“พ่อจ๋า...กลับบ้านเราเถอะ” พรพรรณหันใบหน้าที่นองไปด้วยน้ำตามองบิดา เธออับอายนางทองเป็นที่สุด ไม่อยากที่จะอยู่ในสภาพแบบนี้
“หยุดร้องไห้ได้แล้วนังหนู วันนี้พ่อจะทำให้สิงโตมารับผิดชอบในสิ่งที่เขาทำไว้กับลูกให้ได้” กำนันปั่นหันไปมองลูกสาว ชายชรายกมือขึ้นลูบเส้นผมนุ่มสลวยของลูกสาวคนเดียว เลี้ยงมาตั้งแต่อ้อนแต่ออดไม่เคยตบตี เขาไม่เคยเห็นลูกสาวคนเดียวเสียใจ และร้องไห้เสียน้ำตามากมายขนาดนี้
“ทำไมผมต้องรับผิดชอบครับ” สิงโตเดินโซเซเข้ามาในห้องเปล่งเสียงอันดังพอที่จะให้คนทั้งสามได้ยิน สายตาเข้มแฝงไปด้วยความเกลียดชัง จ้องมองสองพ่อลูกที่พากันมานั่งขู่เข็ญมารดาของเขาอย่างไร้เหตุผลที่สุด
“พี่โต!!...” / “พ่อโต!!...” / “โตลูกแม่!!” เสียงตกใจของคนทั้งสามดังขึ้นพร้อมกัน สายตาของกำนันปั่น พรพรรณ และนางทองหันไปมองหน้าของสิงโต ที่ยืนอยู่กลางห้อง ชายหนุ่มยืนแทบจะไม่ติดพื้น ร่างของคนตัวหนาเซไปเซมา
“พ่อโตพูดแบบนี้ไม่ได้นะ อย่าปัดความรับผิดชอบสิ” กำนันปั่นเปล่งเสียงเข้มออกไป ทั้งที่ยังนั่งกอดลูกสาวอยู่
“ฮืออ...พ่อจ๋า พรอยากกลับบ้าน” พรพรรณหันใบหน้าที่มีคราบน้ำตามองบิดา
หญิงสาวเปรยเสียงอันสั่นเครือกระซิบบอก เธอไม่กล้าที่จะหันไปมองสิงโตเลย ไม่อยากเจ็บยามเขาเอ่ยปัดความรับผิดชอบ
“ท้องกับใครมาก็ไม่รู้ จะมาให้ผมรับผิดชอบ” สิงโตเอ่ยเสียงเข้มออกไป ใบหน้าเข้มรวมทั้งแววตาแดงก่ำโกรธแค้นสองพ่อลูกนี่ที่สุด งานแต่งของเขาที่พังไม่เป็นท่าก็เพราะสองคนนี้
“พ่อสิงโตหมายความว่าไง?” กำนันปั่นเค้นเสียงถามสิงโตที่เอาแต่ยืนเซซ้ายเซขวา แล้วหันมองลูกสาวที่เอาแต่ก้มหน้าร้องไห้ มันยิ่งสร้างความโกรธเคืองโมโหมากขึ้น ไอ้เด็กเมื่อวานซืนบังอาจมาเอ่ยว่าจาจะไม่ยอมรับผิดชอบในสิ่งที่มันทำเลวไว้
“ทำไมลุงกำนันไม่ถามลูกสาวของลุงกำนันล่ะครับ ไปนอนกับใครมามั่ง แล้วจะมาให้ผมรับผิดชอบ” สิงโตเปล่งเสียงออกไปโดยไม่คิดถึงจิตใจของหญิงสาว
พรพรรณเงยหน้าอันเจ็บปวด ดวงตาพร่ามัวด้วยน้ำตามองหน้าสิงโตนั้นมันสั่นไหวระริก ร้าวรานไปทั้งทรวงอกยามที่ชายหนุ่มปฏิเสธไม่ยอมรับผิด นี่เขามองไม่เห็นคุณค่าของเธอเลยสินะ
“พ่อโตมันจะมากไปแล้วนะ ไม่เป็นลูกผู้ชายเอาเสียเลย...แม่ทองดูลูกชายของแม่ทองสิ เห็นแก่ตัวที่สุด” กำนันปั่นลุกขึ้นยืน มือหนึ่งใช้ไม้เท้ายันไว้ อีกมือหนึ่งยกขึ้นชี้หน้าชายหนุ่มที่เอาแต่ยืนจ้องมองมายังเขาและลูกสาว
“พี่โต!! คนเลวทำไมพูดแบบนี้ พรจะไปมีใครที่ไหนได้นอกจากพี่โตคนเดียว” พรพรรณเอาแต่นั่งร้องห่มร้องไห้เสียงดังยิ่งขึ้น ยามได้ยินสิ่งที่ชายหนุ่มเอ่ยออกมา เธอเงยใบหน้าอันระทมที่มีแต่น้ำตาจ้องมองหน้าชายหนุ่ม เจ็บเหลือเกินยาม เขาเคยบอกว่าจะรับผิดชอบในสิ่งที่เขาทำแต่พอเอาเข้าจริงๆ เขากับไม่คิดใส่ใจ
“เธอน่าจะรู้ตัวดีนะ ว่าท้องกับใคร ถึงมาให้ฉันเป็นแพะรับบาปแบบนี้ ไม่อายแก่ใจก็อายพ่อแม่ของเธอมั่งนะ พรพรรณ” ชายหนุ่มเค้นเสียงเข้มออกไปให้ได้ยินกันทั้งหมด เขาไม่คิดที่จะเกรงกลัวต่อลุงกำนันและมารดาเอาเสียเลย
“กรี๊ดดด!!... ไอ้พี่โตบ้า เลวที่สุด พูดออกมาได้ไง ฮืออ” เสียงกรีดร้องของหญิงสาว เนื้อตัวสั่นไหวเพราะแรงสะอื้น ยิ่งทำให้กำนันปั่นและนางทองที่นั่งอยู่ตกใจ
“นังหนูลูกพ่อ” กำนันปั่นมองลูกสาวคนเดียวที่เอาแต่กรีดร้อง เห็นลูกสาวเป็นแบบนี้เขาก็อยากจะฆ่าชายหนุ่มรุ่นลูกที่ยืนไม่สะทกสะท้านอะไรเลย
“พ่อจ๋า...พรอยากตาย ฮืออ...”
“หนูพร!!…” นางทองรีบเข้าไปโอบกอดปลอบขวัญ นึกเห็นใจและสงสารพรพรรณขึ้นมาจับใจ นางหันไปมองหน้าลูกชายที่ทำผิดแล้วไม่ยอมรับผิด
“ป้าทองจ๋า... พรท้องกับพี่โตลูกของพรก็เป็นลูกของพี่โต... ฮือออ...” พรพรรณกระซิบเสียงสั่นเครือ เนื้อตัวสั่นไหวเพราะแรงสะอื้น เธอซบหน้าใบหน้าตรงอกของนางทอง
“อย่าร้องไห้เลย หนูพรไม่ต้องกลัว ป้าจะไม่ลำเอียงกับหนูเด็ดขาด ลูกชายของป้ามันเลว มันต้องรับผิดชอบหนูแน่นอน นิ่งเสียนะอย่าร้อง...เชื่อป้า” หัวอกของลูกผู้หญิงด้วยกัน นางทองเห็นสภาพของพรพรรณแล้วก็อดที่จะสงสารไม่ได้ ไหนจะน้ำผึ้งสาวน้อยที่ไม่มีความผิดอะไรเลยสักนิด นางจะทำอย่างไรดีกับปัญหาชีวิตของลูกชาย ได้แต่ถอนหายใจเข้าออกแผ่วเบา
“ป้าทอง... ฮึกก... ฮืออ... พรไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้ พะ...พรเสียใจ” พรพรรณใช้สองแขนสลวยโอบกอดรอบเอวอวบท้วมของหญิงชราไว้ ร่างบางยังสั่นไหวเพราะแรงสะอื้น น่าสมเพชตัวเองจริงๆ ที่ต้องมาเจอสภาพอย่างนี้ ท้องโดยที่ชายหนุ่มไม่ยอมรับ เจ็บปวดทรมานหัวใจเหลือเกิน
“พ่อโตมันจะมากไปแล้วนะ ลูกสาวฉันถูกพ่อโตย่ำยี พ่อโตต้องรับผิดชอบ” เสียงเข้มของลุงกำนันปั่นเปล่งออกไป แววตาของชายชราแดงก่ำจ้องมองเข้าไปในดวงตาสีนิลของชายหนุ่มที่ยืนทำหน้าไม่มีความทุกข์ร้อนอะไรเลย อยากจะเดินเข้าไปหาแล้วเอาไม้ตะพดฟาดหัวไอ้คนชั่วนี่นัก
“ผมไม่เคยย่ำยีลูกสาวลุงกำนันเลยนะครับ...เธอมาให้ท่าผมเอง” สิงโตพูดหน้าตาย เขาส่งสายตาอันเหยียดหยันดูถูกดูหมิ่นจ้องมองร่างของพรพรรณที่อยู่ในอ้อมกอดของนางทอง ผู้หญิงมารยา อย่าหวังจะเข้าหามารดาของเขาแล้วจะได้ในสิ่งที่ต้องการ ไม่มีทาง ดวงตาสีเข้มแดงก่ำรวมทั้งใบหน้าของเขาก็บูดบึ้ง เกลียดผู้หญิงคนนี้ที่สุด
“โตหยุด... ไอ้ลูกชั่วมานั่งคุยกันเดี๋ยวนี้ ชอบทำเรื่องเลวร้ายดีนัก” นางทองทนฟังเสียงของลูกชาย พูดออกมาได้ไงเห็นแก่ตัวที่สุด ไอ้ลูกเลวปัดความรับผิดชอบ ถึงนางจะยังไม่เชื่อสนิทใจมากนักว่าพรพรรณจะท้องกับลูกชายของนางจริงๆ แต่นางก็ไม่อยากให้ลูกชายมาดูถูกผู้หลักผู้ใหญ่แบบนี้
นางทองผลักออกจากการกอดพรพรรณ แล้วพยุงตัวลุกขึ้นเดินเข้าไปหาลูกชาย มือเรียวอันเหี่ยวย่นตีและหยิกลูกชายไปหลายที นางรั้งร่างของชายหนุ่มเข้ามานั่งคุยกันให้รู้เรื่องว่าจะเอาอย่างไร จะปล่อยไว้แบบนี้คงไม่ได้แน่นอน
“แม่!! ผมไม่ผิดนะครับ... แม่จะให้ผมรับผิดชอบผู้หญิงคนนี้แล้วน้ำผึ้งล่ะ แม่จะให้ผมทิ้งเธอเหรอครับ” สิงโตยังมิวายเอ่ยเตือนมารดา เขาเดินโซเซตามหลังนางทอง ชายหนุ่มไม่ยอมที่จะนั่งคุยด้วยดีๆ
“ไอ้ลูกเลวกลิ่นเหล้าหึ่งเลยนะ นั่งลงเดี๋ยวนี้ จะยืนค้ำหัวผู้หลักผู้ใหญ่อีกนานไหม” นางทองสะกิดให้ลูกชายนั่งลงตรงข้างๆ
“แม่กับลุงกำนันจะเอาอย่างไรก็ว่ามา” สิงโตเอ่ยขึ้นแบบปัดไปที ไม่อยากจะนั่งอยู่ตรงนี้ เขาเดินอ้อมไปนั่งอีกฝั่ง พร้อมทั้งยกขาอีกข้างขึ้นไขว่ห้าง แผ่นหลังหนาแน่นพิงพนักโซฟา ยกแขนทั้งสองข้างกอดอก สายตาดวงเข้มดุดันก็มองสองพ่อลูกแบบไม่พอใจ โดยเฉพาะพรพรรณ ผู้หญิงมารยาร้อยเล่ห์ทำมาเป็นบีบน้ำตา
“โต!!... อย่าก้าวร้าวลุงกำนันแบบนี้” นางทองเปรยเสียงสะบัด ดุลูกชายชายที่ทำตัวแข็งกระด้างใส่ผู้มีอาวุโสกว่า นางอบรมสั่งสอนลูกชายเสมอให้นอบน้อมต่อผู้มีอายุกว่า
“ก็บอกผมมาสิ จะให้ผมพาพรพรรณไปทำแท้งก็บอกได้นะ... ผมจะพาไปเดี๋ยวนี้เลย...”
“โต!!...” / “สิงโต!!...” / “พี่โต!!...” เสียงของคนทั้งสามเปล่งดังขึ้นพร้อมกัน นางทอง กำนันปั่น แม้แต่พรพรรณ เขาทั้งสามไม่คิดเลยว่าสิงโตจะเอ่ยแบบนี้ออกมา
“อึกก... ฮืออ... พ่อจ๋า พรอยากกลับบ้าน” เสียงสะอึกผสมคำพูดอันสั่นเครือ เธอยิ่งอับอายขายหน้าเหลือเกิน ไม่คิดว่าสิงโตจะเป็นคนเห็นแก่ตัวที่สุด นี่เขาคิดที่จะฆ่าเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองจริงๆ หรือ
“แม่ทอง ฉันให้เวลาแม่ทองจัดการปัญหาต่างๆ ให้เรียบร้อยภายในสามวัน หลังจากนั้นแล้วรีบพาลูกชายของแม่ทองจัดขบวนขันหมากไปสู่ขอลูกสาวฉันให้ถูกต้องตามประเพณี ถ้าไม่ไปตามที่ฉันบอก แม่ทองคงรู้นะว่าอะไรจะเกิดขึ้น...”
“พี่กำนัน... เอ่อ... ฉันจะรีบจัดการให้จ้ะ” นางทองหันไปมองกำนันปั่น แล้วหันไปมองหน้าลูกชายตัวดี
“พ่อจ๋า...” พรพรรณเจ็บจุกปวดร้าวรานหัวใจยามเหลือบสายตามองคนตัวโต เขานั่งเป็นต่อไม่คิดที่จะใส่ใจเธอเลยสักนิด อยากจะรู้จริงๆ ว่าเขาแคร์ความรู้สึกของเธอบ้างหรือเปล่า
“กลับบ้านกันนังหนู” กำนันปั่นพยุงตัวลุกขึ้น แล้วยกมือชี้หน้านางทอง เปล่งเสียงดังกำชับให้สองแม่ลูกรับรู้ ชายชราเดินเข้าไปพยุงลูกสาวที่เอาแต่นั่งสะอื้น สายตาอันน่าเกรงขามของกำนันปั่นมองสิงโตที่นั่งทำตัวไม่ทุกข์ไม่ร้อน สักวันไอ้เด็กหนุ่มผู้หยิ่งจองหองคนนี้มันจะต้องเสียใจที่ทำสิ่งเลวร้ายไว้กับลูกสาวของกำนันปั่นอย่างเขา แล้วเขาจะรอสมน้ำหน้ามัน...
ห้าวันต่อมา...
พรพรรณนั่งกระสับกระส่ายอยู่บนกระท่อมปลายนา มือเรียวอวบยังลูบหน้าท้องโนนนูน สัมผัสสื่อสารให้สิ่งมีชีวิตข้างในรับรู้ว่าเธอรักและจะไม่ทำลายอย่างที่สิงโตพูดเด็ดขาด ตาดวงโตก้มมองเรียวขาอันสลวยทั้งสองข้างที่แกว่งไปมา ใจของหญิงสาวลอยนึกคิดหาคำพูด เธอจะเริ่มต้นพูดอย่างไร ขอร้องอย่างไรดี รับรู้ว่าหญิงสาวที่เธอจะมาพูดคุยด้วยก็สูญเสียสิ่งที่รักไปอยู่หมาดๆ แต่เธอต้องพูดคุยให้รู้เรื่อง จะเลือกว่าเป็นผู้หญิงเห็นแก่ตัวก็ยอมเหมือนกัน เพราะเธอทำเพื่อลูกในท้องของตัวเองต่างหาก
