อรุณา กิจเจริญ POV:
“ไม่”
คำพูดนั้นแผ่วเบา แต่มันกลับแขวนอยู่ในอากาศระหว่างเรา หนักอึ้งและเด็ดขาด ทุกคนในครอบครัวกิจเจริญคาดหวังให้ฉันบริจาคไต พวกเขามองว่ามันเป็นหน้าที่ของฉัน เป็นการไถ่บาปของฉัน
พวกเขาไม่รู้ว่าฉันเหลือไตอยู่แค่ข้างเดียว
ความลับนี้เป็นเหมือนก้อนหินที่เย็นเฉียบและแข็งกระด้างในท้องของฉัน ความจริงที่ฉันแบกรับไว้เพียงลำพังมาตลอดห้าปี นับตั้งแต่ที่ฉันแอบช่วยชีวิตพ่อของเราไว้ แต่กลับถูกอัญชันขโมยเครดิต ความรุ่งโรจน์ และความรักทั้งหมดที่มาพร้อมกับมันไป
ใบหน้าของอาทิตย์เหยเก มันไม่ใช่อาการโกรธ ยังไม่ใช่ มันเป็นความผิดหวังอย่างสุดซึ้ง เป็นสีหน้าของผู้ชายที่ความหวังสุดท้ายเพิ่งจะมอดดับไป
ปฏิกิริยาของครอบครัวฉันอ่อนโยนน้อยกว่านั้นมาก
“หลังจากทุกอย่างที่เราทำให้แกน่ะเหรอ!” แม่กรีดร้องเมื่ออาทิตย์แจ้งข่าว ใบหน้าของท่านที่ปกติจะเรียบเฉย บัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว “อัญชันช่วยชีวิตพ่อแกไว้นะ! เธอยอมสละอวัยวะของตัวเอง! แล้วแกทำแบบเดียวกันให้เธอบ้างไม่ได้หรือไง! นังลูกอกตัญญู!”
ฉันพยายามจะพูด พยายามจะบอกความจริง แต่พวกเขาไม่ยอมฟัง พ่อของฉันยืนอยู่ข้างๆ ท่าน สีหน้าเคร่งขรึม ไตที่ทำงานอยู่ในร่างกายของท่าน ไตที่ฉันเป็นคนให้ เป็นเครื่องพิสูจน์เงียบๆ ถึงการเสียสละที่พวกเขาปฏิเสธที่จะมองเห็น
“ออกไป” พ่อพูด เสียงเรียบเฉยและปราศจากความอบอุ่นใดๆ “ถ้าแกไม่ยอมเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวนี้ แกก็ไม่มีสิทธิ์อยู่ในบ้านหลังนี้”
ฉันถูกขับไล่ อีกครั้ง
คืนนั้น อาทิตย์มาเจอฉันที่บันไดหน้าอพาร์ตเมนต์ว่างเปล่าของฉัน ความหนาวเย็นของยามค่ำคืนซึมลึกเข้าไปในกระดูก แต่ฉันแทบไม่รู้สึก ฉันชาชินไปหมดแล้ว
“เลือกมา อรุณา” เขาพูด เสียงแหบพร่าด้วยความเหนื่อยล้า ไม่มีคำสัญญา ไม่มีคำประกาศความรักอีกต่อไป มีเพียงคำขาดที่ดิบเถื่อนและน่ารังเกียจ “ระหว่างเธอกับน้อง”
ความรู้สึกสงบอย่างประหลาดแผ่ซ่านเข้ามาในใจฉัน ฉันกำลังจะตาย โรคเสื่อมสภาพที่หายากซึ่งกัดกินร่างกายของฉันอย่างเงียบๆ กำลังลุกลามเร็วขึ้น หมอให้เวลาฉันอีกไม่กี่เดือน อาจจะหนึ่งปี มันจะมีความหมายอะไรอีกล่ะ
“ก็ได้” ฉันพูด เสียงของฉันว่างเปล่าเหมือนอนาคตของฉัน “ฉันจะทำ”
อาทิตย์เงยหน้าขึ้นทันที ความตกใจ ตามมาด้วยความโล่งใจอย่างท่วมท้นปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา “จริงเหรอ? รี่ เธอพูดจริงนะ?”
เขาฉีกเอกสารถอนหมั้นเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ปล่อยให้เศษกระดาษแห่งคำสัญญาที่แตกสลายของเราปลิวว่อนลงสู่พื้น “ไปกันเถอะ” เขาพูด พลางดึงฉันให้ลุกขึ้น มือของเขาจับแน่นอย่างเร่งรีบ “ไปโรงพยาบาลกันเลย ตอนนี้”
พ่อกับแม่ของฉันอยู่ที่นั่นแล้ว ยืนล้อมเตียงของอัญชันเหมือนยามเฝ้า เมื่อพวกเขาเห็นฉัน ใบหน้าของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความหวาดระแวงและความหวังอย่างสิ้นหวัง
“เซ็นเอกสารยินยอมซะ” พ่อสั่ง พลางยัดคลิปบอร์ดใส่มือฉัน นิ้วของท่านสั่นเทา ท่านไม่ไว้ใจฉัน ท่านคิดว่าฉันจะถอนตัว
ฉันเซ็นชื่อโดยไม่อ่านแม้แต่คำเดียว เมื่อนั้นความตึงเครียดบนบ่าของพวกเขาก็เริ่มคลายลง
“ในที่สุดแกก็โตเป็นผู้ใหญ่ซะทีนะ อรุณา” พ่อพูด พลางตบไหล่ฉันด้วยความรักใคร่ที่ดูเก้ๆ กังๆ และไม่คุ้นเคย “ทำในสิ่งที่ถูกต้อง ไม่ต้องห่วงหรอก พ่อกับแม่คุยกับทนายไว้แล้ว อัญชันจะได้มรดกส่วนใหญ่ไปแน่นอน สำหรับการเสียสละของเธอ แต่เราจะดูแลให้แกไม่ลำบาก”
“หนูไม่ต้องการค่ะ” ฉันพูดเบาๆ “ยกให้เธอไปทั้งหมดเลย”
แม่ของฉันแค่นเสียง “อย่าไร้สาระน่า พูดจาเหลวไหลอะไรของแก”
ฉันไม่ได้ตอบ คลื่นความวิงเวียนซัดเข้ามา และขอบของทางเดินในโรงพยาบาลที่สว่างจ้าก็พร่ามัว จิตใจของฉันล่องลอยกลับไปเมื่อห้าปีก่อน ที่โรงพยาบาลอีกแห่ง การผ่าตัดอีกครั้ง วันที่อัญชันวางยาในกาแฟยามเช้าของฉัน ทำให้ฉันนอนหลับเพลินจนพลาดการปลูกถ่ายไตตามกำหนดให้พ่อของเรา พวกเขาบอกว่าเธอเข้าไปแทนฉัน เธอออกมาในฐานะวีรสตรี พร้อมกับรอยแผลเป็นที่ทำขึ้นจากการผ่าตัดตื้นๆ บนหน้าท้องเพื่อเป็นหลักฐานการเสียสละของเธอ
เมื่อฉันตื่นขึ้นในอีกหลายชั่วโมงต่อมา มึนงงและสับสนในห้องพักโรงแรมม่านรูดราคาถูกที่เธอจองไว้ให้ เรื่องราวทั้งหมดก็ถูกเขียนขึ้นเรียบร้อยแล้ว ฉันคือลูกสาวผู้เห็นแก่ตัวที่ทอดทิ้งพ่อที่กำลังจะตายในยามที่เขาต้องการความช่วยเหลือมากที่สุด
เธอวางยาพิษใส่พวกเขาให้เกลียดฉัน ทีละหยด ทีละหยด อย่างแยบยลมานานหลายปี ทุกการกระทำเล็กๆ น้อยๆ ที่ฉันแสดงความเมตตาถูกบิดเบือนให้กลายเป็นการเรียกร้องความสนใจ ทุกความสำเร็จถูกด้อยค่า ฉันกลายเป็นวิญญาณในครอบครัวของตัวเอง เป็นเครื่องเตือนใจที่น่าผิดหวังอยู่เสมอถึงการทรยศที่ไม่เคยเกิดขึ้น
และตอนนี้ พวกเขาทั้งหมดกำลังรวมตัวกันอยู่รอบตัวเธอ แม่ของฉันลูบผมเธอ พ่อของฉันจับมือเธอ อาทิตย์ อาทิตย์ของฉัน มองเธอด้วยความอ่อนโยนที่เคยสงวนไว้สำหรับฉัน
ฉันยืนอยู่คนเดียวที่มุมห้อง เป็นคนนอก เป็นเครื่องมือเพื่อบรรลุเป้าหมาย พวกเขาไม่เห็นฉัน พวกเขาเห็นเพียงอวัยวะที่ฉันมีอยู่ กุญแจสำคัญในการช่วยชีวิตลูกสาวที่พวกเขารักอย่างแท้จริง
อรุณา กิจเจริญ POV:
ดวงตาของฉันแสบร้อน เป็นความรู้สึกที่คุ้นเคยซึ่งฉันเรียนรู้ที่จะเก็บกดมันไว้ ฉันหันหลังกลับเพื่อจะจากไป ต้องการหนีจากความอบอุ่นที่น่าอึดอัดของวงครอบครัวเล็กๆ ของพวกเขาก่อนที่มันจะทำให้ฉันหายใจไม่ออก
“อรุณา เดี๋ยว”
เป็นอาทิตย์ เขาหยุดฉันไว้ที่ประตู สีหน้าของเขาอ่านไม่ออก
“อัญชันต้องการงานวิจัยของเธอ” เขาพูดโดยไม่สบตาฉัน “เรื่องการฟื้นฟูเซลล์ที่เสื่อมสภาพน่ะ วิทยานิพนธ์ฉบับสุดท้ายของน้องใกล้จะถึงกำหนดส่งแล้ว และด้วยสุขภาพของน้อง... น้องทำไม่เสร็จหรอก”
รสขมปร่าแผ่ซ่านไปทั่วปากของฉัน ไม่ใช่แค่ไตของฉัน ไม่ใช่แค่คู่หมั้นของฉัน พวกเขาต้องการสมองของฉันด้วย
เท่าที่ฉันจำได้ ฉันเป็นนักวิชาการเงาให้อัญชันมาโดยตลอด ฉันเขียนเรียงความให้เธอ ทำโปรเจกต์ให้เธอ แม้กระทั่งทำข้อสอบออนไลน์ให้เธอ เธอเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ ทั้งทุนการศึกษา รางวัลต่างๆ คำชื่นชมจากพ่อแม่ที่ภาคภูมิใจของเรา ในขณะที่ฉันยังคงเป็นคนที่มองไม่เห็น การลอกเลียนผลงานคือรากฐานของอาชีพนักวิชาการทั้งหมดของเธอ อาชีพที่สร้างขึ้นจากผลงานของฉัน
“ได้โปรดเถอะรี่” แม่ของฉันพูดแทรกขึ้นมา รีบเดินเข้ามาหา ท่านวางมือบนแขนของฉัน สัมผัสของท่านเป็นการผสมผสานที่แปลกประหลาดระหว่างการอ้อนวอนและคำสั่ง “มันก็แค่งานวิจัยชิ้นเดียว น้องสาวของแกผ่านอะไรมาเยอะมากแล้ว น้องสมควรที่จะเรียนจบเกียรตินิยม มันเป็นสิ่งเล็กน้อยที่สุดที่แกจะทำให้ได้”
สิ่งเล็กน้อยที่สุดที่ฉันจะทำให้ได้ หลังจากที่มอบชีวิตของฉันให้เธอไปแล้ว
ฉันฝืนยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่เปราะบางและพร้อมจะแตกสลาย “แน่นอนค่ะ อะไรก็ได้เพื่ออัญชัน”
มันจะเป็นอะไรไปกับการเสียสละอีกสักครั้ง ฉันกำลังจะจากไปในไม่ช้า แล้วจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอเมื่อไม้ค้ำยันของเธอถูกเตะออกไป ความคิดนั้นทำให้ฉันรู้สึกพอใจอย่างมืดมนและน่ากลัว
“ขอบคุณนะ” อาทิตย์ถอนหายใจอย่างโล่งอกจนไหล่ของเขาทรุดลง เขาหยิบแฟลชไดรฟ์ออกจากกระเป๋า แฟลชไดรฟ์ของฉัน อันที่ฉันเก็บผลงานทั้งชีวิตของฉันไว้ เขาคงหยิบมันไปจากอพาร์ตเมนต์ของฉัน
พวกเขาได้วางแผนเรื่องนี้ไว้ทั้งหมดแล้ว
อัญชัน จากบัลลังก์หมอนของเธอ ยิ้มเยาะให้ฉันเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มแห่งชัยชนะ เป็นแววตาที่ฉันรู้จักดี แววตาของผู้ชนะ
อาทิตย์กลับไปอยู่ข้างๆ เธอ ก้มลงจูบหน้าผากของเธอ ท่าทางนั้นช่างใกล้ชิดและอ่อนโยนจนรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างจัง ความโกรธเกรี้ยวที่ร้อนระอุขดตัวอยู่ในท้องของฉัน รุนแรงจนฉันอยากจะกรีดร้อง อยากจะทำลายห้องปลอดเชื้อทั้งห้องให้พังพินาศ
แต่ฉันก็กล้ำกลืนมันลงไป เช่นเดียวกับที่ฉันกล้ำกลืนทุกความอยุติธรรม ทุกคำดูถูก ทุกชิ้นส่วนของชีวิตที่ถูกขโมยไปของฉัน
ไม่มีใครสังเกตเห็นเมื่อฉันแอบออกจากห้องไป ฉันเป็นเพียงวิญญาณสำหรับพวกเขาอยู่แล้ว
เมื่อกลับมาถึงอพาร์ตเมนต์ ฉันเริ่มทำความสะอาด ฉันเก็บหนังสือใส่กล่อง ทิ้งรูปถ่ายเก่าๆ และดึงผ้าปูที่นอนออกจากเตียง ฉันต้องการลบร่องรอยของตัวเองให้หมดสิ้น ไม่ทิ้งอะไรไว้ให้พวกเขาได้ไว้อาลัย หรือที่น่าจะเป็นไปได้มากกว่าคือ เพื่อให้ลืมได้อย่างสะดวก
ความเจ็บปวดที่แหลมคมแล่นแปลบเข้ามาที่หลังส่วนล่างของฉัน ทำให้ฉันต้องอ้าปากค้างและเกาะผนังเพื่อพยุงตัว ร่างกายของฉันกำลังทรุดโทรมลงอย่างรวดเร็ว ความเหนื่อยล้าเป็นเหมือนเสื้อคลุมหนักอึ้งที่ฉันสลัดไม่หลุด
ฉันกำลังจะตายจริงๆ ความคิดนี้ไม่น่ากลัวอีกต่อไป มันเป็นเพียงความจริง
เสียงทุบประตูที่ดังลั่นอย่างกะทันหันทำให้ฉันสะดุ้ง ฉันเปิดประตูไปพบกับอาทิตย์ ใบหน้าของเขาเป็นหน้ากากแห่งความโกรธเกรี้ยวที่เย็นชา ข้างหลังเขาคือพ่อแม่ของฉัน และระหว่างพวกเขาก็คืออัญชันที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นซบไหล่แม่ของฉัน
“เธอทำแบบนี้ได้ยังไง!” อาทิตย์คำราม พลางผลักฉันเข้าไปในอพาร์ตเมนต์ เขาโบกโทรศัพท์ไปมาตรงหน้าฉัน บนหน้าจอคือเว็บบอร์ดวิชาการ งานวิจัยของฉันถูกโพสต์ภายใต้ชื่อของอัญชัน และส่วนความคิดเห็นที่เต็มไปด้วยคำด่าทออย่างรุนแรง
“เธอบอกอาจารย์ของเธอ” เขาตะคอก เสียงสั่นด้วยความโกรธ “เธอบอกทุกคนว่าน้องลอกงานวิจัยของเธอ เธอพยายามจะทำลายน้อง!”
เสียงร้องไห้ของอัญชันดังขึ้น “พี่เขาโพสต์ในเน็ตว่าฉันเป็นพวกต้มตุ๋น” เธอคร่ำครวญ “เขาบอกว่าฉันเป็นคนโกหก! ตอนนี้ทุกคนเกลียดฉันหมดแล้ว!”
“ไม่ต้องห่วงนะลูกรัก” แม่ของฉันปลอบ พลางจ้องมองฉันข้ามศีรษะของอัญชัน “เราจะทำให้พี่เขาขอโทษ เราจะทำให้พี่เขาแก้ไขเรื่องนี้เอง”
