“อื้อหืออออ ... ห๊อมมมม หอมมมม พี่รินทร์ทำอะไรกินมั่งเนี่ย กลิ่นหอมไปถึงหน้าบ้านเลย” ปริณทำจมูกฟุดฟิด หลับตาพริ้ม หยอกเย้าพี่สาวคนสวย
“เมนูวันนี้ มีปลาทับทิมสามรสของโปรดคุณพ่อ ยำสามกรอบของโปรดคุณแม่ ผัดกะเพราไข่เยี่ยวม้าของโปรดพี่ แล้วก็ต้มขาไก่ซุปเปอร์ของโปรดแกไง เห็นบ่นนักบ่นหนาว่าอยากกินตีนนนนนน ฮ่าๆๆๆ “ ร่างสวยเอ่ยตอบน้องชายอย่างอารมณ์ดี เสียงหัวเราะของสองพี่น้องดังออกไปถึงหน้าบ้าน จนนางวิมาลาต้องเดินเข้ามาดู
“สองพี่น้องนี่เล่นอะไรกัน เสียงดังไปถึงข้างนอกเลยลูก” นางวิมาลายิ้มให้กับลูกทั้งสองคนของเธอ
“อาหารเสร็จหมดแล้วค่ะแม่ เดี๋ยวปริณช่วยพี่ตั้งโต๊ะได้เลยนะ แล้วพ่อล่ะคะกลับมาหรือยัง มาลารินทร์เอ่ยถามมารดาถึงนายบุรินทร์ บิดาของเธอ
“ยังเลยลูก นี่ก็จะสองทุ่มแล้วนะ ทำไมยังไม่ถึงบ้านก็ไม่รู้ แม่โทรหาก็ไม่ติด ไม่รู้โทรศัพท์แบตหมดหรือเปล่า” นางวิมาลาตอบกลับบุตรสาว แววตาฉายแววกังวล ปกติสามีไม่เคยกลับผิดเวลาเกิน 1 ชม. เพราะถ้ามีธุระสำคัญอะไรจะต้องโทรมาบอกนางก่อนทุกครั้ง แต่นี่เกินเวลาไปจะ 2 ชม.แล้ว มิหนำซ้ำยังติดต่อสามีไม่ได้อีก
“รถอาจจะติดก็ได้ค่ะแม่ รินทร์ว่าอีกสักพักพ่อก็คงจะถึงแหละค่ะ” ร่างบาง บอกกับแม่ของเธอ พร้อมกับประคองนางวิมาลาออกมานั่งรับลมรอที่สนามหญ้าหน้าบ้าน
21.30 น.
“ฮึก... ฮือออ รินทร์ สามทุ่มครึ่งแล้ว ทำไม่พ่อยังไม่กลับมา ฮืออ ...ฮึก แม่ใจคอไม่ดีเลยลูก” เสียงสะอื้นสั่นเทาของนางวิมาลาเอ่ยกับบุตรสาว ร่างบางรีบเดินมานั่งใกล้ ๆมารดา แล้วกอดประคองนางวิมาลาไว้ พลางลูบหลังลูบไหล่เบาๆ อย่างปลอบโยน ทั้งที่ใจตัวเองก็ร้อนรุ่มไม่ต่างกัน แต่ก็ยังพยายามฝืนพูดให้น้ำเสียงปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้
“แม่ใจเย็น ๆ นะคะ เดี๋ยวพ่อก็กลับมา ไม่มีอะไรหรอกค่ะแม่อย่ากังวลใจไปเลยนะคะ เธอพูดปลอบมารดาทั้งๆ ที่เรียวปากของเธอเองก็สั่นระริกอย่างควบคุมไม่ได้ ยอมรับว่าตัวเองก็ใจเสียไม่แพ้กัน
“กริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงง ” เสียงโทรศัพท์สมาร์ทโฟนของมาลารินทร์ดังขึ้น ร่างสวยจึงคลายอ้อมกอดจากนางวิมาลา แล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปรับโทรศัพท์ที่เธอชาร์ตแบตไว้ในบ้าน พลันสายตามองไปที่หน้าจอสมาร์ทโฟนปรากฎชื่อ นายบุรินทร์ บิดาของเธอ เรียวปากบางยิ้มกว้างอย่างดีใจ รีบรับสายทันที
“คุณพ่ออยู่ไหนคะเนี่ย ดึกแล้วทำไมยังไม่ถึงบ้านคะ หนูเป็นห่วงแทบแย่” ปากบางระล่ำละลักรีบพูดออกไปโดยที่ยังไม่ได้ฟังเสียงปลายสายเลยสักคำ
“เอ่อ...ขอโทษนะคะ ดิฉันเป็นพยาบาลจากรพ.XXX ค่ะ ตอนนี้คุณบุรินทร์ประสบอุบัติเหตุอาการสาหัส อยู่ที่รพ.XXX นะคะทางเราพบโทรศัพท์คนไข้แบตหมดอยู่ จึงนำมาชาร์ตแล้วลองเปิดหาเบอร์โทรญาติดู พบเบอร์ของคุณเลยรีบโทรมาแจ้งให้ทราบค่ะ … คุณ .... คุณคะ....คุณได้ยินไหมคะ ....ยังฟังอยู่ไหมคะคุณ?”
มาลารินทร์ถือโทรศัพท์ค้างอยู่ ปากกระจับสีชมพูอ่อนอ้าค้าง น้ำตาคลอสองหน่วยตาแล้วไหลบ่าลงมาประดุจเขื่อนแตก แต่ไร้ซึ่งเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมาจากปากสวยของเธอ ... ใช่...เธอกำลังซ็อคกับสิ่งที่ได้ยิน เสียงพยาบาลปลายสายยังคงเรียกเธออยู่ ลำคอเธอตีบตัน หน้าร้อนวูบวาบเหมือนจะเป็นลม
“พี่รินทร์ พี่เป็นอะไร ร้องไห้ทำไม” ปริณเขย่าตัวเธอแรง ๆ จนเธอได้สติ ตากลมดำขลับและแพขนตางอนดกหนาที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำตาหันมามองน้องชายแล้วร่ำไห้
“ปริณ ...ฮึกกกก ฮืออออ รพ.XXX โทรมาบอกว่าพ่อประสบอุบัติเหตุอาการสาหัสอยู่ที่รพ.เราต้องรีบไป ไปหาพ่อกัน ฮือๆๆๆ” ร่างบางสะอื้นตัวโยน ในขณะที่นางวิมาลาได้ยินทั้งหมดที่บุตรสาวคุยกับน้องชาย นางยืนตกตะลึงอยู่หน้าประตูกลางบ้าน แล้วค่อย ๆ เซล้มลงร้องไห้สะอึกสะอื้น ปริณรีบผละจากร่างบางของพี่สาว แล้วเข้าประคองแม่ มาลารินทร์ได้สติ รีบวิ่งเข้าไปดูมารดาทันที ปริณสั่งให้พี่สาวดูแลแม่ไว้ ส่วนตนรีบวิ่งไปขับรถออกมา แล้วพาทุกคนขับรถไปรพ.XXX ทันที
@ รพ.XXX หน้าห้อง ICU
“รินทร์ พ่อเป็นยังงัยบ้าง ปริณโทรมาบอกฉันก็รีบตามมาเลย” สายป่านวิ่งมาหาทุกคนที่อยู่หน้าห้อง ICU ร่างบางผวาเข้าหาเพื่อนที่เพิ่งมาถึง กอดซบหน้าลงกับอกเพื่อนสาว ร้องไห้สะอื้นตัวโยน น้ำตาเปียกชุ่มเสื้อของสายป่าน
แกร๊ก ... แอ๊ดดดด... เสียงประตูห้อง ICU เปิดออกมา คุณหมอพร้อมกับพยาบาลสาวสองคนเดินออกมาจากห้อง
ทุกคนรีบเดินเข้ามาหาหมอพร้อมกัน
“คุณหมอคะ คุณพ่อของรินทร์เป็นอย่างไรบ้างคะ” มาลารินทร์เอ่ยถามคุณหมอเสียงสั่นระริก
“คุณบุรินทร์อาการสาหัสมากครับ หมอได้พยายามจนถึงที่สุดแล้ว แต่ร่างกายของคนไข้บอบช้ำเป็นอย่างมาก หมอขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับที่ไม่สามารถช่วยชีวิตของคุณบุรินทร์ไว้ได้ หมอทำเต็มที่แล้วจริง ๆ ครับ” เสียงกล่าวอย่างสุภาพจากหมอหนุ่มใหญ่วัยกลางคนกล่าวขึ้นพร้อมกับค้อมศีรษะลงเล็กน้อยอย่างสุภาพ และเดินจากไป
“ฮึกกก ฮืออออ โฮๆๆๆ ” เสียงร้องไห้ของทุกคนดังระงมอยู่หน้าห้อง ICU ร่างบางของมาลารินทร์สะอื้นสั่นสะท้าน ปากกระจับสีชมพูอ่อนสั่นไหวระริก หัวใจแตกสลาย เมื่อสูญเสียบิดา ผู้เปรียบเสมือนเสาหลักของครอบครัว เธอพยายามกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ในอก ด้วยไม่อยากให้นางวิมาลา มารดาของตนต้องรู้สึกทุกข์หนักไปกว่านี้ เธอต้องเข้มแข็ง เพื่อเป็นหลักให้แม่และน้องชายแทนบิดาผู้จากไป
ดวงตากลมคู่สวยพร้อมแพขนตาหนาหลับตาลง น้ำตารินไหลเป็นสาย ตกระทบหน้าอกจนเปียกปอน ระรึกถึงนายบุรินทร์บิดาผู้จากไป พร้อมกับอธิษฐานจิตในใจ
“สู่สุคตินะคะพ่อ อย่าได้ห่วงอะไรเลย รินทร์จะดูแลแม่และปริณต่อจากพ่อเอง รินทร์สัญญาว่าจะดูแลทุกคนเป็นอย่างดี ด้วยชีวิตของ รินทร์ค่ะ”
Write Talk: ตอนนี้เศร้ามาก สงสารน้องรินทร์จังเลยค่ะ รี้ดล่ะคะ สงสารน้องกันบ้างไหม ..
ชอบกันไหม อ่่านแล้วรู้สึกอย่างไรกันบ้าง เม้นท์ให้กำลังใจกันบ้างนะคะ
@ มหาวิทยาลัย BB ตึกบริหารฯ
“รินทร์ !!! รินทร์ !! แกฟังฉันอยู่หรือเปล่า ฉันเรียกแกนานแล้วนะ เหม่ออะไรนักหนา ไหวไหมเนี่ยแก” สายป่านเขย่าแขนเรียวของเพื่อนสาวเบาๆ ทำให้ร่างสวยถึงกับสะดุ้ง หลุดจากภวังค์
“ห๊ะ..อะ อะไรแก อยู่ใกล้แค่นี้ทำไมต้องตะโกนด้วยล่ะ ตกใจหมดเลย”ร่างบางทำหน้ายู่ใส่เพื่อน ปากกระจับสีชมพูอ่อนคว่ำลง แสดงอาการงอนน้อยๆ อย่างน่ารัก จนเพื่อนสาวของเธออดขำระคนเอ็นดูไม่ได้
“ฉันเห็นแกเหม่อแบบนี้บ่อยๆ แกมีปัญหาอะไรหรือเปล่า ปรึกษากันได้นะ ฉันยินดีช่วย เราเพื่อนกันนะรินทร์” สายป่านเอ่ยเสียงหวานคล้ายจะปลอบประโลมร่างบางอยู่กรายๆ ดวงตาคมมองหน้าเรียวสวยของเพื่อนด้วยแววตาที่เป็นห่วงอย่างมาก
ตั้งแต่พ่อของมาลารินทร์จากไป นางวิมาลาที่ไม่ค่อยแข็งแรงอยู่แล้ว กลับยิ่งป่วยหนักขึ้น ต้องเข้าออกโรงพยาบาลและพบหมอเดือนละสองครั้งเพื่อรักษาและทานยาอย่างต่อเนื่อง เพราะจากร่างกายของนางอ่อนแอลงมาก ทำอะไรก็เหนื่อย หายใจไม่เต็มอิ่ม คลื่นไส้เวียนหัวอยู่บ่อยครั้ง ส่วนหนึ่งอาจจะเป็นเพราะนางยังทำใจไม่ได้กับการจากไปอย่างกะทันหันของสามีคู่ทุกข์คู่ยาก
“ตั้งแต่พ่อเสียไป แม่ก็ตรอมใจ ข้าวปลาก็ไม่อยากจะกิน เจ็บป่วยออดๆ แอดๆ ฉันกับปริณต้องคอยดูกันตลอด ละสายตาไม่ได้เลย” ร่างบางเอ่ยเสียงหวานปนเศร้า
“สายป่าน...เอ่อ.. ฉัน..ฉันว่า ฉันคงต้องดร็อปเรียนไว้ก่อน แล้วหางานทำแล้วแหละแก ” ปากกระจับจิ้มลิ้มเม้มเป็นเส้นตรง น้ำตารื้นคลอสองหน่วยตากลมโตของเธอ
“อ้าว !!! ทำไมล่ะรินทร์ แกมีปัญหาอะไร ฉันพอจะช่วยแกได้ไหม” สายป่านเอ่ยถามเพื่อนเสียงดังด้วยความตกใจ เพราะไม่เคยคาดคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน
“ป่าน...ตอนพ่อเสีย ถึงฉันจะได้เงินมาก้อนหนึ่งรวมกับเงินเก็บที่ครอบครัวเรามีก็พอจะอยู่ได้ระยะหนึ่ง แต่มันก็เริ่มจะร่อยหรอลงมากแล้ว เพราะต้องใช้กินอยู่ ใช้รักษาแม่ เพราะแม่ต้องไปหาหมอ รับยาทุกเดือน เดือนละ 2 ครั้ง ไหนปริณจะต้องเรียนหนังสืออีก ปีหน้าเขาก็จะต้องเข้ามหาลัย ถ้าฉันไม่ออกมาหางานทำ แล้วทุกคนจะอยู่กันยังงัย”
เสียงหวานปนเศร้าเอ่ยปรับทุกข์กับเพื่อนสนิท ชีวิตเธอ นอกจากพ่อกับแม่ และปริณผู้เป็นน้องชาย ก็มีแต่สายป่านเท่านั้น ที่เป็นเพื่อนที่รักและหวังดีกับเธออย่างจริงใจเสมอมา สำหรับมาลารินทร์ สายป่านไม่ใช่แค่เพื่อน แต่เธอคือคนในครอบครัวคนหนึ่ง
“แล้วแกจะไปทำงานอะไรอ่ะรินทร์ เรายังเรียนมหาลัยไม่จบเลย ดูๆแล้วแกคงต้องใช้เงินต่อเดือนเยอะเหมือนกันนะ ไหนจะต้องรักษาแม่อีก จะหางานอะไรที่จะได้เงินเดือนมากพอ มันจะมีเหรอวะแก” สายป่านขมวดคิ้วเป็นปมอย่างครุ่นคิด นึกหาทางช่วยเหลือเพื่อน
“เห้อออออ ... ” มาลารินทร์ถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยล้า เพราะสิ่งที่เพื่อนสาวพูดออกมาคือสิ่งเดียวกันกับที่เธอเองก็คิดมาตลอดเหมือนกัน แต่ก็ยังคิดไม่ตกอยู่ดี
“เฮ้ยยย...!! ฉันนึกออกแล้ว สวย ๆ แบบแกไปเป็นพริตตี้มั้ยล่ะ รับรองได้เงินดีแน่ๆ แกสวยกว่าฉันตั้งเยอะนะรินทร์ ถ้าแกสนใจฉันจะพาไปแนะนำตัวกับพี่ปุ๊กกี้ ให้เขาช่วยหางานให้ ” สายป่านยิ้มกว้างอย่างมีความหวัง
“เอ่อ..ตะ แต่... มันจะดีเหรอแก ฉันไม่เคยทำงานแบบนี้เลยสักครั้ง แล้วฉันจะทำได้เหรอ ถ้าเจอคนเยอะๆ จะทำยังงัยอ่ะ ตื่นเต้นแย่เลย แล้วฉันจะโดนลวนลามมั้ยอ่ะแก ทำงานอื่นไม่ได้เหรอ.. คือ เอ่อ..ฉันไม่กล้าอ่ะ ” หน้าเรียวสวยก้มหน้างุดอย่างประหม่า ปากกระจับสีชมพูอ่อนขบเม้มเข้าหากัน
“แกทำได้แน่นอน เชื่อมือฉันสิ ฉันจะเป็นคนเทรนให้แกเอง ขอให้แกมั่นใจในตัวเองก็พอ ฉันจะอัพโหลดโปรแกรม พริตตี้เงินล้านใส่สมองแกให้ครบถ้วนกระบวนการภายในสามวันเจ็ดวันเลยทีเดียวเชียว” สายป่านกล่าว แววตาเปล่งประกายด้วยความมาดมั่น
@บ้านพี่ปุ๊กกี้
“สวัสดีค่ะพี่ปุ๊กกี้ สายป่านพามาลารินทร์มาหา ตามที่คุยกันไว้แล้วค่ะ” เพื่อนสาวในตาคมกล่าวกับพี่ปุ๊กกี้ สาวสองแสนสวย มาลารินทร์ยกมือสวัสดีพี่ปุ๊กกี้อย่างนอบน้อม
“สวัสดีค่ะลู้กกกก ..โอ้ววว สวยมาก สูงโปร่ง ผิวเนียนละเอียด ขาวใสออร่าอย่างกับกินหลอดนีออนเป็นอาหาร หน้ารูปไข่ คิ้วโก่ง ปากกระจับจิ้มลิ้ม ตากลม ผมหยักศก อกเอวสะโพก เป๊ะปังอลังเว่อร์เริศที่สุดนี่ ขนาดยังไม่ได้แต่งองค์ทรงเครื่องอะไรเลยนะเนี่ย” สาวสองคนสวยร่ายยาว พร้อมกับดีดนิ้วดังเป๊าะ แสดงอาการถูกอกถูกใจในความงามของร่างบางเป็นอย่างมาก
“สวยเพอร์เฟคขนาดนี้ ถ้ารับงานเอ็นฯ ล่ะก็นะ พี่เลือกแบบดีๆ VIP ; VVIP ให้น้องได้เลย สบายๆ เดือนนึงรับเงินเหนาะๆ หลักแสนแน่นอน แต่ทำไมถึงเลือกทำพริตตี้ล่ะคะ เสียดายของแย่เลย” ปุ๊กกี้แสดงสีหน้าเสียดายแบบปิดไม่มิด ตั้งแต่เธอดูแลงานให้เด็ก ๆ มานาน ยังไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหน สวยครบจบกระบวนการอย่างมาลารินทร์มาก่อนเลย
“รินทร์ยังไม่เคยทำงานสายนี้มาก่อนเลยค่ะพี่ปุ๊กกี้ เจ้าตัวเขาอยากลองทำพริตตี้น่ะค่ะ ยังงัยป่านขอให้พี่ช่วยดูงานดี ๆ ให้รินทร์หน่อยนะคะ เอ็นดูเพื่อนหนูหน่อยนะคะพี่ปุ๊กกี้คนงาม” สาวน้อยในตาคม เอ่ยหยอกเย้าพร้อมสวมกอดสาวสองใจดี พร้อมกับฝากฝังเพื่อนรักกับพี่ปุ๊กกี้อย่างเสร็จสรรพ
“ได้เลยค่ะคุณน้อง รับรองไม่ต้องเป็นห่วง” สาวสองแสนสวยกอดตอบสายป่าน และยกยิ้มอย่างคนใจดี
กว่ามาลารินทร์จะกลับมาถึงบ้านก็ค่ำแล้ว ปริณรายงานว่า เขาได้ดูแลนางวิมาลาอย่างดี อาบน้ำ ให้ทานข้าว ทานยา และพาขึ้นห้องนอน จนผู้เป็นมารดาหลับไปเป็นที่เรียบร้อย .เธอจึงขึ้นห้องอาบน้ำอาบท่า สวมชุดนอนลายลูกกวาดสีหวาน มายืนรับลมอยู่ที่ชานระเบียงหน้าห้องนอน
ใบหน้าเรียวใสแหงนขึ้นบนฟ้า ดวงตากลมโตสีดำขลับจ้องมองดวงดาวพราวระยิบ ปากกระจับสีชมพูอ่อนขยับเอื้อนเอ่ยออกมาเบา ๆ
“พ่อคะ..พ่ออยู่บนนั้นใช่ไหมคะ พ่อได้ยินรินทร์ไหม? ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ รินทร์จะดูแลแม่กับน้องแทนพ่อเอง รินทร์จะเป็นเสาหลักของครอบครัวแทนพ่อเองค่ะ”
Write Talk: อุ้ย..น้องจะไปเป็นพริตตี้แล้วอะตะเอ๊ง พระเอกใกล้จะเจอกับนางเองละนะ บอกใบ้ให้ว่าสนุกแน่นวล อย่าลืมติดตามกันนะคะ
