เจิ้งเหมยเดินเข้าไปยืนก้มหน้า ประสานมือคารวะโยวเสวี่ยนอย่างนอบน้อม ยิ้มพิมพ์ใจ
"ห้องทำงานของท่านอ๋อง เป็นที่ที่ท่านอ๋องใช้เวลาส่วนมากที่นั่น ฉะนั้นเจ้าต้องตั้งใจที่จะดูแลมันให้ดี"
เจิ้งเหมยย่อตัวลงช้าๆ
"เจ้าค่ะเจิ้งเหมยน้อมรับคำสั่ง ต่อไปจะดูแลที่นั่นให้ดีไม่ให้บกพร่อง"
โบกมือให้เจิ้งเหมยถอยออกไป ส่งเสียงไอสองสามที
เจิ้งเหมย เดินลัดเลาะจนถึงห้องทำงาน ดีแล้วแบบนี้ดีแล้วอย่างน้อยก็หลุดออกมาจากฮูหยินใหญ่ ของท่านพ่อที่คอยกดขี่ไหนจะพี่ใหญ่ที่คอยจ้องจับผิด อยู่ตรงนี้ทุกอย่างคงจะไม่เลวร้ายกว่าที่ผ่านมา
ห้องใหญ่ ที่เหมือนถูกปิดทึบไปเสียทุกด้าน เจิ้งเหมยเดินเปิดช่องหน้าต่างและปัดกวาดจนไม่มีฝุ่นเหลือตกค้าง ดอกไม้สีสดใสถูกนำมาเสียบใสในแจกันใบใหญ่
ปิดห้องไว้เหมือนเดิมกว่าทุกอย่างจะเสร็จสิ้นก็เกือบหมดวัน
ย่าหนานยก อาหารใส่จานมาสองจานพร้อมถ้วยข้าว เจิ้งเหมยคิดถึงบ้านที่มักจะได้กินที่หลังคนอื่นเสมอ
อาหารที่นี่รสชาติไม่เลวนักหรือเพราะความหิว
...บ้านตระกูลเจิ้ง...
"สุดท้ายแล้วนางก็ ไม่ได้ช่วยอะไรตระกูลเจิ้ง นางไม่ได้ต้องตาต้องใจฝ่าบาท ถึงกับต้องยกให้อ๋องห้าเพื่อเก็บไว้เป็นสาวใช้ในจวน"
ฮูหยินของตระกูลเจิิ้งพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน
"ฮูหยิน ก็ข้าบอกเจ้าแล้วว่าให้ส่งเจิ้งหมิงเข้าวังแต่เจ้าหายอมไม่ นางไม่แอบหนีออกมาผ่านการฝึดฝนคัดตัวนางในไปได้ก็นับว่าดีแค่ไหนแล้ว"
ใต้เท้าเจิ้งออกรับแทนด้วยเอ็นดูเจิ้งเหมยไม่น้อย
"กลับยิ่งทำให้ขายหน้า อ๋องห้านับว่ามีบารมีไม่น่อยแต่กลับปฏิเสธไม่ยอมรับนางเป็นชายารอง ท่านยังคิดว่าไม่ขายหน้าอีกหรือ"
เจิ้งเหวยถอนหายใจ ฝ่าบาทคิดอะไรอยู่ คิดจะทดสอบความภักดีของเขาหรือว่าจงใจให้เขากับอ๋องห้าผู้หยิ่งทะนงเกี่ยวดองกันจริงจัง เพียงเพื่ออยากเห็นว่าเขาจะภักดีกับใคร หรือว่าอ๋องห้าจงใจจะรับไมตรีดึงเขาเข้าพวกด้วย ในเมื่อตอนนี้สี่ตระกูลใหญ่ถูกแบ่งออกเป็นสองฝ่ายเรียบร้อยแล้ว
จินเฉิงอู่ กลับจากราชสำนักเข้าสู่จวนอ๋องก้าวขาลงจากเกี้ยว เจิ้งเหมยกวาดลานบ้านอยู่ด้านนอกในเวลาค่ำใบหน้าสดใสแรกแย้ม เขาแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นเสีย คนรับใช้รับเสื้อคลุมไปแขวนไว้ เดินเข้าห้องทำงานวันนี้มีฎีกาหลายเล่มที่ฝ่าบาทจงใจให้เขาตัดสินใจแทน
ห้องทำงานสะอาดตา กลิ่นดอกไม้ลอยเข้าปะทะจมูก ช่อดอกไม้ถูกเสียบไว้ในแจกันแทนช่อเดิมที่เหี่ยวแห้ง ความสดใสนั้นทำเอาเขาเผลอยิ้ม นั่งลงบนโต๊ะหนังสือ แท่นฝนหมึกสะอาดสะอ้านฎีกาหลายม้วนถูกเรียงไว้อย่างมีระเบียบ
"ใครกัน หรือว่าโยวเสวียนจะแวะเข้ามาดูแลให้"
"เสี่ยวป๋อ"เสี่ยวป๋อวิ่งเข้ามาทันที
"ใครทำห้องข้าแบบนี้"
เสี่ยวป๋อคุกเข่าลงกับพื้น
"ท่านอ๋อง ไว้ชีวิตด้วย"
จินเฉิงอู่ส่ายหน้าไปมา
"สาวใช้คนใหม่ขอรับท่านอ๋อง นางยังไม่รู้ธรรมเนียม ข้าน้อยจะตักเตือนนางให้เอง"
ด้วยจิตใจที่มีคุณธรรมถึงกับยอมออกรับแทนเจิ้งเหมย
"ท่านอ๋อง นางทำสิ่งใดให้ขุ่นเคืองใจ"
โยวเสวียนมาพร้อมกับสาวใช้และอาหารเย็น จินเฉิงอู่รีบเข้าไปพยุงโยวเสวียนให้นั่งลง โยวเสวียนผายมือให้เสี่ยวป๋อลุกขึ้น
"นาง... ใครกัน"
"สาวใช้ที่ฝ่าบาทพระราชทานมาใหม่ ที่ท่านพานางกลับมาด้วยเมื่อวาน"
จินเฉิงอู่เพียงแต่พยักหน้า
"ไม่มีสิ่งใด เพียงแต่ข้ารู้สึกว่าห้องทำงานเปลี่ยนไป"
"แล้วดีไหม"
เพียงยิ้มไม่ตอบว่ากระไรโยวเสวียนหลุบตามองพื้น
"โยวเสวียนสั่งให้ครัวทำชุปกระดูกหมูแก้หนาว"
ยกชุปจากมือสาวใช้วางตรงหน้าจินเฉิงอู่
"ท่านพี่ นางก็แค่สาวใช้จะใสใจทำไม หากไม่พอใจนางโยวเสวียนสั่งให้โบยนาง จะดีไหม"
จินเฉิงอู่นิ่งงัน
"เสี่ยวป๋อ สั่งโบยนางสิบไม้ต่อไปห้ามนางเปลี่ยนแปลงอะไรในห้องทำงานท่านอ๋อง"
น้ำเสียงเย็นเฉียบเหมือนความเหน็บหนาวข้างนอก
ย่าหนานทายาสมานแผลให้เจิ้งเหมยที่นอนคว่ำหน้า กัดฟันแน่นด้วยความเจ็บปวด
"เปลี่ยนให้ข้าดูแลแทน ต่อไปให้เจ้าอยู่ที่นี่ช่วยข้าดูแลสวน"
เจิ้งเหมยรู้สึกซาบซึ้งน้ำใจของย่าหนานเหลือเกิน
“คังซื่อฮั่น คาระวะท่านอ๋อง”
ร่างสูงชลูดใบหน้าคมคาย นับว่าหล่อเหลาไม่ใช่เล่น สายตาอ่อนโยนขัดกับกระบี่ที่อยู่ข้างกายที่ดื่มเลือดคนมาไม่น้อย รอยยิ้มบางๆดังอากาศธาตุสลายไปราวกับสายหมอกยามต้องแสงสุรีย์
“ลุกขึ้น ข้าแทบจะทนคิดถึงเจ้าไม่ไหว หลายวันมานี่เรื่องราวมากมายให้ขบคิด"
คังซื่อฮั่นยิ้ม
“ข้าน้อยได้ข่าวฝ่าบาทประทานชายารองให้กับท่านอ๋อง”
“ตอนนี้นางเป็นเพียงสาวใช้”
“ฝ่าบาทต้องการ ที่จะทดสอบความภักดีของใต้เท้าเจิ้งทรงไม่ไว้ใจผู้ใด หากคิดในอีกมุมหนึ่งคิดว่าหากใต้เท้าเจิ้ง ยังภักดีต้องจงใจชี้แนะบางอย่างกับบุตรสาว”
“จะป้องกันอย่างไรสิ่งที่ฝ่าบาทประทานให้ไม่รับไม่ได้ อีกทั้งใต้เท้าเจิ้งเป็นถึงหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ หากหักหาญน้ำใจเกินไปก็เท่ากับไม่ให้เกียรติ”
“ท่านอ๋องก็ให้นางเป็นเพียงสาวใช้ นับว่าสร้างความไม่พอใจกับใต้เท้าเจิ้งอย่างมากใต้เท้าเจิ้งดูแลคลังหลวง เป็นตำแหน่งที่ใครก็ต้องการหากจะมีใครที่จงใจให้ฝ่าบาท ไม่ไว้ใจใต้เท้าเจิ้งก็มิใช่เรื่องยาก”
“ในตอนนั้น สถานการณ์บีบบังคับข้าไม่อาจคิดอะไรได้มากกว่านั้น"
“ท่านอ๋องไม่จำเป็นต้องแยแส นางเพียงแค่สาวใช้หากวันไหนที่นางตกเป็นของท่านอ๋อง ข้าเชื่อว่านางจะไม่เอนเอียงหรือสอดแนมสิ่งใดภายในจวนแน่”สีหน้ามั่นใจ
“ข้ายังรักโยวเสวียน หญิงอื่น... เพียงแค่สายลมพัดผ่านหาใช่สิ่งที่ต้องคำนึง"
คังซื่่อฮั่นยิ้ม จินเฉิงอู่เองก็ยิ้ม
"นางเป็นลูกอนุของใต้เท้าเจิ้ง ใบหน้าคงอัปลักษณ์ฝ่าบาทจึงไม่สนใจนาง ข้าชักอยากจะเห็นหน้านางเสียแล้ว”
เจิ้งเหมยยืนอยู่หน้าห้องพัก ตากอาหารแห้งซึ่งเป็นงานที่ย่าหนาน ให้ทำเพราะแผลถูกโบยยังไม่หายดี แผ่นหลังบอบบางยังมีเลือดซึมออกมาแม้จะเจ็บปวดเพียงไหนก็รู้ดีว่าไม่ควรปริปาก มันคือสิ่งที่เรียนรู้มาตั้งแต่ยังเล็กๆ
คังซื่อฮั่นเดินเลาะตามทางเท้าจนถึงที่พักของเจิ้งเหมย มือใหญ่ไพล่หลังเมื่อมองเห็นเจิ้งเหมยที่แผ่นหลังมีเลือดซึมออกมาเป็นรอยถูกโบย คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน เดินเข้าไปหมายสนทนา แต่เจิ้งเหมยรีบเก็บของและเดินเข้าไปในห้องพัก เพราะมองจากอาภรณ์ของคังซื่อฮั่นแล้ว ย่อมรู้ว่าคนผู้นี้ฐานะไม่ธรรมดา
“แม่นางเจิ้ง”
เพียงแค่เหลือบตามอง คังซื่อฮั่นตกตะลึงในใบหน้าที่งดงามผุดผาดเกินสาวใช้ หากนางจะเป็นนางกำนัลหรือสนมของฝ่าบาทย่อมเป็นที่โปรดปรานแน่แท้ แปลกใจว่าเหตุใดฝ่าบาทถึงไม่ต้องตานางแล้วยังมอบนางให้กับท่านอ๋องแม้ตอนนี้หญิงงามทั่วหล้าสามคน นางคงเป็นหนึ่งในสามเป็นแน่ เจิ้งเหมยยังคงยืนนิ่งและรอให้อีกฝ่ายเป็นคนเริ่มบทสนทนา
“ข้าคังซื่อฮั่น องครักษ์และคนสนิทของท่านอ๋องห้า”
ย่อตัวทำความเคารพแต่ไม่พูดสิ่งใดต่อ
“แม่นางเจิ้ง แผ่นหลังของเจ้า”
กลืนน้ำลายลงคอยากเย็นความสงสารจับใจแม้คนตาบอดยังรู้ว่าแผลเกิดจากการโบย ท่านอ๋องถึงกับปล่อยให้ บุตรสาวของใต้เท้าเจิ้งถูกโบยตั้งแต่วันแรกๆ ที่เข้ามาในจวนเลยหรืออย่างไร
“ใต้เท้าอย่าได้ใส่ใจ เจิ้งเหมยขอบคุณในน้ำใจ งานในจวนมากมายรอให้ทำ เจิ้งเหมยขอตัว”
เข้าห้องปิดประตูอย่างรวดเร็ว คังซื่อฮั่นได้แต่มองตามจนลับสายตา
สาวเท้าเดินกลับไปยังห้องทำงานท่านอ๋อง
“ท่านอ๋อง ข้า ..พบแม่นางเจิ้งเมื่อครู่ นางถูกโบยด้วยความผิดใดกัน”
“เสี่ยวป๋อ เหลียงซานป๋อ”
ไม่ตอบคำถามแต่ตะโกนเรียก เสี่ยวป๋อเข้ามา
“ท่านอ๋อง”
เสี่ยวป๋อรีบเข้ามาข้างใน
“นางบาดเจ็บใครให้นางออกมาเดินเพ่นพ่านเพื่อประจานข้ากัน ไปบอกนางให้พักอยู่แต่ในห้องจนกว่าจะหายดีค่อยออกมาเดินนวยนาดให้ผู้คนเห็น”
คังซื่อฮั่นถอนหายใจในคำพูดของท่านอ๋องหนุ่ม
