“ขอโทษค่ะ”

หญิงสาวในชุดที่ดูเรียบร้อยไม่เหมาะกับสถานที่เที่ยวแห่งนี้ถูกชายหนุ่มที่กำลังเต้นอยู่ด้วยความเมาจนร่างบางของเธอจนเซมากระทบกับไหล่ของภูริดลชนแก้วเหล้าที่อยู่ในมือหกรดเสื้อผ้าของเขาจนเปียกไปหมด

“เมาแบบนี้ก็กลับไปนอนที่บ้านซะมาเที่ยวเดินไปเดินมาสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นรู้ไหม หน้าตาเด็กแบบนี้อายุเกิน 18 หรือยังเกิดเป็นผู้หญิงหัดทำตัวให้มันมีค่าบ้าง”

ชายหนุ่มลุกขึ้นโวยวายทันทีสองมือลูบไปที่เสื้อสูทสุดหรูของเขาที่ตอนนี้มันเปื้อนไปด้วยแอลกอฮอล์ที่หกจากแก้วที่เขาถืออยู่ด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวส่งสายตาเกรี้ยวกราดไปยังต้นเหตุที่ทำให้เขาต้องเสียอารมณ์โดยที่อีกฝ่ายมีโอกาสได้พูดแค่คำว่าขอโทษเท่านั้น

“ฉันไม่ได้ตั้งใจแล้วก็ขอโทษคุณแล้วทำไมต้องพูดยาวขนาดนี้และที่สำคัญฉันไม่ได้เมาแต่คนที่มันเต้นอยู่ตรงนั้นมันชนฉันต่างหาก ผู้ชายอะไรไม่มีเหตุผลและยังชอบดูถูกคนอื่นอีกคุณเองก็ไม่เหมาะมาเที่ยวที่นี่เพราะที่นี่เขามาผ่อนคลายหาความสุขกันแต่ดูท่าทางแล้วจิตใจของคุณมันคงจะมีแต่ความทุกข์และมองทุกอย่างเป็นลบไปหมด”

ภูริดลได้แต่กำมือแน่นอยากจะเถียงสู้กับอีกฝ่ายแต่ก็ทำไม่ได้เพราะทันทีที่เธอพูดจบก็รีบเดินกลับเข้าไปในร้านและด้วยผู้คนที่มีมากในวันนี้จึงทำให้ชายหนุ่มมองไม่เห็นว่าเธอเดินไปนั่งที่โต๊ะไหน

“กลับบ้านก่อนนะยุทธอารมณ์ไม่ดี”

นักธุรกิจผู้เป็นเจ้านายจนเคยตัวเกิดมาไม่เคยเจอใครพูดแบบนี้ในเมื่อต้องยอมแพ้เพราะในสถานการณ์เขาเองไม่ใช่เจ้านายจึงไม่มีสิทธิ์จะมาบังคับหรือต่อว่าใครได้ทั้งนั้นภูริดลจึงขอตัวกลับก่อน วันนี้เขาคงไม่สนุกแล้ว

“เป็นไรวะพิมพ์เมื่อกี้ยังเห็นดี ๆ อยู่ เดินไปเข้าห้องน้ำ แป๊บเดียวหน้าเป็นตูดกลับมาเลย”

หม่อนสังเกตท่าทางและอาการของเพื่อนก็ดูออกได้ทันทีว่าตอนนี้พิรฎากำลังอารมณ์ไม่ดีทั้งที่ก่อนหน้านี้ทั้งสามคนกำลังคุยกันเรื่องของอนาคตอย่างสนุกสนานเพียงแค่หญิงสาวขอตัวไปเข้าห้องน้ำกลับมาก็กลายเป็นอารมณ์บูดบึ้ง

“ก็เมื่อกี้ถูกใครก็ไม่รู้มันเมาชนเราจนกระเด็นไปโดนคนที่นั่งโต๊ะข้าง ๆ เหล้ามันก็หกรดตัวคนนั้นเราก็ขอโทษแล้วกลับพูดโวยวายดูถูกเราสารพัดผู้ ชายอะไรวะ ! แต่งตัวก็ดี หน้าตาก็ดี ปากหมาชิบเป๋ง”

พิรฎารู้สึกเสียอารมณ์ที่เธอต้องมาเจอคนแบบนี้เพราะตลอดชีวิตเธอก็เจอผู้ชายแบบนี้มาทั้งชีวิต นั่นก็คือบิดาผู้ที่เป็นเพียงคนเดียวที่สามารถทำอะไรถูกต้องที่สุดในบ้านนอกนั้นทุกคนผิดหมดและยิ่งเธอมีแม่เลี้ยงเข้ามากลายเป็นว่าบ้านทั้งบ้านคนที่มีหน้าที่ผิดมีแค่เธอคนเดียว

“เรามาสนุกกันอย่าไปเสียอารมณ์กับคนที่เราไม่รู้จักเลย ยกแก้วขึ้นมาดื่มเบียร์ดีกว่าฉลองให้กับอิสรภาพของพิมพ์ที่นับจากนี้มันจะไม่ต้องกลับเข้าไปอยู่ในบ้านที่มีแต่ความทุกข์อีกแล้ว”

ฟางเป็นเพื่อนสนิทกับพิรฎามาตั้งแต่สมัยชั้นประถมเธอรู้เรื่องทั้งหมดของครอบครัวนี้และแม่ของเธอก็ยังเคยเป็นแม่บ้านให้กับแม่ของพิรฎาก่อนที่ท่านจะเสียชีวิตไปจึงทำให้เพื่อนทั้งสองคนนี้มีความสนิทสนมกันมากขึ้นส่วนหม่อนเป็นเพื่อนที่ทั้งคู่มารู้จักในสมัยมัธยมฟางเป็นผู้หญิงที่มาจากครอบครัวที่ดีและมีความสุขเธอจึงมักจะเป็นมุมมองแง่บวกให้กับเพื่อน ๆ ในขณะที่หม่อนมักจะเป็นขาลุยเวลาที่เพื่อนมีเรื่องมากกว่า

“ตัดสินใจดีแน่แล้วใช่ไหมพิมพ์แล้ววางแผนหรือยังว่าจะทำงานที่ไหน เราเข้าใจนะเรื่องที่จะออกมาอยู่อย่างอิสระแต่เธอก็ต้องวางแผนให้ดีอย่างน้อยก่อนหน้านี้พ่อของเธอก็ให้เงินแล้วตอนนี้เธอไม่มีเงินติดตัวเลยใช่ไหม”

หม่อนทำหน้าที่เป็นผู้ใหญ่ที่สุดในกลุ่มคิดและวางแผนให้เพื่อนเพราะการเดินก้าวออกมาจากครอบครัวมันอาจจะทำให้พิรฎารู้สึกมีความสุขในหัวใจแต่ความทุกข์อาจจะกำลังตามมาถ้าวันนึงเงินที่มีถูกใช้ไปจนหมดและหญิงสาวก็ถูกเลี้ยงดูมาอย่างคุณหนูมีแต่ความสะดวกสบายคงไม่ชินกับความลำบาก

“เงินในบัญชีก็พอมีไม่กี่หมื่นแต่ก็มีพวกทองแหวนเพชรที่แม่เคยซื้อเก็บไว้ให้ถ้าไม่มีเงินใช้จริง ๆ ก็คงต้องขาย เราไม่ยึดติดกับของอะไรแบบนั้นหรอกถึงแม้ว่ามันจะเป็นเพียงสมบัติชิ้นสุดท้ายที่แม่เหลือไว้ให้ดูต่างหน้าก็ตาม”

ปากก็บอกไม่รู้สึกอะไรทำเหมือนตัวเองเข้มแข็งแต่หัวใจของพิรฎาตอนนี้กำลังบอบช้ำ เธอได้พูดกับคนเป็นพ่อไว้ก่อนแล้วว่าสอบวันสุดท้ายเมื่อไหร่เธอจะเดินออกมาจากบ้านหลังนั้นมายืนด้วยขาของเธอเองเพื่อพิสูจน์ให้พ่อรู้ว่า เธอไม่ได้เป็นอย่างที่อภิรดีแม่เลี้ยงของเธอกล่าวหาว่าชีวิตของเธอเต็มที่ก็ได้แค่ทำตัวเรียบร้อย รอผู้ชายรวย ๆ สักคนมาขอแต่งงาน

“โกหกใครก็โกหกได้แต่หลอกใจตัวเองไม่ได้หรอกนะตัดสินใจดี ๆ พวกเราพร้อมอยู่เคียงข้างแกตลอด เราคบกันมาขนาดนี้แล้วแกก็คงรู้เรื่องดี ๆ แกก็ปรึกษาฟางได้แต่ถ้าเรื่องไม่ดีก็ปรึกษาเราแทนแล้วกัน”

หม่อนพยายามพูดปลอบเพื่อนบนความไม่เครียดเพราะอยากให้อีกฝ่ายรู้สึกขำออกมาแล้วมันก็ได้ผลเพราะชีวิตของหม่อนเองก็ไปไม่ค่อยสวยเท่าไหร่แต่เธอก็ดูมีความสุข ผู้หญิงหลายคนอาจจะมองว่าการใช้ร่างกายแลกเงินเป็นเรื่องที่เสียศักดิ์ศรีแต่สำหรับหม่อนมันคือความสุขเพราะเธอสามารถหาความสุขให้กับครอบครัวได้ แม่ของเธอมีเงินไปโรงพยาบาลดี ๆ มีของใช้ มีบ้านอยู่ในขณะที่ผู้หญิงบางคนบูชาความรัก เสียตัวให้กับผู้ชายที่คิดว่ารักที่สุดสุดท้ายไม่ได้แม้แต่อะไรติดมือมานอกจากน้ำตาเท่านั้น

“ฉันไปทำงานกับแกได้ไหมหม่อน”

สาวน้อยไฮโซหลุดปากพูดออกมาทั้งที่เธอตั้งใจว่าจะใช้ทางเลือกนี้เป็นทางเลือกสุดท้าย

“แกพูดจริงหรือพิมพ์ถ้าพ่อแก่รู้มีหวังหัวใจวายตายแน่”

ฟางและหม่อนต่างมองหน้ากันด้วยความตกใจเพราะสิ่งที่หญิงสาวกำลังพูดอยู่นั่นคืออาชีพการใช้ร่างกายบำเรอหาความสุขให้กับผู้ชายที่ยอมเสียเงินมาซื้อบริการถึงแม้ว่างานที่ทำจะไม่ใช่แบบผู้หญิงขายตัวทั่วไปเพราะเธอมีสิทธิ์เลือกที่จะไปกับผู้ชายคนไหนและเธอเองก็มักจะเลือกแต่ผู้ชายดีๆฐานะร่ำรวยและมั่นใจว่าจะไม่ทำอะไรเกินไปกว่าข้อตกลงในการซื้อบริการกัน

“เรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกับพ่อ ร่างกายก็ร่างกายเรา ใจก็ใจเราและตอนนี้เราต้องการหาเงินแต่บอกไว้ก่อนนะว่าเราขอเลือกผู้ชายที่จะมานอนกับเราโดยเฉพาะผู้ชายที่จะเป็นคนแรก หม่อนติดต่อหาลูกค้าให้เราหน่อยสิเลือกให้เราด้วยเอาแบบหล่อรวยที่สำคัญครั้งนี้เป็นครั้งแรก เราขอเรียกที่ 1 ล้านบาท”

“ หนึ่งล้าน !”

เพื่อนทั้งสองคนต่างพูดจำนวนเงินด้วยความตกใจเพราะเป็นราคาที่สูงมากถึงแม้ว่าผู้ชายคนนั้นจะได้ผู้หญิงที่บริสุทธิ์ผุดผ่องไม่มีมลทินใด ๆ ก็ตามแต่ก็ไม่เคยมีใครยอมจ่ายเท่านั้นสักที

ตอนที่ 2

ลิ้นกับฟัน

“ปีนี้อายุเท่าไหร่แล้ว”

บารมีถามลูกชายเพื่อต้องการโยงไปถึงเรื่องต่อไปที่เขากำลังจะพูดซึ่งเป็นเรื่องที่ภูริดลก็รู้ดีว่ามันคือเรื่องอะไร

“ 33 ครับ คุณพ่อกำลังจะพูดต่ออีกว่าอายุก็มากแล้วเมื่อไหร่จะหาแฟนสักคนหรือแกอยากให้พ่อยกสมบัติทั้งหมดให้ คุณนารี”

ชายหนุ่มทำท่าทางน้ำเสียงล้อเลียนคนเป็นพ่อด้วยใบหน้าที่บึ้งตึงมองสบตาคนพูดโดยที่ไม่ยอมละสายตาไปไหนต้องการแสดงออกให้รู้ว่าเขาเบื่อเหลือเกินที่จะต้องฟังเรื่องราวเดิม ๆ แบบนี้ทุกวัน

“ลูกก็รู้ว่าพ่อต้องพูดเรื่องนี้ก็แล้วทำไมไม่ทำให้มันสำเร็จ สักทีล่ะพ่อเริ่มคิดแล้วนะหรือความจริงแกไม่ได้ชอบผู้หญิงเหมือนอย่างที่คนอื่นเขาพูดกันพ่อไม่ว่าถ้าแกจะมีรสนิยมทางเพศแบบนั้นแต่ก็ควรจะพูดความจริงไม่ใช่เอาแต่อ้างนู่นอ้างนี่สุดท้ายอย่าหวังไปถึงมีครอบครัวเลยแค่แฟนสักคนก็ยังไม่เคยเห็นแกพามาบ้าน”

ข้าวต้มถูกตักเข้าปากเพียงแค่ไม่กี่คำ ชายหนุ่มก็วางช้อนลงคว้าผ้าข้าง ๆ มาเช็ดปากแสดงให้คนเป็นพ่อรู้ว่าคำพูดของผู้ใหญ่กำลังทำให้เขาไม่มีอารมณ์ที่จะกินข้าวต่อก่อนที่จะยกมือไหว้สวัสดีตอนเช้าและเดินออกจากบ้านไปทำงาน

สิ่งที่เกิดขึ้นแบบนี้มันเกิดขึ้นในเกือบทุกวัน นารีแม่เลี้ยงที่ไม่เคยทำอะไรไม่ดีกับลูกเลี้ยงสักครั้งแต่กลับไม่เคยได้รับการเปิดใจ ได้แต่ยืนมองอยู่ข้าง ๆ เพราะเธอไม่อยากเข้ามามีส่วนรู้เห็นในเรื่องนี้ด้วยเพราะเหตุการณ์เท่าที่เกิดขึ้นตอนนี้เธอกับลูกเลี้ยงก็ไม่เคยมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันเลยสักครั้ง

“คุณก็พูดเรื่องนี้กับลูกบ่อยไปไหมคะเขาคงยังไม่เจอคนที่ใช่เราเองก็ไม่ควรจะไปบังคับเขาเรื่องของหัวใจมันบังคับกันไม่ได้หรอกค่ะ”

ลูกชายเดินออกไปแล้วนารีจึงรีบเดินเข้ามายังโต๊ะอาหารเพื่อหวังปลอบใจคนเป็นสามีเพราะเธอรู้มาตลอดว่าบารมีห่วงเรื่องนี้และมีความกังวลจนทำให้ความเครียดของเขานำโรคภัยกลับมาอีกคนเป็นภรรยาจึงรู้สึกเป็นห่วง

“คนอย่างดลถ้าไม่บังคับมันไม่มีทางทำหรอก คุณเองดีกับมันแค่ไหนลูกผมมันเคยมองเห็นไหม ทุกวันนี้มันก็ยังมองว่าคุณมาหลอกผมทั้งที่ตลอดเวลาที่เราแต่งงานกันมาคุณไม่เคยเรียกร้องการจดทะเบียนสมรส เงินทองที่ผมให้คุณก็แค่พอกินพอใช้ไปในแต่ละวัน นารีโลกนี้มันโหดร้ายนักคุณทำตัวเป็นคนดีผมกลัวเหลือเกินว่านึงคุณจะปกป้องตัวเองไม่ได้ถ้าผมจากโลกนี้ไป คุณเองนั่นแหละที่จะลำบากไอ้ดลมันจะให้คุณกินรึหรือก็คงไม่มีทาง”

บารมีตัดสินใจรับนารีเข้ามาเป็นภรรยาหลังจากที่แม่ของ ภูริดลเสียชีวิตไปได้เกือบ 3 ปีทั้งที่ตอนนั้นเขารู้สึกเจ็บปวดตรอมตรมกับการโทษตัวเองที่เป็นสาเหตุทำให้ภรรยาต้องฆ่าตัวตายหนีความทุกข์ไปแบบนั้นเพราะเมื่อครั้งสมัยวัยรุ่นเขาเป็นผู้ชายที่เจ้าชู้และทุกครั้งที่ทะเลาะกับภรรยาก็มักจะใช้ความรุนแรงโดยที่ไม่เคยมองว่าตัวเองเป็นคนผิดแต่เมื่อทุกอย่างสายเกินไปเขาจึงกลับตัวใหม่และนารีก็ไม่ใช่ผู้หญิงที่เคยเป็นเมียน้อยเขา เธอเป็นเพียงแค่พนักงานในบริษัทที่เขาเคยช่วยเหลือเมื่อครั้งที่ครอบครัวของเธอเดือดร้อนจนแม่ของเธอจากไป เธอจึงกลายเป็นแค่เด็กกำพร้าบารมีจึงตัดสินใจรับเธอเข้ามาเป็นภรรยาอย่างเปิดเผยแต่ไม่มีการจดทะเบียนสมรสและเรื่องนี้ภูริดลก็ไม่เคยรู้ ชายหนุ่มยังเฝ้าคิดแต่ว่าเมื่อไหร่ที่พ่อของเขาจากไปสมบัติบางส่วนก็คงต้องตกเป็นของภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายซึ่งก็คือแม่เลี้ยงของเขานั่นเอง

“จัดการได้เลยนะเดี๋ยวฉันส่งข้อมูลผู้หญิงที่ฉันต้องการไปให้ขอแบบเร็วที่สุด ฉันพร้อมจ่ายไม่อั้นเรื่องสัญญาฉันจะเป็นคนร่างสัญญาไว้เองแกมีหน้าที่แค่หาผู้หญิงมาและนัดวันให้ฉันดูตัวถ้าฉันโอเคก็เป็นอันตกลง”

ภูริดลตัดสินใจโทรศัพท์หาเพื่อนทันทีทุกครั้งที่ต้องเจอบิดาในเวลาของอาหารเช้า เขาไม่เคยได้กินข้าวอย่างมีความสุขเพราะต้องคอยตอบคำถามซ้ำ ๆ ในสิ่งที่เขาเองก็ไม่เคยรู้คำตอบและวันนี้เขาตัดสินใจแล้วว่าเขาจะทำให้บิดาเห็นว่าเขาไม่ใช่ชายรักชายและเขาก็ไม่จำเป็นต้องมีแฟนมากมายก็สามารถหาภรรยาที่ถูกต้องได้

“คุณดาวมาขอพบค่ะ”

เลขาของภูริดลเดินเข้ามาบอกว่าเพื่อนสาวคนสนิทของเจ้านายต้องการขอเข้าพบในเวลานี้เพราะปกติแล้วชายหนุ่มจะไม่ยอมให้ใครเข้าพบถ้าไม่ได้นัดหมายล่วงหน้า

“หวังว่าคงจะเป็นธุระสำคัญเพราะผมก็บอกแล้วว่าไม่ชอบให้คนมาหาโดยที่ไม่ได้นัดหมายมาก่อน”

ดุจดาวลูกสาวคนเดียวของเจ้าของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์เธอเป็นเพื่อนสนิทกับภูริดลมาตั้งแต่สมัยมัธยมและทั้งคู่ก็มาเลิกติดต่อกันอีกครั้งเมื่อหญิงสาวตัดสินใจไปเรียนต่อต่างประเทศความสัมพันธ์ของทั้งคู่ค่อย ๆ ห่างกันไปเรื่อย ๆ เมื่อดุจดาวตัดสินใจแต่งงานกับชาวต่างชาติและความสนิทก็พยายามจะกลับมาอีกครั้งเมื่อดุจดาวต้องหย่าขาดจากสามีและกลับมาอยู่เมืองไทย

“ดลทำไมต้องทำหน้าแบบนั้น เพื่อนจะมาหาเพื่อนบ้างไม่ได้เลยใช่ไหมจะต้องให้นัดหมายยุ่งยากเหมือนกับว่าดาวเป็นลูกค้าหรือว่าตอนนี้ดลเป็นถึงประธานบริษัทดาวมันก็เป็นเพียงแค่เพื่อนสนิทที่ดลลืมแล้ว”