คืนนั้นขวัญรักเข้าเวปไซต์หางาน จดรายชื่อบริษัท เน้นที่คำประกาศว่า “รับสมัครด่วน” รุ่งเช้าก็นั่งรถเมลไปยื่นใบสมัคร
เธอสมัครงานไปสามแห่งจนเวลาคล้อยมาบ่ายกว่า ท้องเริ่มร้องครวญหิว บริษัทที่มาสมัครงานในแห่งสุดท้ายของวันอยู่ใกล้ห้างสรรพสินค้า หญิงสาวจึงตั้งใจมาหาอะไรกิน
ราคาอาหารในศูนย์อาหารแพงจนตกใจ สุดท้ายมาหยุดที่ร้านฟาสท์ฟูด สั่งแฮมเบอร์เกอร์ราคาถูกสุดกับน้ำอัดลมหนึ่งแก้ว ระหว่างกินอาหารก็ดูในมือถือ หวังคิดจะหาสมัครงานอีกสักที่
“กวาง...กวางใช่ไหม”
สาวกางเกงขาสั้น เสื้อเฉียงเปลือยไหล่ข้างหนึ่งร้องทัก
“เราเดียร์ไง จำได้ไหม”
ขวัญรักขมวดคิ้ว นึกย้อนความทรงจำ เพราะสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอสวยสะพรั่ง อกเป็นอก เอวเป็นเอว ผมยาวสยาย ผิวพรรณผุดผ่อง
“ที่เคยเรียนปวช.ตอนปีหนึ่งด้วยกันไง”
เธอพยักหน้า คลับคล้ายคลับคลาว่ามีเพื่อนชื่อนี้
“เราเรียนเทอมเดียวแล้วก็ลาออก”
อีกฝ่ายเล่า ขวัญรักจำได้แล้ว แต่ก่อนเพื่อนไม่สวยขนาดนี้
“กวางล่ะเป็นยังไงบ้าง เรียนจบปวช.แล้วสิ”
เดียร์เลื่อนเก้าอี้มานั่งตรงข้ามเธอ
“ใช่ ฉันกำลังหางานอยู่เลย”
เพื่อนเก่าความเป็นอยู่ดี ท่าทางสมบูรณ์พูนสุข แต่งหน้าแต่งตาสวยงาม
“แล้วได้งานหรือยังล่ะ”
เดียร์พินิจมองเธอเช่นเดียวกัน นึกทึ่งในความผิวดีตามธรรมชาติ ไร้การปรุงแต่งมากมายของขวัญรัก
“ยัง...สมัครไปหลายที่แล้ว งานสมัยนี้หาย๊าก...ยาก”
เธอระบาย
“แล้วเดียร์ล่ะ เป็นยังไงบ้าง”
“ก็ดี...ชีวิตเราก็ไปเรื่อย ๆ”
เจ้าตัวยกมือที่ทาเล็บสีแดงขึ้นสางผม
“แอดเฟซแอดไลน์กันไว้หน่อยสิ เผื่อมีอะไรคุยกันอีก”
คนแต่งตัวสวยเปิดกระเป๋าสะพายใบแค่คืบ หยิบมือถือราคาแพงขึ้นกด เล่นเอาขวัญรักอายในความเก่าของมือถือตน
“เรียบร้อย ไว้ค่อยคุยกันในเฟซนะ”
เดียร์ยิ้มหวาน แล้วลาจากไป ขวัญรักกลับบ้านด้วยอาการเครียดจนหนักไหล่ เจอแม่ที่ป้ายรถเมลหน้าซอย
“เงินหักหนี้นอกระบบแล้วแม่เหลือสามหมื่นนะ”
แม่แจงหน้าเศร้า
“กวางจะรีบหางานให้ได้เร็ว ๆ ค่ะแม่ จะได้ช่วยแบ่งเบาภาระ”
“แม่ว่าจะบอกเลิกจ้างป้าจีน ไม่ต้องให้แกมาเฝ้ายายตอนกวางวันแล้ว เปลืองเงิน ต้องลดค่าใช้จ่าย”
เธอเห็นดีด้วย
“เราทำขนมขายดีไหม”
“แล้วใครจะดูยายละจ๊ะ กวางต้องไปหาสมัครงาน”
ดูเหมือนหนทางอยู่รอดของครอบครัวเธอช่างริบหรี่เหลือเกิน
“กวางจะเอาเสื้อผ้าไปขายตลาดนัดค่ะ ได้ตัวละห้าบาทสิบบาทก็ยังดี พอให้มีรายได้เข้ามาบ้าง”
ขวัญรักไม่ยอมแพ้ ใช้ทุกอย่างเท่าที่มีมาเป็นทุนเพื่อให้ครอบครัวมีเงินประทังชีวิต
คืนนั้นระหว่างที่พักเหนื่อยจากการค้นเสื้อผ้าในตู้กับเก้ง เธอล้าจนเผลอระบายความในใจลงในเฟซบุค มีเพื่อนมากดถูกใจหลายคน หนึ่งในนั้นคือเดียร์
เสื้อผ้ามือสองทำให้เงินให้ขวัญรักหลายร้อยอยู่ แต่หากจะขายต่อเธอต้องหาแหล่งซื้อเสื้อผ้าแบบขายส่ง ซึ่งมีแต่ต้องใช้เงินทั้งนั้น ทั้งค่าซื้อเสื้อผ้า ค่ารถไปรับ ไหนจะข้อจำกัดเรื่องความสะอาดจากเชื้อโรคในบ้านที่มีผู้ป่วยติดเตียงอีกนั่นล่ะ
หญิงสาวกำลังคิดหาทางว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี ก็ได้ยินเสียงโครมครามขึ้นในครัว แม่นั่งเอามือยันพื้น ส่วนอีกมือกุมหน้าอก
“แม่เป็นอะไรจ๊ะ”
เธอร้องเสียงหลง พุ่งเข้าไปพยุงร่างท่านขึ้น
“แม่ไม่เป็นไร แค่วูบไป”
แต่หน้าผู้พูดซีดเหลือเกิน
“แม่นั่งพักก่อนนะจ๊ะ”
แวบหนึ่งขวัญรักเห็นแม่กับน้องชายมองสบตากัน หลังจากพามานั่งในห้องรับแขกแล้วเธอเรียกน้องชายไปในครัวเพื่อถามความ
“เก้งมีอะไรปิดบังพี่หรือเปล่า”
หนุ่มมัธยมหลบตา
“บอกพี่มา เกี่ยวกับอาการของแม่ใช่ไหม เก้งคงไม่อยากเห็นแม่แย่ไปกว่านี้ เพราะฉะนั้นบอกความจริงพี่มา”
เธอขู่แบบนิ่ม ๆ
“แม่ให้ผมปิดพี่กวางไว้ แม่เป็นโรคหัวใจ หมอแนะนำให้ผ่าตัดยิ่งเร็วยิ่งดี”
ขวัญรักอ้าปากค้าง แทบล้มทั้งยืนกับความจริงที่ได้รับรู้
“แม่กลัวพี่เป็นห่วงจนเรียนไม่จบ เลยให้ผมปิดบังไว้”
“นานขนาดไหนแล้ว”
เธอกลืนก้อนแข็ง ๆ ลงลำคอ ไม่คิดเลยว่ามารดาจะสู้อดทนต่อความเจ็บปวดของโรคมาจนถึงตอนนี้
“ปีกว่า ๆ แล้วพี่ ถ้าจะรอคิวผ่าตัดโรงพยาบาลรัฐบาลก็อีกเป็นปี”
ขวัญรักอยากร้องไห้ แต่ร้องไม่ออก เมื่อนึกถึงความย่ำแย่ในระบบบริการสาธารณสุขประเทศไทย หากเพียงแต่เธอมีเงิน ขวัญรักจะพาแม่ไปรักษาในโรงพยาบาลที่ดีที่สุด เสียค่ารักษาเท่าไรก็เท่ากัน
“พี่กวางทำตัวนิ่ง ๆ ไว้นะ อย่าให้แม่รู้ว่าพี่รู้อาการของแม่แล้ว ผมสงสารแม่ แกจะยิ่งคิดมาก”
เธอพยักหน้า โบกมือให้เก้งออกไป หญิงสาวยันมือกับโต๊ะเตรียมอาหารกลางครัว รวบรวมสติไม่ให้ตนเองล้มพับไปเสียก่อน
บทเวลาชีวิตคนเราจะโชคร้าย ทุกอย่างประดังประเดเข้ามาไม่ต่างกับพายุลูกใหญ่ หนทางข้างหน้าช่างมืดมนกว่าที่คิด นอกจากชีวิตของยายที่จะตายวันตายพรุ่งเพราะนอนติดเตียง ยังมีแม่ที่ร่างกายกายเต็มไปด้วยโรคภัยรอการรักษาอีก
ขวัญรักหลับตาพนมมือตั้งจิตอธิษฐาน เธอขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์สากลโลก ดลบันดาลให้เจอทางออกของปัญหา ทางไม่มีผิดกฎหมายแล้วนั้น ขวัญรักยอมทำตามทุกทาง
คำอธิษฐานของเธอเป็นจริงจากมือถือเก่า จากเสียงข้อความเข้า เมื่อกดดูผู้ส่งมาคือเดียร์
Dearest:ว่างไหม เห็นกวางโพสต์ในเฟซ มีปัญหาเรื่องเงินเหรอ
กวางน้อย:จ้ะ
Dearest:อยากได้งานเงินดี ๆ ไหม
ขวัญรักตาวาว พิมพ์ตอบมือสั่น
กวางน้อย:ถ้าไม่ใช่งานผิดกฎหมาย หรือทำบาป เรายอมทำ ตอนนี้ต้องการเงินมารักษาแม่กับยาย น้องเราก็ยังต้องเรียน
Dearest:ไม่ว่างานอะไรก็ทำใช่ไหม
กวางน้อย:จ้ะ
Dearest:เราเป็นเด็กเสี่ยนะ
กวางน้อย:เราขอไม่ทำงานผิดศีล ผิดลูกเมียใคร
เดียร์ส่งสติ๊กเกอร์หัวเราะมาให้
Dearest:เราเข้าใจ ตอบเรามาก่อน กวางเคยมีแฟน เคยมีอะไรกับผู้ชายมาแล้วหรือยัง
กวางน้อย:ยัง
ขวัญรักหน้าแดง
Dearset:ไม่โกหกเราแน่นะ
กวางน้อย:จริง สาบานได้
Dearest:งั้นเราจะพาไปเจอเจ้านายเก่าเรา เขารู้จักคนเยอะ แขกหลายคนชอบนอนกับสาวบริสุทธิ์ เคยเห็นบางคนจ่ายเป็นแสน ๆ
กวางน้อย:เขาเป็นพวกโรคจิตหรือเปล่า
Dearest:เจ้านายเราเขาค่อนข้างสกรีนคน ขออย่างเดียวเขาถามอะไรก็ตอบตามตรง
กวางน้อย:เดียร์แนะนำให้เราขายตัวเหรอ
Dearest:เรียกว่าใช้ร่างกายทำมาหากินดีกว่านะ วงการนี้ระยะเวลาทำงานสั้น รีบกอบโกยแล้วไปทำกิจการเล็ก ๆ ของเราดีกว่า หรือกวางคิดว่าจะหาเงินได้แบบทันที มารักษาแม่กับยายล่ะ
ขวัญรักกัดริมฝีปาก ถึงกับพูดไม่ออก
Dearest:ไว้ค่อยคุยรายละเอียดกัน เจอกันพรุ่งนี้ที่ห้างเดิมนะตอนเที่ยง เราจะพาไปร้าน
กวางน้อย:ขอเวลาเราคิดหน่อยได้ไหม มันเรื่องใหญ่เลยนะ
Dearest:ให้เวลาคิดคืนหนึ่ง พรุ่งนี้สิบโมงเช้าบอกด้วย แล้วค่อยว่ากัน บาย
เธอมองประโยคสุดท้ายจากเพื่อนนิ่ง หูได้ยินเสียงโทรทัศน์ดังมาจากห้องนั่งเล่น เดินไปดูก็ปรากฏแม่นอนพิงโซฟานวมบุหนังปลอม ท่านหลับตาหมดเรี่ยวแรง ยายดูรายการในโทรทัศน์นิ่ง เก้งนั่งลงบนพื้น เอาการบ้านขึ้นมาทำบนโต๊ะรับแขก
นี่คือสามชีวิตในบ้านนี้ ที่ขวัญรักต้องรับผิดชอบ ข้อเสนอเพื่อนนำไปสู่อาชีพน่ารังเกียจในสายตาบางคน เธอยกมือขึ้นลูบแขนตนอย่างสั่นสะท้าน
ร่างกายนี้กำลังจะถูกขาย กำลังจะถูกตีราคา แล้วแต่ว่าโชคชะตาจะพาผู้ซื้อแบบไหนมาจ่ายค่าตัวเธอ...มันคุ้มแล้วละหรือ
ทันใดนั้นในสมองก็เกิดคำถาม อะไรที่คุ้ม เธอกำลังช่างน้ำหนักกับอะไร ความสาวบริสุทธิ์ของตัวเองกับชีวิตคนในครอบครัวอย่างนั้นหรือ
ขวัญรักหลับตาเลียริมฝีปากตนที่แห้งผาก เธอตัดสินใจได้แล้วว่าตาชั่งควรเอียงไปทางไหน หนึ่งชีวิตแลกกับสามชีวิต เพื่อให้คนในครอบครัวกินอิ่ม มีเงินรักษาตัว มีบ้านคุ้มกะลาหัว แค่แลกกับให้ผู้ชายสักคนมาสร้างรอยราคี ...ราคาแค่นี้คุ้มจะตาย
เดียร์มาพบขวัญรักด้วยชุดเก๋ กางเกงยีนเข้ารูปและสายเดี่ยว ผมยาวสยาย สะพายกระเป๋าใบแค่คืบคนละใบกับที่เจอครั้งก่อน
“กินอาหารญี่ปุ่นกัน เราเลี้ยง”
เพื่อนแสดงความใจใหญ่ หลังจากนั่งโต๊ะกันเรียบร้อยแล้วก็เริ่มร่าย
“เจ้านายฉันคือคุณกฤต เขามีเพื่อนหนุ่ม ๆ เยอะ รู้จักคนก็มาก วันนี้จะพากวางไปให้เขาดูตัว”
คนพูดมองใบหน้าเนียนของเธอแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์
“ผู้หญิงใส ๆ แบ๊ว ๆ อย่างกวางนี่มีคนสนใจเยอะแน่”
“แต่ฉันทำไม่เป็นนะ”
“อะไร”
“เซ็กซ์...แบบเอาใจผู้ชายน่ะ”
เธอทั้งอายปนรู้สึกว่าตนเองโง่นัก เดียร์ปิดปากหัวเราะใส่จริต
“ไม่ต้องห่วง ถึงเวลามันก็เป็นไปเอง เซ็กซ์เป็นธรรมชาติของมนุษย์อยู่แล้ว”
พนักงานเอาผ้าเย็นกับชามาเสิร์ฟ พร้อมวางเมนูให้ เดียร์สั่งไปหลายอย่าง เป็นสลัดและเนื้อสัตว์ เพื่อนไม่กินแป้งเลยเพราะรักษาหุ่น
“กวางอยากได้เงินเท่าไรล่ะ ค่าเปิดบริสุทธิ์”
ฟังแล้วตะขิดตะขวงในใจ แต่เป็นความจริงที่ต้องพูดไป
“เราดูค่าผ่าตัดหัวใจแม่มาแล้ว ประมาณสี่แสน อยากได้เงินอีกหน่อยไว้ใช้จ่ายในครอบครัวกับส่งน้องเรียน”
“เบ็ดเสร็จต้องการเท่าไร”
เดียร์เดาะลิ้น เมื่อนึกถึงค่าแนะนำซึ่งเป็นส่วนแบ่งที่เธอจะได้รับ
“เจ็ดแสน”
เพื่อนโคลงศีรษะ
“งั้นต้องไปอยู่กับแขกยาวหน่อยนะ คงเป็นปี”
“นานขนาดนั้นเชียว”
ขวัญรักเอามือเกาะโต๊ะชะโงกหน้าใกล้เพื่อน
“ค่าตัวเธอตั้งเกือบล้านนะกวาง จะให้ซั่มกันครั้งเดียวแล้วชิ่งเหรอ”
“ฉันกลับมาเยี่ยมบ้านบ้างได้ไหม”
เธอต่อรอง
“นั่นเป็นเรื่องที่เธอต้องคุยกับแขกเอาเอง เราขอส่วนแบ่งห้าหมื่นนะ”
หญิงสาวกลืนน้ำลายลงคอ คิดอยู่แล้วว่าไม่มีใครช่วยเหลือคนอื่นฟรี ๆ
“คุณกฤตเชื่อใจได้ เขาอยู่ในวงการนี้มานาน”
“เขาเป็นพ่อเล้าเหรอ”
ขวัญรักนึกถึงผู้ชายมาดเสี่ยใส่ทองเต็มตัว เต็มไปด้วยสาว ๆ นั่งแวดล้อม
“เขาเป็นเจ้าของXXX รู้จักไหม”
เพื่อนหัวเราะในความไม่ทันข่าวสารเมื่อเห็นเธอส่ายศีรษะ
“ทำใจสบาย ๆ กวางอยู่นิ่ง ๆ ยิ้มเข้าไว้ ปล่อยเราจัดการเอง”
“เดียร์...เรากลัว”
หญิงสาวจากอีกฟากของโต๊ะคิ้วตก ใบหน้าซีดลง
“เราตัดสินใจถูกใช่ไหม”
แม้ตัดสินใจแล้วเมื่อคืน แต่ความลังเลก็ยังติดค้างอยู่ ไม่ยอมไปไหน
“ความจนมันน่ากลัวยิ่งกว่าอะไรทั้งหมดนะกวาง เธออยากให้ที่บ้านลำบากเหรอ”
หน้าแม่ น้อง และยายลอยมา ทำให้ความลังเลค่อยอ่อนฤทธิ์ลง
“ถ้าเธอทำตัวดี ๆ ให้แขกติดใจ จะได้มากกว่านั้นอีก ทีนี้ที่บ้านก็จะสบาย คิดดูสิขายตัวให้ผู้ชายคนเดียวรวยไปทั้งชาติ”
ขวัญรักเม้มริมฝีปาก อธิษฐานกับสิ่งศักดิ์สิทธิ์อีกครั้ง ขอให้นี่เป็นเพียงการขายตัวครั้งแรก และครั้งเดียวของเธอเถิด
เดียร์สั่งอาหารญี่ปุ่นจัดจานมาอย่างสวยงาม มีทั้งปลาทั้งหอย และเนื้อวัวที่เพื่อนเล่าจ้อย ว่าเป็นของดี
“เธอต้องอ้อนไว้เยอะ ๆ นะกวาง ลูกค้าจะได้พามากินแพง ๆ อย่างนี้”
เพื่อนคีบซาซึมิแซลมอนจิ้มโชยุวาซาบิ แล้วเอาเข้าปาก
“ของอย่างนี้เรากินไม่เป็นหรอก”
ขวัญรักเลือกคีบไข่ม้วนฟูนุ่มมากิน
“เธอต้องลองนะกวาง การกินอาหารมันก็เหมือนกับงานที่เธอจะทำนี่แหละ อย่าดื้อ ตามใจลูกค้า ทิ้งความเป็นตัวเองไปเสีย ของพวกนั้นไม่ได้ทำให้ท้องอิ่ม มันต้องเงินเท่านั้น”
เพื่อนหัวเราะเห็นฟันเรียงกันสวย
“เราไม่ได้หมายถึงอย่างนั้น เพียงแต่เราชอบกินของสุก ๆ เท่านั้นเอง”
เธออธิบายเสียงอ่อย เดียร์ไม่พูดอะไรต่อ หันหน้าไปจัดการกับอาหารดี ๆ บนโต๊ะ เนื้อชิ้นบางนั้นก็ย่างบนเตาแล้วคีบให้ขวัญรัก เจ้าตัวอธิบายว่าเป็นเนื้อญี่ปุ่น ระดับอะไรสักอย่างที่ฟังแล้วงง ๆ
ขวัญรักรับมาเคี้ยว คิดว่ารสดีเหมือนกัน นุ่ม ละลายในปาก ไม่มีกลิ่นคาวเนื้อวัวเหมือนที่เคยกินมา
มื้ออาหารตบท้ายด้วยของหวานเป็นไอศกรีมชาเขียว เดียร์ให้เธอไปรอข้างนอกได้เลยเพราะมีสายเข้า พร้อมกับเจ้าตัวกำลังจะจ่ายเงิน
ขวัญรักจึงขอตัวไปห้องน้ำ ในนั้นเธอมองเงาตัวเองในกระจก ขวัญรักไม่ใช่คนขี้ริ้วขี้เหร่ พิสูจน์จากการที่มีคนมาจีบอยู่บ้าง แต่เธอก็ไม่สวยผุดผาดสะดุดตาคนอย่างเดียร์ ใครกันหนอที่จะจ่ายเงินซื้อเธอ ทุ่มเงินเกือบล้านเพื่อเปิดบริสุทธิ์
ถ้าเป็นตาแก่ตัณหากลับล่ะ
เธอยกมือขึ้นลูบแขนที่กำลังสั่นสะท้านของตัวเอง หญิงสาวปลอบใจตัวเองว่าคงไม่โชคร้ายขนาดนั้นหรอก ผู้ชายประเภทนั้นมักชอบสาวอกโต เซ็กซี่ ซึ่งเธอคิดว่าตัวเองอาจไม่มีคุณสมบัติเลย
หรือว่าเขาอาจจะเป็นพวกซาดิสซ์
ขวัญรักรีบส่ายศีรษะไล่ความคิดฟุ้งซ่านที่เต็มไปด้วยด้านร้ายของตนออกไป
เธอขายตัวครั้งนี้เพราะมีเหตุจำเป็น สวรรค์คงไม่ใจร้ายประทานคนแย่ ๆ มาให้หรอก หากเขาจะแก่ก็ขอให้อย่ามาก ถ้าจะซาดิสซ์จริง ๆ ก็ภาวนาอย่าทำเธอเจ็บหนัก
ขวัญรักยกมือพนมขึ้นเหนือหัวต่อหน้ากระจก จนสาวอีกคนที่ยืนข้าง ๆ กันผงะ ด้วยคิดว่าเธอผิดปรกติ ขวัญรักยิ้มเจื่อนให้
ออกจากห้องน้ำได้ไม่กี่ก้าว ก็รู้สึกมาอะไรกลิ้งมาโดนเท้า ขวัญรักก้มลงมองพร้อมกับร่างหนึ่งที่คุกเข่าตรงหน้าเธอ
“เจอแล้วโว้ย! กลิ้งซะเร็วเลย”
เสียงห้าวดัง แล้วร่างนั้นก็ยืน ชั่ววินาทีที่ได้สบตา ขวัญรักรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าอ่อน ๆ วิ่งผ่าน ผู้ชายคนนี้ตัวสูง ผมหยักศกดำระลำคอ คิ้วเข้มไม่เป็นระเบียบนัก ดวงตาคมดำสนิท โหนกแก้มสูง จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากหนายิ้มให้กับเจ้าอะไรกลม ๆ เล็ก ๆ ในมือ
“โธ่ลูกพี่! ไปมุดกระโปรงผู้หญิงเสียแล้ว”
หนุ่มหุ่นเตี้ยกว่าอีกสองคนเดินออกมาจากทางห้องน้ำชาย คิ้วเข้มขมวด ตาจ้องมายังเธอ ขวัญรักรู้สึกร้อนที่แก้ม สายตาเขาเหมือนเปลวไฟ ไล่ลามเลียผิวเธอ
“อ่ะ...งั้นเหรอ ผมขอโทษ บังเอิญยาหม่องของลูกน้องมันหลุดมือ”
“ไม่เป็นไรค่ะ มันแค่กลิ้งมาโดน คุณก็ไม่ได้มุดกระโปรงฉันหรอกค่ะ”
เธอก้มหน้า หลบสายตาคู่นั้นเสีย แต่ก็ต้องปะทะกับอกล่ำ ๆ คุณพระคุณเจ้า ตั้งแต่เกิดมา...ขวัญรักเพิ่งจะได้อยู่ใกล้ผู้ชายที่ดูดีขนาดนี้
“ขอโทษที่ลูกพี่พวกผมทำให้ตกใจนะครับ แกหน้าดุ แต่ใจดี”
ลูกน้องรีบขายลูกพี่ในทันใด เมื่อเห็นว่าสาวคนนี้หน้าตาเข้าที
“พูดมากไปแล้วมึง”
เทวัญขึงตาใส่ลูกน้อง รู้กันว่าแค่ขู่ ไม่ได้ตั้งใจจะเอาจริง
“ฉันไม่เป็นไรหรอกค่ะ”
สาวที่ยืนอยู่ห่างกันแค่คืบตอบเสียงอ่อน แล้วเดินออกไปตามทางเดินสู่บริเวณห้างสรรพสินค้า เธอหน้าตาดี แต่เทวัญคิดว่าออกจะดูเด็กไปเสียหน่อย ตากลมส่งแววตื่น ๆ เหมือนแม่กวางน้อยยามอยู่ต่อหน้าเสือใหญ่
“ร้านคุณกฤตจะมีแบบนี้ไหมหนอ ท่าทางใสสะอาดขนาดนี้”
ลูกน้องก็มองตามเธอตาปรอย
“ผู้หญิงทำอาชีพแบบนี้จะเหลือความใสได้ยังไง แค่ไม่ติดโรคมาด้วยก็บุญแล้ว”
หนุ่มผมเกรียนทำเสียงเฮอะในลำคอ
“มึงมองคนในแง่ร้ายจังว่ะ”
หนุ่มไว้หางเต่าบ่นเพื่อน
“มองผู้หญิงร้ายไว้นั่นแหละดี จะได้ไม่โดนหลอกแดก จริงไหมลูกพี่”
เทวัญไม่พูดอะไร เดินตามทางที่เธอคนนั้นไป ปรากฏว่าขวัญรักไม่อยู่ที่นั่นเสียแล้ว
ชายหนุ่มยกมือขึ้นเกาคอ เขาเป็นบ้าอะไรอีกล่ะ กำลังจะไปหาความสุข ดื่มเหล้าเคล้านารี แล้วไหงมาสนอกสนใจเอาผู้หญิงที่เพิ่งเจอ ท่าทางเธอไม่สนใจจะสานไมตรีกับเขาสักนิด
เทวัญด่าตัวเองว่าขาดของมานาน เห็นผู้หญิงเข้าหน่อยก็คิดฟุ้งซ่าน ติดใจง่าย ๆ
สงสัยว่าคืนนี้ต้องจัดหนักจัดเต็มกับเด็กที่เพื่อนหาให้เสียหน่อยแล้ว
เทวัญขับกระบะของตนไปจอดที่ลานจอดรถแขก เด็กรับรถถึงกับขมวดคิ้ว เพราะไม่ค่อยเห็นลูกค้าขับรถประเภทนี้มาเข้าร้านนัก
“นี่คุณเฟย เพื่อนคุณกฤต ดูแลรถเขาให้ดี ๆ นะมึง”
ผู้จัดการร้านถึงกับมารับพวกเขาที่รถ แล้วกระซิบบอกเด็กรับรถ
“คุณกฤตบอกให้รออยู่ห้องสีเขียวก่อนครับ ตอนนี้กำลังทำธุระ”
“ไหนว่าร้านไม่ค่อยมีลูกค้าไง มันมีธุระอะไรอีก”
ผู้จัดการยิ้มเจ้าเล่ห์
“วันนี้มีเด็กใหม่มาให้ดูตัวครับ คนพามาบอกว่าสดซิง ไม่เคยผ่านมือผู้ชาย”
“กฤตมันจะลองของใหม่ซิงงั้นสิ”
เทวัญหัวเราะฮึในลำคอ
“โธ่! อย่าพูดอย่างนั้นสิครับคุณเฟย คุณกฤตไม่เคยยุ่งกับลูกน้องนะครับ ของซื้อของขายทั้งนั้น เดี๋ยวราคาตกหมด ซิง ๆ ใหม่ ๆ แบบนี้ไม่ได้มีมาให้เห็นบ่อย ๆ”
