วางสายโทรศัพท์แล้ว, ซูม่อจ้องมองวิดีโอกล้องวงจรปิดด้วยความโกรธ

ซ่งจิ่นยวี่คล้องสร้อยคอเพชรที่ส่องประกายระยิบระยับลงบนคอของซวี่หลิงอี "สวยจริง ๆ ที่รัก

ในงานแต่งงานของเราเธอใส่สร้อยนี้ดีไหม? เธอกับมันเหมาะกันจริง ๆ เลย"

สร้อยคออันนี้ซูม่อเคยเห็นมานานแล้ว

เธอคิดว่าซ่งจิ่นยวี่เตรียมเป็นเซอร์ไพรส์ จึงไม่เคยถามถึง ไม่คาดคิดเลยว่า สุดท้ายกลับอยู่บนคอของซวี่หลิงอี

ซวี่หลิงอีขยิบตายั่วยวน แล้วดึงซ่งจิ่นยวี่เข้ามาใกล้ด้วยการเกี่ยวเนคไท "แต่ฉันยังคิดว่า ตอนที่ฉันไม่ใส่เสื้อผ้าน่ะ มันเข้ากันมากกว่า" "เยว่เยว่หลับแล้ว ไปดูหน่อยไหม?"

ซ่งจิ่นยวี่กลืนน้ำลายลำบาก ตาเต็มไปด้วยเปลวไฟที่กำลังลุกไหม้อย่างรุนแรง เขาตื่นเต้นอุ้มเธอเข้าไปในห้องนอน ถอดเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว

ทั้งสองคนลุกเป็นไฟบนเตียง เขาหัวเราะเบาๆ กัดหูซวี่หลิงอีแล้วพูดว่า "อืม ไม่ใส่เสื้อผ้าก็สวยจริง ๆ"

เสียงหอบดังขึ้น ซูม่อรีบปิดกล้องวงจรปิด วิ่งเข้าไปในห้องนอนอาเจียนจนตาลาย

จากนั้นเธอรีบติดต่อกับนายหน้าอสังหาริมทรัพย์ "ฉันต้องการขายบ้านหลังนี้ ยิ่งเร็วก็ยิ่งดี" "ไม่มีคนอยู่ในบ้านตอนนี้ คุณสามารถพาคนมาดูได้เลย

ขายภายในสองวันฉันจะเพิ่มค่าคอมมิชชั่นให้" อีกฝ่ายยิ้มแย้มทันทีรับคำ

ซูม่อล่วงหน้าแจ้งรหัสเปิดประตู

นายหน้าพาลูกค้าเปิดประตูห้องนอน ขณะที่สองคนนั้นกำลังทำเรื่องวุ่นวายอยู่ในห้อง

เมื่อถูกล้อมด้วยคนแปลกหน้า ซวี่หลิงอีร้องกรี๊ดแล้วซุกตัวในอ้อมกอดซ่งจิ่นยวี่

ซ่งจิ่นยวี่ตื่นจากความหลงใหลทันที

คว้าผ้าห่มข้างๆ มาปิดตัวทั้งสองคน "นี่บ้านฉัน! ใครอนุญาตให้พวกคุณเข้ามา

?" นายหน้าและลูกค้าก็ทำหน้าตกใจ

แต่เมื่อนึกถึงค่าคอมมิชชั่นสองเท่า เขาก็ยอมทน ก่อนจะออกไปยังเตือนด้วยความหวังดี "เจ้าของบ้านนี้ได้ประกาศขายแล้ว พวกคุณควรย้ายออกเร็ว ๆ นี้"

เพราะพรุ่งนี้เขายังต้องพาลูกค้ามาดูบ้าน ไม่อยากเจอภาพที่ไม่สบายตาแบบนี้อีก

"อาจิน นี่มันเรื่องอะไรกัน?" ซ่งจิ่นยวี่หน้าตาหม่นหมอง

โทรหาซูม่อแต่ไม่มีคนรับ เขาลงจากเตียงอย่างรวดเร็ว รีบใส่เสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว ซวี่หลิงอีตัวสั่น โอบกอดเขาจากด้านหลัง "ที่รัก ฉันกลัว

ถ้าพวกนั้นกลับมาอีกจะทำยังไง ?" เยว่เยว่ตื่นขึ้นด้วยความตกใจ

วิ่งออกมาจากห้องและกอดขาเขาแน่น เขาใจอ่อน จูบปลอบโยนซวี่หลิงอี "ไม่ต้องกังวล ฉันจัดการได้"

ซ่งจิ่นยวี่กลับถึงบ้าน ซูม่อนอนหลับในห้อง มือถือชาร์จอยู่บนโซฟาห้องนั่งเล่น บนหน้าจอแสดงสายที่ไม่ได้รับหลายสาย

ความโกรธในใจเขาหายไปกว่าครึ่ง "ไม่ใช่ว่าบริษัทมีเรื่องหรอกเหรอ? ทำไมกลับมาเร็วขนาดนี้

?" ซ่งจิ่นยวี่เม้มปาก ถามด้วยเสียงเย็นชา "เธอเอาบ้านแต่งงานของเราไปขายเหรอ?" ซูม่อพยักหน้าอย่างไร้เดียงสา "ฉันไปปรึกษากับผู้เชี่ยวชาญด้านฮวงจุ้ยมาแล้ว บ้านนี้ฮวงจุ้ยไม่ดีตามที่ผู้เชี่ยวชาญบอก ฉันเลยเตรียมเปลี่ยนใหม่" "ยังไงงานแต่งเราก็เลื่อนออกไปชั่วคราว ตอนนี้เปลี่ยนใหม่แล้วตกแต่งใหม่ก็ยังทัน" "พอดีบ้านไม่มีคนอยู่

นายหน้าพาคนมาดูก็ไม่เป็นไร" "ว่าแต่ ฉันเพิ่งประกาศขายบ้านออกไป เธอรู้ได้ยังไง"

คำพูดนี้มีเหตุผล ทำให้ซ่งจิ่นยวี่พูดไม่ออก

เขาไม่กล้าบอกว่ามีคนอาศัยอยู่ในบ้านแต่งงาน

เลยโกหกไปว่า "เพิ่งผ่านไปเห็นบ้านแต่งงาน เลยแวะเข้าไปดูหน่อย บังเอิญเจอกับนายหน้า"

ซูม่อหัวเราะเยาะในใจ บ้านแต่งงานอยู่ทางใต้ บริษัทอยู่ทางเหนือ เหตุผลของเขาช่างเปราะบางจริง ๆ "ว่าแต่ ฉันมีของขวัญให้เธอ ถือเป็นการชดเชยที่ยกเลิกงานแต่ง"

ซ่งจิ่นยวี่หยิบกล่องกำมะหยี่สีแดงไวน์ออกจากกระเป๋าเสื้อสูท เปิดออก พบว่าข้างในมีสร้อยข้อมือเส้นหนึ่ง

ซูม่อยิ้มเยาะเย้ย เขาให้สร้อยคอที่มีมูลค่าหลายล้านกับซวี่หลิงอี แต่กลับเอาของแถมมาให้ตัวเอง น่าขันจริง ๆ "เป็นอะไรไป ไม่ชอบเหรอ

?" ซูม่อปิดฝาอย่างไม่ใส่ใจ "ก็ไม่เลว"

ซ่งจิ่นยวี่เปลี่ยนเรื่องพูดต่อ "อีกไม่นานจะถึงงานแต่งงานแล้ว หลิงอีอยู่ข้างนอกไม่สะดวกเลย" "ฉันหมายถึงให้เธอย้ายเข้ามาอยู่ชั่วคราว รอหลังงานแต่งค่อยย้ายออก"

ซูม่อยิ้มเยาะเย้ยอีกครั้ง ที่แท้ก็เพราะเรื่องนี้ เลยเอาของแถมมาให้ตัวเอง "ให้เธอย้ายเข้ามาเถอะ ฉันไม่มีปัญหา" ยังไงอีกสามวันซูม่อก็จะอำลาที่นี่อย่างถาวร

เธอไม่อยากทะเลาะกับซ่งจิ่นยวี่ในเวลานี้

แต่ไม่คาดคิดเลย การยอมถอยของเธอไม่ได้รับความเคารพ กลับทำให้ซวี่หลิงอีแม่ลูกยิ่งเหิมเกริม

宋瑾瑜พา徐令仪กับลูกสาวกลับมาในขณะที่许茉กำลังเก็บของในห้องนั่งเล่น

เธออาศัยอยู่ในบ้านนี้มาสามปีแล้ว มีของที่ต้องจัดการไม่น้อย 月月เข้ามาด้วยความอยากรู้ หยิบรูปปั้นเล็กๆ บนโต๊ะน้ำชาขึ้นมา “นี่คืออะไร น่าเกลียดจัง!” 许茉เงยหน้าขึ้นและตะโกนด้วยความโกรธ “อย่ามาแตะต้องของฉัน!” 月月ตกใจมาก

มือเล็กๆ ของเธอพลันหลุดและรูปปั้นดินเหนียวก็แตกเป็นเสี่ยงๆ ที่พื้น เธอวิ่งเข้าไปในอ้อมกอดของ宋瑾瑜 ร้องไห้ด้วยความกลัว

宋瑾瑜ลูบหลังของเธอเบาๆ เพื่อปลอบโยน มองไปที่许茉ด้วยสีหน้าไม่พอใจ

“แค่รูปปั้นดินเหนียวเก่าๆ เธอจำเป็นต้องมีปฏิกิริยาขนาดนี้ไหม?” “月月ยังเป็นเด็ก ถ้าเธอตกใจจนเป็นอะไรไปจะทำยังไง?”

รูปปั้นดินเหนียวเป็นคู่กัน เธอถืออันที่เป็นตัวแทนของ宋瑾瑜 นี่เป็นของขวัญชิ้นแรกที่宋瑾瑜ให้เธอ ทั้งสองคนช่วยกันทำรูปปั้นคู่รักนี้ เขาเองก็จำไม่ได้แล้ว

许茉ยิ้มขมขื่น สุดท้ายก็ต้องทิ้งไป ทำไมต้องโกรธกับเรื่องเล็กน้อยแบบนี้

ทั้งบ่าย宋瑾瑜อยู่กับ月月เพราะเหตุการณ์นี้ 徐令仪มองดู许茉ที่กำลังเก็บของและหัวเราะเยาะ “คนบ้านนอกอย่างเธอ พอฉันไม่อยู่ก็มายั่วยวน瑾瑜 คิดว่าจะได้ดีหรือไง?” “คลิปวิดีโอทั้งหมดเธอก็เห็นแล้ว

พอใจกับของขวัญที่ฉันให้ไหม?” “ฉันกับเขาเป็นแบบนี้ทุกคืน ทั้งจิตวิญญาณและร่างกายของเราสอดคล้องกันอย่างสมบูรณ์” “เพราะเธอไม่ตื่นเต้นบนเตียง” “เขามีความสุขได้แค่ตอนอยู่กับฉัน

” 许茉สุดจะทน ฟาดหน้าของ她ด้วยแรง “เธอน่ารังเกียจจริงๆ!” เธอไม่ได้ใช้แรงมากนัก

แต่徐令仪ก็ล้มลงกับพื้นเหมือนว่าวขาดสาย เธอปิดหน้าที่บวมด้วยความเจ็บปวด “ขอโทษค่ะคุณ许 ฉันรู้ว่าเธอไม่ชอบฉัน

ฉันแค่อยากให้เธอปฏิบัติต่อ月月ให้ดี เธอไม่เกี่ยวข้อง

” 许茉ถอยหลังไปครึ่งก้าว ตั้งใจจะโต้แย้ง เสียง月月ก็ร้องไห้ถาม “แม่คะ เป็นอะไรหรือเปล่า

” 宋瑾瑜ผลัก许茉ออกไป อุ้ม徐令仪ขึ้นจากพื้นทันที

เขามองใบหน้าที่บวมแดงของ徐令仪ด้วยสายตาเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง

“ฉันคิดว่าเธอจริงใจที่จะยอมรับทั้งสองแม่ลูกนี้

” “许茉 ฉันผิดหวังในตัวเธอจริงๆ!” พูดจบ

เขาก็อุ้ม徐令仪ออกไปโดยไม่ลังเล

เมื่อ宋瑾瑜พาทั้งสองคนกลับจากโรงพยาบาล

许茉ก็กำลังจะออกไปทิ้งขยะ เขาขมวดคิ้ว มองกระเป๋าใหญ่ๆ ที่เท้าของ许茉 “เธอเก็บของทำไม?” “บ้านมันเล็ก ฉันแค่เก็บของที่ไม่ใช้แล้วทิ้งไป เพื่อให้มีที่ว่างสำหรับแม่ลูกคู่นี้

” 许茉ชอบเก็บของเล็กๆ น้อยๆ มาแต่งบ้าน

ตอนนี้เธอกลับทิ้งของตัวเองเพื่อให้徐令仪กับลูกสาวมีที่อยู่

ดูเหมือนเธอจะรู้ตัวว่าทำผิดจริงๆ และอยากจะทำดีให้徐令仪 宋瑾瑜มองดูของที่บ้านที่น้อยลงอย่างชัดเจน

รู้สึกผิดขึ้นมาในใจ หลังจากจัด徐令仪เข้าห้องเรียบร้อยแล้ว

เขาก็มาหา许茉 งานแต่งงานถูกยกเลิกกะทันหัน 许茉ย่อมมีความรู้สึกโกรธอยู่บ้าง เขาเองก็ประมาท ละเลยความรู้สึกของ许茉 许

茉ออกจากห้องน้ำมา 宋瑾瑜ก็กอดเธอจากด้านหลังทันที “ขอโทษนะที่รัก วันนี้ฉันผิดเอง ฉันไม่ควรตะคอกใส่เธอ” “ไม่ต้องห่วง รอให้徐令仪ลืมฉันได้แล้ว

ฉันจะส่งเธอไปที่สถานที่พักฟื้น จะไม่ให้มารบกวนชีวิตเราอีก” เขาพูดพร้อมกับสัมผัสเบาๆใต้ชุดนอนของ许茉

ช่วงนี้เขาวิ่งไปหา徐令仪บ่อยเกินไป นานแล้วที่ไม่ได้ใกล้ชิดกับ许茉 เขาเริ่มคิดถึงเธอ 许茉นึกถึงวิดีโอที่ดูตอนกลางวัน รู้สึกคลื่นไส้ กำลังจะปฏิเสธ 月月ก็เปิดประตูโผล่หัวออกมา “ลุงคะ

แม่ไม่ค่อยสบาย ช่วยไปดูหน่อยได้ไหม?” 宋瑾瑜ปล่อยมือทันที “ที่รัก ฉันขอตัวไปดูนะ” พูดจบ

เขาก็ออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมา 许茉รู้สึกโล่งอก 月月กลับพูดอายๆ “ป้าคะ พาหนูไปดูระเบียงได้ไหม? ลุงบอกว่าต้องได้รับอนุญาตจากป้าก่อนถึงจะเข้าได้

” 许茉ตั้งใจจะออกไปอยู่แล้ว เลยพาเธอออกไปด้วย

ใครจะรู้ว่าเพียงไปถึงระเบียง ก็มีแรงผลักดันกระแทกเข้าที่หลังของเธออย่างแรง

เธอกรีดร้องถอยหลังไปหนึ่งก้าว กระถางต้นไม้ข้างหลังทำให้เธอเสียการทรงตัว “โครม——”