คู่หมั้นของฉัน มัตเตโอ โรมาโน นอกใจฉัน

ชู้รักของเขา คลาร่า หลุยส์ ส่งวิดีโอท้าทายมาให้ฉันดู

ในวิดีโอ มัตเตโอและคลาร่าจูบกันอย่างร้อนแรง เพื่อน ๆ ของเขาตะโกนเชียร์เสียงดังว่า “พวกเธอเหมาะสมกันมาก แต่งงานกันตรงนี้เลย!”

พ่อแม่ของมัตเตโอจับมือคลาร่าและพูดว่า “เธอคือผู้หญิงคนเดียวที่เราเห็นด้วยให้เป็นคุณนายโรมาโน”

ฉันหัวเราะเบา ๆ แล้วโทรหาพ่อของฉันที่เป็นหัวหน้าแก๊งอาชญากรรม “ช่วยติดต่อทีมงานให้ฉัน ฉันมีแผนถ่ายทอดสด”

“ได้ แต่เงื่อนไขคือเธอต้องกลับไปอิตาลีและเป็นราชินีคนใหม่ของกลุ่มอาชญากรรมบรู๊คส์”

……

“โอ้พระเจ้า เธอช่างมีความสุขจริง ๆ นะ”

“อิจฉาอิซาเบลล่าจังที่ได้ความรักจากคุณโรมาโน”

เสียงฝูงชนดังขึ้นเรื่อย ๆ แต่ฉันกลับรู้สึกอึดอัดที่อก กลางพรมแดง มัตเตโอคุกเข่าข้างเดียว ชูแหวนฝังเพชรสีแดง สายตาของเขาเต็มไปด้วยความรักราวกับในโลกนี้มีแค่ฉันคนเดียว

ฉันมองเขา ในใจเดือดดาลด้วยความโกรธที่ไม่อาจระงับได้

รูปและวิดีโอที่คลาร่าส่งมายังคงอยู่ในโทรศัพท์ของฉัน การท้าทายของเธอเหมือนมีดทิ่มแทงใจจนเจ็บปวดจนแทบหายใจไม่ออก ฉันอยากจะขว้างโทรศัพท์ใส่หน้ามัตเตโอและถามเขาว่าจริง ๆ แล้วเขาคิดว่าฉันเป็นอะไร

แต่มันไม่พอ!

การซักถามอย่างบ้าคลั่งไม่สามารถทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นจากการถูกเหยียดหยามได้

! มัตเตโอ คลาร่า ฉันจะให้พวกเขาจ่ายราคา!

“อิซาเบลล่า เธอจะแต่งงานกับฉันไหม?” มัตเตโอถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง

ฉันยิ้มเล็กน้อยซ่อนความโกรธไว้ในดวงตา “ฉันยินดี”

เสียงเชียร์ดังขึ้นทันที เสียงปรบมือดังก้อง แหวนเย็นเยียบสวมเข้าที่นิ้วของฉัน เขากอดฉันแน่นและจูบฉันอย่างลึกซึ้งท่ามกลางเสียงโห่ร้องของฝูงชน ฉันพยายามไม่ให้ตัวเองรู้สึกแย่ พยายามนึกถึงช่วงเวลาที่เราตกลงคบกัน

นั่นคือฤดูร้อนเมื่อห้าปีก่อน ความรักในสายตาของมัตเตโอเหมือนบ่อน้ำลึกที่ไม่มีที่สิ้นสุด เขาสาบานว่าจะรักฉันตลอดชีวิต แต่ที่จริงแล้ว “ตลอดชีวิต” ของเขากลับสั้นแค่ห้าปี

หลังจากขอแต่งงานสำเร็จ มัตเตโอก็รีบร้อนเตรียมงานแต่ง เขาทำทุกอย่างเอง ตั้งแต่การ์ดเชิญถึงชุดแต่งงาน ราวกับว่าเขาเป็นคู่หมั้นที่สมบูรณ์แบบ

ฉันมองดูเขาวุ่นวายอยู่กับงาน ในใจหัวเราะเบา ๆ หากไม่ใช่เพราะข้อความในโทรศัพท์เตือนฉัน เขาอาจจะสามารถหลอกทุกคนได้จริง ๆ

——“เธออย่าอ่อนไหวไปเลย มัตเตโอแค่รักฉันมากกว่า”

ข้อความจากคลาร่าปรากฏขึ้นซ้ำ ๆ ด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า เหมือนตั้งใจจะกระตุ้นฉัน

ฉันบีบโทรศัพท์แน่น บังคับตัวเองให้ใจเย็น

“เครื่องประดับที่สั่งทำมาถึงร้านแล้ว ฉันไปดูด้วยกันนะ” มัตเตโอจูบแก้มฉันแล้วพูดว่า “ฉันจะช่วยเธอเลือกอีกสองชุด”

ฉันไม่ปฏิเสธคำเชิญของมัตเตโอในการไปช้อปปิ้ง

ผู้จัดการร้านยินดีนำสร้อยคอจากตู้เซฟมาเชิญฉันลองใส่

ฉันยิ้มอย่างสง่างาม และลองเทียบกับกระจก โดยมองมัตเตโอผ่านหางตา ความสนใจของเขาทั้งหมดอยู่ที่โทรศัพท์ นิ้วของเขาเลื่อนบนหน้าจออย่างรวดเร็ว

“อันนี้เป็นไงบ้าง?” ฉันตั้งใจขัดจังหวะเขา

มัตเตโอมองแวบหนึ่งอย่างรีบเร่ง “ดีนะ เหมาะกับเธอ…”

โทรศัพท์ของเขาดังขึ้นอีกครั้ง

มัตเตอขมวดคิ้ว รีบหาข้ออ้าง “ที่รัก งานแต่งมีปัญหานิดหน่อย ฉันต้องรีบกลับไป”

“ฉันไปด้วย” ฉันวางสร้อยลง มองเขา

“ไม่ต้องหรอก ไกลเกินไป” เขาปฏิเสธทันที น้ำเสียงเร่งรีบเล็กน้อย “ฉันไม่อยากให้เธอต้องเหนื่อย”

ฉันรู้สึกหนาวที่อก แต่ก็ยังยิ้ม “งั้นเธอรีบไปเถอะ”

เขาจูบหน้าผากฉันอย่างอ่อนโยน “เลือกอันที่เธอชอบ ฉันจะกลับมาเซอร์ไพรส์เธอ”

ฉันพยักหน้า ส่งเขาออกไปอย่างเร่งรีบ เมื่อแผ่นหลังเขาหายไปจากสายตา รอยยิ้มของฉันก็จางลง

ผู้จัดการร้านเดินเข้ามาถามอย่างกระตือรือร้น “จะลองแบบอื่นอีกไหม?”

“ไม่ต้องค่ะ” ฉันส่ายหน้า น้ำเสียงเย็นชา

เมื่อออกจากร้านเครื่องประดับ โทรศัพท์ของฉันสั่นอีกครั้ง

ภาพหน้าจอใหม่ปรากฏขึ้น :

คลาร่า: “ฉันคิดถึงเธอจนเจ็บที่อก”

มัตเตโอตอบ: “ที่รัก ฉันกำลังจะไป”

ลมหายใจฉันสะดุด นิ้วมือเย็นชา

คลาร่าทิ้งข้อความไว้ว่า “เธออย่าใส่ใจเลย เขาแค่สนใจฉันมาก ”

ฉันกำโทรศัพท์แน่น พยายามกดความเจ็บปวดที่อก แล้วเปิดรายชื่อผู้ติดต่อ ค้นหาเบอร์ที่เข้ารหัส

สูดลมหายใจลึก ๆ ฉันกดปุ่มโทรออก

“ฮัลโหล?” เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจจากอีกฝั่งของสายโทรศัพท์ ทำให้รู้สึกกดดัน

“ช่วยติดต่อทีมงานถ่ายทอดสดให้ฉัน” ฉันพูด

หลังจากความเงียบชั่วครู่ เสียงหัวเราะเย้ยหยันแว่วมา

“เธอเป็นใคร ถึงกล้าสั่งให้หัวหน้าครอบครัวอาชญากรรมบรู๊คส์ในอิตาลีทำงานให้เธอ?”

ฉันไม่ลังเลเลย: "คุณต้องยอมรับนะ ชาร์ลส์ ฉันยังคงเป็นทายาทที่ยอดเยี่ยมที่สุดของคุณอยู่ดี"

เสียงหัวเราะเย็นชาของชาร์ลส์ดังขึ้นหลังกดนิ่งไปครู่หนึ่ง "อิซาเบลล่า คุณมั่นใจเกินไปแล้ว"

ฉันกำหมัดแน่น เสียงนิ่งสงบ: "ถ้าไม่มีความมั่นใจพอ ฉันคงไม่พูดคุยกับคุณหรอก"

"ดีมาก" น้ำเสียงของชาร์ลส์เริ่มมีการพิจารณา "ฉันช่วยคุณได้

แต่คุณต้องรับปาก—ยอมรับการทดสอบของฉัน ใช้ความสามารถของคุณบอกฉันว่าคุณมีสิทธิ์ที่จะเป็นทายาทที่แท้จริงของกลุ่มบรู๊ค

ส์" หัวใจฉันเต้นแรง ฉันรู้ว่านี่คือราคาที่ต้องจ่ายสำหรับการทำข้อตกลงกับปีศาจ "ฉันตกลง"

ชาร์ลส์พอใจในความตรงไปตรงมาของฉัน เสียงต่ำของเขาดังขึ้นอย่างช้าๆ "ฉันจะให้เบอร์โทรของออสติน เขาจะจัดการทุกอย่างที่คุณต้องการ อย่าทำให้ฉันผิดหวังนะ อิซาเบลล่า"

หลังจากวางสายไม่นาน โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง คลาร่าส่งคลิปเสียงมาให้ ฉันเปิดฟัง

"ไม่ไปอยู่กับคู่หมั้นบ้างเหรอ?" คลาร่าหัวเราะเสียงหวาน

"คุณไม่คิดถึงฉันหรือไง ยัยตัวดื้อ" มาเตโอตอบเสียงหอบ

จากนั้นเสียงจูบและเสียงเสื้อผ้าถูกับกันดังขึ้น เสียงคลิปหยุดลง ฉันจ้องหน้าจอ มือสั่นแม้แต่การหายใจก็รู้สึกเจ็บปวด

ในท้องรู้สึกปั่นป่วน ฉันอยากจะไปหาพวกเขาแล้วฉีกหน้ากากที่พวกเขาคิดว่าปกปิดได้หมดออก!

แต่ฉันต้องอดทน—คนที่ใจร้อนจะพลาดโอกาส

หน้าจอสว่างขึ้นด้วยหมายเลขที่ไม่คุ้นเคย : "คุณอิซาเบลล่า ผมคือออสติน เลขาของคุณชาร์ลส์" เสียงกระฉับกระเฉงและนิ่ง

"ทีมถ่ายทอดสดพร้อมแล้ว คุณต้องการใช้เมื่อไหร่ครับ ?"

ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ พูดชัดเจน "หนึ่งสัปดาห์หลังจากนี้ ในงานแต่งงานของฉัน"

"เข้าใจครับ" เขาหยุดครู่หนึ่ง "นอกจากนี้ คืนนี้คุณจะเป็นตัวแทนของบรู๊คส์เข้าร่วมงานการกุศลระดับสูง

ผมส่งบัตรเชิญและรายชื่อผู้รับเชิญให้คุณในอีเมลแล้ว ชุดและเครื่องประดับเตรียมไว้ให้คุณเรียบร้อย"

ฉันรู้ว่านี่เป็นการจัดการของชาร์ลส์ ฉันไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ และก็ไม่ได้คิดจะปฏิเสธ

"ฉันรู้แล้ว"

หลังจากวางสาย ฉันกำลังคิดหาข้ออ้างเพื่อหลบหน้าไปจากมาเตโอ แต่เขากลับส่งข้อความมาก่อน "ที่รัก คืนนี้บริษัทมีงานด่วน ผมจะกลับช้า"

ฉันจ้องข้อความนั้น อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆ

ตารางงานของทุกโปรเจกต์ในกลุ่มโรมาโน ฉันรู้ดีกว่าตัวเขาเองอีก

คืนนี้ไม่มีแผนทำงานดึก แล้วเขาจะไปไหน?

ในใจฉันมีคำตอบอยู่แล้ว

ฉันถึงกับคิดอย่างทรมานตัวเองว่า:

—ทุกคืนที่เขาไม่กลับบ้าน เขาอยู่บนเตียงของคลาร่าหรือเปล่า?

งานการกุศลระดับสูงจัดขึ้นตามกำหนด ฉันในฐานะตัวแทนของบรู๊คส์ เซ็นสัญญาบริจาคเงินสามร้อยล้านดอลลาร์ ในเสียงปรบมือที่ดังกึกก้อง ฉันวางปากกาลงเบาๆ

ฉันถือแชมเปญเดินทักทายคนทั่วงาน ทั้งหมดดูราบรื่นแต่ก็ไร้ความสนุกจนกระทั่งเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น

"คุณแพตเตอร์สัน ขอแนะนำ—นี่คือคุณคลาร่า หลุยส์ หัวหน้าฝ่ายวางแผนของกลุ่มโรมาโน โปรเจกต์ AO3 ที่ร่วมมือกับบริษัทคุณ เธอเป็นผู้รับผิดชอบทั้งหมด"

ฉันหยุดชะงัก หันกลับไป

คลาร่าสวมชุดราตรีสีเนื้อ จับแขนของมาเตโออย่างสนิทสนม รอยยิ้มของเธอทั้งภูมิใจและหวานหู

ฉันกลั้นหายใจ แล้วก็หัวเราะออกมา โปรเจกต์ AO3 น่ะเหรอ? นั่นคือผลงานที่ฉันสร้างขึ้นมาเองตั้งแต่เริ่มต้น แต่กลับถูกตั้งชื่อภายใต้คลาร่า? มาเตโอยังกล้าพาเธอมางานนี้อีก?

ฉันยกแก้วแชมเปญขึ้น สายตาสดใส น้ำเสียงมีความประหลาดใจและไร้เดียงสาอย่างเหมาะสม

"โอ้ มาเตโอ คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง"

“อิซาเบลล่า?” มัตเตโอมีแววตาตกใจและสับสนอย่างชัดเจน เขาเกือบเสียอาการ

กดเสียงต่ำถามว่า “เธอมาที่นี่ได้ยังไงจ๊ะ?” ฉันไม่ตอบ เพียงแค่ยืนเอียงตัวทักทายจับมือกับคุณแพตเตอร์สัน พร้อมรอยยิ้มที่สง่างามตามเคย

แล้วฉันก็ถามเบาๆ ว่า “มัตเตโอ คลาร่ากลายเป็นหัวหน้าวางแผนของกลุ่มโรมานโนตั้งแต่เมื่อไหร่? ฉันไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อนเลย”

มัตเตโอตกใจไปชั่วครู่ ก่อนจะปกปิดว่า “นี่คือการเปลี่ยนแปลงที่จำเป็นของกลุ่มบริษัท” “ความสามารถของคลาร่าจะนำผลประโยชน์มากขึ้นให้บริษัท และเธอก็ทำโครงการ AO3 ได้ดีมาก

” ฉันแกล้งทำเป็นสงสัยว่า “แต่คนที่มีหน้าที่รับผิดชอบโครงการ AO3 คือฉัน—” ยังไม่ทันพูดจบ

เขาก็ขัดว่า “อิซาเบลล่า ไม่ใช่ตอนนี้ อย่าพูดเรื่องนี้ต่อหน้าคนนอก

” มัตเตโอรีบพาฉันกล่าวลาแพตเตอร์สันและพาฉันไปที่มุมห้องเต้นรำ ฉันสังเกตเห็นสายตาของคลาร่าที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิและหยิ่งผยอง “ขอโทษนะ” มัตเตโอดึงฉันไปที่เงียบๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “นี่ไม่ใช่ความคิดของฉัน มันเป็นความคิดของพ่อฉัน โทมัส” ฉันพูดเสียงเย็นชา “AO3 เป็นโครงการของฉัน คุณรู้ว่าฉันทุ่มเทแค่ไหน” มัตเตโอพยายามกอดฉัน

กดเสียงต่ำว่า “แน่นอนว่าฉันรู้ แต่ถ้าจะให้พ่อแม่ฉันยอมรับการแต่งงานของเรา ฉันต้องยอมแพ้บ้าง” หายใจฉันหยุดชะงัก พ่อแม่ของมัตเตโอมองว่าฉันไม่เหมาะสมกับครอบครัว

เพื่อไม่ให้มัตเตโอและครอบครัวเขาต้องเข้าไปพัวพันกับการต่อสู้ของมาเฟีย ฉันปิดบังสถานะทายาทของตระกูลบรู๊ค เมื่อมองจากพวกเขา ฉันเป็นเพียงเด็กหญิงธรรมดาที่ใช้ทุนการศึกษาเพื่อเรียนต่อ

ส่วนคลาร่า ลูกสาวบุญธรรมของครอบครัวโรมานโนที่มีมรดกมากมาย เป็นลูกสะใภ้ที่พวกเขาปรารถนายิ่งกว่า “อิซาเบลล่า ฉันสัญญาว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้าย” มัตเตโอพูดอย่างเร่งรีบ “แค่ทนอีกครั้ง เพื่ออนาคตของเรา” ฉันจ้องมองเขา ผู้ชายคนนี้ ฉันเคยรักเขาด้วยใจจริง

แต่คำว่า “ครั้งสุดท้าย” เขาพูดมาหลายครั้งแล้ว ฉันเกือบจะตอบโต้ไป

แต่ก็อดทนไว้ ฉันหลับตาลง ทำเป็นว่าเสียใจ “ก็ได้ .

. . เพื่อการแต่งงานของเรา” เขายิ้มด้วยความยินดี กอดฉันแน่น “ขอบคุณนะ อิซาเบลล่า ขอบคุณที่เข้าใจ

” ฉันซ่อนตัวในอ้อมกอดเขา ความคิดด้านลบในใจขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ตอนนั้น คลาร่าเดินเข้ามา เธอร้องเรียกอย่างเสน่ห์ “มัตเตโอ!” เสียงยาวเกินไป

เมื่อเราปล่อยกัน เธอก็พาดแขนมัตเตโออย่างไม่เหมาะสม

ตัวเธอเน้นย้ำด้วยการเบียดอกเข้าไป พร้อมกับบ่นเสียงหวานว่า “พี่ชาย ฉันมาในงานใหญ่ครั้งแรก กลัวมากเลย อยากให้พี่อยู่ด้วย” ฉันเลิกคิ้ว เธอกล้าท้าทายในสถานการณ์นี้ สิ่งที่น่ารังเกียจกว่านั้นคือ เธอหันมาหาฉันแล้วเรียกเสียงอ่อนหวานว่า “พี่สะใภ้~ ขอยืมพี่ชายได้ไหม?” หน้ามัตเตโอเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด เตือนเสียงต่ำว่า “คลาร่า อย่าล้อเล่น”

แต่คลาร่าเหมือนไม่ได้ยิน หัวเราะอย่างสดใส “พี่สะใภ้ใจกว้างแน่ๆ ไม่ถือโทษหรอก” ฉันยิ้มเยาะ “แน่นอน” มัตเตโอพูดด้วยน้ำเสียงระอากับฉันว่า “คืนนี้ฉันอาจต้องทำงานดึก เธอกลับบ้านไปพักผ่อนก่อนนะ” พูดจบ

เขาก็ถูกคลาร่าลากไป

ฉันมองตามพวกเขาจากไป หัวใจเหมือนถูกทิ้งกลางทาง

ความทรงจำถาโถม—คืนที่นัดเดทไม่รู้กี่ครั้ง

แค่คลาร่าโทรมา เขาก็จะหันหลังให้ทันที นัดเดท เดินเล่น ดูหนัง แม้แต่ตอนฉันป่วย เขายังทิ้งฉันไปปลอบคลาร่าที่ “ฝันร้าย” ฉันเคยคิดว่านี่คือ “ความเอาใจใส่แบบพี่ชาย” แต่ตอนนี้รู้แล้วว่าฉันตาบอด ฉันบังคับตัวเองให้สงบ

ทายาทบรู๊คส์ไม่ควรเสียอาการในสถานการณ์แบบนี้

เมื่อควบคุมอารมณ์ได้แล้ว ฉันกลับไปในงานเต้นรำและคุยงานกับคุณเจนกินส์อย่างมืออาชีพและใจเย็น แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความโกรธ สุดท้าย

ฉันก็ทนจนถึงเวลาที่จะกลับ ที่จอดรถใต้ดิน ฉันเพิ่งปลดล็อกรถ มือถือก็สั่นขึ้น

ข้อความจากคลาร่าปรากฏขึ้น —“อยากรู้ไหมว่ามัตเตโอเป็นยังไงในห้องของฉัน? ถ้าอย่างนั้นมาที่ที่จอดรถใต้ดินสิ”