"กูจะทำมึงออกไปจากชีวิตกูโดยที่กูไม่ต้องเสียเงินให้ผู้หญิงอย่างมึงเลยแม้แต่บาทเดียว"

"นาไม่เคยหวังเงินทองของมีค่าอะไรจากคุณอิฐเลยนะคะ"

"อย่ามาตอแหล แค่มึงอ้าปากกูก็เห็นลิ้นไก่แล้วว่ามึงต้องการอะไรเพราะไม่งั้นมึงคงไม่ลงทุนวางแผนชั่วๆจนกูต้องมาแต่งงานกับขี้ข้าอย่างมึง!!! "

"นาไม่ได้อยากแต่งงานหรืออยากให้คุณอิฐมารับผิดชอบอะไรนาเลยนะคะ แต่เพราะคุณท่าน..."

"มึงไม่ต้องเอาปู่กูมาอ้าง กูไม่ได้โง่และกูก็ไม่เชื่อว่าคนอย่างมึงจะไม่คิดหวังอะไร หึ คงคิดว่าจะได้ใช้ชีวิตสุขสบายล่ะสิถ้าได้แต่งงานกับกู แต่มึงฝันไปเถอะว่ามึงจะมีความสุข กูจะทำให้ทุกข์จนหาความสุขไม่เจอ มึงคอยดู!!! "

🌹🌹🌹🌹🌹

​

 นารี

ฉันได้รับคำสั่งจากคุณท่านอิทธิพลให้มาปลุกคุณอิฐเนื่องจากวันนี้เขาจะต้องเข้าบริษัทเพื่อฝึกงานเพราะเขาใกล้จะเรียนจบแล้ว ฉันเดินมาด้วยใจตุ๊มๆ ต่อมๆ เพราะฉันกลัวว่าตัวเองจะถูกไล่ออกมาเหมือนคราวก่อนๆ แต่ฉันก็ต้องมาตามคำสั่งของคุณท่านซึ่งเป็นประมุขของบ้านให้มาปลุกหลานชายเพียงคนเดียวของท่านนั่นก็คือคุณอิฐ บ้านที่คุณอิฐอาศัยอยู่จะแยกตัวออกจากบ้านหลังใหญ่ของคุณท่านที่ตั้งอยู่ตรงส่วนด้านหน้า ส่วนบ้านของคุณอิฐจะอยู่หลังด้านในซึ่งก็ใหญ่พอสมควรเพราะต้องใช้แม่บ้านเกือบสิบคนในการทำความสะอาด ส่วนสาเหตุที่แยกตัวออกมาก็เพราะคุณอิฐชอบความเป็นส่วนตัวถ้าไม่จำเป็นคนรับใช้ทุกคนก็จะไม่มีใครเข้ามายุ่งวุ่นวายภายในบ้านหลังนี้ถ้าเขาไม่ได้สั่งให้เข้ามา และอีกเหตุผลที่สำคัญที่คุณอิฐแยกตัวออกมาก็คือคุณอิฐมักชอบจะจัดปาร์ตี้จะมีเพื่อนทั้งผู้หญิงผู้ชายมาเฮฮาสนุกสนานกันเต็มบ้านซึ่งคุณท่านก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะท่านตามใจคุณอิฐทุกอย่างมาแต่ไหนแต่ไรอยู่แล้ว

​

 ฉันเดินมาจนถึงประตูเข้าบ้าน ฉันยืนทำใจอยู่สักพักก่อนจะเปิดเข้าไปด้านในภายในบ้านที่ถูกจัดตกแต่งไว้อย่างหรูหราสมฐานะของเจ้าของ

​

ฉันค่อยๆ เดินขึ้นไปยังชั้นสองของตัวบ้านซึ่งเป็นห้องนอนของคุณอิฐทั้งชั้น ฉันเดินมาถึงหน้าห้องนอนใหญ่ก่อนจะเคาะเรียก

​

"คุณอิฐคะ คุณอิฐ คุณท่านให้มาปลุกไปบริษัทค่ะ" ฉันตะโกนเข้าไปด้วยน้ำเสียงที่คิดว่าคนด้านในคงจะได้ยิน แต่ก็เงียบค่ะ ฉันจึงลองเรียกใหม่อีกครั้ง....และอีกครั้ง ฉันยืนเรียกอยู่แบบนั้นนานหลายนาทีแต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับ หรือคุณอิฐจะไม่สบาย นั่นคือสิ่งที่ฉันคิด ฉันจึงลองจับลูกบิดประดูและหมุนดูปรากฏว่าประตูห้องไม่ได้ล็อค ฉันจึงค่อยๆ เปิดแง้มเข้าไปอย่างช้าๆ ภายในห้องมืดสนิทเพราะผ้าม่านที่ปิดเอาไว้ เสียงที่ได้ยินคือเสียงเครื่องปรับอากาศที่กำลังทำงานเท่านั้น ฉันจึงเพ่งสายตาไปยังทิศทางที่มีเตียงนอนตั้งอยู่ตรงมุมห้องด้านในแต่ก็ยังไม่เห็นอะไรเพราะมันมืดมากจริงๆ และในขณะทีฉันกำลังจะเดินเข้าไปใกล้เพื่อปลุกคุณอิฐ สิ่งที่ฉันได้ยินก็คือ.....

"อื้ออ อิฐขาอย่าซนสิคะ" เสียงผู้หญิง?? ทำให้ฉันหยุดชะงักเท้าที่จะก้าวเดินต่อไปทันที

"เช้าๆ แบบนี้ฉันมีอารมณ์" เสียงคุณอิฐมันยิ่งทำให้ฉันทำอะไรไม่ถูก เขาคงไม่รู้ว่าฉันอยู่ในห้องนี้แล้วฉันจะต้องทำยังไง จะเดินออกไปหรือว่าเดินเข้าไปปลุกเขาตามคำสั่ง และในขณะที่ฉันกำลังยืนคิด เสียงที่ได้ยินตามมามันทำให้ฉันรู้สึกเจ็บปวด

ตั่บ ตั่บ ตั่บ ตั่บ

"อ๊าาา อิฐขา เสียวจังเลยค่ะ"

"เสียวก็ครางออกมาดังๆ "

"อ๊ะ อ๊ะ กระแทกแรงๆ เลยค่ะ ซินชอบความรุนแรงทำแรงๆ กระแทกลงมาแรงๆ อ๊ะ อ๊ะ"

"ได้ แล้วอย่าหาว่าฉันไม่เตือน"

ตั่บ ตั่บ ตั่บ ตั่บ

"อื้อออ สุดยอดเลยค่ะอิฐ ซินไม่เคยมีความสุขแบบนี้มาก่อน อ๊าา เสียว" เสียงผู้หญิงที่ร้องครวญครางดังไม่หยุด

และฉันต้องยืนฟังแบบนี้อีกนานแค่ไหน จะก้าวขาออกไปก็ไม่สามารถขยับตัวได้ แต่ยังดีที่เตียงนอนของคุณอิฐอยู่ด้านในทำให้ไม่เห็นว่ามีฉันยืนอยู่ตรงนี้ด้วยใจที่เจ็บปวด

​

นารี

ฉันต้องทนยืนฟังเสียงของคุณอิฐกับผู้หญิงคนนั้นอีกนานแค่ไหน ตอนนี้น้ำตาฉันมันก็ยังไหลไม่หยุดฉันรับไม่ไหวแล้วนะแค่เสียงฉันก็ไม่อยากจะได้ยินแต่ฉันไม่สามารถขยับตัวออกไปจากห้องได้เลยไม่ใช่ว่าไม่อยากจะออกไปให้พ้นจากตรงนี้

"ฮึก ฮึก" ฉันสะอึกอื้นออกมาแม้จะพยายามเอามือปิดปากตัวเองเอาไว้แต่มันก็ยังเล็ดลอดออกมาจนได้

"ใครวะ!!!! " ฉันตกใจทันทีเมือ่ได้ยินเสียงของคุณอิฐ ฉันรีบเดินไปหลบอยู่ตรงใต้โต๊ะอ่านหนังสือ สักพักไปในห้องก็สว่างขึ้นมาทันที คุณอิฐเดินออกมาและมองไปรอบๆ ฉันภาวนาขออย่าให้เขาเห็นฉันที่หลบซ่อนอยู่ตรงนี้เลยเพราะฉันไม่รู้จะทำยังไใงเมื่อต้องเผชิญหน้ากับคุณอิฐในเวลาแบบนี้ แค่เจอหน้ากันปกติฉันก็ยังคอยหลบหน้าเขา แต่นี่....

"ออกมา!!! " คุณอิฐตะโกนเสียงดังมากและเขาก็เดินมาใกล้ๆ ตรงที่ฉันหลบอยู่ก่อนที่ตัวฉันจะถูกกระชากออกมาและโดนเหวี่ยงลงไปกองกับพื้นห้อง ฉันไม่กล้าแม้จะเงยหน้ามองคุณอิฐ

"ใครคะ"

"คนใช้"

"แล้วมันเข้ามาในห้องอิฐได้ยังไง แล้วเมื่อกี๊ที่เรา..เอ่อ"

"มึงเข้ามาทำไม ใครบอกให้มันเสนอหน้าเข้ามาในห้องกูห๊ะ!!! "

"คือ..คุณท่านให้มาตามคุณอิฐค่ะ"ฉันที่นั่งก้มหน้าก็รีบตอบออกไปตามความจริง

"ให้มาตามแล้วมึงเข้ามาทำไมข้างในนี้ กูบอกกี่ครั้งกี่หนแล้วว่ากูไม่ชอบให้ใครเข้ามายุ่งวุ่นวาย มึงจำไม่ได้หรือไงวะ!!! "

"จะ..จำได้ค่ะนาจำได้แต่..เมื่อกี้นาเตาะเรียกคุณอิฐแล้วแต่คุณอิฐไม่ได้ยิน นาคิดว่าคุณอิฐจะไม่สบายก็เลย..เอ่อก็เลยเข้ามาดู"

"กูจะเป็นจะตายก็ไม่เกี่ยวกับมึง มึงออกไปเลยนะ ออกไป!!! " เขาไล่ฉันไม่พอเขายังตรงเข้ามากระชากแขนของฉันและลากออกไปจากห้องนอนของเขาพร้อมกับเหวี่ยงฉันให้ล้มกลิ้งลงไปอีกครั้งตรงหน้าห้องก่อนที่เขาจะปิดประตูใส่หน้าของฉัน ฉันพยายามฝืนตัวเองให้ลุกขึ้นยืนแม้ว่าจะเจ็บไปทั้งแขนและหัวเข่าเพราะโดนกระแทกลงพื้นแต่ฉันก็ต้องรีบพาตัวเองออกไปจากบ้านของเขา ฉันไม่อยากให้เขาออกมาเจอฉันอีกเพราะไม่อย่างงั้นฉันอาจจะเจ็บตัวมากกว่านี้

"ทำไมเดินแบบนั้นล่ะนา แล้วนี่แขนไปโดนอะไรมาทำไมแดงขนาดนี้" พี่ยศซึ่งกำลังรดน้ำต้นไม้อยู่ในสวนหลังบ้านเดินมาถามฉันขณะที่ฉันกำลังเดินกลับไปยังเรือนคนใช้เขาคงเห็นว่าฉันเดินผิดปกติ

"นาไม่ได้เป็นอะไรจ่ะพี่ยศ" ฉันรีบปฎิเสธเพราะไม่อยากตอบคำถามว่าตัวเองไปโดนอะไรมา แต่ก็คงไม่เป็นผลเพราะพี่ยศคงไม่เชื่อ

"ไม่เป็นอะไรยังไงก็เห็นอยู่ ทำไมต้องโกหกพี่ด้วย คุณอิฐทำอีกแล้วใช่ไหม"

"คือ..."

"พี่บอกกี่ครั้งกี่หนแล้วว่าอย่าเข้าใกล้คุณอิฐ นาก็รู้ว่าเขาเกลียดนาแล้วนายังจะไปใกล้ให้เขาทำร้ายอีก"

"นาผิดเองจ่ะ ที่นาเข้าไปในห้องของคุณอิฐโดยที่เขาไม่ได้อนุญาติ"

"เฮ้อออ นาก็เป็นแบบนี้ตลอด อะไรอะไรก็โทษตัวเองผิด"

"คุณอิฐเขาเป็นเจ้านายเรานะจ๊ะเราจะไปโทษเขาไม่ได้หรอก"

"ถ้าวันนึงคุณอิฐทำนาบาดเจ็บจนเลือดตกยางออกนาก็จะยอมงั้นเหรอ"

"คงไม่ขนาดนั้นหรอกมั้งจ๊ะพี่ยศก็พูดเกินไป คุณอิฐเค้าไม่ใจร้ายขนาดนั้นหรอก"

"พอละ พี่ไม่อยากเถีบงกับนาเรื่องคุณอิฐอีก พูดไปคุณอิฐก็ไม่เคยผิดซักอย่าง พี่ว่าตอนนี้นาเข้าห้องไปทายาเถอะ"

"งั้นนาไปก่อนนะจ๊ะ" ฉันบอกกับพี่ยศก่อนจะค่อยๆ เดินกลับมายังห้องพักของตัวเอง และในขณะที่ฉันกำลังเดินเข้าห้อง

"อุ้ยสมใจแกกูยัยสอพลอสิ เดินหน้าหงอยกลับมาแบบนั้นสงสัยจะโดนไล่คุณอิฐไล่กลับมาอีกตามเคย 55555"

"สมน้ำหน้ามัน รู้ทั้งรู้ว่าคุณอิฐเกลียดขี้หน้าก็ยังอยากสะเออะไปเรียก"

"ก็คนมันมีนิสัยขี้ประจบเอาใจยังไงล่ะเลยอาสาไปตาม คงอยากเป็นหลานสะใภ้คุณท่านจนตัวสั่น"

สองคนที่พูดก็คือเจี๊ยบกับสมใจทั้งสองคนเป็นหลานสาวของป้าแม่บ้านและป้าแม่ครัวในบ้านหลังนี้ที่เอามาช่วยทำงาน อยากจะบอกว่าทั้งสมใจและเจี๊ยบต่างก็ไม่ค่อยชอบขี้หน้าฉันสักเท่าไหร่ เพราะเห็นว่าคุณท่านส่งเสียฉันเรียนหนังสือจนจบมอหก ทั้งสองคนคิดว่าฉันชอบประจบสอพลอเอาใจคุณท่านเพราะหวังอยากจะเป็นหลานสะใภ้ทั้งสองคนรู้ว่าฉันคิดยังไงกับคุณอิฐแต่ฉันขอสาบานเลยว่าฉันไม่เคยคิดมักใหญ่ใฝ่สูงเพราะมันไม่มีทางเป็นไปได้เลยสักนิดแม้ว่าฉันแอบหลงรักคุณอิฐมานานแต่ฉันก็ไม่เคยคิดจะเอาตัวไปเทียบกับคุณอิฐเพราะเรามันคนละระดับกัน เขาเป็นถึงหลานคุณท่านผู้มีพระคุณส่วนฉันก็เป็นแค่เด็กคนรับใช้ในบ้านเท่านั้น