บทที่ 3
คุกเข่าอยู่บนพื้น
ฟรานซิสอยู่ไม่ไกล มือทั้งสองข้างล้วงอยู่ในเสื้อกาวน์ มองภาพพวกนี้อย่างเย็นชา จากนั้นก็หันหลังจากไป
ละตินจะตามไป แต่กลับถูกยามหลายนายห้ามไว้
“ ผู้อำนวยการฟรานซิสต้องการการพักผ่อน ได้สั่งไว้ว่าไม่ว่าใครก็ห้ามรบกวนครับ ”
“ ฉันเป็นคู่หมั้นเขา! ”
“ คุณครับ คู่หมั้นของผู้อำนวยการกำลังพักรักษาตัวอยู่ที่ห้อง VIP ครับ ”
คำพูดของยามมีวามดูถูก คล้ายกับกำลังพูดว่า ‘ คุณเทียบได้หรอ ’ ?
ละตินดิ้นรนสุดชีวิต แต่ก็สู้ยามร่างกำยำไม่ได้ เธอถูกลากไปยังห้องที่มีคนมากมายรวมอยู่ของโรงพยาบาล
“ ส่องกระจกหน่อย ผู้อำนวยการฟรานซิสจะเอาคุณที่เป็นบ้าอย่างนี้หรอ? ”
ละตินหมอบอยู่บนพื้นที่เย็นเฉียบ เธอสะอื้นไร้เสียง นิ้วมือจิกฝ่ามืออย่างแรง จนเลือดซึมออกมา
เธอเกลียดความไม่ได้เรื่องของตัวเอง!
นานาคนหนึ่ง เธอก็สูญเสียบ้านไป สูญเสียฟรานซิส ยิ้งสูญเสียสิ่งที่เป็นของตัวเองไปทั้งหมด!
ตอนนี้แม้แต่ชีวิตของแม่ตัวเองก็จะรักษาไม่อยู่อยู่แล้ว!
หัวใจทั้งดวงของละตินจะแหลกสลายอยู่แล้ว ความสิ้นหวังคล้ายกับคลื่นใหญ่ที่ซัดเข้าหาเธอเรื่อยๆ กดทับเธอจนเธอเจ็บปวดหายใจไม่ออก
ไม่ได้ เธอจะยอมแพ้แบบนี้ไม่ได้!
ละตินกัดฟันแน่น บังคับให้ตัวเองลุกขึ้นมา แล้วเดินไปยังตึกใหญ่ของโรงพยาบาลอีกครั้ง
......
ละตินยืนอยู่ในห้องผู้ป่วยห้องหนึ่ง เธอดันประตูเปิดออก แล้วมีแสงอาทิตย์ส่องเข้ามาในตาของเธอ
บนเตียงผู้ป่วย มีผู้หญิงที่กอดกุหลาบสีขาวไว้นั่งอยู่ เธอสวมด้วยชุดเดรสยาวสีขาว
เธอไม่ได้สวย แต่เธอมีใบหน้าที่น่าสงสารน่าเอ็นดู สามารถทำให้ผู้ชายอยากจะปกป้องเธอได้อย่างง่ายดาย
หญิงสาวได้ยินเสียง ก็หันมามอง
ละตินเข้ามาในห้องผู้ป่วยอย่างยากลำบาก เสียงของเธอแหบแห้ง พูดออกมาหลายครั้งแต่ก็ไร้เสียง
“ นานา แม่ของฉันประสบอุบัติเหตุ...... ฟรานซิสไม่ยอมเจอฉัน...... ขอร้องเธอไปบอกกับเขาหน่อยว่าให้เขาช่วยแม่ของฉัน ”
ผมเฝ้าของเธอยุ่งเหยิง ใบหน้าสกปรกไม่น่ามอง ต่างจากผู้หญิงตรงหน้าที่ผอมบางสูงสง่าตรงหน้ามาก
นานาจ้องเธอไม่กี่วินาที จากนั้นก็หัวเราะออกมา
“ เกี่ยวอะไรกับฉัน อีกอย่างนะ นี่เป็นผลกรรมไม่ใช่หรอ? ”
ละตินเอ่ยเสียงอ่อนลง : “ นานา ตั้งแต่เธอเข้ามาอยู่ในบ้านเรา แม่ของฉันดีกับเธอมาโดยตลอด ฉันไม่เคยคิดว่าจะชนเธอมาก่อน ”
“ ใช่ เพราะฉันตั้งใจวิ่งออกมาชนใส่รถเอง แล้วยังไงล่ะ? ฟรานซิสจะไม่เชื่อเธอ เขาเชื่อฉันก็พอแล้ว ”
นานาหัวเราะ มีความชั่วร้ายอยู่ในน้ำเสียง
หัวใจของละตินกระตุก แล้วทนต่อไป
วันนั้นเป็นนานาที่ตั้งใจวางแผน เธอหลบอยู่ด้านข้าง เมื่อเธอขับรถ จู่ๆนานาก็วิ่งออกมา แต่ฟรานซิสไม่เชื่อเธอ
นานาหัวเราะเย็น : “ ละติน เธอรู้ไหมว่า ฉันเกลียดเธอจุดไหน? ฉันกับเธอต่างก็มีเลือดเดียวกันที่ไหลอยู่ในร่าง แต่เธอกลับสามารถใช้นามสกุลของพ่อได้ ฉันได้แต่ใช้นามสกุลตามแม่ของฉัน แม้แต่ทะเบียนบ้านก็เข้าไปอยู่ไม่ได้ เพราะอะไร! ”
“ จะให้ฉันช่วยแม่ของเธอ ก็ได้ เธอคุกเข่าลง! ”
นานานั่งอยู่บนเตียง ขาไขว้กันอย่างสง่า
คุกเข่าให้กับลูกสาวของชู้ ละตินรู้สึกถึงการดูถูกเหยียดหยามพุ่งขึ้นมาในใจ
“ แค่ฉันคุกเข่า เธอก็สามารถช่วยแม่ของฉันใช่ไหม? ”
นานาเลิกคิ้วสูง ท่าทางของเธอคือคนที่ชนะ
“ ได้ ฉันคุกเข่า ”
ละตินไม่ลังเลสักนิด เธอคุกเข่าลงตรงหน้าผู้หญิงที่แย่งคู่หมั้นของเธอไป
เมื่อเทียบกับชีวิตของแม่แล้ว ศักดิ์ศรีที่ไร้ค่านับอะไรได้!
นานาหัวเราะออกมาเบาๆ เอ่ยอย่างดูถูกว่า
“ ละติน ฉันอยากจะให้แม่ของเธอได้เห็นจริงๆถึงท่าทางในตอนนี้ที่ไม่น่ามองของลูกสาวของเธอ แม่ของเธอต้องโมโหจนโรคหัวใจกำเริบแน่ ฮ่าฮ่าฮ่า...... ”
“ คนที่ชนเธอเป็นฉัน ไม่เกี่ยวกับแม่ของฉัน ” ละตินกลั้นความดูถูกที่ได้รับไว้ในใจ : “ ขอร้องเธอช่วยแม่ของฉันก่อน ”
