เสียงลากกระเป๋าเคลื่อนผ่านพื้นกระเบื้องเรียบสะอาดในคฤหาสน์หลังใหญ่ ขณะหญิงสาวหน้าหวานวัยสิบเก้าปีเดินตามมารดาเข้ามาในบ้านใหม่ด้วยหัวใจที่สั่นไหว
“นี่คือบ้านใหม่ของเรานะลูก ตั้งแต่วันนี้เราจะมีชีวิตที่ดีขึ้น”
คำพูดของ อัญชลี มารดาของ พลอยชมพู เต็มไปด้วยความหวัง แต่หญิงสาวกลับรู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าไปในกับดักที่มองไม่เห็น
คฤหาสน์หลังนี้ใหญ่โตหรูหรา แต่กลับเย็นเยียบจนขนลุกเมื่อสายตาของพลอยชมพูปะทะกับดวงตาคมกริบของชายหนุ่มที่ยืนพิงเสาอยู่ตรงโถงทางเดิน
“นี่ลูกชายของคุณปภพ เขาชื่อ พายุ”
แค่ได้ยินชื่อก็เหมือนลมแรงปะทะเข้ากลางอก
พายุ หนุ่มวัย 24 ปี ในเสื้อเชิ้ตปลดกระดุมสองเม็ด ยืนกอดอก มองเธอราวกับเป็นตัวประหลาด
“แม่ใหม่กับลูกติดเหรอ” เขาเอ่ยเสียงต่ำ แฝงไปด้วยความดูแคลน “บ้านหลังนี้ไม่ใช่โรงรับเลี้ยงเด็กนะครับพ่อ”
“พายุ” เสียงของ ปภพ ดังขึ้นทันควัน ชายวัยกลางคนผู้เป็นเจ้าของบ้านนี้ แววตาเขาแข็งกร้าวแต่เจือไปด้วยความอ่อนโยน “พลอยชมพูคือลูกสาวของแม่อัญชลี เธอเป็นน้องสาวของลูกแล้วนะ”
คำว่า “น้องสาว” นั้นทำให้หัวใจของพลอยชมพูเต้นผิดจังหวะ เธอก้มหน้าอย่างอึดอัด แต่อีกฝ่ายกลับหัวเราะเยาะในลำคอ
“ถ้านี่เรียกว่าน้อง ผมคงต้องเตือนตัวเองทุกคืนไม่ให้ฝันถึงเธอ”
ค่ำนั้น…
ห้องของเธออยู่ชั้นบนใกล้ห้องของมารดา เธอกำลังจัดของอยู่เงียบ ๆ อยู่ในห้อง พลันเสียงประตูเปิดผลัวะเข้ามาโดยไม่มีการเคาะ
“คิดว่าเธอมานอนฟรีในบ้านหลังนี้ได้ง่าย ๆ งั้นเหรอ” เสียงเย็นชาดังขึ้น
พายุเดินเข้ามาใกล้จนเธอถอยจนชิดตู้เสื้อผ้า
“ออกไปนะคะ นี่มันห้องของหนู”
“ห้องของเธอ ตลกแล้ว”
“ทุกอย่างในบ้านหลังนี้เป็นของพ่อฉัน และฉันจะเป็นคนกำหนดว่าใครควรอยู่ หรือ ใครควรไป”
สายตาของเขากวาดไปทั่วร่างในชุดกระโปรงผ้าฝ้ายเนื้อบางของเธอราวกับจะกลืนกิน
เธอสะอื้นในลำคอ
“ถ้าคุณพายุจะพูดเรื่องไม่เหมาะสม หนูขอร้อง”
พายุหัวเราะ ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้ ใบหน้าแทบแนบแก้มเธอ
“รู้ไหม… ถ้าแม่ของเธอรู้ว่าเธอแอบเข้าห้องฉันเมื่อคืน”
“เธอคิดว่าแม่เธอจะเสียใจมั้ย”
“หนูไม่ได้ทำแบบนั้น” เธอตกใจ
“แต่ถ้าฉันบอกว่าเธอทำล่ะ เชื่อไหมล่ะว่าพ่อจะเชื่อใคร”
“ฉัน หรือลูกติดของเมียใหม่”
เธอเงียบ…
และนั่นคือจังหวะที่เขาเข้าประชิด เธอถูกจับกดลงบนเตียงนอนโดยไม่ทันตั้งตัว
“จะยอมง่าย ๆ หรือจะให้ฉันใช้กำลัง”
เสียงหอบหายใจ จากสัมผัสร้อนแรงผ่านทางร่างกาย
เสียงน้ำตาเงียบงันกับเสียงครวญครางของความอับจนหนทาง
พลอยชมพู ถูกพันธนาการไว้ใต้ร่างพายุในคืนนั้น
คืนนั้น ที่เธอจะไม่มีวันลืม
เช้าตรู่ของวันถัดมา
แสงแดดอ่อน ๆ สาดลอดผ้าม่านลงมาสัมผัสใบหน้าหวานที่ยังนอนนิ่งอยู่บนเตียง
พลอยชมพูค่อย ๆ ลืมตาขึ้นด้วยความรู้สึกหนักอึ้งไปทั้งตัว ใบหน้าซีดเซียว และข้างกายไม่มีเขาอยู่แล้ว
เธอรู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อคืน
เธอโดนพายุ ทำเรื่องเลวร้ายกับเธออย่างไม่มีเยื่อใย
แต่สิ่งที่เธอยังไม่เข้าใจก็คือ ทำไมเขาถึงมองเธอเหมือนเป็นของเล่นที่เขามีสิทธิ์จะทำอะไรก็ได้ทุกเมื่อ
เธอสะอื้นเบา ๆ พยายามดึงผ้าห่มมาคลุมกาย ขณะที่ภายในยังเจ็บแปลบ ไม่ใช่แค่ร่างกาย แต่หัวใจต่างหากที่ปวดที่สุด
“ลงมาข้างล่างเดี๋ยวนี้”
เสียงของพายุดังขึ้น ทำให้พลอยชมพูสะดุ้งจนรีบคว้าผ้าคลุมไหล่แล้วเดินลงมา
พายุยืนพิงเคาน์เตอร์ครัว จิบกาแฟอย่างสบายใจในชุดเสื้อกล้ามโชว์กล้ามแขนแน่น ดวงตาคมกริบสบตาเธออย่างจงใจ
“เมื่อคืนหลับสบายมั้ยครับ น้องสาว”
“หนู หนูไม่เข้าใจว่าคุณจะพูดแบบนี้ทำไม”
“แค่อยากเตือนความจำ”
“อย่าลืมว่าเธอเป็นใคร และใครที่ทำให้แม่เธอได้เข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้”
“แม่ของหนูไม่ได้ทำอะไรผิดเลย แม่เป็นคนดี”
“ถ้าคุณจะเกลียด ก็เกลียดหนูเถอะค่ะ แต่อย่าทำแบบนั้นกับแม่หนูเลย”
“ก็ฉันกำลังทำอยู่ไง เกลียดเธอ แล้วก็ลงโทษเธอแทนแม่ของเธอ”
คำพูดของเขากรีดใจเธอยิ่งกว่ามีด
แต่เธอก็ยังพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล สั่นเครือ แววตาเต็มไปด้วยความเข้าใจและความอดทน
“คุณพายุ หนูไม่รู้ว่าหนูทำผิดอะไร แต่หนูไม่เคยเกลียดคุณเลยนะคะ”
“ถึงคุณจะร้ายกับหนูแค่ไหน หนูก็ยังอยากให้เราทำตัวเหมือนเป็นพี่น้องกันได้”
เขาหัวเราะเยาะทันที
“อย่ามาทำเป็นโลกสวย”
“หรือจริง ๆ แล้วเธอชอบให้ฉันทำแบบเมื่อคืน”
“คุณพายุ หนูไม่ได้หมายความแบบนั้น”
“หึ... อย่าเขินสิ เธอครางดังจนฉันต้องปิดปากเธอไว้ไม่ใช่เหรอ”
เธอหน้าแดงจัด น้ำตาคลอ แต่พยายามไม่แสดงความอ่อนแอมากกว่านั้น
พายุเดินเข้ามาใกล้ เธอถอยหลังอัตโนมัติจนแผ่นหลังชนตู้เย็น
“คืนนี้เจอกันใหม่นะครับ น้องสาวแสนดี”
ค่ำคืนนั้น...
พลอยชมพูพยายามจะล็อกประตูห้อง แต่มันกลับเปิดออกได้จากด้านนอก
และไม่ต้องเดาเลยว่าใครเข้ามา
พายุ เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มมุมปาก ราวกับเข้ามาเยี่ยมเหยื่อที่อยู่ในกรง
“คุณพายุ อย่าทำแบบเมื่อคืนอีกเลยนะคะ หนูกลัว” เธอเอ่ยเสียงอ่อน น้ำตาไหล
“แล้วทำไมยังไม่ย้ายออกล่ะ” เขากระซิบ
“หรือจริง ๆ แล้วเธอก็อยากโดนฉันเอาอีก”
“ไม่ใช่ค่ะ หนูแค่”
ไม่ทันจบประโยค ร่างของเธอถูกดันล้มลงไปกับเตียงอีกครั้ง
ริมฝีปากหยาบหนาของเขาประกบลงมาอย่างรวดเร็ว
“คืนนี้ฉันจะทำให้เธอยอมรับความจริง ว่าเธอเป็นของฉัน”
ชุดนอนผ้าฝ้ายถูกถลกขึ้น มือหยาบลากผ่านผิวกายอ่อนนุ่ม
ริมฝีปากเขากระซิบชิดหูเธอว่า
“คืนนี้ฉันจะกระแทกให้เธอจำชื่อฉันได้ไปตลอดชีวิต”
เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นภายในห้อง พลอยชมพูเม้มปากแน่น น้ำตาไหลอีกครั้ง
แต่น่าเศร้าที่หัวใจของเธอกลับเต้นแรงขึ้นทุกครั้งที่เขาอยู่ใกล้ เสียงฝนเทกระหน่ำลงมาในยามค่ำ
ทั้งบ้านมืดสลัวเพราะไฟดับลงชั่วคราว แต่เงาร่างสูงใหญ่ที่ยืนพิงกรอบประตูห้องเธอนั้นกลับชัดเจนในขณะฟ้าแลบ
พายุ ยืนมองเข้าไปในห้องด้วยสายตาแน่นิ่ง ทว่าแฝงไปด้วยความเร่าร้อน
“กลัวผีรึเปล่า”
เสียงนั้นทำเอาหัวใจพลอยชมพูหล่นไปอยู่ที่ปลายเท้า
เธอนั่งอยู่ปลายเตียง สวมเพียงเสื้อยืดตัวบางกับกางเกงขาสั้นที่เปียกเพราะเมื่อครู่วิ่งออกไปปิดหน้าต่าง
“หนู หนูไม่กลัวค่ะ”
“แต่ฉันกลัวเธอ” เขาเดินเข้ามาใกล้ จนฝ่าเท้าที่เปียกแฉะเหยียบพื้นไม้จนเกิดเสียงเบา
“กลัวเธอจะปล่อยให้ฉันคลั่งเธอมากไปกว่านี้”
“คุณพายุ หนูว่าเราควรหยุดเรื่องแบบนี้”
ร่างของเธอถูกผลักให้นอนราบกับเตียงในพริบตา
เสียงฟ้าร้องตามหลัง ขณะเขาก้มลงจ้องดวงตาเธอที่เบิกกว้าง
“ฉันบอกให้เธอหยุดพูด แล้วใช้ปากทำอย่างอื่นแทนดีกว่าไหม”
เขาพูดจบก็จับข้อมือทั้งสองของเธอกดไว้เหนือศีรษะ
ริมฝีปากร้อนแรงลากไล้จากซอกคอลงมาที่ไหปลาร้า แล้วกัดขบเบา ๆ อย่างหยอกล้อจนผิวขาวเกิดรอยแดง
พลอยชมพูหลับตาแน่น พยายามกลั้นเสียงคราง แต่เสียงฝนที่ดังกลบก็ทำให้เขาได้ใจยิ่งขึ้น
“อย่าเก็บเสียงไว้ เธอเป็นของฉันอยู่แล้วนี่ จำไม่ได้เหรอ”
มือของเขาล้วงเข้าไปใต้เสื้อยืด จับเนินเนื้อเต่งตึงที่สั่นสะท้านภายใต้ฝ่ามือ
กางเกงของเธอถูกถอดออกอย่างรวดเร็ว แล้วปลายนิ้วเขาก็สัมผัสเข้ากับจุดลับอย่างชำนาญ
“เธอเปียกขนาดนี้แล้ว จะบอกฉันว่าไม่ต้องการงั้นเหรอ”
“หนู หนูไม่ได้”
เธอพูดไม่ทันจบ ลำกายของเขาก็แทรกเข้ามาอย่างไม่ปรานี
เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องผสมกับเสียงหอบหายใจของทั้งคู่
“อืม... แน่นเหมือนเดิมเลยนะ”
“คืนนี้ฉันจะกระแทกให้เธอร้องจนเสียงหาย”
เขากระแทกซ้ำแล้วซ้ำเล่า รุนแรงและลึกจนเธอเผลอจิกผ้าปูเตียงแน่น
ริมฝีปากเธอสั่นระริก ร่างกายร้อนฉ่าทั้งที่ฝนข้างนอกยังคงตก
“คุณพายุ อย่า หนูไม่ไหวแล้วค่ะ”
“ก็แค่เริ่มต้นเอง เดี๋ยวเธอก็ไหว”
เขาดันเธอให้พลิกคว่ำ แล้วจับสะโพกกลมกลึงไว้แน่น
ก่อนจะกระแทกจากด้านหลังเต็มแรง สัมผัสลึกชนิดที่ทำให้เธอกัดหมอนกลั้นเสียง
“ชอบท่านี้ล่ะสิ ดูซิว่าเธอจะครางดังแค่ไหน”
เสียงเนื้อกระทบกันถี่ขึ้นเรื่อย ๆ
แรงกระแทกหนักหน่วงขึ้นจนร่างบางโยกตามแรงในทุกจังหวะ
ในที่สุด ร่างสูงก็แช่ลึกจนสุดก่อนจะปล่อยน้ำรักอุ่น ๆ เข้าภายในร่างเธอ
เขาแตกในร่องลึกจนเธอรู้สึกถึงความกระตุกของเขาภายในกาย
เธอนอนนิ่ง หอบหายใจถี่ ขณะเขาโน้มตัวลงกระซิบชิดใบหู
“จำไว้ เธอเป็นของฉันคนเดียว”
เช้าวันใหม่ที่ฝนหยุดตกไปแล้ว แต่หัวใจของพลอยชมพูกลับยังเปียกปอน
เธอยืนมองมารดาที่กำลังรดน้ำต้นไม้ด้วยรอยยิ้มอบอุ่น
อัญชลีมีแววตาเป็นประกายอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาตลอดหลายปีที่มารดาต้องเลี้ยงเธอมาเพียงลำพัง
“หนูมีความสุขไหมลูก ที่นี่น่าอยู่ใช่ไหม”
พลอยชมพูยิ้มบาง ๆ พยายามกลั้นน้ำตาไว้
เธอไม่สามารถบอกได้เลยว่าแท้จริงแล้ว ใจของเธอแหลกละเอียดไปกี่ครั้งแล้วในห้องของพายุ
“หนูมีความสุขค่ะแม่”
แม้ในใจจะกำลังกรีดร้อง แต่ใบหน้ากลับต้องยิ้มเพื่อไม่ทำลายความหวังของคนที่เธอรักที่สุดในชีวิต
คืนนั้น...
เสียงฝักบัวดังลอดมาจากห้องน้ำ พลอยชมพูนอนตะแคง ร่างสั่นเล็กน้อย เมื่อได้ยินเสียงประตูห้องน้ำเปิดออก และร่างเปลือยเปียกน้ำของพายุเดินออกมา
“อาบน้ำเตรียมพร้อมแล้วนะ เธอล่ะ พร้อมหรือยัง”
“หนูขอร้อง คืนนี้อย่าทำอะไรหนูเลยนะคะ”
“ทำไมล่ะ”
เขาพูดพลางเดินเข้ามาใกล้ ร่างสูงเต็มไปด้วยหยดน้ำที่ยังเกาะตามกล้ามเนื้อแน่น
ผ้าขนหนูพันไว้ต่ำจนเห็นแนวสะโพกอย่างน่าหลงใหล เขาดึงปลายผ้าขนหนูออกต่อหน้าเธออย่างจงใจ
“ดูให้ชัด ว่าฉันต้องการเธอแค่ไหน”
“หนู ขอร้อง”
“อย่าขออะไรแบบนั้นเลย เพราะคืนนี้ฉันจะทำให้เธอลืมหายใจไปเลย”
เขาพูดจบก็ขึ้นคร่อมบนร่างเธอที่นอนสั่นด้วยความกลัวและสับสน
ริมฝีปากของเขาทาบลงมาบนกลีบปากอ่อนนุ่มอย่างหิวกระหาย
พลอยชมพูดิ้นหนีเล็กน้อย แต่มือใหญ่กลับจับต้นขาทั้งสองแยกออกแล้วแนบตัวเข้าหาโดยไม่ให้โอกาสได้หลบ
“เมื่อคืนเธอบีบแน่นขนาดไหน ฉันยังจำได้ดี”
เขาดันลำกายแข็งขืนเข้ามาอย่างดุดัน ร่างเธอสั่นสะท้าน
เสียงกระแทกแรงๆเกิดขึ้นพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม
เธอกัดปากแน่น ฝืนไม่ให้เสียงใดเล็ดลอดออกมา
“อย่าเงียบ เธอร้องสิ ฉันชอบเวลาที่เธอคราง”
เขากระแทกเข้ามาอย่างถี่ยิบจนเตียงสั่น ร่างบางถูกโยกตามแรงทุกจังหวะ
เขากระซิบชิดหูเธอ พร้อมบีบหน้าอกเบา ๆ คล้ายปลอบ คล้ายยั่ว
“ฉันจะไม่หยุด จนกว่าเธอจะยอมรับว่าเธอต้องการฉัน”
พลอยชมพูสั่นสะท้าน หัวใจปวดร้าว แต่ร่างกายกลับไม่สามารถต้านทานความร้อนแรงนั้นได้อีก
เสียงเนื้อกระแทกดังลั่นพร้อมกับเสียงหอบหายใจของเขาที่ถี่ขึ้นเรื่อย ๆ
“ฉันจะแตกในอีกครั้ง ให้เธอจำรสชาติของฉันไว้”
และเขาก็ทำจริง เขาปลดปล่อยสอดลึกเข้าไปภายในของเธออีกครั้ง
อุ่นร้อน และชัดเจนว่าเขาไม่คิดจะป้องกันแม้แต่น้อย
เธอนอนนิ่ง หอบหายใจถี่เหมือนร่างกายจะระเบิด
หัวใจเธอแน่นอึดอัด และน้ำตาก็เอ่อล้นออกมาเงียบ ๆ
“ทำไมต้องเป็นหนู ทำไมต้องทรมานหนูแบบนี้”
หลังจากเขาหลับไป
พลอยชมพูค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเตียง คว้าผ้าห่มพันร่างแล้วเดินไปนั่งริมหน้าต่างอย่างเงียบงัน
เธอมองออกไปในความมืด
ไม่รู้เลยว่าเธอควรจะหนีออกจากบ้านหลังนี้ หรือควรจะหนีจากหัวใจตัวเองที่เริ่มสั่นไหวทุกครั้งที่เขาแตะต้อง
“วันนี้เลิกเรียนแล้วใช่ไหม”
เสียงทุ้มจากโทรศัพท์มือถือทำให้พลอยชมพูสะดุ้ง
เธอจำได้ว่าไม่ได้ให้เบอร์เขาไว้ แต่พายุกลับมีมันอยู่ในเครื่องอย่างหน้าตาเฉย
“มาที่หน้าประตูมหาวิทยาลัย ฉันจะไปรับ”
“แต่หนูยังไม่”
“ถ้าเธอไม่มา ฉันจะบอกแม่ของเธอเรื่องเมื่อคืนนี้”
“จะบอกหมดเลยว่าเธออ้าขาให้ฉันกระแทกทุกคืน จนน้ำแตกใส่เธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า”
หัวใจพลอยชมพูหล่นวูบ
เธอกลืนน้ำลายฝืด ๆ และรู้ว่าต่อให้ปฏิเสธแค่ไหน เธอก็ไม่มีทางชนะเขาได้เลย
คอนโดฯ ส่วนตัวของพายุ
ห้องหรูหรากลิ่นสะอาดลอยอบอวล
แต่บรรยากาศกลับรู้สึกกดดัน ราวกับห้องนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อกักขังเธอไว้โดยเฉพาะ
“เข้ามา” เขาออกคำสั่งสั้น ๆ พร้อมกับล็อกประตูทันที
“คุณพายุ ขอหนูกลับบ้านเถอะนะคะ หนูกลัว”
“กลัวทำไม หรือกลัวจะติดใจ”
เขาเข้าประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว มือข้างหนึ่งยกขึ้นลูบแก้มเบา ๆ ก่อนจะลูบลงไปที่ลำคอ
จากนั้นจึงจับคางเธอบีบเบา ๆ ให้สบตากับเขา
“ถ้าเธอไม่อยากให้แม่รู้ว่าเธอชอบโดนฉันเอาท่าไหนทุกคืน”
“ก็จงเป็นของฉันที่นี่ ทั้งคืน”
เสื้อของเธอถูกถอดออกพร้อมยกทรงที่หลุดร่วงลงพื้น
ริมฝีปากเขาดูดเม็ดยอดอกของเธออย่างแรง ขณะมืออีกข้างบีบสะโพกเธอแน่น
เขาผลักเธอลงบนโซฟานุ่ม ก่อนจะดึงกางเกงในของเธอลงช้า ๆ ด้วยสายตาหื่นกระหาย
“ดูสิ เธอเปียกอีกแล้วนี่”
“หนู... ไม่ได้ หนูไม่ได้ตั้งใจ”
“แต่ร่างกายเธอมันซื่อสัตย์กับฉันมากกว่าเธออีกนะ”
พายุจับขาเธอแยกออกจนกว้าง แล้วกดลำกายแข็งขืนเข้ามาเต็มแรงโดยไม่รอให้เธอพร้อม
เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องไปทั่วห้อง
พลอยชมพูสะดุ้งเฮือก ใบหน้าขึ้นสีแดงจัด น้ำตาไหลแต่ปากกลับส่งเสียงครางที่กลั้นไว้ไม่อยู่
“อึก…ได้โปรด หนูขอร้อง”
“ฉันยังไม่พอ”
เขาดันร่างของเธอขึ้นคร่อม แล้วจับสะโพกเธอขยับขึ้นลงอย่างรุนแรง
เธอหลับตาแน่น พยายามจะลืมว่ากำลังโดนเขาทำแบบนี้ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“มองหน้าฉันซิ อย่าหลบ”
“ฉันจะปล่อยข้างในอีกรอบ เพื่อให้เธอจำไว้ว่าทุกหยดข้างในตัวเธอ เป็นของใคร”
เขากระแทกแรงขึ้น เสียงเนื้อกระทบกันดังสนั่น
สุดท้ายเขาก็ปล่อยน้ำรักใส่ร่างเธออีกครั้ง สอดลึกจนเธอรู้สึกถึงแรงกระตุกของเขาภายในกาย
เธอหอบหายใจ น้ำตาไหลเงียบ ๆ ขณะเขากอดเธอแน่นจากด้านหลัง
ไม่ใช่ด้วยความรัก แต่เหมือนการแสดงความเป็นเจ้าของ
“ถ้าเธอคิดจะหนี ฉันจะเอาเรื่องทุกอย่างไปบอกมารดาเธอ
ให้รู้ว่า ลูกสาวที่แสนดียอมให้ฉันเอาทุกคืน”
คืนนั้น...
เธอนอนนิ่งบนเตียงของเขา
ร่างเปลือยมีเพียงผ้าห่มปกปิด ในใจเต็มไปด้วยคำถามซ้ำ ๆ ว่า “นี่คือความรัก หรือการลงโทษ”
วันหยุดสุดสัปดาห์ควรเป็นเวลาพักผ่อนของคนทั่วไป...
แต่สำหรับพลอยชมพู มันคือวันแห่งคำสั่ง
“หลอกแม่ว่าจะไปนอนบ้านเพื่อน แล้วเก็บกระเป๋ามาหาฉัน”
ข้อความจาก พายุ สั้นแต่ชัดเจน
เธอไม่กล้าขัดขืน เพราะกลัวว่าเขาจะทำอย่างที่เคยขู่ไว้
คอนโดฯ ส่วนตัว
เธอเดินเข้ามาในห้องหรูขนาดใหญ่ พร้อมกระเป๋าเป้ใบเล็กในมือ
แต่สิ่งที่รออยู่ไม่ใช่การพักผ่อน มันคือคำสั่งใหม่ของเขา
“ใส่ชุดนี้ แล้วคลานลงที่พื้น”
พายุวางชุดเมดสีดำลูกไม้บางเฉียบ พร้อมปลอกคอหนัง ไวเบรเตอร์ และผ้าผูกมือ
สีหน้าของเขาเย็นชา ขณะที่ดวงตาแดงวาบเมื่อยามมองเธอ
“เธอคุยอะไรกับผู้ชายคนนั้นในไลน์”
“เขาแค่ถามเรื่องกลุ่มเรียนค่ะ หนูไม่ได้”
“แค่คุยก็ผิดแล้ว ถ้าไม่อยากให้ฉันโมโหมากกว่านี้ ก็ทำตามที่สั่ง”
พลอยชมพูใส่ชุดเมดบางเฉียบ พร้อมกางเกงในลูกไม้ไร้เป้า
ปลอกคอถูกรัดไว้รอบลำคอเรียว มือทั้งสองข้างผูกติดกับหัวเตียง
ข้างในร่องสาวมีไวเบรเตอร์เล็กแทรกอยู่ เธอหอบหายใจเล็กน้อย แม้ยังไม่ได้แตะเนื้อต้องตัวกัน
“ดูสิ เธอจะเปียกขนาดไหนเมื่อถูกของเล่น”
“เธอจะเสร็จตอนฉันยังไม่กระแทกเลยรึไง”
“หนู ไม่รู้ค่ะ”
“โกหกไม่เก่งเลยพลอยชมพ”
เขากดรีโมตในมือจนไวเบรเตอร์สั่นแรงขึ้น ขณะเขาเองก็ปลดกางเกงแล้วขึ้นคร่อมทับ
ลำกายแข็งขืนของเขาแทบจะเสียบเข้ามาได้ทันที
“คืนนี้ฉันจะลงโทษเธอให้รู้ว่า เป็นของใคร”
เขากระแทกเข้ามาเต็มแรง
เสียงกระแทกเนื้อกระทบเนื้อดังก้องในห้อง
ไวเบรเตอร์ยังทำงานภายในยิ่งเพิ่มความเสียวซ่านจนร่างบางสั่นไหวไปหมด
“อยากเสร็จแล้วล่ะสิ”
“หนู หนูไม่ไหวแล้วค่ะ มันเสียว”
“งั้นก็พูดออกมาว่าเธอเป็นของใคร”
“ของคุณพายุ หนูเป็นของคุณพายุคนเดียว”
“ยังไม่พอ”
เขาปลดเชือก แล้วจับเธอให้คลานลงกับพื้นพรม ผ้าคลุมไหล่หลุดลงเผยให้เห็นแผ่นหลังเนียนขาวและสะโพกกลมกลึงที่สะท้อนกับแสงไฟสลัว
หยดน้ำรักค้างจากเมื่อครู่ไหลย้อยลงมาตามต้นขาเรียวเล็ก
เขายืนอยู่ด้านหลังเธอ แล้วกดปลายนิ้วลงไปตรงไวเบรเตอร์ แล้วดึงมันออก พร้อมแทนที่ด้วยลำกายของเขา
“เธอจะต้องเสร็จท่านี้เท่านั้น จำไว้”
เสียงครางเบา ๆ ผสมเสียงหอบหายใจดังไปทั่วห้อง
เขากระแทกแรงขึ้น จับสะโพกเธอแน่น คล้ายสัตว์ป่าที่กำลังครอบครองเหยื่อ
แต่ในดวงตาของเขากลับซ่อนความหลงใหลลึก ๆ ที่ไม่ยอมเอ่ยบอก
