ซีรีส์แซ่บสยิว

เล่ม 1 แซ่บสยิว

อาชวิน อาจารย์หนุ่มวัย 37 กำลังเดินไปตามอาคารของตึกเรียนโดยมีลูกศิษย์สาวๆ ยกมือไหว้อย่างนอบน้อม

เขาเป็นอาจารย์หนุ่มหล่อสุดฮอตประจำมหาวิทยาลัย มีสาวๆ ทอดสะพานให้อย่างไม่ขาดสาย ทั้งส่งสายตา ทั้งยังแอบส่งจดหมายน้อยมานัดเขาออกไปรับประทานอาหารหลังจากเลิกสอน แม้กระทั่งทักไลน์มาขอนัดเดท จนถึงขั้นตามมาหาที่บ้านแต่เขาก็หลบหลีกได้ทัน ความเนื้อหอมของอาชวินเป็นที่ประจักษ์ นั่นทำให้ตัวจริงอย่างหอมจันทร์ถึงกับหึงหวง

-ชิ! สาวๆ มองกันใหญ่-

หอมจันทร์ส่งข้อความมาหาสามี อาชวินอ่านไลน์พร้อมสติ๊กเกอร์ทำท่างอนของภรรยาสาวก็ถึงกับยกยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปว่า...

-ก็แค่มองครับ เอาอะไรไปไม่ได้ รักเมียคนเดียว-

ประโยคของเขาทำให้คนอ่านถึงกับอมยิ้ม หอมจันทร์อยู่อีกซีกหนึ่งของอาคารเรียน เธอเห็นหรอกว่าสาวๆ มองเขาตาเป็นมัน แม้เขาไม่สนใจใครจริงๆ แต่ก็อดจะหวงตามประสาภรรยาเสียไม่ได้ ด้วยว่าเธอกลัวว่าสักวัน อาชวินอาจจะใจอ่อนหรือตกหลุมพรางไปกับสาวๆ คนไหนสักคน

-คิดถึง-

ข้อความสั้นๆ ที่พิมพ์กลับมาทำให้คนอ่านถึงกับอมยิ้ม เรื่องของเธอกับอาชวินเป็นความลับ แม้แต่เพื่อนสนิทอย่างชบาไพรก็ไม่เคยรู้มาก่อนว่าเธอกับอาชวินเป็นสามีภรรยากัน

อาชวินกับเธอหมั้นหมายกันตั้งแต่เด็กๆ บิดามารดาของเธอกับเขาเป็นเพื่อนรักกัน จึงจับหมั้นกันเอาไว้

พอบิดามารดาของเธอเสีย บิดามารดาของอาชวินก็ทวงสัญญาจัดการแต่งงานให้เธอกับอาชวิน ซึ่งเขาเรียนจบเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย ในขณะที่เธอเพิ่งเรียนจบมัธยมปลายและกำลังจะเข้าเรียนต่อในระดับอุดมศึกษา

-เย็นนี้หอมไปงานเลี้ยงวันเกิดชบานะคะ-

เธอพิมพ์ข้อความไปหาอาชวินผู้เป็นสามี

-ครับ-

เขาตอบรับคำเบาๆ ไม่ได้บอกเธอว่าชบาไพรก็มาชวนเขาถึงห้องทำงานแล้วเหมือนกัน กะให้เธอเซอร์ไพร้ส์ตอนเจอกันที่บ้าน

นวลจันทร์อาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปงานวันเกิดของเพื่อนรัก ซึ่งเธอก็อยู่บ้านหลังเดียวกันกับเขา แต่ก็มีหอพักเช่าเอาไว้ต่างหากเวลาเพื่อนๆ มาทำรายงานหรือทำการบ้านด้วยก็จะไปอยู่ที่หอ แล้วค่อยให้อาชวินมารับ

เธอเองไม่ปรารถนาจะให้ใครรู้สถานะของตัวเองกับเขาเพราะว่าไม่อยากเป็นเป้าสายตา

“พี่วินส่งหอมตรงนี้แหละค่ะ” เธอรีบบอกเขาเมื่อถึงหน้าปากซอยทางเข้าบ้านของชบาไพร

“ครับ” อาชวินรับคำของภรรยาสาวอย่างว่าง่าย หอมจันทร์เดินลงจากรถของอาชวินอย่างรีบร้อน เดินไปเกือบร้อยเมตรก็ได้ยินเสียงเรียกของเพื่อนๆ ทำเอาเธอถึงกับสะดุ้งโหยง

“หอม มายังไงเหรอ”

“มามอเตอร์ไซค์รับจ้างน่ะ” คนตอบรีบรวบรวมสติโกหกคำโต ดีที่ไม่มีใครเห็นว่าเธอลงมาจากรถของอาชวิน

“บอกว่าจะไปรับก็ไม่เชื่อ มามอเตอร์ไซค์รับจ้างทำไมก็ไม่รู้” เพื่อนๆ เอ่ยขึ้นก่อนจะชวนหอมจันทร์ขึ้นรถ

อาชวินที่ขับรถตามไปเงียบๆ มองภรรยาเขม็ง ไอ้คนที่มันรับภรรยาของเขาขึ้นรถคือ ทัศพงศ์ เพื่อนชายในห้องเดียวกันกับหอมจันทร์ ดูแล้วหมอนั่นสนใจภรรยาของเขาเอามากๆ เห็นแล้วระคายสายตาไม่น้อย

อาชวินรอให้ภรรยาเข้าไปในบ้านของชบาไพรเรียบร้อยแล้ว เขาก็เดินตามเข้าไป

ทุกคนดูตื่นเต้นกรีดกร๊าดกันใหญ่ที่เขาเดินเข้าไป ยกเว้นหอมจันทร์ เธออ้าปากค้างตาโต ใบหน้าเหลอหลา เอ่ยถามขึ้นมาเสียงดังอย่างลืมตัว

“พี่ เอ๊ย! อาจารย์มาทำอะไรคะ”

“อะไรกันยายหอม ฉันก็ชวนอาจารย์มางานวันเกิดน่ะสิ แล้วแกเป็นอะไร ทำหน้าเหมือนเห็นผี” เสียงของชบาไพรดังขึ้น

“แกชวนอาจารย์วินมางานวันเกิดด้วยเหรอ ฉันไม่เห็นรู้เลย”

“ฉันลืมบอกแกน่ะ แต่อาจารย์ก็มาแล้ว เชิญค่ะอาจารย์ หนูเตรียมอาหารเอาไว้เยอะแยะเลย” ชบาไพรรีบเอ่ยชวน ยิ้มหวานหยดให้อาชวิน ในขณะที่นวลจันทร์กะพริบตาปริบๆ มองเขาอย่างเอาเรื่อง เขาถูกเชิญมางานวันเกิดด้วยแต่ทำไมถึงไม่บอกเธอกันเล่า

“ทำไมพี่วินไม่บอกหอมคะ ว่าชบาเชิญมางานวันเกิดด้วย” เธอเอ่ยถามเขาหลังจากออกมาจากห้องน้ำ ก็เจอกับเขาเข้าโดยบังเอิญ

“ถ้าบอกจะเห็นเหรอว่าไอ้หมอนั่นมองเมียพี่ตาเป็นมัน!!!”

“หมอไหนคะ” คราวนี้เธอทำหน้างง

“ไอ้ทัศพงศ์ไง น่าหักคะแนนความประพฤตินัก”

“พี่วินจะหักคะแนนความประพฤติอะไรของพงศ์คะ”

“หักคะแนนที่มันยุ่งกะเมียชาวบ้านไง ผิดศีลข้อสาม” ได้ยินประโยคนั้นของสามีก็ทำเอาหอมจันทร์ถึงกับหัวเราะก๊ากออกมา

“น่าขำอะไรนักหนา ชอบเหรอที่ตัวเองเนื้อหอมนัก” เขาทำหน้าบึ้งใส่เมียรัก

“พี่วินหึงด้วย”

“กลับบ้านไปจะจับหวดก้นเสียให้เข็ด”

“ใจร้ายจังเลยค่ะ” เธอยังยิ้ม อย่างน้อยคนหน้านิ่งแบบอาชวินก็หึงหวงเธอเป็นเหมือนกัน

เธอจำได้ว่าตอนแต่งงานกับเขาเธอกลัวเขา เพราะไม่ได้สนิทชิดเชื้อกันมาก่อน รู้แค่ว่าหมั้นกันแต่เด็กเท่านั้นที่สำคัญเธอไร้ญาติขาดมิตรไม่เหลือใครอีกแล้ว เลยจำต้องแต่งงานกับอาชวิน

“อ้าว... อาจารย์อยู่นี่เอง ยายหอมด้วย หาตัวแทบแย่”

“มีอะไรเหรอจ๊ะ” หอมจันทร์ถึงกับสะดุ้งในขณะที่ อาชวินเพียงแค่มีใบหน้าเรียบเฉยเท่านั้น

“ได้เวลาเป่าเค้กวันเกิดแล้วไงจ้ะ” เสียงของเพื่อนๆ เรียกให้อาชวินและหอมจันทร์ต้องเดินออกไปร่วมงานในทันที

หลังจากชบาไพรเป่าเค้กวันเกิดเรียบร้อยแล้ว หล่อนก็ตัดเค้กมาส่งให้อาชวินเป็นคนแรก เรียกเสียงกรี๊ดกร๊าดจากสาวๆ ทุกคนในงาน

“ให้อาจารย์คนแรกค่ะ เพื่อเป็นเกียรติที่มาร่วมงานวันเกิดของชบาในครั้งนี้”

“ชิ!” หอมจันทร์เบ้ปากใส่เพื่อนรักกับสามี ก่อนที่ทุกคนจะหันไปฉลองวันเกิดกันต่ออย่างออกรสและไม่มีใครคิดอยากจะกลับบ้านกันเลย อาจเพราะพรุ่งนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์และบ้านของชบาไพรก็ใหญ่โตกว้างขวาง มีสระว่ายน้ำ มีสนามหญ้ากว้างๆ ทำให้การปาร์ตี้วันเกิดเต็มไปอย่างสนุกสนานเป็นอันมาก

อาชวินจับตามองภรรยาสาวไม่วาง ทัศพงศ์คอยพะเน้าพะนอตักโน่นตักนี่ให้ตลอด และสิ่งที่ทำให้เขาถึงกับกัดกรามเข้าหากันคือการที่ทัศพงศ์แอบใส่บางอย่างลงในแก้วเครื่องดื่ม

“ดื่มสิครับหอม” ทัศพงศ์ยื่นเครื่องดื่มให้หอมจันทร์ แต่ก่อนที่เธอจะรับไปดื่ม เสียงของอาชวินก็ดังขึ้นเสียก่อน

“ทัศพงศ์”

“ครับอาจารย์”

“เพื่อนเธอเรียกน่ะ”

“เพื่อนคนไหนครับ”

“นิวัติ” อาชวินตอบเสียงดุๆ นั่นทำให้ทัศพงศ์ต้องละความสนใจจากหอมจันทร์อยากหลีกเลี่ยงไม่ได้

“รีบไปเถอะ นิวัติรออยู่เห็นว่ามีเรื่องสำคัญจะคุยกับนาย”

“ครับ” ทัศพงศ์ตอบรับด้วยน้ำเสียงเซ็งๆ มองหญิงสาวที่เขาหมายตาเอาไว้ ก่อนจะผละห่างออกไปด้วยความเสียดาย

หลังจากทัศพงศ์ลับหายไปแล้ว อาชวินก็ดึงเครื่องดื่มในมือของภรรยาสาวไปเททิ้ง

“อ้าว... พี่วินทำอะไรคะนี่ หอมโตแล้วนะคะ จิบนิดจิบหน่อยไม่เมาหรอกค่ะ” เธอทำหน้างอใส่สามี

“มันวางยาเธอ คราวหลังระวังหน่อย เดี๋ยวได้ตกเป็นนางเอกหนังโป๊โดนข่มขื่นแล้วแบล็กเมล์หรอก” ประโยคดุเข้มของสามีทำให้หอมจันทร์ถึงกับตาโต

“จริงเหรอคะ”

“หาว่าพี่โกหกเหรอ พี่เห็นกับตาว่ามันใส่ยาลงในแก้ว”

“ไม่ได้หาว่าพี่วินโกหกเสียหน่อยนี่คะ ทำไมต้องทำเสียงดุขนาดนั้นด้วย”

“กลับได้แล้ว ดึกแล้ว”

“ค่ะ”

“อาจารย์อยู่นี่เอง ไปสนุกกับพวกเราเถอะค่ะ”

“ผมต้องขอตัวกลับก่อนนะครับ มันดึกมากแล้ว”

“แหม... พรุ่งนี้วันหยุดนี่คะ”

“พรุ่งนี้ผมมีธุระที่ต่างจังหวัดด้วยครับ” ประโยคของอาชวินทำให้สาวๆ หลายคนผิดหวัง อาชวินไว้ตัว เข้าหายาก แม้จะใจดี สอนหนังสือเข้าใจง่าย แต่ก็ไม่ใช่จะยอมให้ใครเข้าใกล้ได้ง่ายๆ เหมือนอาจารย์หนุ่มๆ คนอื่น

“หอมจันทร์เธอก็จะกลับแล้วเหมือนกันไม่ใช่เหรอ กลับพร้อมอาจารย์สิ” ประโยคของสามีทำให้หอมจันทร์ใบหน้าเหลอหลา ก่อนจะหาเสียงเจอ หลุดประโยคตอบรับออกมาเมื่อหายงง

“ค่ะอาจารย์” เธอตอบแบบนั้นเลยได้สายตาพิฆาตมาจากเพื่อนสาวหลายคน

“งั้นผมกลับก่อนนะครับ” อาชวินขอตัวอย่างสุภาพ

“งั้นเรากลับก่อนนะ” หอมจันทร์รีบเอ่ยขึ้น แม้จะถูกเพื่อนๆ รั้งเอาไว้ก่อน แต่เธอบอกว่าพรุ่งนี้ก็มีธุระเหมือนกัน นั่นทำให้เธอเดินมาขึ้นรถของอาชวินได้อย่างง่ายดาย

ก่อนที่ข้อความจะเด้งขึ้นมาให้เธอได้อ่าน เป็นข้อความจากก๊วนเพื่อนที่พิมพ์ว่า….

-แหม ๆ ๆ ยายหอม เห็นหงิมๆ แกคาบชิ้นปลามันไปกินเลยนะเพื่อน คืนนี้อย่าลากอาจารย์วินขึ้นเตียงล่ะ-

ประโยคนั้นทำให้หอมจันทร์ยื่นโทรศัพท์ที่เป็นข้อความของเพื่อนให้สามีดู อาชวินอ่านแล้วทำหน้านิ่ง ก่อนจะสตาร์ทรถ

“เชอะ เนื้อหอมเชียวนะคะ”

“ทีหลังระวังเนื้อระวังตัวหน่อย โลกเดี๋ยวนี้อันตราย ถ้าพี่ไม่ตามมาด้วย คืนนี้คงโดนมอมยาพาไปเซ็กซ์หมู่”

“พี่วินพูดอะไรน่ากลัวแบบนั้น”

“พูดเรื่องจริงน่ะสิ” เขาเอ่ยเตือนเสียงขรึม กลายเป็นว่าเธอโดนเขาดุเสียเอง

พอถึงบ้านเรียบร้อยแล้ว ทั้งคู่ก็ปิดบ้านช่องให้เรียบร้อย กลับมาจากบ้านแล้วรู้สึกเหนียวตัว อาชวินจึงอุ้มภรรยาสาวขึ้นสู่อ้อมแขน

“อุ๊ย! พี่วิน”

“ไปอาบน้ำกันดีกว่า” ประโยคของเขาทำให้เธอรู้สึกสยิวและท้องไส้ปั่นป่วนไม่น้อย เธอรู้ดีว่าบทรักของสามีดุเด็ดเผ็ดร้อนขนาดไหน ยิ่งนับวันยิ่งอยู่ด้วยกันไปก็ยิ่งเข้าใจ

ในคราแรกที่เข้าห้องหอ อาชวินทะนุถนอมเธอมาก เพราะเธอไม่เคยต้องมือชายมาก่อน แต่หลังจากนั้นเขาก็ค่อยๆ ทวีความเร่าร้อนขึ้นในทุกๆ วัน ซึ่งเธอก็คุ้นชินและซาบซ่านกับบทรักของเขาอย่างมิอาจหลีกเลี่ยง

อาชวินมองใบหน้าสวยหวานเหมือนตุ๊กตาญี่ปุ่นของภรรยาสาว คนแบบเขา ถึงจะจับหมั้นหมายกันเอาไว้แต่เด็ก แต่ถ้าเขาไม่รักไม่ชอบเขาก็ไม่ยอมให้ใครจับคลุมถุงชนแต่งงานได้ง่ายๆ เด็ดขาด แต่เขานึกรักเธอตั้งแต่แรกเห็น ยิ่งบิดามารดาอยากทำตามสัญญาเขาก็ยิ่งไม่อยากขัด เพราะปรารถนาอยากได้เธอมาเป็นภรรยาเช่นเดียวกัน

ก่อนแต่งงานจำได้ว่าเธอนัดเจอเขา เพื่อที่จะบอกเลิกการหมั้นหมาย แต่เขาปฏิเสธ บอกไปว่าเธอต้องมีคนดูแล และหลังจากนั้นอีกไม่กี่วันเธอก็เป็นเจ้าสาวแสนสวยของเขาในที่สุด

อาชวินจัดการปลดชุดของภรรยาสาวออกจากตัว ก่อนที่เขาจะเริ่มปฏิบัติการเล้าโลมเธอ ริมฝีปากหนาขบเม้มซุกไซ้ซอกหอมกรุ่น เลื่อนลงมายังปทุมถันอวบอิ่ม และหน้าท้องเนียนละเอียด เธอตัวสั่นระริกกอดสามีเอาไว้แน่นขึ้น หายใจหอบแรงดังฟืดฟาด

หลังจากค่ำคืนเสน่หาในห้องหอ อาชวินก็รู้ดีว่าภรรยาของเขาแอบเร่าร้อนและมีความปรารถนาเต็มเปี่ยมแค่ไหน เขาก็พร้อมเสมอที่จะปรนเปรอให้เธอไปถึงสวรรค์ชั้นฟ้าครั้งแล้วครั้งเล่าในทุกๆ ค่ำคืนที่ร่วมสังวาสกันและกันอย่างเร่าร้อน

กลิ่นสาบสาวหอมกรุ่นทำให้อาชวินใช้ลิ้นสากร้อนลามเลียกลีบบุปผาชาติหอมกรุ่นของเธออย่างเร่าร้อน

หอมจันทร์หายใจหอบกระเส่ายามที่ลิ้นของเขาปาดเลียหนักหน่วงขึ้นไปทั่วเนินสวาทอันแสนอวบอูม

เขาใช้ลิ้นเก่งมาก นั่นคือสิ่งที่เธอรับรู้ ยิ่งเขาลามเลียเน้นๆ กดลิ้นกับกลีบสวาทก็ยิ่งทำให้เธอส่งเสียงครางอื้ออึงและหายใจติดๆ ขัดๆ

เธอร้องครางออกมาเสียงสั่น พลางซี้ดปากเบาๆ เขาชอบให้ภรรยาสาวสวยดิ้นพล่านด้วยความกระสันและร้องครางออกมาเช่นนี้ มันกระตุ้นอารมณ์พิศวาสของเขาให้คุกกรุ่นมากยิ่งขึ้น

เธอร้องบอกเขาว่าเสียวซ่านเป็นที่สุด แอ่นเนินสวาทให้เขาลงลิ้นหนักขึ้น มือน้อยบอบบางของเธอกดศีรษะของเขาให้แนบชิดกับซอกขางาม ก่อนที่เธอจะเกร็งกระตุกด้วยความเสียวซ่านจับจิตจับใจ และหมดสิ้นเรี่ยวแรงอยู่กับอ่างอาบน้ำใบโต

อาชวินจับเธออาบน้ำเหมือนเธอเป็นเด็กๆ แล้วเช็ดตัวให้เธออย่างใส่ใจ

“พี่วินทำเหมือนกับหอมเป็นเด็ก” เธอพูดเสียงสั่นๆ เมื่อเขาจับเธออุ้มพามายังเตียงนอนกว้างหลังจากอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว

อาชวินไม่ได้ตอบว่ากระไร เขาสนใจกับเนินสวาทของเมียรักเสียมากกว่า อาจารย์หนุ่มเริ่มลงลิ้นลามเลียให้ภรรยาสาวอีกครั้ง ในขณะที่เธอแอ่นรับเบาๆ บิดส่ายตัวไปมาด้วยความเสียวซ่าน

“หอมจะเสร็จอีกแล้วค่ะ” ประโยคของเธอทำให้เขานำความเป็นชายที่กำลังแข็งคึกเสียดสีอยู่กับปากถ้ำสวาทอันแสนหยาดเยิ้มของเธอ

“อ๊า... พี่วิน” เธอร้องครางออกมาด้วยความรัญจวนใจเมื่อส่วนปลายของความแข็งแกร่งเสียดสีกับกลีบบุปผาของเธอ เขาวนเบาๆ เขี่ยเม็ดมณีสีแดงฉ่ำจนมันสั่นระริก

“อ๊า... พี่วินขา สักทีสิคะ” เธอร่ำร้องเอ่ยขอความแข็งแกร่งให้เขากดเข้ามาหา อาชวินก้มลงบดจูบริมฝีปากของภรรยาสาวอย่างดูดดื่ม ในขณะที่เขาค่อยๆ กดท่อนเนื้ออวบใหญ่แข็งคึกเข้าหาทีละเล็กทีละน้อย เธอครางเสียงสั่นระริก จูบตอบเขาไปด้วยความรู้สึกซ่านสยิว

อาชวินโยกกายเข้าหาหาภรรยาสาวเป็นจังหวะจะโคน ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ทวีความร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ

เธอครางออกมาเสียงหลง เกร็งกระตุกเสร็จสมอยู่ใต้ร่างของเขาอย่างรุนแรง

อาชวินปล่อยให้ภรรยาสาวได้ผ่อนคลายจากความเสียวซ่านเล็กน้อย โดยการบดจูบเธออย่างดูดดื่ม ก่อนที่เขาจะพลิกร่างของเธอขึ้นด้านบนให้เธอขึ้นคร่อมทับเขาเอาไว้แทน

“ว้าย!” เธอร้องคราง ก่อนจะทุบอกเขาระรัว

“พี่วินน่ะ”

“เผื่อเราอยากเปลี่ยนอารมณ์อยากร่วมรักกับพี่บ้าง จะได้ไม่หาว่าพี่เอาเปรียบโยกอยู่ข้างบนฝ่ายเดียว” ประโยคของเขาทำให้เธอถึงกับหน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู

ท่อนเนื้อของเขากดแทรกอยู่ในร่องผกากรองอันแสนฉ่ำเยิ้มของเธอ มือหนากอบกุมสะโพกนุ่มเด้งของเธอเอาไว้ เขาเป็นฝ่ายรุกเร้ากระแทกขึ้นไปหาเธออย่างเร่าร้อน ในขณะที่เธอกดมือกับหน้าท้องแกร่งของเขาแล้วกระแทกกระทั้นจนเกิดเสียงดังลั่นเตียง

ปากน้อยของเธอร้องครางว่าเสียวซ่านเหลือกำลัง อาชวินเองก็เช่นเดียวกันเพราะเธอตอดรัดเขาทุกทิศทาง ทำให้เขาแทบทานทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว

ความฟิตแน่นและแรงตอดรัดที่รุนแรงทำให้เธอร้องบอกเขาว่ากำลังจะเสร็จสมอารมณ์หมาย ประโยคนั้นของเธอทำให้เขาเร่งเร้ากระแทกกระทั้นขึ้นไปหา เพื่อให้เธอได้ไปถึงจุดหมายปลายทางอย่างรุนแรงอีกครั้ง

เธอเกร็งกระตุกไปทั้งตัว น้ำตาไหลซึมด้วยความเสียวซ่านสุดใจ แรงตอดรัดของเธอทำให้เขาเสียวซ่านอย่างที่สุด ก่อนที่อาชวินจะอัดฉีดน้ำรักเข้าในร่องเสียวของภรรยาสาวเต็มเหนี่ยว เสร็จสมตามเธอไปด้วย

ร่างน้อยของหอมจันทร์ซวนซบอยู่กับอกกว้างของสามี เธอนอนทาบทับเขาแล้วหอบหายใจระรัว เขากอดรัดร่างของเธอเอาไว้ ให้เธอนอนพักคาอกของเขา ก่อนที่จะเริ่มบทรักในครั้งใหม่ อีกครั้งและอีกครั้งเพราะพรุ่งนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์

ด้วยว่าอาชวินไม่เคยให้ใครมาที่บ้านของเขา ลูกศิษย์ต้องการส่งงานก็รับงานแค่ที่มหาวิทยาลัยหรือรวบรวมกันมาส่ง โดยนัดเจอกันที่ร้านอาหารเท่านั้น ไม่ก็ส่งทางอีเมล์ ใครสะกดรอยตามเขาก็หนีได้เสียทุกครั้ง นั่นทำให้ไม่มีใครรู้ว่าบ้านช่องห้องหอที่พักอาศัยของเขาอยู่ที่ไหนเพราะอาชวินหลบหลีกเก่ง

ถามว่าเขาเหนื่อยไหมกับการทำแบบนี้ เขาไม่ได้เหนื่อยเพราะนึกเสียว่ามันเป็นเรื่องตื่นเต้น ซึ่งหอมจันทร์เองก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน เพราะคนเราต้องใช้ชีวิตอยู่ในสังคมและโลกใบนี้ ถ้าเกิดอะไรขึ้นมาสักนิดแล้วคิดว่ามันเป็นปัญหา เป็นภาระและเครียดก็คงจะมีแต่ความทุกข์ไม่ต้องทำอะไรกันพอดี ดังนั้นการคิดบวกทำให้ชีวิตของคนเรามีความสุขนั่นเอง เพราะมันไม่ใช่การหลอกตัวเอง แต่มันเป็นการปรับตัวเข้ากับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในปัจจุบันต่างหาก

“อาจารย์คะ ปรึกษาเรื่องรายงานหน่อยสิคะ” หอมจันทร์เอ่ยขึ้นในวันหนึ่ง หลังจากเข้ามาพบกับสามีในห้องทำงานส่วนตัวของเขา

อยู่ด้วยกันที่มหาวิทยาลัย เธอเรียกเขาว่าอาจารย์ทุกคำ เขาเองก็แทนตัวเองว่าผมบ้าง อาจารย์บ้างเวลาพูดคุยกับเธอ

“รายงานอะไรครับ” เขาถามกลับไปเสียงขรึม ทำให้หอมจันทร์ค้อนสามีเสียวงใหญ่

“รายงานที่สั่งยังไงล่ะคะ” ข้อดีของการมีสามีเป็นอาจารย์และสอนเธอด้วยคือเขาสั่งให้เธอทำรายงานหรือทำอะไรเขาก็ติวให้เธอ หาตำราให้เธอ จะเรียกว่าลำเอียงก็ไม่เชิง เพราะเขาก็แบ่งปันให้นักศึกษาคนอื่นเช่นกัน เธอเองก็ไม่อยากเอาเปรียบเพื่อนๆ มีตำราหรือแนวข้อสอบดีๆ ก็จะแชร์ให้เพื่อนๆ ได้อ่านเหมือนกัน นั่นทำให้เธอรู้สึกว่าไม่ได้ทำผิดกับเพื่อนมากนัก แค่โกหกเรื่องสถานะของเธอกับอาชวินก็แค่นั้นเอง

เขามองภรรยาสาวที่วันนี้สวมชุดนักศึกษาพอดีตัวแล้วหน้าบึ้งเล็กน้อย ด้วยความที่มัวแต่ทำกิจกรรมรัก ลืมเอาชุดนักศึกษาที่ยังอยู่ในเครื่องปั่นแห้งออกมาตาก ทำให้เธอต้องกลับไปสวมใส่ชุดนักศึกษาที่เขาคิดว่าเสื้อมันพอดีตัวจนเกินไป ทำให้เห็นอกอวบอิ่มอย่างชัดเจนกับกระโปรงทรงเอที่มันก็สั้นแค่เข่า แทนที่จะเป็นกระโปรงจีบรอบยาวกรอมเท้าที่เขาให้เธอสวมใส่หลังจากแต่งงานกันเรียบร้อยแล้ว

“จะให้อาจารย์ช่วยเรื่องรายงานเหรอ” เขาเอ่ยถาม

ประโยคนั้นทำให้เธอค้อนให้อีกวง

“แต่งตัวแบบนี้น่าจับตีก้นเสียให้เข็ด” เขาพูดอย่างคาดโทษ

“ก็ใครกันล่ะคะไม่ยอมให้ลงจากเตียง ซักผ้าเอาไว้ไม่ได้ตากกันพอดี”

“จะพาไปซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่ก็ไม่ยอมไปซื้อ”

“โหย... พี่วินจะให้หอมสวมเสื้อผ้าโดยไม่ซักเหรอคะ”

“แล้วมีอะไร” เขาเปลี่ยนเรื่องถามเสียงขรึม

“เรื่องรายงานน่ะค่ะ หอมมาเอาตำรากับอาจารย์ไงคะ อาจารย์ช่วยเอาตำราที่บอกว่าจะให้หอม ออกมาให้หอมด้วยค่ะ” เธอเอ่ยขึ้น เป็นการขอความช่วยเหลือเขากลายๆ พร้อมด้วยสีหน้าออดอ้อนที่ทำให้เขามองนิ่ง

เขากำลังอารมณ์ค้าง อารมณ์ค้างเรื่องอะไรน่ะเหรอ ก็อารมณ์ค้างเรื่องที่กำลังคิดถึงเธออยู่นี่แหละ

อาชวินไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเขาจะหลงใหลเด็กสาวซึ่งเป็นภรรยาของเขาถึงขนาดนี้

เขารู้สึกได้ว่าอารมณ์ของตัวเองเดือดพล่านทุกครั้งที่ได้เห็นภรรยาสาว

“อาจารย์ช่วยหอมแล้ว แล้วหอมล่ะจะช่วยอะไรอาจารย์บ้าง” เขาจ้องตาเธอ สีหน้าและแววตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาของเขาทำให้เธอถึงกับตาโต

“พี่วิน”

“ครับ”

“อะไรกันคะ” เธอกระซิบเสียงเบาลง หน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู ด้วยว่ากลัวใครจะมาได้ยินเข้า

“จะเอาตำราก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน ช่วยอาจารย์ให้เสร็จก่อน” ประโยคของเขาทำให้เธอยิ่งหน้าแดงก่ำหนักขึ้นไปอีก เอาเถอะเขาถือไพ่เหนือกว่า

“แล้วอาจารย์จะให้หนูช่วยอะไรเหรอคะ” เธอประชดกลับ อาชวินจึงดึงเธอมากอดรัดบนตักอุ่นๆ

“ช่วยให้อาจารย์หายทรมานไง” เขาซุกไซ้เข้าหาซอกคอหอมกรุ่น น้ำหอมกลิ่นนี้เขาเป็นคนเลือกให้เธอใช้ด้วยตัวเอง มันเป็นน้ำหอมกลิ่นโปรดของเขา เธอใช้ทีไรทำให้เขาตื่นตัวเสียทุกครั้งที่ได้สัมผัสใกล้ชิด

แม้แต่ชุดชั้นในทั้งบราเซียร์และแพนตี้ตัวน้อยๆ ที่เธอสวมใส่อยู่ก็เป็นอาภรณ์ที่เขาเลือกให้แทบทั้งสิ้น ด้วยว่าเขานั้นอยากให้เธอสวมใส่อย่างที่เขาต้องการ และเธอเองก็ไม่ได้เรื่องมากเขาซื้ออะไรให้ใส่เธอก็ใส่อย่างไม่เกี่ยงงอน

“อาจารย์คะ เดี๋ยวมีคนเข้ามาเห็นเข้า” เธอไม่คิดว่าเขาจะดึงเธอมากอดจูบแบบนี้ คิดว่าเขาอาจจะแค่ยั่วแหย่เธอเล่นเท่านั้นเอง

“พักกลางวันไม่มีใครเข้ามายุ่งวุ่นวายในห้องส่วนตัวของพี่หรอก” เขาเปลี่ยนสรรพนามเรียกขานกับเมียตัวน้อยในอ้อมแขนของตัวเอง ไม่ลดละความพยายามที่จะจูบไซ้ไปตามซอกคอหอมกรุ่นและติ่งหูเนียขาวเนียนของเธอ ในขณะที่มือหนาบีบเคล้นทรวงอกนุ่มหยุ่นอวบอิ่มที่เขาคิดว่ามันยั่วยวนปากร้อนของเขาให้เข้าไปซุกไซ้ดูดรวบเสียเหลือเกิน

เธอเริ่มพ่ายแพ้ต่ออารมณ์การปลุกเร้าของสามี ไม่ช้าร่างน้อยแต่แสนอวบอิ่มก็เริ่มที่จะอ่อนปวกเปียกอยู่ในวงแขนแกร่ง เธอรู้แน่แล้วว่าไม่รอดจากมือของเขาและตัวเธอเองก็แทบจะยินยอมพร้อมใจไปกับเขา

“ไหนดูสิว่าเมียพี่เยิ้มขนาดไหนแล้ว” เป็นประโยคที่ทำเอาเธอเสียวซ่านเสียเหลือเกินในเวลานี้ เขาสอดแทรกนิ้วแกร่งเข้าในร่องเสียวของเธอพลางขยับเบาๆ ซอยเข้าซอยออกจนเธอหยาดเยิ้มและหลุดเสียงครวญครางออกมา

“เสียงดังเดี๋ยวใครก็ได้ยินเอาหรอก” เขากระซิบเหมือนแกล้งเธอ เป่าลมเบาๆ ที่ริมหูเล็กๆ ทำเอาเธอต้องรีบยกมือขึ้นอุดปากตัวเองเอาไว้

ร่องสวาทอันแสนหยาดเยิ้มของเธอถูกแทนที่ด้วยแก่นกายชายที่สอดเสียบเข้ามาจนล้ำลึกมิดเม้น ทำให้สั่นระริกด้วยความเสียวซ่านสุดใจ ร่องรักถูกชำแรกครั้งแล้วครั้งเล่าจนหยาดความรักหลั่งรินท่วมท้นในซอกกายสาว

เธอหอบหายใจสะท้าน ให้เขากอดรัดแนบอกอยู่จนลมหายใจเป็นปกติ ก่อนที่จะจัดเสื้อผ้าเข้าที่ให้เรียบร้อย

“ตำราล่ะคะ” เธอเอ่ยถามด้วยใบหน้าแดงก่ำ ยังหอบสะท้านอยู่น้อยๆ ก่อนที่อาชวินจะหยิบตำรายื่นให้ภรรยาสาว

“หาข้อมูลเพิ่มเติมในอินเตอร์เน็ตประกอบด้วยนะส่งอีเมล์ให้ทันสัปดาห์หน้าล่ะ” เขาเอ่ยบอกลูกศิษย์สาวคนสวยที่อยู่ในฐานะภรรยาสาวแสนรักของตัวเอง พอเธอยื่นมือไปหยิบตำราขนาดใหญ่ เขาก็ดึงตำราหนีก่อนจะคว้ามือเธอเอาไว้ ดึงเธอเข้าไปหาแล้วบดจูบเธออย่างดูดดื่ม

“พี่วินน่ะ” เธอดิ้นอึกอัก ก่อนจะโดนเขาปล้นจูบไปอีกครั้ง

“ปากหวานมากๆ เมียใครก็ไม่รู้” เขายิ้มใส่ตาเธอ ทำเอาคนมองถึงกับตาโตกับอาการหยอกล้อของเขาซึ่งไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน เพราะปกติแล้วเขาจะขรึมอยู่เป็นนิจ แถมยังเป็นคนพูดน้อยอีกด้วย

“แล้วเจอกันเย็นนี้นะ” เขาบอกเมียสาวที่แอบย่นจมูกใส่

“เจ้าค่ะ” เธอรับคำคล้ายประชดก่อนจะเดินออกมาจากห้องทำงานของเขา สะดุ้งสุดตัวเมื่อเจอเข้ากับอาจารย์คนหนึ่งเดินสวนออกมาจากมุมตึก

“สวัสดีค่ะอาจารย์” เธอยกมือไหว้ก่อนจะรีบปลีกตัวออกมา ดีนะที่อาจารย์หนุ่มคนดังกล่าวไม่มาตอนที่เธอกับอาชวินกำลังเข้าด้ายเข้าเข็มกันอยู่ ไม่อย่างงั้นคงความแตกเป็นแน่

กลับไปเย็นนั้น อาชวินก็มาป้วนเปี้ยนอยู่กับเนื้อตัวของเธอ สรุปว่าไม่ได้ทำรายงานจริงๆ อย่างที่คิด แต่โดนเขาอุ้มไปที่เตียงนอนกว้างแทน ตามด้วยประโยคที่ว่าเขาจะช่วยเธอทำรายงานเอง

เธอพยักหน้ารับ ก็เอากับเขาสิ ไม่พยักหน้ารับเขาก็กวนอยู่นั่นแหละ ที่สำคัญก็คือเขาจะให้ตำราเล่มหนาเตอะเธอมาทำไม ในเมื่อเขาพร้อมพลีชีพที่จะทำรายกงานให้เธอจนเสร็จสิ้นเช่นนี้

ร่างสูงเพรียวแข็งแรงอุ้มร่างภรรยาตัวน้อยแต่แสนอวบอิ่มไปที่เตียงนอนกว้าง เขาวางเธอลงอย่างแผ่วเบา สัมผัสทะนุถนอมจนเธอต้องคล้อยตามเสียทุกครั้ง

ร่างของเธออ่อนปวกเปียกตั้งแต่ที่เขาล้วงมือเข้ามาสัมผัสร่างกายของเธออย่างถ้วนทั่วแล้ว

ริมฝีปากของเขาจูบไซ้เล้าโลมเธออีกครั้ง จากใบหน้าหวานหยดลงไปเรื่อยๆ พร้อมด้วยอุ้งมือใหญ่ทั้งสองเคล้นคลึงเนินอกอวบอิ่มอย่างเมามัน

เขาจัดการถอดเสื้อผ้าอาภรณ์ออกจากเรือนกาย พร้อมกับปลดเสื้อผ้าของเธอออกเช่นกัน เรือนร่างเปลือยเปล่าของเธอทำให้เขาหายใจหอบแรงเต็มไปด้วยความปรารถนา

ความอวบอิ่มของโหนกนูนกลีบผกากรองแสนสวยของภรรยาสาว ทำให้อารมณ์ของอาชวินยิ่งพลุ่งพล่านมากยิ่งขึ้น เขาเริ่มใช้นิ้วกระตุ้นอารมณ์สาวบริเวรเนินสวรรค์ของเธอในทันที

นิ้วแกร่งที่สัมผัสกับเนินสวาททำให้เธอสะดุ้งด้วยความเสียวซ่าน ริมฝีปากน้อยร้องครวญครางออกมาไม่ขาดสาย

ร่องสวรรค์ของเธอกำลังมีหยาดน้ำหวานแย้มเยิ้มที่ปลดปล่อยออกมาให้ปากร้อนๆ ของอาชวินดูดกลืนด้วยความหิวกระหาย เขาบดจูบเธอไปทั่วสรรพางค์กาย ทั้งเนินอวบเนินอกสลับกันไปมาทั้งสองข้าง พร้อมด้วยตวัดลิ้นไปกับซอกขาด้านใน

ท้องไส้ของเธอปั่นป่วนไปหมด เธอเกร็งด้วยความเสียวซ่าน เขาทำให้เธอต้องหลุดเสียงครวญครางออกมาไม่เป็นส่ำ