครจะรู้ว่าที่เสียไปมีแค่หูหรือเปล่า”

เสียงหัวเราะเย้ยหยันดังขึ้นอีกระลอก

ที่หน้าประตูซึ่งแง้มอยู่ไม่ไกลนัก เสิ่นตั่วยืนอยู่เงียบ ๆ ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ คำล้อเลียนถากถางแบบนี้ เขาได้ยินจนชินชาแล้ว

เหมิ้งฉือ ผู้ช่วยของเขาหน้าถอดสี “คุณชายเสิ่น ผมจะไป……”

เขายังไม่ทันพูดจบ จู่ ๆ ฟางจิ้งหร่านที่นั่งเติมเครื่องสำอางอยู่ข้างหลังอย่างเงียบ ๆ ก็ลุกขึ้นปึงปัง เธอกระแทกปิดตลับแป้งลงบนโต๊ะ

เสียงพูดคุยหยุดชะงักทันควัน สายตาทุกคู่หันมาจับจ้องที่ฟางจิ้งหร่าน

เซี่ยหลินกอดอก มองฟางจิ้งหร่านด้วยหางตา

“ปกติเงียบอย่างกับเป็นใบ้ วันนี้นึกครึ้มอะไรขึ้นมา？”

ฟางจิ้งหร่านตอบเรียบ ๆ “นินทาเรื่องส่วนตัวของแขกรับเชิญลับหลัง มันไม่เหมาะนะ”

เซี่ยหลินหัวเราะเยาะเบา ๆ “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ เธอสนิทกับเสิ่นตั่วนักเหรอ？”

ฟางจิ้งหร่านก้าวเข้าไปยืนตรงหน้าเซี่ยหลิน สูงกว่าเซี่ยหลินหนึ่งช่วงหัว จึงดูมีออร่ามากกว่า

“ไม่สนิท” ฟางจิ้งหร่านตอบพลางโกหกหน้าตาย “แต่ฉันคิดว่า เขาไม่ควรถูกพูดถึงแบบนั้น ทุกคนล้วนมีอดีตที่ไม่อยากพูดถึง เขาเคยผ่านมันมา แล้วยังยืนหยัดเผชิญหน้ามันอย่างกล้าหาญ แค่นี้เขาก็เก่งกว่าคนส่วนใหญ่แล้ว”

เซี่ยหลินจิ๊ปากอย่างไม่สบอารมณ์ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน “ฟางจิ้งหร่าน นึกไม่ถึงเลยนะ เธอชอบผู้ชายแบบเสิ่นตั่วเหรอเนี่ย”

ฟางจิ้งหร่านชะงักไปชั่วครู่ ภาพใบหน้าหล่อเหลาหากแต่เย็นชาของชายคนนั้นก็ผุดขึ้นในหัว

เสิ่นตั่วมักจะเงียบขรึมเย็นชาจนเดาไม่ออก ซึ่งไม่ใช่สเป็คของฟางจิ้งหร่านเลยแม้แต่น้อย

แต่เสิ่นตั่วก็ไม่ใช่คนเลวร้าย

วันนั้นที่เธอมีอาการแพนิก เสิ่นตั่วไม่ได้บังคับให้เธอทำอะไร แต่เขากลับช่วยเธอไว้แทน

เขายอมให้เธอมาเป็นเจ้าสาวแทน เพื่อที่พ่อของเธอจะได้ถูกส่งกลับโรงพยาบาลอย่างปลอดภัย

เหตุผลแค่นั้นก็เพียงพอแล้วที่ฟางจิ้งหร่านจะไม่ยอมให้ใครมาดูถูกเสิ่นตั่วได้แล้ว

เซี่ยหลินคิดว่าเธอจับจุดอ่อนของฟางจิ้งหร่านได้ จึงพูดอย่างได้ใจ “น่าเสียดายผู้หญิงไร้เสน่ห์อย่างเธอ ต่อให้แก้ผ้าหมดตัวไปยั่วยวนคุณชายเสิ่น เขาก็ไม่ชายตามองหรอก”

ทันใดนั้นเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ทุกคนในห้องหันขวับไปมอง

ฟางจิ้งหร่านถึงกับนิ่งงัน เสิ่นตั่วมายืนอยู่ที่หน้าประตูตั้งแต่เมื่อไหร่ คำพูดหยาบคายทั้งหลายของเซี่ยหลิน เขาได้ยินหมดเลยใช่ไหม？

“ผู้ประกาศข่าวของ NTV นี่ทำผมประหลาดใจจริง ๆ นะ”

เสิ่นตั่วก้าวเข้ามาในห้อง ริมฝีปากยกยิ้ม ออร่าที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจแต่ไม่ได้ดูอารมณ์ขุ่นมัวแผ่กระจายครอบคลุมไปทั้วบริเวณ

เซี่ยหลินจำเสิ่นตั่วได้ เธอพูดออกมาเสียงสั่น “คะ..คุณชายเสิ่น ขอโทษค่ะ ฉันไม่รู้ว่าคุณอยู่……”

เสิ่นซือ กรุ๊ปคืออาณาจักรธุรกิจอันดับหนึ่งของเมืองไห่ ตะกูลเสิ่นเองก็ถือหุ้นของ NTV อยู่ ต่อให้เสิ่นตั่วจะเป็นคนพิการ มันก็ไม่ใช่สิ่งที่ผู้ประกาศข่าวอย่างเธอจะเอามาพูดล้อเล่นได้

พวกคนที่เพิ่งหัวเราะเยาะกับเซี่ยหลินเมื่อครู่ต่างก็ก้มหน้าก้มตา ไม่กล้าเอ่ยอะไรออกมาอีก

เซี่ยหลินเดินตัวสั่นเข้าไปหาเสิ่นตั่ว พยายามยิ้มเอาใจ “พวกเราแค่ล้อเล่นกันน่ะค่ะ”

เสิ่นตั่วบิดแหวนแต่งงานบนมือ พลางเหลือบมองฟางจิ้งหร่านแวบหนึ่งด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ผู้ประกาศข่าวพยากรณ์อากาศคนนั้น คุณก็คิดว่ามันเป็นเรื่องตลกด้วยไหม？”

จู่ ๆ ถูกเรียกชื่อ ฟางจิ้งหร่านก็รู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ

เสิ่นตั่วรู้ได้ยังไงว่าเธอทำงานเป็นผู้ประกาศข่าวพยากรณ์อากาศของ NTV？

ฟางจิ้งหร่านพยายามสงบสติอารมณ์แล้วส่ายหัวเบา ๆ

น้ำเสียงของเสิ่นตั่วพลันเย็นลงทันที “ขอโทษซะ”

เซี่ยหลินยิ้มแหย ใช้น้ำเสียงหวานที่สุดเท่าที่เคยมีพูดออกมาว่า “คุณชายเสิ่น ฉันรู้ว่าฉันผิดไปแล้ว ขอโทษด้วยค่ะ ฉันจะไม่กล้าอีกแล้ว...”

เสิ่นตั่วขัดขึ้นทันที “ไม่ใช่ขอโทษผม ขอโทษผู้ประกาศข่าวพยากรณ์อากาศคนนั้น”

ฟางจิ้งหร่านเบิกตากว้าง นี่เสิ่นตั่ว… กำลังออกหน้าปกป้องเธองั้นเหรอ？

เซี่ยหลินตกใจยิ่งกว่าฟางจิ้งหร่านเสียอีก

ผู้หญิงเงียบ ๆ อย่างฟางจิ้งหร่าน ไปคบค้าสมาคมกับเสิ่นตั่วตอนไหนเนี่ย？

เซี่ยหลินกัดฟันกรอด จะให้เธอในฐานะผู้ประกาศข่าวหลักไปขอโทษผู้ประกาศข่าวพยากรณ์อากาศที่ออกกล้องยังไม่ถึงสิบนาทีต่อวันเนี่ยนะ？

เธอไม่เคยอับอายขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต

แต่สายตาคมกริบของเสิ่นตั่วก็ทำเอาเซี่ยหลินแทบหายใจไม่ออกสุดท้ายต้องฝืนใจพูดออกมา “ผู้ประกาศฟาง ขอโทษค่ะ ฉันผิดเอง”

เซี่ยหลินมองฟางจิ้งหร่านด้วยแววตาเกลียดชัง เรื่องนี้เธอไม่มีทางปล่อยไปแน่

ทันใดนั้นผู้กำกับรายการหลินรุ่ยก็ผลักประตูเปิดออก ทำลายบรรยากาศความเงียบในห้องไปในทันที

เขายื่นไมโครโฟนและสคริปต์ให้ “คุณชายเสิ่น ถ้าพร้อมแล้ว เราเริ่มซ้อมกันนะเลยครับ”

เสิ่นตั่วพยักหน้าเบา ๆ

หลินรุ่ยกวาดตามองคนในห้อง “เสี่ยวหร่าน มาช่วยคุณชายเสิ่นติดไมค์หน่อย”

ฟางจิ้งหร่านยังไม่ทันตอบอะไร เหมิ้งฉือก็ยัดไมโครโฟนมาใส่มือเธอทันที

คนอื่น ๆ ในห้องทยอยออกไปพร้อมกับผู้กำกับ ในพริบตาก็เหลือเพียงเธอกับเขาสองคน

ฟางจิ้งหร่านก้าวเข้าไปใกล้ ๆ พยายามติดไมค์แบบหนีบตรงคอเสื้อของเสิ่นตั่วอย่างระมัดระวัง

เธอกล่าวด้วยความจริงใจว่า “ขอบคุณค่ะ”

ตั้งแต่เด็กจนโต นอกจากพ่อของเธอแล้ว เสิ่นตั่วคือผู้ชายคนแรกที่คอยปกป้องเธอแบบนี้

เสิ่นตั่วก้มตามองมือเรียวขาวของหญิงสาวที่กำลังแตะเสื้อเชิ้ตของเขาอย่างเบามือ จู่ ๆ หัวใจก็สั่นไหว

เขากล่าวเสียงต่ำแต่นิ่ง “ต่อไปห้ามให้ใครพูดดูถูกว่าคุณไม่มีเสน่ห์อีก”

ฟางจิ้งหร่านชะงักไป ก่อนจะยิ้มเยาะให้ตัวเอง “พวกเธอก็พูดจาร้ายกาจกันแบบนี้แหละค่ะ แต่เอาจริง ๆ ที่เซี่ยหลินพูดก็ไม่ได้ผิดทั้งหมด”

แม้คำพูดของเซี่ยหลินจะฟังดูแย่ แต่ฟาง จิ้งหร่านก็รู้ดีว่านั่นคือความคิดที่แท้จริงของผู้ชายส่วนใหญ่

เธอมีปัญหาทางจิตที่ทำให้ไม่สามารถใกล้ชิดกับผู้ชายได้ แม้แต่รักแรกที่คบกันมาสี่ปีก็ต้องเลิกรากันไปเพราะเรื่องนี้

เสิ่นตั่วคว้าเข้าที่ข้อมือของฟางจิ้งหร่านอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ดึงเธอเข้ามาหาจนแทบชิดกัน

ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารดลงบนใบหน้าของฟางจิ้งหร่าน ทำให้หัวใจเธอเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ

“คุณกำลังน้อยใจเพราะวันแต่งงานผมไม่ยอมตกหลุมพราง คุณเลยไม่มีโอกาสพิสูจน์ว่าตัวเองก็เป็นผู้หญิงที่มีเสน่ห์งั้นเหรอ？”