บุตรชายคนเล็กแห่งตระกูลอัลเล็นโซ่ยืนนิ่ง ซานโต้จ้องมองใบหน้าเรียวคม ผ่านมาถึงดวงตาสีเขียวมรกต จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากหนา เครื่องหน้าออกหวานละมุนเหมือนหญิงสาวแต่เมื่อครบองค์ประกอบกลับหล่อเหลาไม่ต่างจากพี่ชายมากนัก ในบรรดาบุตรชายลูกคนเล็กมีเค้าโครงกระเดียดไปทางมารดามากที่สุด
ซานโต้ถอนใจออกมาจ้องมองแววตาตัดพ้อ เซย์ยังคงงุนงง ณ ตอนนี้ยังไม่เข้าใจมีเหตุอันใดเกิดขึ้น เหลือบมองพี่ชายคนโตเห็นสีหน้าเย็นชาเหมือนเคยไม่มีคำพูดใด ตนเองทำอะไรผิดไปในเมื่อร้านอาหารหลายพันสาขาเขาบริหารอย่างดีไม่เคยขาดตกบกพร่องตรงไหนเลย
ปัง!
หนังสือพิมพ์ถูกโยนตรงหน้า เซย์จ้องมองสีหน้าสงสัยมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ ทั้งพี่ชายและบิดาถึงได้มีท่าทีปั้นปึงใส่
“แกไม่เคยอ่านข่าวตามหน้าหนังสือเลยใช่ไหมเซย์!”ซานโต้ถามเสียงแข็ง
“ทำไมเหรอครับพ่อ”
“ถ้าแกอยากรู้ทำไมแกไม่เปิดอ่านดู หืม...”
เซย์หยิบหนังสือพิมพ์ที่โยนไว้ก่อนหน้ามาอ่าน เนื้อหาเกี่ยวกับการขายบริการทางเพศในร้านอาหารและหยุดสายตาลงที่ตัวหนังสือเขียนข่าวเกี่ยวกับร้านอาหารที่ตนเป็นคนบริหาร
ผมได้เดินทางไปทานอาหารที่ร้านพาราไดซ์สาขาหนึ่ง เพราะได้ยินชื่อเสียงเรื่องอาหารและบรรยากาศหลากหลายสำหรับคู่รัก ครอบครัว และสังสรรค์ในหมู่เพื่อน แต่ผมกลับได้รับคำถามจากพนักงานเสริฟ์คนหนึ่งเกี่ยวกับเรื่องขายบริการทางเพศว่า... ผมสนใจหรือเปล่า ที่นี่ผู้หญิงที่เสริฟ์อาหารสามารถพาพวกเธอไปเที่ยวด้วย ไม่ว่าจะดื่มต่อ หรือค้างคืนได้ทั้งนั้นขอเพียงแค่คุณมีเงินในมือหนาสักหน่อย ผมไม่นึกเลยว่าร้านอาหารอันมีชื่อเสียงภายใต้การบริหารงานของตระกูลอัลเล็นโซ่ ตระกูลดังแห่งอิตาลีจะมีธุรกิจมืดมาพัวพันด้วยแบบนี้ เห็นทีผมคงเลิกทานอาหารที่นี่แล้วล่ะครับ
เหมือนถูกตอกจนหน้าชาไม่คิดเลยว่าตนเองจะมาประสบพบเจอกับเรื่องราวแบบนี้ ตลอดเวลานับห้าปีที่ทำงานมาไม่เคยเลยสักครั้งที่จะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ ความรู้สึกตอนนี้อยากจะจัดการพนักงานที่กล้าทำเรื่องอื้อฉาวภายใต้การดูแลให้สิ้นซาก
“แกไปจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย อย่าให้ฉันเจอข่าวคาวโลกีย์แสนทุเรศนี่อีก!”ซานโต้สั่งเสียงกร้าว
“ครับพ่อ”
ไหล่ถูกบีบเบาๆ จากพี่ชาย เซย์เหลือบมองแววตาหม่นเศร้า
“ไม่เป็นไรเซย์ ค่อยๆ แก้ปัญหาไป”พี่ชายคนโตให้กำลังใจ
“ครับ”
ร่างสูงใหญ่สาวเท้าออกจากห้องบิดา ซาฟหันมองพ่อพลางถอนใจออกมาเฮือกใหญ่แล้วนั่งลงบนเก้าอี้บุนวมสีขาว
“ทำไมพ่อต้องดุน้องขนาดนั้นด้วยครับ?”
คนเป็นพ่อถอนใจออกมาเช่นกัน บุตรชายสี่คนมีลูกชายคนเล็กที่ตนห่วงที่สุด ด้วยความเอาแต่ใจเลยทำให้ปกครองคนลำบาก แถมยังดื้อรั้นเป็นที่หนึ่ง
“พ่ออยากให้เซย์แก้ปัญหาเรื่องงานด้วยตัวเอง เมื่อก่อนพอมีปัญหาทีไรก็วิ่งโร่มาให้แกช่วยทุกทีไม่ใช่หรือซาฟ”
ซาฟนิ่ง มันคือความจริงปัญหาสารพัดจากเรื่องการบริหารงานของน้องชาย อีกทั้งเรื่องพนักงานเกือบออกจนหมดร้านเพราะความเอาแต่ใจ ทำเอาเขาแทบกุมขมับมีพักหลังที่น้องชายคนเล็กยอมซาลง
“พ่อแน่ใจเหรอครับ ว่าน้องจะทำได้”
“ทำไมจะทำไม่ได้ในเมื่อแกกับเจ้าเซย์ก็ลูกพ่อเหมือนกัน”ซานโต้ย้อน
ร่างสูงลุกยืนสีหน้าเรียบนิ่ง จะรอดูต่อไปเห็นท่าทีบิดาแล้วคงให้เซย์แก้ปัญหาด้วยตัวเองเป็นแน่
“ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับ วันนี้มีประชุม”ชายหนุ่มบอกแล้วสาวเท้าออกมาจากห้องบิดา
ห้องทำงานสี่เหลี่ยมจัตุรัสสีครีมหน้าต่างติดกระจกสีดำ มูลี่ถูกติดไว้เพื่อบดบังแสงแดด ด้านผนังซ้ายมีตู้เก็บเอกสารไม้เนื้อดีติดกระจกเพื่อให้มองเห็นแฟ้มเอกสารตั้งเรียงกัน เยื้องมาทางขวาเกือบกลางห้องเป็นที่วางโต๊ะทำงานโครงเหล็กพื้นที่บนโต๊ะเป็นกระจกสีดำมีเก้าอี้หนังบุนวมสีดำวางคู่กัน โดยมีคอมพิวเตอร์และเอกสารวางระแกะระกะเนื่องจากเจ้าของยังทำงานค้างอยู่ ที่ตั้งของห้องทำงานอยู่เหนือร้านอาหารสุดหรูแห่งเมืองเวนิชนามว่าพาราไดซ์
เจ้าของห้องก้าวมาถึงหน้าประตูไขกุญแจเข้าด้านใน สองเท้าสาวเดินอย่างรวดเร็วสีหน้าไม่สบอารมณ์ เมื่อถึงเก้าอี้ทำงานทิ้งตัวลงอย่างหงุดหงิด ยกมือขึ้นกุมขมับพิงพนัก ลูกน้องคู่กายเดินเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าเจ้านายราวกับต้องการปลดเปลื้องภาระอันหนักหน่วงในห้วงความคิด
เซย์ลืมตาเห็นซากิมองไม่วางตา ชันกายนั่งตรงแล้วผสานมือเหนือโต๊ะทำงาน คิดวนไปวนมาถึงปัญหาที่เกิดขึ้น อยากจับตัวไอ้คนที่มันกระทำการเรื่องนี้มาลงโทษโดยเร็วที่สุด จ้องมองลูกน้องสัญชาติญี่ปุ่นเข้าทำงานกับเขาเกือบห้าปี ไว้ใจสนิทสนมกันมาลงมือทำงานทุกอย่างที่สั่งไม่ว่าดีหรือชั่วแค่ไหนก็ตาม ซากิไม่เคยขัดคำสั่งเลยสักครั้ง
“ซากิ”
“ครับคุณเซย์”ซากิตอบรับ
“จัดการหาตัวไอ้คนที่มันเขียนข่าวเกี่ยวกับร้านอาหารที่นี่ เชิญมันมาพบฉันที่นี่!”กัดฟันเอ่ยออกมา
“ได้ครับ ผมจะจัดการให้เร็วที่สุด”
มองตามแผ่นหลังลูกน้อง ขอให้ซากิทำสำเร็จเขาไม่อยากถูกต่อว่าจากบิดาอีกแล้ว อยากทำประโยชน์ให้กับตระกูลเหมือนพี่ๆ คนอื่นบ้าง เพราะการสูญเสียแม่ในคราวนั้นพี่ๆ และตนเองเจ็บปวดมาก แต่ทุกคนต่างปลอบใจเขาเพียงคนเดียวเหตุเพราะเป็นน้องคนสุดท้อง มันไม่ถูกต้องเลย เมื่ออายุพอรับรู้อะไรได้
คนที่สมควรจะได้รับการปลอบประโลมคือพี่เซ็ทมากกว่า เพราะพี่เอาแต่โทษตัวเองว่าเป็นคนทำให้แม่ต้องจบชีวิตลงทุกคนต่างรู้ว่ามันไม่ใช่ แม่ทำเพื่อลูกๆ ทุกคนมันคือการเสียสละที่แม่คนหนึ่งจะทำเพื่อปกป้องลูกเท่านั้นเอง ก่อนแม่สิ้นลมก็บอกพวกเราพี่น้องเช่นนั้นเหมือนกัน
บอดี้การ์ดหนุ่มหยุดยืนหน้าตึกสำนักงานหนังสือพิมพ์ไทม์เดลี่ชื่อดัง เมื่อสืบทราบถึงต้นตอสาเหตุแห่งข่าวเสื่อมเสีย ชายชื่ออันเตส ดาโกนี่ เป็นเจ้าหน้าที่เขียนคอลัมน์เกี่ยวกับอาหารอยู่ที่นี่ ร่างสูงกำยำก้าวยาวถึงด้านในแล้วหยุดตรงเคาท์เตอร์ประชาสัมพันธ์
“ติอต่อเรื่องอะไรคะ?” พนักงานเอ่ยถาม
“ผมมาขอพบคุณอันเตส ดาโกนี่”
“ขอทราบชื่อด้วยค่ะ”
“ผมชื่อมิทานิ ซากิครับ”
พนักงานสาวสวยสองคนหันมองหน้ากัน ก่อนก้มลงกดเบอร์ถึงเจ้าของชื่อนี้ทันที
“สวัสดีครับ”
“คุณอันเตสคะ มีคนมาขอพบค่ะ”
“ใคร!” อันเตสย้อนถาม
“ชื่อคุณมิทานิ ซากิค่ะ”
อันเตสนิ่งเงียบนึกชื่อชายที่มาพบไม่ออก เคยไปรู้จักคนสัญชาติญี่ปุ่นตอนไหนกัน
“ผมไม่รู้จัก!”
พนักงานเหลือบมองมาที่ชายหนุ่ม แล้วยิ้มบางๆ ให้ น่าเสียดายถ้าไม่ทำความรู้จักกับเขาในวันนี้ หนุ่มรูปงามใบหน้าหล่อเหลา
“เอ่อ คุณอันเตสบอกว่าไม่รู้จักคุณค่ะ” เสียงหวานแผ่วบอก
“บอกตามนี้แล้วกันครับ ผมเป็นตัวแทนของคุณชายเซย์บุตรชายคนสุดท้องแห่งตระกูลอัลเล็นโซ่ เพื่อมาสอบถามถึงเรื่องที่คุณอันเตสเขียนในคอลัมน์หนังสือพิมพ์”
สองสาวหน้าเจือนเมื่อได้ยิน ยกหูโทรศัพท์หมายพูดคุยอีกครั้ง
“ไม่ต้องแล้ว ผมได้ยินหมดแล้วบอกเขารอสักครู่ผมกำลังจะลงไป” อันเตสตัดบทแล้ววางสาย
ซากิสาวเท้านั่งลงบนโซฟาในส่วนรับรองผู้มาติดต่อกับบริษัท ราวสิบนาทีคนที่ต้องการพบก็ลงมาจากชั้นบน อันเตสเดินมาหาผู้มาเยือนแล้วหยุดเท้าตรงหน้า ซากิลุกยืนก้มศีรษะเล็กน้อยสองร่างนั่งลงตรงข้ามกัน
“ผมไม่อยากรบกวนคุณมากขอเข้าเรื่องเลยแล้วกันนะครับ” ซากิเริ่มเข้าประเด็น
“ได้ครับ”
“เรื่องการขายบริการทางเพศในร้านอาหารพาราไดซ์ ตามที่คุณเขียนในหนังสือพิมพ์ผมอยากทราบข้อเท็จจริง” สีหน้าเคร่งเครียด
อันเตสนิ่งพลางนึกถึงเรื่องในวันนั้น
“ผมไปทานอาหารคนเดียวเพราะต้องการนำมาเขียนคอลัมภ์อาหาร สักพักผมจำได้ว่ามีสาวเสริฟ์หน้าตาค่อนข้างสวยแต่คิดว่าคงเป็นสาวเอเชียนำอาหารมาเสริฟ์จากนั้นเธอแนะนำตัวกับผมบอกว่าหากต้องการคืนนี้เธอสามารถไปเป็นเพื่อนเที่ยว กิน ดื่ม และนอนได้”
คิ้วซากิเริ่มขมวด ไม่คิดว่ามันจะโจ่งแจ้งขนาดนี้
“แล้วยังไงต่อครับ” ซากิถามต่อ
“ผมเริ่มแปลกใจเลยแกล้งถามว่า แค่คุณคนเดียวเหรอ? เธอตอบผมว่าไม่ใช่สาวเสริฟ์ในร้านทั้งหมดคุณสามารถเลือกทุกคนได้ ผมงงมากเลยครับไม่คิดว่าที่ร้านจะมีบริการแบบนี้ด้วย”
ซากิถอนใจออกมาเฮือกใหญ่ ชื่อเสียงของพาราไดซ์ได้เสื่อมลงก็คราวนี้
“ทางเราไม่ได้มีการขายบริการทางเพศนะครับ หากทำผมคงไม่มาสืบ” ซากิบอกเสียงเข้ม เว้นช่วงพักหนึ่ง “แล้ว... คุณรู้จักชื่อเธอคนนั้นไหม”
“รู้ครับ ตอนนั้นผมบอกว่ายังไม่ต้องการเพราะผมกำลังทำงาน เธอเลยบอกว่าเธอชื่อไอหากต้องการซื้อบริการที่นี่ให้เรียกหาตุ๊กตาไหมพรม แล้วทุกคนที่นี่จะเข้าใจเองครับ” อันเตสตอบ
พอจะเข้าใจลางๆ แบบนี้เจ้านายต้องฉุดจัดเป็น ดันถูกล้วงคอถึงที่
“ขอบคุณมากนะครับ” ซากิบอกแล้วลุกยืนก้มศีรษะทำความเคารพเล็กน้อยแล้วก้าวออกจากสถานที่นั้นทันที เพราะเขามีเรื่องต้องรายงานต่อผู้เป็นนาย
บอดี้การ์ดหนุ่มก้าวเท้าหยุดยืนหน้าห้องทำงาน ยกมือขึ้นเคาะเบาๆ เพื่อส่งสัญญาณแล้วเปิดประตูออก เซย์เงยหน้าจากกองเอกสารมองลูกน้องตนเองแล้ววางปากกาลง ซากิหยุดยืนหน้าเจ้านายเพื่อรายงานความคืบหน้า
“ได้ความว่ายังไงบ้าง?” เซย์ถามสีหน้าเคร่งเครียด
“นักข่าวคนนั้นไปทานอาหารที่ร้าน เขายืนยันอย่างแน่ใจว่ามีการขายบริการจริงครับ ผู้หญิงคนนั้นชื่อไอโคดเน้มสำหรับการซื้อขายคือตุ๊กตาไหมพรม”
ปัง!
มือทุบลงบนโต๊ะแววตาเกรี้ยวกราด กล้าดียังไงมาทำลายชื่อเสียงที่สั่งสมมานานของตระกูลอัลเล็นโซ่
“บัดซบ! ฉันอุตส่าห์ให้เงินเดือนเลี้ยงดูพวกมันอย่างดี แต่มันกลับทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไง!”
ซากิเหลือบมองผู้เป็นนายรู้สึกสงสารจับใจ พอรู้มาลางๆ ว่าโดนตำหนิมาเมื่อก่อนเจ้านายอาจจะอารมณ์ร้ายใครเข้าหน้าไม่ติด แต่ตอนนี้นิสัยเหล่านั้นปรับปรุงขึ้นมาก
“คุณชายจะเอายังไงต่อดีครับ” ซากิถามจ้องมองใบหน้าบึ้งตึงไม่สบอารมณ์นั้น
“ฉันจะเข้าไปสืบเอง อยากรู้นักว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร!”
“แต่พนักงานคงจะจำคุณชายได้นะครับ”
“ฉันจะปลอมตัวเข้าไป” แววตามุ่งมั่น คราวนี้จะจัดการขั้นเด็ดขาดกับพวกที่บังอาจทำเรื่องเสื่อมเสียให้กับร้านอาหาร
เซย์จ้องมองตัวเองหน้ากระจกอีกครั้งเพื่อสำรวจใบหน้า แผนการปลอมตัวเข้าสืบเรื่องการขายบริการในร้านคงเป็นไปได้ด้วยดี ช่างแต่งหน้าฝีมือดีไม่น้อยทำให้ไม่เหลือเค้าเดิมที่ร้านคงไม่มีใครจำเขาได้
ก๊อก! ก๊อก!
ประตูห้องเปิดออกซากิจ้องมองใบหน้าเจ้านาย ดวงตาสีเขียวมรกตมองผ่านมาสิ่งเดียวที่ทำให้จำได้ว่านี่คือนายตน
“เป็นยังไง คิดว่าพนักงานที่พาราไดซ์ยังจะจำฉันได้หรือเปล่า” เซย์ถามลูกน้อง
“คงไม่ได้หรอกครับ”
“ถ้าอย่างนั้นไปกันเถอะ อย่างจัดการเรื่องนี้ให้เสร็จ”
ร่างสูงก้าวออกมาจากห้องติดตามด้วยลูกน้องคนสนิท รถเบนซ์สีเงินจอดเทียบหน้าคฤหาสน์เซย์เปิดประตูแทรกกายนั่งลงบนเบาะโดยไม่สนใจลูกน้องที่ทำหน้าที่เพื่อบริการเจ้านาย ซากิกระตุกยิ้มนิสัยส่วนตัวเจ้านายเป็นเช่นนี้เสมอไม่ค่อยถือตัวและไม่ชอบให้ใครมาบริการตนมากนัก
รถจอดเทียบหน้าภัตตาคารหรูพาราไดซ์เซย์ลงจากรถแหงนมองความรุ่งเรืองของร้านที่ตนรับผิดชอบ ซากิยืนขนาบข้างเจ้านาย ครู่หนึ่งชายหนุ่มสาวเท้าเดินต่อมาหน้าประตูพนักงานรีบเปิดต้อนรับและเดินนำลูกค้าไปที่โต๊ะอาหาร เซย์นั่งลงตรงข้ามกับลูกน้อง
พนักงานสาวสวยนำเมนูมายื่นให้ลูกค้าพร้อมยืนรอเพื่อจดรายการอาหารที่ต้องการ เซย์เปิดเมนูเพื่อเลือกสั่งอาหาร
“หอยเซลล์ราดซอสไวน์แดง สเต็กเนื้อแกะ แซลม่อนย่างเกลือ” เขาสั่งอาหารสามอย่าง
“ต้องการเครื่องดื่มอะไรคะ” พนักงานสอบถามต่อ
“ขอไวน์แดงปีแปดเก้าก็แล้วกัน” ปิดเมนูลง
พนักงานก้มศีรษะเล็กน้อยแล้วหันหลัง จังหวะนั้นเซย์ฉุกคิดอะไรบางอย่าง
“เดี๋ยวก่อน!”
เธอหันกลับมายืนนอบน้อมเพื่อรอฟังลูกค้าต่อ
“ที่นี่มีคนชื่อไอหรือเปล่า?” สีหน้าพนักงานเปลี่ยนไป
“เอ่อ... คุณต้องการพบไอเหรอคะ?” ถามเหมือนไม่แน่ใจ
“ใช่ผมต้องการพบ”
“รอสักครู่นะคะเดี๋ยวดิฉันจะไปตามให้” พนักงานรีบสาวเท้าออกไปอย่างรวดเร็ว เซย์เห็นอาการก็พอคาดเดาได้พนักงานคงนี้คงรู้อะไรไม่น้อยหรือไม่อาจมีส่วนร่วมกับการขายบริการก็เป็นได้
ราวยี่สิบนาทีต่อมาอาหารถูกนำมาเสริฟ์ เซย์ชะงักเพียงเมื่อสบสายตากันดวงตาแสนเศร้าแต่หวานฉ่ำ ใบหน้าเรียวสวย ริมฝีปากบางอมชมพู จมูกโด่งรับกับใบหน้า องค์ประกอบทุกอย่างดูงดงามราวกับภาพวาด แต่แววตากลับเศร้าจนรู้สึกประหลาด เธอวางอาหารลงบนโต๊ะอย่างเรียบร้อย
กลิ่นกายสาวปะทะจมูกเลือดในกายหนุ่มวัยยี่สิบหกปีเดือดพล่านขึ้นมา หัวใจเต้นหนักอย่างไม่มีสาเหตุ เซย์ชะงักแปลกใจตนเองดึงสติกลับมาเมื่อนึกถึงหน้าที่ เขากำลังทำอะไร มาทำอะไรอยู่ในเวลานี้พยายามเตือนตัวเอง พนักงานสาวสวยหันหลังคิดเดินกลับ
“เดี๋ยวก่อนครับ” ชายหนุ่มเรียกไว้ หญิงสาวหันมองสีหน้ามึนงงคิดว่าตนเองทำอะไรผิดไปหรือเปล่า
“มีอะไรให้รับใช้คะ คุณลูกค้า...” เสียงหวานเอื้อนเอ่ยออกมา เซย์ขบกรามข่มใจตน
“คุณชื่อไอหรือเปล่า?”
ไอรินทร์ชะงักจ้องมองลูกค้าด้วยความไม่เข้าใจ รู้จักชื่อเธอได้อย่างไร เธอไม่ใช่พนักงานของที่นี่เพียงแต่มาช่วยงานบิดาเท่านั้นเอง
“เอ่อ... ฉันชื่อไอค่ะ”
คิ้วเข้มขมวดขึ้นทันที มองสำรวจทั่วเรือนร่าง ไม่แปลกหากเธอคนนี้จะขายบริการทางเพศเพราะหน้าตาสะสวยน่าจะหาเงินได้มาก น่าเสียดายหากเธอพร้อมเขาเองก็อยากจะรับมาไว้ข้างกายเลี้ยงดูอย่างดี แต่กลับเลือกทางเดินที่ทำให้เขารู้สึกเดือดขึ้นมา
“ผมอยากได้ตุ๊กตาไหมพรม” บอกจุดประสงค์ทันที
ไอรินทร์จ้องมองดวงตาเบิกกว้างรอยยิ้มเริ่มระบายออกมาเมื่อได้ยินเช่นนั้น เธอถักตุ๊กตาไหมพรมขายเพื่อหารายได้ให้ตนเอง ไม่อยากเชื่อว่าจะมีลูกค้ามาถามหา
“ต้องการกี่ตัวคะ ฉันถักได้ตามออเดอร์เลยค่ะ ต้องการลักษณะท่าทางยังไงได้หมดค่ะ!” น้ำเสียงตื่นเต้น
เซย์ขบกรามแน่นพยายามระงับอารมณ์เอาไว้ ไม่อยากเชื่อว่าเธอจะขายบริการหน้าระรื่นได้ถึงเพียงนี้
“ผมต้องการทุกท่าเลยครับ จะขายเท่าไหร่ก็ว่ามา!” กัดฟันพูดออกมา
“แต่มันแพงมากนะคะ คุณจะไหวเหรอคะ” ไอรินทร์ย้อนถาม ดีใจอยู่หรอกจะได้เงินพิเศษมากขนาดนี้ แต่ถ้าซื้อทุกลักษณะท่าทางก็หลายยูโรอยู่
“ไม่ต้องห่วงครับ ผมมีเงินมากพอจะจ่ายให้คุณแบบไม่อั้น!”
หญิงสาวจ้องมองเขาไม่อยากเชื่อตนเองจะโชคดีเช่นนี้ มาทำงานช่วยพ่อวันแรกกลับได้ลูกค้าตุ๊กตาไหมพรม
“ขอบคุณมากนะคะ แล้วคุณต้องการวันไหนคะ” สอบถามต่อ
“คุณสะดวกวันไหนล่ะครับ”
“สามวันได้ไหมคะ?”
“ได้ครับ”
“แล้ว... จะมารับที่นี่หรือว่าให้ไปส่งที่บ้านคะ” น้ำเสียงตื่นเต้น
“ไปส่งที่คอนโดผมก็แล้วกัน”
“ได้ค่ะ เดี๋ยวดิฉันขอเบอร์โทคุณไว้ก่อนนะคะ เวลาไปพบที่คอนโดจะได้ติดต่อบอกคุณก่อน” หญิงสาวรีบหยิบปากกาเพื่อเตรียมจด
ซากินั่งเงียบเมื่อเห็นบทสนทนาเหลือบมองหญิงสาวหน้าตาสะสวยนึกสังเวช เสียดายเธอไม่น่ามาทำอาชีพนี้เลย เจ้านายดูท่าจะโกรธมากคงไม่มีวันปล่อยไว้แน่
เซย์จดดึงกระดาษจากมือไอรินทร์แล้วจดเบอร์โทรศัพท์ตนเองให้ไว้ เธอรับมาระบายยิ้มด้วยความยินดี
“ถ้าอย่างนั้นดิฉันขอตัวไปทำงานต่อก่อนนะคะ” ไอรินทร์บอกก่อนหันหลังก้าวออกจากโต๊ะลูกค้า
ซากิมองสีหน้าเจ้านายแล้วถอนใจหนักออกมา อาหารตรงหน้าแทบไม่ได้แตะต้องเลยเซย์ลุกยืนสาวเท้าออกจากร้านด้วยความหงุดหงิด จังหวะนั้นพนักงานเสริฟ์คนแรกกำลังฉุดรั้งเพื่อนมาที่โต๊ะแต่กลับไม่เห็นใครแล้ว
“อ้าว ไหนล่ะคนที่ต้องการพบฉันนะนิเซีย!” ซานดร้าถามเสียงแข็ง
“ก็เมื่อกี้ยังบอกอยู่เลยว่าอยากพบเธอน่ะ แล้วหายไปไหนแล้ว” สีหน้างุนงง
“ดูสิอาหารแทบไม่ได้แตะ แสดงว่าไปแล้วแหละ! น่าโมโหจริงๆ นึกว่าจะได้ลูกค้า” ต่อว่าเพื่อน
“ขอโทษก็แล้วกัน ใครจะนึกว่าลูกค้าจะแกล้งเล่นล่ะ” ซานดร้าตวัดสายตามองเพื่อนแล้วหันหลังเดินเข้าหลังร้านด้วยความหงุดหงิด
ร่างสูงหยุดยืนหน้าพาราไดซ์ ซากิก้าวยืนขนาบด้านข้างเหลือบมองเจ้านาย
“จะเอายังไงต่อครับ”
“น่าเสียดาย...” มีเพียงคำพูดนี้ที่เขาจะบอกออกมาได้ พนักงานชื่อไอคนนั้นถูกใจเขามากเหลือเกิน
“เสียดายอะไรครับ” ซากิย้อนถามสีหน้างุนงง
เซย์หันมองลูกน้องเหนื่อยหน่ายกับเรื่องผู้หญิงของหมอนี่ไม่เคยเห็นควงสาวไหน ทั้งที่หน้าตาก็ดี ถอนใจอีกครั้งแล้วเปิดประตูขึ้นรถแทน ซากิรีบติดตามเจ้านายทันที
ตุ๊กตาไหมพรมถูกถักขึ้นอย่างประณีต และทุกครั้งคนทำมักจะยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ด้วยความยินดี เตโม่มองบุตรสาวด้วยความสนใจ เห็นถักตุ๊กตาอย่างตั้งอกตั้งใจ
“ทำอะไรลูกไอ” เอ่ยถามแล้วนั่งลงข้างๆ
“กำลังถักตุ๊กตาค่ะพ่อ”
“อาจารย์ที่มหาวิทยาลัยสั่งอีกแล้วเหรอ”
“อ๋อ เปล่าค่ะ ลูกค้าที่ร้านอาหารสั่ง” ตั้งหน้าตั้งตาทำงานต่อ แต่คนเป็นพ่อกลับชะงักหน้าถอดสี
“หมายความว่ายังไงลูกไอ ลูกค้าที่ร้านเหรอ?”
“ใช่ค่ะ”
เตโม่ใช้ความคิดมันแปลกมาก ไม่น่าเป็นไปได้ที่ลูกค้าจะรู้ว่าบุตรสาวถักตุ๊กตาไหมพรม อีกอย่างเขารู้ดีหากลูกค้าเรียกหาตุ๊กตาแบบนี้หมายความว่าอย่างไร
“ไอ! ลูกขายไม่ได้นะ!” คนเป็นพ่อร้องห้ามทันที
ไอรินทร์จ้องมองบิดาด้วยความไม่เข้าใจ ขายไม่ได้เพราะอะไรไม่เข้าใจ เงินจำนวนมากขนาดนี้จะยอมปล่อยง่ายๆ ได้ยังไง
“ทำไมคะพ่อ หนูขายตุ๊กตาไหมพรมประจำอยู่แล้ว อีกอย่างลูกค้ารายนี้ก็สั่งเยอะ เงินมากขนาดนี้หนูจะปฏิเสธได้ยังไง!”
สุดที่คนเป็นพ่อจะสรรหาคำพูดมา มันแปลกเกินไป ลูกสาวเขาไม่ใช้ผู้หญิงแบบนั้น คงมีการเข้าใจผิดกันเป็นแน่
“ไอพ่อคิดว่าคงมีการเข้าใจผิดกัน ลูกบอกยกเลิกไปได้ไหม” รู้สึกหวั่นขึ้นมา
“ไม่เอาหรอกค่ะพ่อ พ่อเป็นอะไรไปคะ” ไอรินทร์มองบิดาสีหน้างุนงง
หรือมันจะไม่มีอะไรจริงๆ เขากังวลเรื่องนี้มากไปหรือเปล่า หันมองบุตรสาวเห็นแววตาสงสัยหากทำแย้งต่ออาจมีพิรุธได้
“ถ้าอย่างนั้นก็ตามใจลูกเถอะ” ตัดบทแล้วสาวเท้าเข้าห้องนอน ไอรินทร์สับสนเห็นท่าทางบิดาทำให้รู้สึกสงสัย พ่อต้องมีเรื่องอะไรที่ปิดบังเธอแน่นอน
