เอี๊ยด!!! เสียงเบรกรถดังสนั่นไปทั่วบริเวณ เพราะล้อรถยนต์เบียดอัดกับถนนเต็มกำลัง คนขับถึงกับสบถอย่างหัวเสีย ก่อนจะเปิดประตูลงมาด้วยความโมโหเตรียมใส่อารมณ์เต็มที่ เนื่องจากเพิ่งมีปากเสียงกับมารดามาหยกๆ
“เดินยังไงแม่คุณ ไม่เห็นรถหรือไง อยากตายมากนักใช่ไหม” คนปากร้ายมองคู่กรณีอย่างหาเรื่องเต็มที่ ก่อนจะหรี่ตามองอย่างครุ่นคิด แล้วลูบคางไปมาเมื่อคิดอะไรขึ้นมาได้
“คุณนั่นแหละบ้า ขับรถยังไง ตาบอดหรือ มองไม่เห็นคนหรือไง เลี้ยวออกมาเร็วขนาดนี้ ถ้าไม่ชนคนอื่นตาย รถก็คงพลิกคว่ำ ใบขับขี่ที่มีอยู่น่ะ ซื้อมาหรือเปล่า” ปิ่นแก้วเงยหน้าขึ้นตอบโต้คนตรงหน้า รัชภาคย์เห็นหน้าคนที่เงยหน้าขึ้นมาเต็มตาแล้วถึงกับอึ้ง สวย น่ารัก ตาโต จมูก ปาก คิ้วคางเหมาะเจาะ สวยกว่ารูปที่มารดาให้ดูเสียอีก
ผู้หญิงคนนี้นี่เอง!!! คนที่มารดาเอ็นดูนักหนา นี่น่ะเหรอลูกสาวเพื่อน ที่บอกว่าจะให้มาเป็นเลขาฯ ของเขา คงไม่ได้แค่มาเป็นเลขาฯ อย่างเดียว คิดจะมาอ่อยเขาด้วยล่ะมั้ง ก็สวยอยู่หรอก เขาเล่นด้วยสักพักก็คงเบื่อเหมือนผู้หญิงคนก่อนๆ
“คนอะไรไม่เป็นสุภาพบุรุษเลย แทนที่จะมาช่วย ผู้ชายเดี๋ยวนี้ นิสัยเป็นแบบนี้กันหมดหรือไงกัน” ปิ่นแก้วบ่นอุบ พยายามลุกขึ้นอย่างทุกลักทุเล เธอไม่ได้เป็นอะไรมาก เพราะดีที่หลบทัน แค่รู้สึกเจ็บสะโพกเนื่องจากล้มลงไปเมื่อครู่
“สำออยหรือเปล่า อยากเรียกร้องเงินว่างั้นเถอะ ถึงเดินมาให้รถชน จะได้เรียกค่าทำขวัญให้หนัก” รัชภาคย์กะว่าจะพูดดีๆ แล้วเชียว แต่เธอมองเหมือนรังเกียจ เขาเลยเปลี่ยนใจ นี่เธอทำเป็นไม่รู้จักเขาได้แนบเนียนไปหรือเปล่า ทั้งๆ ที่เธอควรจะรู้จักเขาดีทีเดียวเชียว ในเมื่อมารดาเพิ่งจะสาธยายเรื่องของเธอให้ฟังอยู่หยกๆ เขาแค่เบื่อกับการที่มารดาจะหาผู้หญิงให้ เขาคงไม่รักผู้หญิงคนไหนอีกแล้ว นอกจากราชาวดี แม้เธอจะไม่ได้รักเขาอีกแต่เขาก็มีความสุขที่ได้เห็นเธอมีความสุข แค่นั้นก็พอใจแล้ว ส่วนผู้หญิงคนอื่น ไม่มีใครมาแทนที่ราชาวดีได้เลย แต่ละคนหวังแค่เงิน ไม่มีความจริงใจให้เลยสักคนเดียว
“เอ๊ะ! ปล่อยนะ” เธอสะบัดมือเขาออก แต่รัชภาคย์ไม่ยอมปล่อย นอกจากจะปากร้ายแล้ว ผู้ชายคนนี้ยังไว้ใจไม่ได้อีกด้วย ปากว่ามือถึง หาเรื่องจะลวนลามเธอท่าเดียว
“อ้าว... อยากให้ฉันช่วยไม่ใช่เหรอ ก็นี่ไง... ฉันช่วยประคองเธอแล้ว อะไรของเธออีกล่ะ” เขาทำเสียงดุใส่ เมื่อเห็นเธอสะบัดหนี ไม่ชอบให้ใครมาทำกิริยารังเกียจหรือเมินใส่แบบนี้ ถ้าจะเมิน เขาเท่านั้นที่จะเป็นฝ่ายเมิน ไม่ใช่คนอื่น โดยเฉพาะผู้หญิง ซึ่งเป็นเพศที่น่ารำคาญที่สุดในสามโลก ยกเว้นผู้หญิงที่เขารักเท่านั้น
“โรคจิต อยากจะแต๊ะอั๋งฉันล่ะสิ แล้วนี่มองอะไร อย่ามองนะ” ปิ่นแก้วรวบคอเสื้อเอาไว้ทันทีเมื่อเขาลากสายตาผ่านไปที่หน้าอกของเธอ ผู้ชายชีกอ โรคจิต วิปริต จิตทราม ทำไมถึงได้โชคร้ายมาเจออีตานี่ด้วยนะ
“อ้าว... ก็ฉันสูงกว่า ไม่ให้ก้มคุยกับเธอแล้วจะให้เงยหน้าหรือไง หน้าฉันมันก็จ๊ะเอ๋กับอกแบนๆ ไข่ดาวของเธอเข้าพอดิบพอดี” เขาพูดกวนโมโห ใครบอกว่าอกเธอแบนเป็นไข่ดาวกันเล่า อวบอึ๋มน่าขย้ำจะตายไป แต่เธออยากจะปากดีกับเขา เขาไม่มีวันชมให้เธอเหลิงหรอก
“กรี๊ด... ผู้ชายบ้า ปากร้าย ปากจัด อกฉันไม่ใช่ไข่ดาวนะ” เธอกรีดร้อง เกลียดคำพูดดูถูกของเขาที่สุด มือจิกเสื้อตัวเองแน่น มองเขาตาเขียวปั๊ด
“จริงเหรอ... ไหนลองจับดูหน่อยสิ ทดสอบว่าไม่ใช่ไข่ดาวจริงๆ อย่างที่เธออวดอ้าง” เขาทำตาวาว มองหน้าอกเธอไม่วาง ยายเลขาฯ ที่คุณแม่หาให้เขา ยั่วขึ้นเสียด้วยสิ แค่พูดนิดหน่อยก็อารมณ์ขึ้น นี่ถ้าอยู่บนเตียงจะอารมณ์ขึ้นขนาดไหนกันนะ เขาเผลอลูบคางไปมาอย่างครุ่นคิด
“ก็จับสิ เฮ้ย! ไม่ใช่ ไอ้บ้า ไอ้ลามก ไอ้ทะลึ่ง!” เธอผลักเขาออกห่าง มองตาเขียว อายจนหน้าแดงที่เผลอพูดผิดพูดถูกให้เขาหัวเราะเอาได้
รัชภาคย์หัวเราะลงลูกคอตาวาวเจ้าเล่ห์ ชอบใจที่ได้แกล้งคนปากดี แม้จริงๆ แล้วตอนที่เขาเข้าใกล้และสัมผัสเธอ เธอจะนุ่มนิ่มและกลิ่นกายหอมกรุ่นเพียงใด แต่เขาก็ใจแข็งเอาไว้ ผู้หญิงก็ชอบยั่วยวนทำให้ตัวเองน่าปรารถนาไปแบบนั้นเอง เขาไม่หลงกลง่ายๆ หรอก
“เอามาเลย ค่าที่คุณขับรถเฉี่ยวฉัน” เธอแบมือออกไปตรงหน้าเขา เรื่องอะไรจะเจ็บตัวฟรีๆ ถึงแม้ว่าอีกไม่กี่วันจะต้องไปทำงาน แต่ตอนนี้เธอก็ยังไม่ได้ทำงานนี่นา
รัชภาคย์ที่ยิ้มเจ้าเล่ห์แต่แรกหุบยิ้มทันที ผู้หญิงก็เห็นแก่เงินเหมือนๆ กันหมด เขาหรี่ตามอง กวาดสายตาขึ้นลงตั้งแต่หัวจรดเท้า ปิ่นแก้วถลึงตาใส่ ถอยหนีเมื่อเห็นสายตาจาบจ้วงนั้น
“อยากได้เงินจนเอาตัวเองมาให้รถเฉี่ยว มุขตื้นๆ กระจอกๆ แบบนี้เลิกหากินได้แล้ว ฉันไม่ให้ มีอะไรไหม” เขาตอบหน้าตาย ดูสิว่าเธอจะมาไม้ไหน เมื่อกี้มารดาเพิ่งแจ้งกับเขาว่าเธอจะมารายงานตัวอีกสองสามวันข้างหน้า เขาเลยปฏิเสธมารดาเสียงแข็ง ไม่รับเธอมาเป็นเลขาฯ เด็ดขาด เพราะคาดเดาแผนการของมารดาออกตั้งแต่ท่านอ้าปากพูดแล้ว
“หน้าตาไม่ดีแล้วยังนิสัยไม่ดีอีก ถ้าไม่ให้... ฉันจะไปแจ้งความ” พอเธอพูดแบบนั้น เขาก็ระเบิดหัวเราะออกมา ก่อนจะหยุดหัวเราะแล้วมองเธออย่างดูถูก
“เชิญตามสบายเถอะแม่คุณ ฉันก็จะบอกว่าเธอแกล้งเดินมาให้รถชน เพื่อจะเรียกร้องเงิน” เขากอดอกมอง เหยียดหยามเธอเต็มที่ แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าเธอได้งานจากแม่ของเขาแล้ว แต่เขาอยากพูดให้เธอเจ็บใจเล่น ไปทำงานจริงๆ เมื่อไรจะแกล้งให้หนำใจเลยคอยดู จะทำให้ร้องไห้ขี้มูกโป่ง ลาออกแทบไม่ทันเลยไม่เชื่อก็ลองดูสิ
“ไอ้บ้า ฉันไม่ได้เป็นมิจฉาชีพนะ แต่คุณขับรถเร็วเฉี่ยวฉันจริงๆ ฉันไม่ได้แกล้ง” เธอแทบเต้นเมื่อโดนกล่าวหา
“หน้าตาก็สวย เอาแบบนี้ไหม ไปขึ้นเตียงกับฉัน รับรองว่าได้มากกว่าค่ารถเฉี่ยวนี่อีก” เขายื่นข้อเสนอ ไหนๆ มารดาก็ส่งเธอมาเป็นเลขาฯ ของเขาแล้ว พ่วงด้วยตำแหน่งนางบำเรออีกตำแหน่ง จะตอนนี้หรือตอนไหน มันก็ไม่ต่างกันหรอก
“ไม่มีทางเสียหรอก คนสารเลว คิดอะไรต่ำๆ” เธอสวนกลับ มองเขาเหมือนกับจะกินเลือดกินเนื้อ
“งั้นก็ตามใจ เสนอเงินให้เยอะกว่าไม่เอา ดูรูปร่างหน้าตาแล้วก็คงผ่านมาเยอะ” เขายักไหล่ก่อนจะเดินไปเปิดประตู
“ไอ้ผู้ชายงี่เง่า ดูถูกฉันแบบนี้ได้ยังไง” เธอโมโหเดินไปด้านหลังเขา เอากระเป๋าฟาดเข้าไปเต็มแรง ใจจริงอยากจะฟาดให้โดนหัว แต่พลาดไปโดนหลังแทนเพราะเขาตัวสูงกว่าเธอมาก
“โอ๊ย! ยายผู้หญิงบ้า เป็นอะไรของเธอนี่ กล้าทำร้ายฉันอย่างนั้นเหรอ อยากตายนักหรือไงห้ะ” เขาหันมารวบร่างเธอเอาไว้ หญิงสาวตาโตดิ้นหนีอุตลุด
“ปล่อยนะ ปล่อยสิไอ้บ้า!”
“ไม่ปล่อย ฉันรู้แล้ว นี่เป็นการเรียกร้องความสนใจของเธอ อยากให้ฉันหิ้วขึ้นรถแล้วพาเข้าม่านรูดใช่ไหม” เขารวบเธอเอาไว้ ไม่ยอมปล่อยง่ายๆ
“ไอ้เลว ไอ้บ้า ไม่ใช่นะ ปล่อยเดี๋ยวนี้เลย!” เธอดิ้นสุดแรง แต่ยิ่งดิ้นเขากลับยิ่งกอดรัดจนหายใจไม่ออก
“เธอเดินเข้ามาเองนะ เดี๋ยวฉันจะสงเคราะห์ให้ สวยๆ แบบเธอจะจัดหนักจัดเต็มให้เลยเอาไหม ได้ยินขนาดนี้ดีใจจนเนื้อเต้นใช่ไหมที่ฉันทุ่มสุดตัว อ้าว... ดิ้นเข้าไป นมเธอจะชนหน้าฉันแล้วเห็นไหม” เขาแกล้งว่า ยายนี่แหย่นิดแหย่หน่อยก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ
“ปล่อยนะ ไอ้บ้า ไอ้ลามก ฉันจะร้องให้คนช่วย” เธอพูดเสียงหอบ หน้าแดงก่ำด้วยความโมโห
“ร้องไปเลย แต่ร้องใต้ร่างฉันนะ” เขากระชากเน็กไทที่สวมอยู่ออกมามัดข้อมือของเธอเอาไว้ แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมามัดปากต่อ ก่อนจะเปิดประตูหลัง จับเธอยัดเข้าไปในรถ
“อ่อยอะ ไอ้อ้า...” เธอดิ้นรนแต่หนีไม่รอดเพราะโดนมัดปากมัดมือไพล่หลังเอาไว้ ได้แต่ร้องด่าเขาไปแบบนั้น เพราะไร้หนทางหนีออกไปจากรถได้เนื่องจากเขาล็อกรถอย่างแน่นหนา
“เอาน่า... เดี๋ยวฉันสนองให้ถึงใจเลย รับรองว่าได้เงินก้อนใหญ่แน่ๆ” รัชภาคย์พูดแล้วหัวเราะน่ากลัว ตอนนี้เขากำลังหงุดหงิดที่มารดากดดันเขาเรื่องแต่งงาน ผู้หญิงแต่ละคนที่มารดาหาให้ ไม่เกินอาทิตย์ทั้งนั้น พอได้เงินก็จากไปแต่โดยดี เขาทำถึงขนาดนี้แล้ว ท่านยังไม่เห็นธาตุแท้ของผู้หญิงพวกนั้นอีกว่าหิวเงินแค่ไหน ยังจะหาผู้หญิงมาให้เขาอีก ทั้งๆ ที่เขาไม่ต้องการใครทั้งนั้น
“เธอโชคร้ายเองนะ ที่หาเรื่องมากระตุกหนวดเสืออย่างฉัน ฉันกำลังหงุดหงิด อารมณ์เสีย เธอก็ดันจะมาแบล็กเมล์เรียกเงิน ทั้งๆ ที่เธอเดินมาให้รถฉันเฉี่ยวเอง” เขายังไม่ยอมรับความผิด
“อือๆๆ ไอ้อ้า...” ปิ่นแก้วส่ายหน้าปฏิเสธเป็นพัลวัน ด่าเขาไม่เป็นภาษาเพราะโดนมัดปากเอาไว้
“เก็บเสียงไว้ร้องครางใต้ร่างฉันจะดีกว่า...” เขาเหยียบคันเร่งจนมิด จนคนที่กลัวความเร็วถึงกับหน้าซีดตัวสั่น เธอหลับตาปี๋ ก่อนที่เขาจะเบรกรถจนหัวทิ่ม ลงไปลากเธอออกจากรถเมื่อถึงที่หมาย
“อือๆๆ” เธอดิ้นรนแต่เขาก็ไม่สน แบกเธอขึ้นบ่าแล้วล็อกรถ เดินขึ้นคอนโดฯ ไปอย่างไม่แยแส ระหว่างทางคนโดนอุ้มพาดบ่าทั้งเตะถีบดิ้นหนีแต่โดนเขาฟาดเข้าให้ที่สะโพกเต็มแรง เขาพาเธอเข้ามาในห้องพัก ก่อนจะแกะผ้ามัดปากมัดมือของเธอออก ไม่มีใครช่วยเธอได้ ขนาด รปภ. ยังให้เขาผ่านเข้ามาโดยง่าย
“โอ๊ย! ไอ้คนบ้า เฮงซวย ซาดิสม์ เจ็บนะ” เธอร้องเสียงหลง ลูบสะโพกป้อยๆ เมื่อโดนโยนมาที่โซฟาตัวยาวในห้องพักของเขา
ปิ่นแก้วกวาดตามองรอบกายอย่างระแวดระวัง ก่อนจะมองเขาอย่างไม่ไว้ใจ เจ็บสะโพกที่โดนตีและโดนโยน กระดูกแทบหัก คนบ้าอะไรซาดิสม์ โรคจิต ด่าเขาไป สมองก็ครุ่นคิดไป เพื่อหาทางเอาตัวรอด ทำไมโชคร้ายมาเจอผู้ชายบ้ากามคนนี้ได้นะ นี่เธอจะทำยังไงดี
“จะเมคเลิฟกันตรงไหนดี ที่โซฟาตัวที่เธอนั่งอยู่ บนเตียง ห้องน้ำ บนเก้าอี้ บนโต๊ะ ที่ไหนฉันได้หมด” เขาให้เธอเลือก มองร่างน้อยอย่างเจ้าเล่ห์ ปากก็พ่นถ้อยคำชวนสยิวให้หญิงสาวขนลุก รัชภาคย์คิดว่าคนตรงหน้าเล่นตัวไปแบบนั้นเอง เดี๋ยวเล้าโลมหน่อย เซ็นเช็คให้สักใบ ขี้คร้านจะเอาอกเอาใจเขาจนน่าเบื่อเหมือนผู้หญิงคนก่อนๆ ที่มารดาสรรหามาให้
“ไม่!!!” เธอรีบวิ่งหนีจากเขา ไปหยุดอีกมุมหนึ่งของห้อง หอบหายใจจนตัวโยนเมื่อไกลจากรัศมีที่เขาจะก้าวเข้ามาถึงตัวได้
“หรือจะเอากันที่ระเบียง ชอบระเบียงก็ไม่บอก อยากชมธรรมชาติ แล้วตื่นเต้นด้วยใช่ไหม เพราะอาจจะมีคนเห็นเรารักกันอย่างดุเดือดเลือดพล่าน ถ้าไม่ถือสาจะชวนมาร่วมวงด้วยยังได้นะ” เขาลูบคางไปมาสีหน้ายียวน มองเธอไม่วางตา
“ลามก น่าเกลียดที่สุด” อยากจะกรีดร้องให้สุดเสียง ตะกุยหน้ายียวนของเขาให้เลือดซิบนัก ผู้ชายบ้าอะไรปากร้าย พูดตรงยิ่งกว่าไม้บรรทัด ในหัวของเขาคิดแต่เรื่องมีเซ็กซ์หรือยังไงกันนะ แล้วยังคิดจะชวนคนอื่นมาสวิงกิ้งด้วย แค่คิดก็ขนลุก เธอทำท่าสยองใส่เขา
“อย่าดีดดิ้นเล่นตัวไปหน่อยเลย” รัชภาคย์เริ่มปลดกระดุมเสื้อของตัวเองออก หรี่ตามองเธอเหมือนราชสีห์เตรียมตะครุบเหยื่อ
“คนบ้า คิดแต่เรื่องต่ำๆ” เธอวิ่งหนีไปที่ประตูเมื่อได้จังหวะ ขณะที่เขาหันไปสลัดเสื้อออกจากตัว แต่ประตูดันเปิดไม่ออก ประตูบ้าอะไรเปิดยากเปิดเย็น และเธอก็มองมันอย่างงงๆ
“เปิดไม่ออกหรอก อย่าพยายามเลย มันต้องใส่รหัส”
“เปิดเดี๋ยวนี้เลยนะ ละ...แล้วคุณถอดเสื้อทำไม คนทะลึ่ง คนบ้า ลามก” แม้เขาจะหล่อลากกระชากไส้ก็เถอะ แต่เธอไม่บ้าจี้ยอมให้เขาขืนใจหรอกนะ แค่คิดก็สยองจนแทบจะกระโดดหน้าต่างหนี ถ้าไม่ติดว่าคอนโดฯ ของเขาสูงขนาดนี้ เธอก็อยากจะบ้าบิ่นทำแบบนั้นอยู่เหมือนกัน
“เอ้า... ถอดเสื้อแล้วอยู่กับผู้หญิงในห้องสองต่อสอง เธอคิดว่าถอดทำไมล่ะ อย่าแกล้งทำเป็นไร้เดียงสาไปหน่อยเลยน่า” นี่มารดาให้ยายนี่แสดงบทสาวบริสุทธิ์ให้เขาเร้าใจหรือไง
“ฉันไม่รู้จักคุณมาก่อน เราไม่มีความแค้นอะไรต่อกัน เอาเป็นว่าฉันขอโทษคุณก็แล้วกัน เรื่องที่ฉันเดินไม่ดูทางเอง จนทำให้รถของคุณมาเฉี่ยวฉัน” เธอยอมขอโทษแต่ไม่วายแดกดันเขานิดๆ ไม่คิดว่าคนเดี๋ยวนี้จะโกรธง่ายขนาดที่ว่าจะลากคนอื่นมาทำร้ายได้หน้าตาเฉย เธอเจ็บตัวตั้งแต่ต้น แต่เขากลับโกรธเธอเหมือนกับว่าเธอขับรถไปเฉี่ยวเขาเสียอย่างนั้น
“อย่ามาแกล้งไขสือไปหน่อยเลย เธอแกล้งเดินมาให้รถฉันเฉี่ยว ก็เห็นๆ อยู่ว่าเธออ่อยฉัน ฉันก็จะสงเคราะห์ให้แล้วไง ไม่ดีหรือไง” เขาสะบัดเสื้อผ้าออกจากตัว ปิ่นแก้วลอบกลืนน้ำลายลงคอด้วยความรู้สึกหวาดหวั่น เขาล้อเล่นใช่ไหม คงไม่ทำจริงๆ หรอกใช่ไหม เธออ้อนวอนต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์
“ฉันไม่ได้อ่อยคุณ ฉันขอโทษไปแล้วไง ฉันไม่เอาเงินอะไรของคุณทั้งนั้น ไม่แจ้งความด้วย แค่ปล่อยฉันไป โอเคไหม” เธอต่อรองปนขอร้อง สถานการณ์แบบนี้ ถ้ายิ่งทำให้เขาโกรธมากๆ จะมีผลเสียกับเธอได้
“ไม่โอเค” เขาตอบหน้าตาย
“นี่คุณ!” เธอชักจะทนไม่ไหวแล้วนะ ผู้ชายบ้าอะไร พูดจาไม่รู้เรื่อง
“อย่าพูดมากเลยน่า คุณแม่ส่งเธอมาใช่ไหม บอกมาตรงๆ ไม่ต้องอ้อมค้อม เดี๋ยวฉันจะสงเคราะห์ให้ เธอจะได้ไม่เสียเที่ยวที่อุตส่าห์คิดวางแผนเอาไว้ ก่อนเริ่มงานอีกสองสามวันข้างหน้า เราก็น่าจะทำความรู้จักกันให้ลึกซึ้งจริงไหม” เขาปลดกางเกงลงจากสะโพกสอบ ปิ่นแก้วตาโต อ้าปากค้าง หน้าแดงจัด ก่อนจะปิดตา เบือนหน้าหนีแทบทันที
“ฉันพูดแทงใจล่ะสิ ถึงได้อึ้งจนพูดไม่ออก” เขาหัวเราะหึหึ ในลำคอ
“ไอ้บ้าถอดกางเกงทำไมนี่ ไอ้หื่น ไอ้โรคจิต” เธอชี้นิ้วสั่นระริก หลับหูหลับตาเบือนหน้าหนีอย่างอับอาย
“อ้าว... มาเป็นชุดเลย” เขาเลิกคิ้วขึ้น ไม่เคยโดนผู้หญิงด่าสาดเสียเทเสียแบบนี้มาก่อน มีแต่ผู้หญิงอยากได้ตัวเขากันทั้งนั้น
“ที่อึ้ง พูดไม่ออกเพราะฉันกำลังงงว่าคุณพูดอะไรของคุณ ฉันไม่เข้าใจ ว่าแม่ของคุณมาเกี่ยวอะไรด้วย” เธองงว่าแม่ของเขามาเกี่ยวอะไรด้วย เธอไม่เห็นจะรู้จักแม่ของเขาหรือเขามาก่อนเลย
“อย่ามาไขสือไปหน่อยเลยน่า” เขาทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ
“ว้าย! อย่าเข้ามานะ” ปิ่นแก้ววิ่งหนีไปรอบห้อง ก่อนจะปาข้าวของที่ใกล้มือใส่เขา เพื่อป้องกันไม่ให้เขาเข้ามาใกล้เธอได้
“โอ๊ย! ชอบซาดิสม์ก็ไม่บอก” เขาปัดข้าวของตกหล่นไปรอบกาย ไม่ให้มากระแทกกับร่างกายของตัวเอง เริ่มมองเธอด้วยความโมโหจัด ยายนี่จะพังห้องเขาหรือไงกัน
“ก็อย่าเข้ามาสิ” เธอขู่ฟ่อ เตรียมฟาดเขาเต็มที่ ลองเข้ามาสิ เธอฟาดไม่เลี้ยงแน่
“รู้ไหม... ข้าวของในห้องนี้เท่าไหร่ ถึงเธอจะขายตัวอีกสักสิบชาติ ก็ยังไม่มีปัญญาจ่าย” รัชภาคย์เท้าสะเอวมอง อวดร่างสมชายชาตรี แต่เวลานี้เธอไม่มีอารมณ์จะชื่นชมอะไรเขาหรอก ได้แต่กลืนน้ำลายลงคออย่างหวาดๆ ผู้ชายพอบ้าดีเดือดขึ้นมา ก็เหมือนวัวกระทิงที่สุดแสนจะโมโหร้าย เธอจำประโยคนี้มาจากเพื่อนอีกทีหนึ่ง
“กรี๊ด... อย่าเข้ามานะ คนบ้า คนเฮงซวย เข้ามาฉันฟาดแน่” เธอกรีดร้องวิ่งหนีอุตลุด เมื่อเขาเริ่มก้าวเข้ามาหาอย่างคุกคาม
“เฮ้ย! แจกันใบนั้น วางลงๆ ใจร่มๆ เข้าไว้” รัชภาคย์เบิกตากว้างเมื่อเธอคว้าแจกันราคาแพงลิ่วของเขาขึ้นมาง้างเอาไว้ ประกาศให้โลกรู้ว่า ถ้าขืนเขาก้าวเข้าไปเพียงก้าวเดียว สิ่งนั้นได้ตกแตกกระจายบนพื้นแน่ ที่สำคัญศีรษะของเขาก็จะเลือดอาบตามไปด้วย
“ก็ถอยไปสิ” เธอขู่ฟ่อ มองอย่างระแวดระวัง เขามันเป็นพวกไว้ใจไม่ได้ ให้ตายเถอะ!
“ไม่คิดว่าคนที่คุณแม่ส่งมาจะร้ายกาจขนาดนี้” เขาเริ่มหัวเสีย จะเล่นตัวอะไรกันนักกันหนา นี่เล่นทำลายข้าวของในห้องเขาอย่างบ้าคลั่ง แบบนี้ก็ไม่ไหวเหมือนกันนะ
“คุณพูดอะไรของคุณ ฉันไม่ใช่คนของใครหรืออะไรทั้งนั้น ไปเปิดประตูห้องสิ เร็วๆ เลย ไม่งั้นฉันฟาดแน่” เธอยื่นคำขาดเสียงเฉียบ ยังไงก็ต้องหนีออกไปจากห้องนี้ให้ได้
“ได้ๆ วางลงแล้วกัน อันนั้นแพง” รัชภาคย์มองแจกันเขม็ง แม่นี่คงไม่ฟาดลงมาจริงๆ หรอกใช่ไหม นั่นมันของรักของหวงเขาเลยนะ
