檀หลิงรีบหลบสายตาจากชายคนนั้นแล้วก้มลงดูโทรศัพท์มือถือ อยากจะถามกู้หานโจวว่าทำไมถึงทำแบบนี้
แต่สายได้ถูกตัดไปแล้ว เมื่อโทรกลับไปก็ได้รับการแจ้งว่าไม่สามารถติดต่อได้
กู้หานโจวบล็อกเธอไปแล้ว
檀หลิงรู้สึกถึงน้ำที่หยดลงบนมือ เธอเช็ดหน้าแล้วพบว่าตัวเองน้ำตาไหลเต็มหน้า เธอ...ถูกกระทำโดยคนแปลกหน้า
...
ชายคนนั้นพูดขึ้นมาอย่างไม่คาดคิดว่า "ฉันไม่รู้ว่าเธอเป็นครั้งแรก เลยอาจจะหยาบไปหน่อย"
เมื่อได้ยินดังนั้น หน้า檀หลิงก็ซีดลงทันที เธอก้มหน้า ไม่อยากเผชิญกับความจริงที่โหดร้ายนี้ ทันใดนั้น เธอรู้สึกว่าตัวเองถูกอุ้มขึ้นอีกครั้งและวางลงบนเตียงอีกครั้ง
บนผ้าปูที่นอนยังมีร่องรอยอยู่ ความอับอายพุ่งเข้ามาในใจจนรู้สึกคลื่นไส้และแทบจะอาเจียน
檀หลิงได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ จากชายคนนั้น แล้วมีกล่องยาโยนมาตรงหน้าเธอ เลฟลอร์เจสเทริน ยาคุมกำเนิด
ชายแปลกหน้าที่นอนกับเธอทั้งคืนไม่ได้พูดอะไรเลยกลับโยนยาคุมกำเนิดให้เธอ ซึ่งไม่ต่างอะไรกับการดูถูกว่าเธอเป็นหญิงขายบริการ
檀หลิงมือสั่นขณะที่เอื้อมไปหยิบยาคุมกำเนิด "ฉันไม่ว่าเธอจะให้กำเนิดลูกฉัน แต่—" ชายคนนั้นบีบคาง檀หลิงบังคับให้เธอมองตาเขา "พิจารณาจากสภาพของเธอตอนนี้ ควรทำอะไรสักอย่างเพื่อป้องกันตัวเอง"
แปลกมาก檀หลิงกลับรู้สึกอบอุ่นจากคำพูดนี้ เธอรู้สึกเหมือนได้รับการปลอบใจจากชายแปลกหน้าที่ทำเธอเสียใจ 檀หลิงรู้สึกประชดประชันตัวเอง
"ฉันจะกินยา" 檀หลิงพูดเสียงแหบ "เมื่อกี้มันเป็นอุบัติเหตุ ฉันคิดว่าฉันอยู่กับสามี..."
"ฉันคิดว่าเธอตั้งใจ เพราะเธอทำตัวรุกมาก" ชายคนนั้นกอดอกมองเธออย่างไม่รีบเร่ง "เรื่องนี้ฉันไม่รู้จริง ๆ บัตรห้องสามีฉันให้มา" 檀หลิงหลับตาแน่นจนเล็บจิกเข้าฝ่ามือจนเจ็บ
ชายคนนั้นเลิกคิ้วแล้วหัวเราะ "เธอคงหลงผิดจริง ๆ ที่แต่งงานกับคนที่ขายภรรยาเพื่อชื่อเสียง"
檀หลิงไม่ยากที่จะฟังความเยาะเย้ยในคำพูดของชายคนนั้น เธอสูดลมหายใจลึก ๆ "เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ!"
ชายคนนั้นนั่งลงตรงหน้าของ檀หลิงอย่างไม่รีบเร่ง "ในเมื่อเราเคยร่วมเตียงกันแล้ว ถ้าเธอมีปัญหา ฉันสามารถช่วยเธอได้"
檀หลิงเงยหน้ามองชายคนนั้นแล้วพบว่าใบหน้าของเขาสมบูรณ์แบบ จมูกโด่ง เส้นสายลื่นไหล มุมปากมีรอยยิ้มบาง ๆ ดวงตาที่ซ่อนอยู่หลังแว่นเต็มไปด้วยความรู้สึก เขาหล่อเหลาอย่างมากยิ่งกว่ากู้หานโจว
เขาแค่ยืนอยู่ตรงนั้นก็กลายเป็นจุดศูนย์กลางของคนในกลุ่ม
แต่檀หลิงมีคำเดียวในหัวเพื่ออธิบายเขา นั่นคือ "สุภาพบุรุษจอมปลอม"
檀หลิงหลบสายตา เธอไม่ใช่ไม่เข้าใจเกี่ยวกับกฎที่ไม่ได้เขียนในสังคม ส่งภรรยาหรือบุตรสาวเพื่อให้ได้ขึ้นไปสูงกว่าเดิม
แม้เธอไม่เคยเห็นแต่ตอนนี้เธอได้สัมผัสด้วยตัวเอง
ที่กู้หานโจวส่งเธอให้ชายคนนั้นได้ก็แสดงว่าฐานะและตำแหน่งของเขาไม่ธรรมดา檀หลิงตัวสั่น ไม่กล้ามองดวงตาที่เหมือนสามารถมองทะลุความคิดของชายคนนั้น เธอเกิดความลังเลขึ้นมา
ถ้ากู้หานโจวไม่ยอมช่วยเธอแก้ไขวิกฤตของตระกูล檀 ชายคนนี้จะช่วยได้ไหม...
檀หลิงพูดขึ้นโดยไม่รู้ตัว "เธอช่วยอะไรฉันได้บ้าง?"
ชายคนนั้นเลิกคิ้ว มือใหญ่สัมผัสข้างแก้มของ檀หลิง "ฉันช่วยเธอได้หลายอย่าง ง่าย ๆ เช่น ช่วยกำจัดผู้ชายเลวคนนั้น"
"หรือช่วยทำอย่างอื่นก็ได้ แต่เรื่องอื่นต้องมีค่าตอบแทนเพิ่มเติม ฉันคิดว่าจะให้เธอเป็นคู่รักของฉันดีไหม ?"
พูดจบชายคนนั้นก็บีบคอ檀หลิงราวกับถ้าเธอไม่ยอมเขาจะฆ่าเธอที่นี่
ชายบ้าคนนั้น!
檀หลิงพยายามดิ้นรนจนปล่อยมือของเขาออกแล้วหายใจแรง "ด้วยเงื่อนไขของเธอไม่น่าจะขาดผู้หญิง แล้วฉันก็แต่งงานแล้ว เธอไปหาคนอื่นเถอะ!"
"ฉันรู้สึกดีกับเธอ" สายตาของชายคนนั้นกวาดผ่านใบหน้าของ檀หลิง เขาหยิบการ์ดออกมายื่นให้檀หลิง "เธอลองพิจารณาดู"
檀หลิงจ้องมองด้วยความโกรธ "ฉันไม่ใช่ผู้หญิงง่าย ๆ แบบนั้น!"
"ฉันไม่สนว่าเธอเป็นผู้หญิงแบบไหน แค่เสนอแนะจริงใจให้เธอ แทนที่จะให้สามีเลวของเธอ ได้ประโยชน์ก็ให้ฉันดีกว่า" เขาหยุดครู่หนึ่ง กอดแขนแล้วพิงหัวไว้เล็กน้อย "สิ่งที่เธอได้จากฉันจะมากกว่าที่เธอได้จากสามีของเธอ"
檀หลิงฟังคำพูดนี้แล้วรู้สึกเหมือนมีไฟอยู่ในอก "ยิ่งไปกว่านั้น สามีของเธอไม่ได้แตะต้องเธอมานาน
เธอไม่สงสัยเลยหรือว่าเขามีคนอื่นข้างนอก ?" ชายคนนั้นเห็น檀หลิงไม่รับการ์ด ปากมีรอยยิ้มเยาะ "ถ้าเธอคิดได้ก็ยินดีติดต่อฉันได้ตลอดเวลา สำหรับเธอ ฉันมีความอดทนและเวลา"
檀หลิงหยิบการ์ดบนเตียงขึ้นมา เห็นชื่อ段屿白อย่างชัดเจน
段屿白?檀หลิงรู้จักชื่อนี้ ทายาทของตระกูล段แห่งเมืองจิงโจว
เมืองจิงโจวเป็นสถานที่ที่มีชื่อเสียงในวงการการเมืองและธุรกิจ ตระกูล段เป็นหนึ่งในผู้โดดเด่น และ段屿白ยืนอยู่บนยอดปิรามิดของเมืองจิงโจว
และตระกูล段มีส่วนเกี่ยวข้องทั้งทางด้านดำและขาว
พวกเขาเป็นนักธุรกิจที่ทำธุรกิจอย่างโปร่งใส แต่เบื้องหลังกลับทำเรื่องไม่ดีเช่นฆ่าและปล้น
เธอได้พัวพันกับคนที่ไม่ธรรมดาเข้าแล้ว
ในขณะที่ถันหลิงยังคงยืนอึ้งอยู่ในห้อง ด้วนอวี่ไป๋ก็หันหลังเดินออกไป
“บนโซฟามีเสื้อผ้าสะอาดเตรียมไว้ให้แล้ว ขนาดพอดีเธอ”
ถันหลิงยืนอยู่กับที่ มองประตูที่ปิดลง หายใจที่เคยรัวก็เริ่มสงบลง
เธอหยิบเสื้อผ้ามาเปลี่ยน หยิบกระเป๋า แล้วเดินทางไปที่บริษัทกู้
ถันหลิงเป็นที่รู้จักกันดีว่าเป็นภรรยาของกู้หานโจว เมื่อพนักงานต้อนรับสาวเห็นเธอมา ก็ลุกขึ้นทันทีด้วยความตื่นเต้น “คุณนายกู้คะ คุณมาทำไมคะ?”
ถันหลิงไม่สนใจเธอ ขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นที่กู้หานโจวอยู่ แต่เมื่อเปิดประตูเข้าไป เธอก็ได้ยินเสียงครางที่ชวนให้คิดไปไกล
ถันหลิงยืนนิ่งในที่นั้น
“หานโจว ใช้ถันหลิงเป็นเครื่องมือในการเจรจาความร่วมมือกับตระกูลด้วน ธุรกิจนี้ไม่มีขาดทุนเลย” เสียงผู้หญิงหายใจเร็วแล้วหัวเราะอย่างอ่อนหวาน
กู้หานโจวหัวเราะเย้ยหยัน “เก็บร่างเธอไว้ ก็เพื่อให้ได้ประโยชน์มากขึ้น แต่ก็ถือว่าใช้สมบูรณ์แบบแล้ว!”
“แล้วเมื่อไหร่คุณจะหย่ากับเธอ ฉันอยู่กับคุณมานานแล้ว ยังไม่มีสถานะอะไรเลย!” หญิงสาวพูดด้วยความไม่พอใจ
กู้หานโจวปลอบว่า “อีกไม่นาน รอให้ได้โปรเจ็กต์ของตระกูลด้วนก่อน แล้วฉันจะหย่ากับเธอ! อีกอย่างคนที่ฉันรักคือเธอ ไม่ใช่ถันหลิง!”
“แต่ถันหลิงสวยกว่าฉันมาก...” หญิงสาวพูด
กู้หานโจวพูด “ในสายตาฉัน เธอสวยที่สุด ส่วนถันหลิงก็แค่เครื่องมือที่ฉันใช้ดึงดูดคนอื่น”
ถันหลิงรู้สึกเย็นเยียบไปทั้งตัว จู่ๆ ก็รู้สึกว่าไม่มีความจำเป็นที่จะต้องเปิดประตูเข้าไป
เธอหันหลัง เห็นพนักงานต้อนรับยืนอยู่ตรงหน้า
พนักงานต้อนรับมองถันหลิงด้วยสายตาเห็นใจ “คุณนายกู้ คุณไม่เป็นไรใช่ไหมคะ?”
“อืม ไม่เป็นไร ” ถันหลิงเดินผ่านพนักงานต้อนรับ ออกจากอาคารกู้กรุ๊ป
ถันหลิงยืนอยู่ที่หน้าตึก มองอาคารที่สูงเสียดฟ้า รู้สึกว่าแสงแดดทำให้เธอลืมตาไม่ขึ้น ยกมือบังแสงไว้ บีบกระเป๋าที่ถืออยู่แน่นแล้วจากไปโดยไม่หันกลับมา
ถันหลิงเดินไปตามถนนอย่างเหม่อลอย คิดว่าทำไมเรื่องแย่ๆ ทั้งหมดถึงเกิดขึ้นกับเธอ ทำให้เธอหายใจไม่ออก
เธอคิดว่าจะทำอย่างไรต่อไป จึงไม่ได้สังเกตว่าไฟเขียวเปลี่ยนเป็นไฟแดงแล้ว
เธอเพิ่งก้าวออกไปสองก้าว ก็ได้ยินเสียงแตรรถดัง
เมื่อเธอได้สติกลับมาก็สายเกินไปแล้ว เธอทำได้เพียงมองดูรถที่กำลังจะชนเธอ
ทันใดนั้น แขนของเธอก็ถูกดึงไว้ด้วยแรงกระชาก ทำให้เธอหลบรถคันนั้นไปได้
คนขับลดกระจกลงด่า “จะตายก็ไปหาที่ตายที่ไม่มีคนสิ! อย่ามาทำให้ฉันเดือดร้อน!”
หัวใจของถันหลิงเต้นแรง ใบหน้าซีดเผือก เธอหันไปมองคนที่ช่วยไว้ เตรียมจะขอบคุณ แต่คำพูดกลับติดอยู่ในลำคอ
ด้วนอวี่ไป๋พูดว่า “จะตายเพราะคนไม่ดีคนหนึ่ง มันไม่คุ้มเลยนะ”
ถันหลิงสะบัดมือของด้วนอวี่ไป๋ออก ตัวเซเล็กน้อย “ใครบอกว่าฉันจะตายเพราะเขา?”
“ไม่ใช่เหรอ? รู้ว่าไฟแดงแล้วยังเดินอีก นี่ไม่ใช่อยากตายเหรอ ?” ด้วนอวี่ไป๋หัวเราะเย้ยหยัน “ชีวิตเธอคงไม่มีค่าเลยสินะ”
“เกี่ยวอะไรกับคุณ!” ถันหลิงอารมณ์เสียอยู่แล้ว ตอนนี้ยังต้องมาฟังคนที่เพิ่งนอนกับเธอพูดสั่งสอนอีก ความโกรธและความน้อยใจเข้ามาเต็มเปี่ยม
“เกี่ยวอยู่บ้าง ถ้าเธอตาย จะทำให้ฉันเดือดร้อนมาก ” ด้วนอวี่ไป๋ลูบคาง มองเห็นดวงตาของถันหลิงที่เริ่มแดง คิดถึงเมื่อคืน เขาไอเบาๆ แล้วพูดว่า “ถ้าเธอใช้ความกล้าที่จะฆ่าตัวตายไปแก้แค้นคนไม่ดีคนนั้น ฉันอาจจะมองเธอในแง่ดีขึ้น”
“ฉันไม่ต้องการให้คุณมองในแง่ดี คุณไปไกลๆ เลย!” ถันหลิงหันหลัง น้ำตาในตาก็ไหลออกมา
ด้วนอวี่ไป๋ได้ยินแล้วก็หันหลังเดินจากไป
ถันหลิงยืนอยู่ที่เดิมคิดอยู่นิดหน่อย แต่ตอนนี้เธอหวังพึ่งกู้หานโจวไม่ได้แล้ว เรื่องของตระกูลถันก็เร่งด่วน เธอหลับตาลงแล้วลืมตาใหม่ เรียกด้วนอวี่ไป๋ “เดี๋ยวก่อน!”
แต่ด้วนอวี่ไป๋ไม่ได้หยุด เดินต่อไปข้างหน้า
ถ้าด้วนอวี่ไป๋ไม่ช่วยเธอ เธอก็จะหาคนช่วยในเมืองซินไห่ไม่ได้แล้ว สองปีนี้เธอเจอแต่คำเย้ยหยัน เพื่อนฝูง ญาติพี่น้อง ต่างก็หลีกเลี่ยงเธอ
เธอไม่เคยคิดจะเป็นคนรักลับของใคร แต่ตอนนี้เธอไม่มีทางเลือก ต้องยอมรับความจริง
ถันหลิงก้าวเดินตามไป
แต่เธอใส่รองเท้าส้นสูง อีกทั้งยังรู้สึกไม่สบายตัว ทำให้ก้าวยาวๆ ไม่ได้ ต้องวิ่งเหยาะๆ ไปตามหลังด้วนอวี่ไป๋ “หยุดก่อน! ฉันมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย!”
แต่ด้วนอวี่ไป๋กลับเดินหนีเธอไป
ถันหลิงรีบเร่งจนส้นรองเท้าติดร่องพื้น ล้มลงไปอย่างเจ็บปวด “โอ๊ย!”
ข้อเท้าก็เจ็บแปลบขึ้นมาทันใด
ด้วนอวี่ไป๋หยุด หันกลับมาเดินเข้าไปหา มองเธอจากที่สูง “เธอนี่ไร้ประโยชน์จริงๆ แค่ระยะทางเท่านี้ก็ยังตามไม่ทัน”
ถันหลิงไม่สนใจความอับอาย จับมือด้วนอวี่ไป๋ “คุณพูดไว้ว่าจะช่วยฉันใช่ไหม?”
ด้วนอวี่ไป๋ลูบคางคิด “ฉันพูดอะไรไว้เหรอ?”
ถันหลิงรู้สึกอายมาก และยังอยู่บนทางเท้าที่คนเดินผ่านไปมา ใบหน้าของเธอแสดงความอับอายและเสียศักดิ์ศรี พูดเบาๆ “คุณบอกว่าคุณจะช่วยฉัน ตอนนี้ฉันต้องการให้คุณช่วยแนะนำผู้รับผิดชอบโครงการหงเหยียนซานให้หน่อย”
เมื่อเห็นว่าด้วนอวี่ไป๋ไม่พูดอะไร ถันหลิงก็รีบพูดต่อ “คุณบอกว่าคุณจะให้เวลาฉันคิด ตอนนี้ฉันคิดแล้ว ฉันยอมเป็นคนรักลับของคุณ”
