- หอพักนักศึกษา –
ประตูไม้บานสีขาวเปิดออกพร้อมกับร่างกายที่อิดโรยของพายอาร์ น้ำตาอุ่นยังนองหน้ามาสคาราไหลลงเป็นทางยาว เธอเดินเข้าไปเปิดประตูห้องนอนของเพียงฟ้าน้องสาว น้ำตาก็ยิ่งรินไหล เมื่อภาพที่เห็นตรงหน้ามันว่างเปล่า บ่งบอกให้เธอรู้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมันเป็นเรื่องจริง เหตุการณ์มันคล้ายกับเมื่อหนึ่งปีก่อนไม่มีผิดเพี้ยนเปลี่ยนไปแค่ตัวละครที่เป็นตัวประกันเท่านั้น ในปีนั้นคนที่ลำบากคือเพียงตา มารดาบังเกิดเกล้าของเธอ
พายอาร์ทรุดตัวลงกับประตูห้องนอนของเพียงฟ้าเธอถอดรองเท้าออกแล้วโยนมันทิ้งไปอย่างไม่ไยดี หลังจากที่พ่อของเธอจากไปด้วยโรคมะเร็งเมื่อห้าปีก่อนคนที่ดูแลครอบครัวของเธอมาตลอดก็คือเขา ... พี่ธันวา
"อึก ... พายขอโทษ"
ธันวาพยายามทำงานอย่างหนัก รับช่วงต่อธุรกิจจากพ่อเลี้ยงของตัวเองจนเติบโตขึ้นอย่างสง่างาม เขาเป็นความหวัง เป็นรักแรก และรักสุดท้ายของเธอ และเขาก็ทำให้เธอเชื่อว่าเธอเองก็เป็นกำลังใจ และรักครั้งแรกของเขาเช่นกัน เรื่องของเธอกับเขามันเป็นอย่างนี้ไปได้ยังไงนะ มันคงจะเป็นเพราะวันนั้น เรื่องวันนั้น …
วันที่ 25 ธันวาคมปีที่แล้วถ้าไม่มีอะไรเลวร้ายเกิดขึ้น วันนั้นจะเป็นวันที่ทำให้เธอกับเขามีความสุขไปชั่วชีวิต จะเป็นวันที่เธอกับเขาเปลี่ยนสถานะจากแฟนเป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้อง ทำไมต้องวันที่ 25 น่ะเหรอพี่ธันวาเขาเป็นคนใส่ใจเธอมากเลยนะ
วันที่ 25 ธันวานั้นนอกจากจะเป็นวันเกิดของเขาแล้ว ยังเป็นวันเกิดของเธอด้วย และเป็นวันสำคัญกว่าวันไหนๆ ในทุกๆ ปี เขาขอเธอแต่งงานวันที่ 25 ธันวาปีก่อนโน้น และตกลงจัดงานมงคลขึ้นในวันที่ 25 ธันวาของปีที่แล้ว แต่แล้วเมื่อขบวนขันหมากมาถึง ...
"คุณธันวา"
"คนไปไหนหมดครับป้ามะลิ"
"คะ ... คือ ... อ่อ คือ"
มาเฟียหนุ่มเห็นท่าทางของป้ามะลิแปลกๆ เขายิ่งร้อนใจกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับพายอาร์ของเขา เขารีบวิ่งขึ้นไปบนบ้านชั้นสองโดยไม่ได้สังเกตเลยว่าภายในบ้านนั้นเงียบสนิทแค่ไหน มาเฟียหนุ่มวิ่งไปถึงหน้าห้องของเจ้าสาวหัวใจของเขามันเต้นแรงถี่ๆ ทั้งจากการวิ่งเข้ามาด้วยความเหนื่อยหอบ และกลัวว่าเจ้าสาวของเขาจะเป็นอะไรไป เขาเคาะประตูสามครั้ง ภายในห้องเงียบกริบ ธันวาตัดสินใจเปิดประตูห้องเข้าไป
พรวด!
"พายครับ"
ว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่เงาของเจ้าสาวชุดไทยงานเช้ายังวางอยู่บนเตียง เลยไปอีกนิดก็ยังมีชุดสำหรับงานเย็น ในห้องนอนของเธอไม่มีแม้แต่เงาของเธอ เจ้าสาวของเขาหายไปไหน มาเฟียหนุ่มเดินทั้งน้ำตาร่วงเผาะหาจนทั่วห้อง ไม่มีแม้แต่คำร่ำลา ไม่มีแม้แต่สาเหตุการหายไป ไม่มีแม้แต่วี่แวว ...
เขาหยิบโทรศัพท์โทรออกหาเธอซ้ำๆ เป็นร้อยครั้งพันครั้ง 'เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้' ทั้งๆ ที่ร่างกายแข็งแรงกลับทรุดลงนั่งไปที่ขอบเตียง เขานั่งสักพักก็มีชายหนุ่มรูปร่างสมบูรณ์แบบอีกคนเดินเข้ามา หน้าห้องของพายอาร์ยังมีคนออจนทั่ว แขกเหรื่อมากันตั้งแต่เช้าและมากมายเพื่อมาร่วมพิธีมงคลสมรสที่ยิ่งใหญ่ ชายหนุ่มคนนั้นนั่งลงข้างๆ เขาโอบไหล่ที่สั่นเทาของเขาเอาไว้
"พี่ธนู"
พี่ชายต่างสายเลือดที่โตกว่าเขาเพียงแค่สองปีกำลังโอบแขนแข็งแรงปลอบใจน้องชายต่างสายเลือดเอาไว้แน่น ก่อนน้องชายจะกลั้นน้ำตาไม่อยู่ปล่อยให้มันไหลลง ธันวาพึงคิดได้ว่าบางทีพายอาร์อาจจะป่วยกะทันหันก็ได้
"ผมจะเช็กตามโรงพยาบาล เผื่อว่าเธอจะไม่สบายหรือเกิดอุบัติเหตุอะไรบางอย่าง"
"อืม เดี๋ยวฉันช่วย"
น้ำเสียงอบอุ่นของพี่ชายต่างสายเลือดก็ทำให้หัวใจแกร่งของคนเป็นน้องอบอุ่นขึ้นมานิดหน่อย สองพี่น้องธนู ธันวาช่วยกันเช็กตามโรงพยาบาลต่างๆ จนกระทั่งได้ยินเสียงธนูพูดขึ้น
"ส่งรูปมา"
หัวใจแกร่งพองโต เจอเธอแล้ว เจอเธอแล้วใช่ไหม ธันวานั่งรออย่างใจจดใจจ่อจนเสียงโทรศัพท์มือถือของธนูดังขึ้น นิ้วหนาของพี่ชายกดเปิดรูปภาพแล้วก็พูดอะไรไม่ออก ยังไม่ทันได้หลบซ่อนอะไรธันวาก็คว้าโทรศัพท์มือของธนูไปเสียแล้ว ภาพที่เห็นเหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจ
หญิงสาวที่เขาเฝ้าบ่มเพาะความรักมาเป็นสิบปี กำลังเดินจูงมือกับผู้ชายด้วยท่าทางสนิทสนมพร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ น้ำตาลูกผู้ชายไหลออกมาเป็นทางยาว หัวสมองเฝ้าขบคิดจนปวดไปหมด
เขาทำอะไรผิดไปงั้นเหรอ ...
หรือเธอหมดรักกันแล้วทำไมไม่บอกเขาสักคำ ...
มือไม้สั่นเทาน้ำตาน้ำมูกหยดลงหัวเขาจนเปียกชื้น ธันวาในชุดเจ้าบ่าวกอดชุดงานเช้าของเจ้าสาวเอาไว้แน่น มือกำชุดของเธอจนยับยู่ยี่จะร้องไห้ฟูมฟายเสียงก็ไม่ออก มันเจ็บ มันจุกอยู่ที่อก มันอื้ออึง มันทำอะไรไม่ถูก มันชาไปทั้งหัวใจ หัวสมองมันขาวโพลน
ธนูที่เห็นน้องชายเป็นอย่างนั้นเดินออกมานอกห้องปิดประตูห้องเจ้าสาวอย่างเบามือ และช่วยเคลียร์แขกเหรื่อที่เข้ามาร่วมงาน มีทั้งคนใหญ่คนโตมากหน้าหลายตา อีกทั้งป้ามะลิแม่บ้านของพายอาร์ก็หายไปแล้วอีกด้วย
"พี่ผิดอะไรพาย ทำไมทำกับพี่แบบนี้ ... อึก ... พี่ทำอะไรผิดงั้นเหรอ"
ใจหนึ่งก็อยากตามเธอกลับมาถาม แต่อีกใจก็เห็นว่าเธอตัดสินใจไปแล้ว สิบเอ็ดปีไร้ซึ่งความหมาย ดังเช่นคำที่ว่า 'คนจะไป รั้งให้ตาย ก็ไปอยู่ดี' หากตามเธอกลับมามันจะมีประโยชน์อะไรอีกเล่า มาเฟียหนุ่มทิ้งตัวลงกับพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบปิดเปลือกตาลงปล่อยหยาดน้ำตาอุ่นไหลออกทางหางตา บนตัวเขายังมีชุดงานเช้าของเจ้าสาวเขากำมันเอาไว้แน่น กำมันเอาไว้ตรงตำแหน่งหัวใจเขา
"พี่ผิดอะไร พาย อึก ... พะ พี่ผิดอะไร ... อึก"
ภาพทั้งหมดของธันวาพายอาร์เห็นจากกล้องวงจรปิดที่ติดไว้ที่ห้องนอนของเธอ เธอเองก็ช้ำไม่ได้อยากทำอย่างนี้เลยถ้าก่อนหน้านั้นแม่เธอไม่หายไป ถ้าก่อนหน้านั้นกล่องของขวัญที่เธอได้รับไม่ใช่เส้นผม และเลือดของแม่ ถ้าก่อนหน้านั้น ...
"พายขอโทษ พี่ธัน อึก ... พายขอโทษ"
อเล็กซ์กับลีวายหิ้วปีกผู้เป็นนายที่เมามายไม่ได้สติขึ้นรถเพื่อพาผู้เป็นนายกลับคอนโด ในรอบหนึ่งปีนี้นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นนายของตัวเองกลับมาดื่มหนักจนไม่ได้สติปากของเขาพร่ำพูด …
"กลับมาทำไม เธอจะกลับมาอีกทำไม"
ปากก็พูดว่าลืมแล้วไม่รู้สึก การกระทำก็ทำราวกับว่าลืมเธอไปแล้วจริงๆ แต่เขาสองคนผู้เป็นทั้งลูกน้องและเพื่อน ย่อมรู้ดีว่าธันวานายของพวกเขาไม่ได้ลืม ไม่เคยลืม แค่เก็บความเจ็บปวดแล้วกดมันลงไปให้อยู่ในส่วนที่ลึกที่สุดของหัวใจ พยายามทำงานหนัก หาเรื่องอื่นมาทดแทนเพื่อให้สิ่งเหล่านี้ทับถมความรู้สึกที่อยู่ในส่วนที่ลึกที่สุดเอาไว้ไม่ให้มันโผล่ออกมา
ทั้งๆ ที่ยังรักเธออยู่เต็มหัวใจ ...
ทั้งๆ ที่ยังรู้สึกกับเธออยู่ …
"ฉันจะแก้แค้น ฉันจะทำให้เธอรู้จักความเจ็บปวด เธอต้องเจ็บกว่าฉัน เธอต้องทรมานกว่าฉัน" เขาพูดทั้งเมามาย เขาพูดออกมาทั้งน้ำตารู้ทั้งรู้ว่า 'หยิกเล็บก็เจ็บเนื้อ' แต่ก็ยอม
- วันต่อมา @We are friends –
ธันวาเปิดตัวธุรกิจใหม่ภายใต้ชื่อ We are friends เป็นธุรกิจเกี่ยวกับการซ่อมบำรุงรถยนต์ครบวงจรที่เขาเป็นคนเสนอในที่ประชุมเมื่อหลายเดือนก่อน จนพ่อบุญธรรมของเขาตอบตกลงเขาถึงได้ลงมือทำจนวันนี้เป็นวันเปิดตัววันแรก โดยมีธุรกิจแม่หรือเรียกว่า Master เป็นบริษัทของตระกูลธรรมธัช นำเข้ารถสปอร์ตหรู แต่เพื่อให้ธุรกิจไปได้สวย We are friends ของเขาจึงไม่ได้รับแค่รถสปอร์ตเท่านั้น
วันนี้ผู้คนคับคั่งนักข่าวมากมาย อีกทั้งลูกค้าก็มากมายเช่นกันเขามีแพลนเปิดสาขาไปทุกจังหวัด ทุกอำเภอ ทุกตำบล หากขยายไปทั่วประเทศแล้วก็มีแพลนขยายไปต่อที่ต่างประเทศ สาขาแรกของเขา เขาเปิดที่ถนนนราธิวาส-สาทร ที่มีพื้นที่โอ่อ่าใหญ่โต
"ยินดีด้วย"
"พี่ธนู ผมคิดว่าพี่จะไม่มา"
"ต้องมาสิ งานเปิดตัวธุรกิจของตระกูลเรานะ"
"แล้วคุณพ่อมาไหมครับ"
"กำลังมา ที่นี่ดีมากเก่งมาก แกเป็นความภูมิใจของครอบครัว"
"ขอบคุณครับ"
ธันวาขอตัวเดินไปดูแขกที่ทยอยมากันเรื่อยๆ โดยมีสองลูกน้องหนุ่มอเล็กซ์ และลีวายเดินตามต้อยๆ ทั้งคนรู้จัก ทั้งนักข่าวเข้ามาร่วมยินดีกันอย่างล้นเหลือ จนพิธีเปิดอย่างเป็นทางการได้จบลงแต่ลูกค้าก็ยังแน่นขนัด ธันวาขึ้นมาดูเอกสารที่ในออฟฟิศก่อนจะมีเสียงเคาะประตูกระจกดังขึ้น
"นายคะ มีคนมาขอสมัครงานค่ะ เป็นแบบพาร์ทไทม์"
"คุณจารีย์จัดการเลยครับ"
"เออ แต่..."
ธันวาปิดแฟ้มเอกสารแล้วไล่สายตามองดูจารีย์เลขาสาว เธอใส่ส้นสูงสีดำห้านิ้ว ถุงน่องสีดำกระโปรงสั้น เลยขึ้นมาจนถึงหน้าอกที่กระดุมแทบปริแตกอยู่รอมร่อ จารีย์โปรยยิ้มหวานให้ธันวาเธอทำงานกับเขามาก็เนิ่นนานเรียกได้ว่ายุคบุกเบิกมากับเขาเลยล่ะ เธอเป็นเลขาที่รู้ใจเขาที่สุดเป็นจุดสูงสุดที่เธออยากจะคว้าเอาไว้แต่นายใจหินของเธอเนี่ยสิ ไม่ใช่ว่าจะเขมือบเอาง่ายๆ
"มีอะไรครับ"
"คนที่มาขอสมัครงานเป็นน้องพายอาร์ค่ะ"
ธันวามองหน้าจารีย์นิ่ง เขาสูดลมหายใจเข้าปอดเพื่ออะไรก็ไม่รู้ รู้แต่ว่าก่อนหน้านี้เขาก็บอกเธอไปแล้วนี่ว่าไม่อยากเห็นหน้าเธออีก หรือเขายังไม่เด็ดขาดพอ ธันวากดมู่ลี่ลงมองออกไปนอกผนังกระจกที่สามารถเห็นศูนย์ซ่อมบำรุงรถยนต์ของเขาที่อยู่ฝั่งตรงข้าม รถลูกค้ามีมากมายกับพายอาร์ในชุดนักศึกษารัดรูปสวยดูดีเลยทีเดียว เขาแอบจ้องมองเธออยู่อย่างนั้นเห็นเธอเดินไปเดินมา ผ่านหน้าพี่ธนู อเล็กซ์ ลีวาย หึ หน้าหนาเสียจริงทำไมเธอถึงกล้าเอาหน้าด้านๆ โฉบผ่านคนที่บ้านเขานะ พายอาร์หยุดเดินแขนกระชับแฟ้มเอกสารแน่น ยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ไหลลงมาที่ปลายคาง และเผลอมองมาที่ฝั่งตรงข้ามของศูนย์บริการฯ
พรึ่บ!
เหมือนสายตาของเขาปะทะเขากับสายตาของเธอ ธันวารีบปิดมู่ลี่ลงแล้วกลืนน้ำลายลงคอ หัวใจแกร่งมันเต้นถี่ๆ เธอเห็นเขาไหมนะ ไม่น่าจะเห็นหรอกมั้ง
"นายคะ"
"ไล่เธอไป"
"แต่ We are friends ของเราเพิ่งเปิดเราอาจจะต้องการพนักงานเพิ่มนะคะ ดูจากรถลูกค้าที่เข้ามาวันนี้แล้ว ..."
"หาคนอื่น"
วันถัดมาธันวาเข้ามาดูยอดขายที่ We are friends อีกครั้ง เขาพอใจกับยอดที่เห็นเป็นอย่างมากศูนย์บริการฯ ของเขาเปิดยี่สิบสี่ชั่วโมง พนักงานทำงานสลับกะการทำงานกัน แค่คนที่อยู่กะกลางคืนจะไม่ได้สลับจะได้อยู่กะกลางคืนตลอด นอกเสียจากมีการขอเปลี่ยนเป็นอยู่กะกลางวัน ส่วนวันหยุดก็ไม่ใช่วันหยุดประจำเป็นการทำงาน 5 วัน หยุดสองวัน แบบเวียนกัน แถมเขายังมีสวัสดิการอื่นๆ ให้กับพนักงานอีกด้วยทำให้ที่นี่เป็นตัวเลือกที่ดีเลยเชียวแหละ
"นายคะ"
จารีย์เดินถือแก้วกาแฟมาให้ธันวาที่เดินตรวจการทำงานอยู่ที่ช่องซ่อม เขาเดินไปทีละช่อง ทีละช่องจนเจอเข้ากับพายอาร์ที่มาในชุดนักศึกษาเหมือนเดิม เหมือนเขาจะจำได้ว่านี่มันช่วงปิดเทอมนะทำไมพายอาร์ถึงยังใส่ชุดนักศึกษาอยู่ ธันวาหมุนตัวกลับในทันทีแล้วรีบเดินไปฝั่งตรงข้ามเข้าออฟฟิศไปอย่างรวดเร็ว
"เดินไวจริงพี่ธัน ใจแข็งให้ได้ตลอดเถอะ"
พายอาร์เห็นหลังธันวาไวๆ ก็รีบเดินตามแต่เข้าออฟฟิศไปด้วยไม่ได้เพราะถ้าจะเข้าออฟฟิศได้ต้องบันทึกลายนิ้วมือเสียก่อน
หลายวันแล้วที่ธันวายังมาดูกิจการที่ We are friends จนเริ่มอยู่ตัว เขาก็เห็นพายอาร์ทุกวันเธอมาในชุดเดิมทุกวันและเขาก็หลบหน้าเธอทุกวัน ทำอย่างกับคนที่เป็นคนผิดคือเขาอย่างนั้นแหละ วันนี้จารีย์ไม่ได้มาด้วยเธอต้องอยู่เคลียร์เอกสารที่ Master เพื่อรอให้ธันวาเข้าไปตรวจตราอีกที ส่วนอเล็กซ์กับ ลีวายก็ทำหน้าที่เดินตามเขาต้อยๆ เหมือนเดิม
"นายครับ เว็บพนันออนไลน์ของเรามียอดดีขึ้นเรื่อยๆ"
"นายครับที่โรงงานแจ้งมาว่า กัญชาอัดเม็ดของเราขายดีขึ้นมากครับ"
"เพิ่มตัวยาไปอีกนิดหน่อยก็พอ อ่อ แล้วยัยมัสเป็นไงบ้างไม่รู้"
"คุณหนูสบายดีครับนาย น่าสงสารก็แค่คุณป้องหลังๆ มานี่คุณหนูเอาแต่ใจเก่งมาก"
"อืม ดีแล้วให้มันรับกรรมที่ก่อบ้าง ทำชั่วกับน้องกูมาเยอะ"
ธันวาเดินเช็กงานเหมือนเช่นทุกวัน แต่ทว่าวันนี้กลับรู้สึกแปลกๆ เพราะรอบกายไม่มีหญิงสาวปลายผมม่วง ในชุดนักศึกษามาให้เห็นเหมือนเดิม เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ก็ไม่เห็นเธอ ในใจเกิดความกังวลเล็กน้อย หายไปไหนนะ ไม่สบายรึเปล่า
"วันนี้ ไม่มีคนแปลกหน้าเข้ามาเหรอ"
เขาเอ่ยถามขึ้นลอยๆ ทำให้ลีวายที่กำลังกระดกกระป๋องน้ำอัดลมเข้าปากต้องชะงัก นายควรจะสบายใจไม่ใช่เหรอแล้วถามมาแบบนี้คืออะไร
"พวกมึงอยู่นี่แหละ กูเข้าออฟฟิศแป๊บ"
"ครับนาย"
ธันวาเดินไปฝั่งตรงข้ามสแกนนิ้วเข้าออฟฟิศเพื่อจะเช็กดูผลประกอบการ เขาใช้เวลาจดจ่ออยู่ที่หน้าจอคอมระยะหนึ่ง มือสากเลื่อนหยิบแก้วกาแฟยกขึ้นดื่ม แต่ภายในแก้วไม่เหลือกาแฟแล้วเขาวางมันลงที่เดิม กดเซฟงานแล้วเงยหน้าขึ้นเมื่อเห็นแก้วกาแฟใบสีขาวขุ่นวางลงแทนใบเดิม
"เห้ย! ธ ... เธอเข้ามาได้ไง"
ตกใจหมดเลย ตกใจจนลืมไปว่าไม่อยากเจอหน้าเธอ ตกใจจนลืมไปว่าเธอกับเขามีเรื่องบาดหมางกันมาก่อน ตกใจจนลืมไปว่าเขาเกลียดเธอ เขาแค้นเธอมากมายแค่ไหน เพราะทันทีที่เห็นหน้าของเธอ ดวงตากลมโตของเธอ ริมฝีปากจิ้มลิ้มที่เขาเคยสัมผัสมันมาจนนับครั้งไม่ถ้วน มันก็เหมือนกับว่าเขาลืมอะไรหลายๆ อย่างไป
"ก็พี่ธันเปิดประตูไว้ไงคะ"
"ฉันเนี่ยนะเปิดไว้ เธอโกหกแอบเข้ามาตั้งแต่เมื่อวานใช่ไหม ใครเป็นสายให้เธอ"
"พี่ธันเปิดไว้จริงๆ นะคะ ไม่เชื่อก็ลงไปดูข้างล่างเองสิ"
ธันวาถลึงตาใส่พายอาร์เธอมาในชุดนักศึกษาเหมือนเดิมเดินเข้าใกล้เขาอย่างช้าๆ แล้วถือวิสาสะฉุดข้อมือของเขาให้ลุกขึ้น ก็เขาบอกว่าไม่เชื่อ เธอเลยจะพาไปดู ธันวารีบสะบัดมือออกราวกับถูกของร้อน เขาเสียอาการเล็กน้อยไม่ได้ตั้งตัวว่าเธอจะมาแบบนี้ ใบหน้าเขาแดง หายใจติดๆ ขัดๆ หัวใจมันทั้งพองโต และเต้นระรัว
"ครั้งที่แล้วฉันไม่ได้บอกเหรอ ว่าไม่อยากเห็นหน้าเธออีก"
"บอกค่ะ"
"บอกแล้ว มาทำไมอีก"
"มาของานทำค่ะ" เอาวะยัยพาย ด้านได้อายอด หน้าด้านเข้าไว้ถ้าเธอหน้าไม่ด้านพอยัยฟ้าก็อาจจะกลายเป็นนางเอกเอวีก็ได้ เธอต้องทำได้
"ยัยเด็กนี่!"
"พายมาของานทำ ไม่ได้มาขอเงินนะคะ"
