Intro

คอนโดหรูใจกลางเมือง

“วันนี้ผมไปทำงานนะครับ พี่ไม่ต้องรอนะ” เนย์หันมาบอกคู่หมั้นหนุ่มของตนก่อนจะออกจากห้อง วันนี้เขาต้องเข้าดูซ้อมละครเวทีและคงต้องอยู่ดูเซทอัพฉากต่อเลย

“อืม ดูแลตัวเองถ้าพี่ซ้อมเสร็จเร็วอาจจะไปหา” ร่างสูงที่อยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนบอก

“ไม่ต้องแวะเข้าไปหรอกครับ กว่าพี่จะซ้อมเสร็จก็ดึกแล้วรีบกลับมานอนเถอะ” เนย์บอก เขารู้ว่าคนตรงหน้าก็ไม่ได้เลิกซ้อมเร็ว เพราะใกล้ที่จะได้เดบิวต์แล้วทำให้ยิ่งต้องซ้อมหนักมากขึ้น ยังดีที่ช่วงนี้บริษัทอนุญาตให้กลับมาพักที่บ้านได้หนึ่งสัปดาห์ ไม่งั้นเราก็คงไม่ได้เจอหน้ากัน

“แต่เดี๋ยวอีกไม่กี่วันพี่จะต้องไปอยู่ที่หอแล้วนะ”

“พี่ไปอยู่หอ ผมก็เข้าเทคฯวีค (Technical Week) พอดีครับ ถึงพี่อยู่ผมก็ไม่ได้อยู่ จุ๊ฟ ไม่ต้องหน้างอเลยครับ เราแค่มีหน้าที่ต้องทำ เดี๋ยวเสร็จงานก็ได้เจอแล้ว ซ้อมวันนี้สู้ ๆ นะครับ”

“ถ้าจะกลับก็บอกพี่สิทธิให้เข้าไปรับนะ ห้ามกลับเอง” คีย์มอง คนตรงหน้ามากกว่าที่เลิกดึก

“ไปแล้วนะครับ” เนย์พยักหน้ารับก่อนจะหยิบเป้สีดำขึ้นมาสะพายแล้วเดินออกจากห้องไป

“เฮ้อ ยังไม่หายคิดถึงเลย”

คีย์ถอนหายใจก่อนจะเดินกลับเข้าห้องเพื่อเตรียมของและออกไปบ้าง

เขาเป็นเด็กฝึกของค่ายเพลงที่กำลังจะได้เดบิวต์ จริง ๆ แล้วเขากับคนอื่น ๆ ในวงจะต้องพักที่หอของบริษัทแต่ช่วงนี้ช่างเข้ามาจัดการซ่อมและปรับปรุงอะไรหลายอย่าง เลยได้กลับบ้านกันหลายวัน ส่วนน้อง ๆ คนอื่นในวงที่บ้านอยู่ต่างจังหวัดทางบริษัทก็จัดหาโรงแรมให้อยู่ชั่วคราว

“เนย์! มาพอดีเลย ช่วยดูตรงนี้หน่อยค่ะ เหมือนว่าทรานสิชันจะแปลก ๆ” เนย์เดินเข้ามาภายในห้องซ้อมขนาดใหญ่ที่ด้านหลังโรงละคร

“สวัสดีทุกคนครับ” เนย์โค้งให้กับทีมงานและนักแสดงที่มาถึงก่อนแล้วอย่างอ่อนน้อม

“อ๋อ ตรงนี้เมื่อวานมีปรับนิดหน่อยครับ จากเดิมที่ต้องเข้าออกจากฝั่ง SL (Stage Left) มาเป็น SR (Stage Right) เพราะว่าซีนถัดไปจะได้ออกพร้อมกับฉากเลย ผมมาช้าเลยยังไม่ทันได้บอกขอโทษด้วยครับ”

“เอ้ย ขอโทษพี่ทำไม พี่สิต้องขอโทษเรา เพราะเมื่อวานพี่ลาเราเลยต้องเข้ามาจดคิวแทนแล้วคืนนี้ยังต้องอยู่ดูเซตอัพอีก”

“สบายครับ” ผมยิ้มให้พี่หวานก่อนจะอัปเดตคิวและบล็อกกิ้งที่มีการเปลี่ยนแปลงให้ เมื่อแน่ใจว่าครบหมดแล้วก็หยิบแฟ้มพร้อมกับอุปกรณ์เซฟตี้ในกระเป๋าออกมาใส่

“จะไปดูเวทีแล้วใช่มั้ย กินข้าวมายัง ข้าวกองมาแล้วนะ พี่ให้เขาสั่งเผื่อทีมเซตอัพด้วย มื้อดึกจะมาอีกทีตอนสี่ทุ่ม”

“ขอบคุณครับ ผมทานมาแล้ว ถ้ามีอะไรโทรเรียกได้เลยนะครับ ผมเดินอยู่แถว ๆ นี้”

เขาเดินออกจากห้องซ้อมพร้อมกับหยิบหมวกนิรภัยและเสื้อเรืองแสงขึ้นมาใส่ก่อนจะเดินเข้าไปยังส่วนเวทีที่มีการเซตอัพอยู่

“เนย์ มาแล้วหรอ ทำไมมาเร็วล่ะ ยังไม่สี่โมงเลย” เนย์เดินเข้ามาตอนที่บาร์แขวนฉากกำลังถูกดึงขึ้นไป เจ้าตัวรอจนทีมให้สัญญาณว่าปลอดภัยจึงเดินเข้ามา

“เมื่อวานมาจดคิวแทนน่ะพี่พจน์ วันนี้เลยต้องเอาคิวมาให้เขาซ้อมต่อ ทางนี้เป็นยังไงบ้างครับ”

“สบาย นี่เหลือแค่แขวนฉากให้เสร็จ ไม่เกินเที่ยงคืนก็ให้ทีมไฟเข้าได้แล้ว เหลือฉากใหญ่ไม่กี่ฉากที่ยังต้องทำสี แต่เสร็จทันให้ทีมไฟเซตแสงก่อนนักแสดงเข้ามาแน่นอน”

“โอเคครับ แต่ทีมไฟคงเข้ามาดูกับเอาของมาลงไว้ก่อน น่าจะเข้ามาแขวนไฟพรุ่งนี้”

“เออดีแล้ว จะได้กลับไปพักผ่อนกัน นี่ดีนะได้เนย์มาคุมถ้าเป็นทีมอื่นนะ ตาย มีเวลาให้เซ็ตอัพสามวันรวมหมด ฉากไฟเสียง แล้วจะขอเข้ามารันกับฉากเลย พี่จะบ้า เจอแบบนั้นนะไม่อยากรับงาน ทีมเหนื่อยตาย”

“เราก็ต้องพยายามทำให้วงการมันเปลี่ยนพี่ ขืนยอมแบบนั้นตลอดมาตรฐานยิ่งแย่ลงเรื่อย ๆ อีกอย่างถ้าเป็นแบบนั้นผมก็ไม่รับแน่ ๆ แค่เซตอัพก็เหนื่อยแล้วจะเอาแรงที่ไหนมารันคิวอีก”

“นี่ดีนะ ผู้กำกับ อาร์ตได (Art Drirector) กับทีมรู้จักกันหมด เลยทำงานง่าย คุยสบาย”

เนย์พยักหน้า ประชุมทีมครั้งแรกนี่ยิ้มหวานเลย คนคุ้นเคยกันทั้งนั้น ทำงานด้วยกันมาหลายครั้งรู้ใจกันหมด

“พี่คีย์! มาแล้วหรอครับ ผมกับพี่ไทกำลังวอร์มพอดีเลย” เสียงทักดังขึ้นเมื่อเขาก้าวเข้ามาในห้องซ้อมเต้นขนาดเล็กหากเทียบกับบริษัทค่ายเพลงและวงอื่น ๆ แน่ล่ะพวกเขายังเป็นแค่เด็กฝึกนี่นะ

แต่ก็ไม่ใช่ว่าทางค่ายจะปล่อยปละละเลยไม่สนใจ ต้องบอกว่าค่ายค่อนข้างให้ความเท่าเทียมกับทุก ๆ วงเท่ากัน พวกเขาเองหากเดบิวต์เมื่อไหร่ก็จะได้ห้องซ้อมส่วนตัวที่ไม่ต้องแย่งกับเด็กฝึกชุดอื่น ๆ

“ไง มากันเร็วนะ กินข้าวกันหรือยัง”

“เรียบร้อยครับ พวกผมไปกินที่ร้านข้างตึกมา”

“อืมงั้นเดี๋ยวพี่กินข้าวก่อน” คีย์หยิบกล่องข้าวในกระเป๋าออกมาเปิดแล้วนั่งลงบนโต๊ะที่อยู่มุมของห้อง

“โห ที่บ้านทำข้าวกล่องมาให้ด้วยหรอครับน่ากินสุด ๆ”

คีย์ยิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ จะให้บอกว่าอะไร คู่หมั้นเป็นคนทำหรอ สองคนนี้ได้ตกใจตาย

หลังจัดการอาหารเสร็จสมาชิกคนอื่น ๆ ในวงก็ค่อย ๆ ทยอยกันมาจนครบ

วงมีกัน 7 คน ตัวเขาเป็นพี่โตสุด ส่วนสมาชิกในวงก็จะมี ไท ปิ่น เอ เจค กล้า และ วิน ไล่ตามอายุ พวกเขาเป็นเด็กฝึกของค่ายที่ผ่านด่านทดสอบสุดหินของกรรมการจนได้รวมวงเพื่อทำเพลงและกำลังจะได้เดบิวต์

เมื่อสมาชิกในวงมากันพร้อมคีย์ก็เริ่มการซ้อมทันที บรรยากาศการซ้อมไม่ได้มีเสียงหัวเราะเพราะแต่ละคนต่างก็ต้องใช้สมาธิไปกับการเต้นและทรานสิชันต่าง ๆ ที่ถูกออกแบบมาให้เป๊ะและต้องดูดีที่สุด นี่ยังไม่รวมว่าการแสดงจริงต้องร้องสดด้วยนะ

แฮ่ก แฮ่ก

หลังเพลงจบลงทั้งห้องมีแต่เสียงหอบหายใจของทุกคน

“ดีมาก วันนี้พอแค่นี้ทุกคนกลับไปก็อย่าลืมนวดคลายเส้นกันด้วยนะ แล้วก็ให้จำความรู้สึกวันนี้เอาไว้ เพราะพรุ่งนี้ต้องดีขึ้นกว่าเดิม” โครีโอที่เข้ามาดูการซ้อมในช่วงท้ายของวันเอ่ยชมและปล่อยให้ทุกคนได้กลับไปพัก ซึ่งตอนนี้เวลาก็ล่วงเลยเข้าวันใหม่มาได้สองชั่วโมงแล้ว

คีย์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะส่งข้อความหาอีกคนทันที

‘พี่เพิ่งเลิก เรากลับไปหรือยัง’

รอไม่นานโทรศัพท์ก็สั่น

‘กำลังออกจากโรงละครครับ ให้พี่สิทธิวนรถไปรับมั้ย’

‘ได้เดี๋ยวพี่ออกไปรอที่หน้ามินิมาร์ทที่เดิมนะ’

หลังนัดแนะกันเสร็จคียก็หันไปถามน้อง ๆ ในวงว่าจะกลับกันยังไง

“เดี๋ยวพวกผมให้พี่บอลไปส่งที่โรงแรมครับ” ไท ปิ่น วินและเจคพยักหน้า สำหรับใครที่เป็นเด็กต่างจังหวัดไม่มีบ้านอยู่ที่เมืองหลวงทางค่ายก็จะเช่าโรงแรมให้พักก่อนในช่วงนี้ที่ทางหอมีการปรับปรุงและรีโนเวท ส่วนเจคนั้นหอของเจ้าตัวที่เช่าไว้เป็นทางผ่านไปบ้านของพี่บอลพอดี

“แล้วนายสองคนล่ะกลับยังไงให้พี่ไปส่งมั้ย” คีย์หันไปถามกล้าและเอ กล้าเป็นเด็กต่างจังหวัดเหมือนกัน แต่น้องเช่าหอเอาไว้ตอนก่อนจะรู้ว่าผ่านออดิชัน ถ้ามีวันหยุดน้องก็จะกลับไปทำความสะอาดห้องตัวเอง

“ผมขับมอเตอร์ไซด์มาครับ” เอตอบก่อนจะชูหมวกกันน็อคให้พี่คนโตของวงดู

“ขับกลับดี ๆ นะ ถึงบ้านแล้วก็ส่งข้อความมาบอกด้วย นายล่ะกล้า”

กล้ามีท่าทางลังเลตอนแรกเขาตั้งใจจะให้พี่บอลผู้จัดการวงไปส่ง แต่ว่าเส้นทางกลับหอของเขาและโรงแรมนั้นอยู่กันคนละทางเลย ตอนนี้เขาก็ง่วงและเหนื่อยมาก

“เอาเป็นว่าเดี๋ยวพี่ไปส่งแล้วกัน ไม่ต้องห่วงที่บ้านพี่ขับรถมารับ” คีย์ตัดสินใจก่อนจะบอกลาพี่บอลและทีมงานที่อยู่เฝ้าพวกเขาซ้อมอีกสองสามคนแล้วเดินออกจากห้อง

“เอ่อ ไม่รบกวนพี่แน่นะครับ” กล้าเอ่ยถามขณะที่กำลังรอรถ

“รบกวนอะไรกัน ไม่ต้องคิดมากน่า นายก็เหมือนน้องชายพี่” เพราะต้องฝึกและอยู่ด้วยกันเกือบจะตลอดทำให้คีย์สนิทใจกับน้อง ๆ ในวงมาก แม้ว่าน้อง ๆ ในวงจะค่อนข้างเกรงใจเขาที่เป็นพี่โตก็ตาม

“มาแล้วล่ะ” คีย์หันไปเจอกับรถยนต์ซีดานสีดำคันหรูมาจอดด้านหน้าก่อนที่จะเปิดประตูรถ

“นายนั่งด้านหลังไปเลยเดี๋ยวพี่นั่งหน้าเอง” กล้าที่แม้จะงงแต่ก็เปิดประตูขึ้นรถไป

“สวัสดี”

“สะ สวัสดีครับ ต้องรบกวนด้วยนะครับ” กล้าขึ้นมาเจอกับวัยรุ่นอายุน่าจะใกล้เคียงกับเขากำลังนั่งขีดเขียนอะไรบางอย่างลงบนแท็ปเล็ต

“กล้า นั่นคู่หมั้นพี่ชื่อเนย์ เนย์นี่กล้าน้องในวง”

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ”

“พะ พี่คีย์หมายความว่ายังไงครับ” กล้ายื่นมือออกไปจับงง ๆ

“นายเป็นคนแรกเลยที่รู้ความลับช่วยพี่หน่อยนะ” คีย์หันมาเอานิ้วชี้จรดที่ปากเพื่อบอกให้รับรู้ ก่อนจะยิ้มอย่างไม่คิดอะไรมาก เขาไม่ได้ทำผิดกฎของค่ายนี่ ตัวสัญญาเองก็ไม่ได้มีระบุไว้ว่าห้ามมีแฟนเสียหน่อย จะมีก็แต่การที่ค่ายขอไม่ให้มีความสัมพันธ์เชิงชู้สาวที่จะส่งผลต่อชื่อเสียงของบริษัท อีกอย่างเขากับเนย์ก็หมั้นกันมาตั้งแต่ก่อนที่เขาจะเข้าเป็นเด็กฝึกอีก บางทีเขายังเห็นเลยว่าบริษัทเองนั่นแหละเป็นคนปั่นกระแสระหว่างศิลปินกับบรรดาคู่จิ้น

“ต้องขอบคุณอีกครั้งนะครับที่มาส่ง” กล้าชอบคุณทุกคนอย่างเกรงใจก่อนจะเดินลงจากรถไป คีย์จึงเปิดประตูมานั่งด้านหลังกับเนย์

“เหนื่อยมั้ยครับ แล้วพรุ่งนี้ต้องออกไปซ้อมกี่โมงเดี๋ยวผมตื่นมาทำข้าวกล่องให้”

“พรุ่งนี้เข้าบ่ายเหมือนเดิมนั่นแหละ ตอนเช้าน้อง ๆ คนอื่นต้องไปเคลียร์งานที่คณะ”

นั่งรถมาไม่นานก็ถึงคอนโด

“อาบน้ำกันครับจะได้รีบมานอน พรุ่งนี้ผมต้องเข้าไปดูไฟเซตอัพแต่เช้า”

ผมยิ้มเมื่อเห็นว่าพี่คีย์รีบโยนกระเป๋าและหยิบเสื้อคลุมอาบน้ำมาทันที

อยากรู้มั้ยครับว่ากว่าพี่คีย์จะได้เข้ามาเป็นเด็กฝึกและคบกับผมต้องผ่านต้องเจออะไรบ้าง มาครับผมจะเล่าให้ฟังว่ารักของเราเริ่มต้นได้ยังไง

Cue 1

บ้านหลังขนาดใหญ่ในหมู่บ้านจัดสรรกลางเมืองหลวง

“คุณพ่อว่ายังไงนะครับ” เนย์ที่นั่งอยู่บนโซฟาฝั่งตรงข้ามพ่อและแม่ถามอย่างไม่มั่นใจ

“พ่ออยากให้แกหมั้นกับคีย์ ลูกชายของเพื่อนพ่อ ถ้าลูกจำได้ตอนเด็กก็เจอกันบ่อยอยู่”

“พ่อมีเหตุผลอย่างอื่นหรือเปล่าครับ” เนย์หรี่ตามองผู้เป็นพ่ออย่างรู้ทัน

“จริง ๆ แล้วสินมันอยากได้ลูกเป็นลูกสะใภ้แล้วก็อยากให้ลูกช่วยดูแลเจ้าคีย์มันน่ะสิ เห็นว่าช่วงนี้หนักเอาเรื่องอยู่”

“พี่คีย์เป็นอะไรครับพ่อ ส่วนเรื่องหมั้น พี่คีย์เขาโอเคหรอครับ ไม่ใช่ว่าเขามีแฟนอยู่แล้วหรอ”

“เพิ่งโดนสาวบอกเลิกมาน่ะสิ แถมยังได้เงินไปอีกไม่น้อย คีย์โกรธและเสียใจหนักเอาเรื่องอยู่”

“ผมไม่อะไรหรอกครับ ถ้าจะหมั้นก็หมั้น ผมเองก็ยังโสดลองดูกันไปก่อนก็ได้ ถ้าพี่คีย์เขาโอเคน่ะ แต่บอกไว้ก่อนนะครับถ้ามีสาว ๆ หรือแฟนเก่าเขามาตามหาเรื่องนี่ผมไม่ยอมนะ” เขาเองก็จำพี่คีย์ได้อยู่หรอก แถมเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกันจะไม่เคยเห็นหน้ากันเลยก็แปลกแล้ว อีกอย่างตอนเด็ก ๆ พี่คีย์ก็คอยดูแลเขาไม่น้อยตอนที่พ่อกับแม่ต้องบินไปทำงานต่างประเทศ ถ้าเขาช่วยให้พี่คีย์หายเศร้าได้เร็วก็คงดี

เนย์ไม่ได้เป็นคนมองโลกในแง่ดีแต่เพราะครอบครัวของเขาและพี่คีย์นั้นสนิทกันมานาน แม้ว่าช่วงหลายปีหลังเขาจะไม่ได้ไปเจอกับบ้านพี่คีย์เพราะเรียนและทำงานหนักแต่ก็ยังคงได้ยินข่าวเรื่อย ๆ

“งั้นเดี๋ยวเย็นนี้ลูกอย่าเพิ่งออกไปไหนนะ สินมันจะพาคีย์มาทานข้าวเย็นด้วย” เนย์หยักหน้ารับก่อนจะขอตัวขึ้นไปพักที่ห้อง เขาเพิ่งกลับมาจากงานแสดงคอนเสิร์ตที่เข้าไปเซตอัพตั้งแต่เมื่อคืน ที่จริงวันนี้ต้องเข้าไปอีกแต่หัวหน้าบอกให้เขากลับมาพักและค่อยไปอีกทีพรุ่งนี้เช้า ได้นอนสักตื่นน่าจะดี

เขารู้สึกตัวอีกครั้งตอนที่ได้ยินเสียงเคาะประตูห้อง

“ครับบ” ตะโกนตอบรับไปโดยที่ตายังไม่ได้ลืม ได้ยินเสียงเปิดประตูน่าจะเป็นแม่บ้านที่เข้ามาปลุก

แต่ผ่านไปนานเกือบนาทีเขาก็ยังไม่ได้ยินเสียงพูดจึงค่อย ๆ ฝืนลืมตาขึ้นมา

“อ๊ะ พี่คีย์สวัสดีครับ เดี๋ยวผมล้างหน้าแล้วจะรีบตามลงไป ขอโทษที่ทำให้ต้องขึ้นมาปลุกนะครับ” เขารีบขยับตัวลุกออกจากที่นอนแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าให้ตัวเองตื่น

แต่เนย์ต้องแปลกใจอีกครั้งเมื่อเห็นว่าคีย์ยังคงนั่งอยู่ปลายเตียงของเขา

“พี่คีย์มีอะไรหรือเปล่าครับ” เนย์ตัดสินใจถามไปตรง ๆ

“เรื่องหมั้น เราโอเคหรือเปล่า” คีย์มองหน้าน้องชายที่เคยเล่นด้วยมาตั้งแต่เด็ก ๆ เขาลืมน้องคนนี้ไปได้ยังไงกันนะ น้องที่คอยเดินตามหลังและเรียกหาเขาไม่หยุด โตขึ้นขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

“ผมไม่มีปัญหาอะไรครับ ผมยังโสดถ้าเราเข้ากันไม่ได้รอสักปีค่อยขอคุณพ่อกับคุณอาถอนหมั้นท่านก็คงไม่น่าจะว่าอะไร พี่คีย์เถอะครับโอเคจริง ๆ หรือเปล่า” เนย์ถามกลับ ตัวเขานั้นรู้ตัวเองมานานแล้วว่าคงไม่สามารถแต่งงานกับผู้หญิงได้ แต่คนตรงหน้าเขานั้นไม่เคยมีข่าวหรือวี่แววว่าจะชอบผู้ชายมาก่อนเสียด้วยซ้ำไม่รู้คุณอาสินคิดยังไงเรื่องให้พวกเขาหมั้นกัน

“ไม่รู้สิ แต่คงดีกว่าตอนนี้ที่ต้องอยู่คนเดียวล่ะมั้ง” คีย์ตอบพลางมองหน้าเนย์

ดูท่าทางอกหักครั้งนี้คงเอาเรื่องอยู่สินะ

“ลงไปทานข้าวกันก่อนเถอะครับ ส่วนเรื่องหมั้นเดี๋ยวค่อยคุยพร้อมกับพวกคุณพ่อคุณแม่” เนย์บอกก่อนจะเดินนำร่างสูงไปยังห้องอาหารที่มีพ่อกับแม่ของเขาและพ่อแม่ของพี่คีย์นั่งคุยกันอยู่แล้ว

“อาสิน น้าพลอยสวัสดีครับ ขอโทษที่ทำให้รอนะครับพอดีเนย์หลับเพลิน” เขาสวัสดีก่อนจะขอโทษที่ทำให้ผู้ใหญ่ต้องนั่งรอ

“โอยเรื่องแค่นี้ไม่ต้องขอโทษหรอก อาเองก็มากะทันหันเหมือนกัน กฤตมันเล่าให้อาฟังแล้วว่าเราออกไปทำงานตั้งแต่เมื่อคืนเพิ่งจะกลับมาเมื่อเช้า ใจจริงอาไม่อยากให้ไปปลุกด้วยซ้ำแต่กฤตมันบอกให้คีย์ไปเราจะได้ลงมาทานข้าวด้วย”

“อย่ามัวแต่คุยกันเลยค่ะ ทานข้าวกันก่อนดีกว่า” แม่ของเขาพูดก่อนจะพยักหน้าให้แม่บ้านเริ่มตักข้าว

หลังทานกันเสร็จก็ย้ายกันไปที่ห้องนั่งเล่น

“หนูเนย์ เรื่องหมั้นโอเคมั้ยลูก ถ้าเราไม่โอเคยังไงบอกอาได้เลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ” อาสินถาม

“ผมไม่มีปัญหาอะไรครับ”

“แกว่าไงคีย์ จริงจังมั้ย ถ้าหมั้นกันแล้วทำน้องเสียใจก็ไม่ต้อง” อาสินมองหน้าพี่คีย์ก่อนจะหันกลับมามองผม

“ครับ”

“ถ้างั้นก็ไม่ต้องพิธีรีตองอะไรหรอกนะ ทางนี้ขอแค่แหวนหมั้นก็พอ” ผมพยักหน้าเห็นด้วยกับพ่อ

“ช่วงนี้หนูเนย์ทำงานเลิกดึกใช่มั้ยจ๊ะถ้างั้นไปอยู่คอนโดกับพี่เขามั้ยลูก จะได้ไม่เหนื่อยมาก” น้าพลอย แม่ของพี่คีย์เสนอ เพราะรู้ว่าสถานที่ทำงานของเนย์ใกล้กับคอนโดของลูกชาย

“ก็ได้ครับ งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้ผมทำงานเสร็จแล้วจะเข้าไปที่คอนโดนะครับ พี่คีย์มีกุญแจห้องสำรองมั้ยผมรบกวนฝากไว้ที่เคาท์เตอร์ด้านล่างให้ผมหน่อย” อืมไปอยู่คอนโดก็ดี ใกล้กับฮอลล์คอนเสิร์ตเลย แถมยังใกล้มหาวิทยาลัยอีก ประหยัดเวลาเดินทางได้อีกเยอะ

สองครอบครัวนั่งคุยเรื่องสัพเพเหระกันต่อส่วนเนย์ก็ขอตัวกลับขึ้นไปบนห้องเพื่อเคลียร์งานที่ยังค้างอยู่ โดยมีร่างสูงของคีย์เดินตามมาเงียบ ๆ

“ผมนั่งทำงานนะครับ ถ้าพี่คีย์เบื่อก็หาอะไรทำได้เลย” พูดจบเนย์ก็หันไปนั่งอ่านเทคนิคอลไรเดอร์ของวงที่จะมาเล่นคอนเสิร์ตเพื่อรีเช็กว่ามีอะไรตกไปหรือไม่ โดยเทียบดูกับไรเดอร์และใบเสนอราคาของทางซัพพลายเออร์แต่ละเจ้า

จริง ๆ แล้วจะมีคนรีเช็คก่อนจะส่งใบเสนอราคากลับมาหาเขาอยู่แล้ว แต่บางครั้งก็มีการผิดพลาดได้ซึ่งหากทำเรื่องส่งฝ่ายการเงินไปแล้วจะมีปัญหาดังนั้นการตรวจซ้ำอีกรอบก็เป็นทางป้องกันความผิดพลาดที่ง่ายที่สุด

ตอนนี้เขาเป็นนักศึกษาชั้นปีที่สองของคณะบริหารธุรกิจแต่เขาดันเห็นพ่อทำงานเบื้องหลังทั้งคอนเสิร์ตและละครเวทีมาเยอะเลยทำให้ซึมซับและกลายเป็นความชอบ เขาจึงหาทางเป็นฟรีแลนซ์กับพี่ ๆ ที่รู้จักในบริษัทอีเวนท์ที่รับทำตั้งแต่คอนเสิร์ตภายในประเทศไปยันเป็นโปรโมเตอร์ให้กับศิลปินระดับนานาชาติที่แวะเวียนเข้ามาเปิดคอนเสิร์ตในประเทศ แถมคุณพ่อเองก็มีบริษัทที่ตั้งขึ้นร่วมกับเพื่อนจัดการอีเวนท์และคอนเสิร์ตครบวงจรเช่นกัน

“สวัสดีครับ พี่ออย ผมเนย์นะครับ พอดีผมดูใบเสนอราคาแล้วเห็นมันตกผ้าขนหนูสีดำไปยี่สิบผืนครับ ผมรบกวนพี่เช็คให้อีกทีได้มั้ยครับ”

‘อ๊ะ ได้ ๆ เดี๋ยวพี่รีบเช็คแล้วส่งไปให้ใหม่นะ ขอโทษที ๆ’ พี่ออยจากบริษัทที่เป็นซัพพลายเออร์ของจิปาถะและผ้าซับเหงื่อรีบตอบรับก่อนจะเอาใบเสนอราคากลับไปแก้

ถ้าใบเสนอราคาผิดยังไม่น่ากลัวเท่ากับบริษัทเอามาขาด ซึ่งส่วนใหญ่จะไม่ค่อยเกิดขึ้นเพราะทุกคนจะรู้ว่าเหลือไว้ดีกว่าขาด บางไรเดอร์แจ้งมาว่าเอาผ้าขนหนู 60 ผืน ก็จะเอามาสัก 90 ผืน เผื่อทางทีมโปรดักชันด้วย

เนย์นั่งทำงานไปเรื่อย ๆ จนรู้สึกตัวอีกทีก็เกือบห้าทุ่มแล้ว

“อ๊ะ พี่คีย์! ยังไม่กลับหรอครับ” เนย์ตกใจเมื่อหันเก้าอี้กลับมาก็ยังเจอพี่คีย์นอนเอนหลังพิงหัวเตียงแล้วเล่นแท็ปเล็ตในมืออยู่

“รอนายทำงานเสร็จ นี่คีย์การ์ดคอนโดนะ จะเข้าไปกี่โมงก็บอกแล้วกัน เอาเบอร์นายมาด้วย”

เนย์มองหน้าคีย์งง ๆ ก่อนจะรับโทรศัพท์รุ่นใหม่ล่าสุดมากดเบอร์และโทรออก ก่อนจะคืนโทรศัพท์ไปให้

เมื่อคีย์เห็นว่าโทรศัพท์ของเนย์มีสายเรียกเข้าก็กดวาง

“กลับก่อนนะ”

“อ่า เดี๋ยวผมลงไปส่งครับ” บทจะมาก็มาบทจะไปก็ไป เอาแต่ใจเหมือนกันนะ เนย์รีบสาวเท้าเดินตามคีย์ไป

เนย์ยืนมองส่งคีย์จนรถขับออกจากบริเวณบ้านไป

“ผมเลยไม่ได้ลงมาลาอาสินกับน้าพลอยเลย” เนย์เดินกลับเข้ามาเจอพ่อกับแม่ที่ยังนั่งอยู่ที่ห้องนั่งเล่น

“พอรู้ว่าลูกทำงานก็เลยบอกว่าไม่อยากกวนน่ะ เห็นว่าส่งข้อความขึ้นไปตามเจ้าคีย์แล้วแต่เจ้าตัวบอกว่าจะอยู่คุยกับเราก่อน”

“อ๋อครับ พี่คีย์เอาคีย์การ์ดคอนโดให้ผมมาแล้ว”

“ถ้าไปอยู่คอนโดแล้วไม่สบายใจหรือมีอะไรก็กลับมาได้เลยนะลูกเดี๋ยวแม่คุยกับพลอยเอง ไม่ต้องฝืน” แม่บอกผมท่าทางเป็นกังวล

“ไม่มีอะไรหรอกครับแม่ พี่คีย์เองก็เลี้ยงผมมาตั้งแต่เด็ก อีกอย่างเขาคงไม่ทำอะไรให้พ่อกับแม่มองหน้ากันไม่ติดหรอก”

“คืนนี้ก็อย่าทำงานดึกมากล่ะ” ช่วงนี้พ่อทำแต่งานบริหารเลยทำให้ไม่ได้ทำงานร่วมกันหลายคอนเสิร์ตแล้ว

“ไม่ดึกครับ ผมเคลียร์ใบเสนอราคาเสร็จแล้ว พรุ่งนี้เข้าเซตอัพก็ชิวแล้วครับ” ส่วนงานของเขาคือดูแลในฝั่งเวทีและหลังเวทีซึ่งหน้าที่หลัก ๆ ก็คือดูซัพพลายเออร์อีกที ว่าทำถูกต้องตามไรเดอร์ที่ทางทีมโปรดักชั่นของศิลปินแจ้งไว้มั้ย ปลอดภัยหรือเปล่า

เรื่องความปลอดภัยของศิลปินจะมาเป็นอันดับหนึ่งที่เข้าต้องหมั่นตรวจสอบเสมอ พื้นเวทีเสมอกันมั้ย เดินแล้วสะดุดหรือเปล่า โครงสร้างเวทีถูกต้องมั้ย ไฟที่แขวนขึ้นไปกับบาร์หรือทรัสต์ไม่มีอะไรผิดพลาด ซึ่งงานเมื่อคืนที่เขาเข้าไปก็คือตีกรอบเวทีเพื่อมาร์กจุดให้ซัพฯเข้ามาตั้งโครงเวที แล้วก็อยู่คอยประสานงานระหว่างทีมซัพฯกับฝ่ายสถานที่

ซึ่งเอาจริง ๆ ก็ไม่ได้ทำอะไรมากเพราะซัพฯ แต่ละเจ้าก็คุ้นเคยกันอยู่แล้วยิ่งจัดในฮอลล์ที่เคยจัดยิ่งสบาย ตำแหน่งของเขาคือผู้ช่วยเสตจเมเนเจอร์ แต่ทุกคนก็แทบจะทรีตเขาว่าเป็นเสตจเมเนเจอร์เองแล้วเพราะรอบนี้พี่ใหม่ที่เป็นเสตจเมเนเจอร์ต้องควบตำแหน่งโปรดักชั่นเมเนเจอร์ด้วย งานของเสตจเมฯแทบทั้งหมดเลยไหลมากองรวมอยู่ที่เขา แล้วค่อยรายงานให้พี่ใหม่รับรู้อีกที

เช้าวันรุ่งขึ้นเนย์ตื่นแต่เช้าออกมาวิ่งออกกำลังกาย การทำงานในสายงานนี้ถ้าร่างกายไม่อึดโอกาสที่จะป่วยสูงมากเพราะบางทีก็ไม่ได้นอน หรือต้องทำงานยาวทำให้เวลานอนไม่พอ ไหนจะเรื่องนอนไม่เป็นเวลาอีก ถึงใครจะบอกว่าเป็นงานที่หนัก บอกเลย ผมไม่เถียง! งานหนักจริง ๆ แต่เวลาที่คอนเสิร์ตเริ่มขึ้น ศิลปินได้กระโดดบนเวทีพร้อมกับรอยยิ้มของคนดูในงาน แค่ได้เห็นก็มีความสุขแล้ว

Cue 2

“น้องเนย์มาแต่เช้าเลยนะ” พี่ใหม่ที่กำลังยืนดูช่างกำลังติดตั้งแบคดรอปถ่ายรูปขนาดใหญ่ที่หน้าทางเข้าฮอลล์คอนเสิร์ตทักเมื่อเห็นผมเดินเข้ามา

“เมื่อวานได้นอนเต็มที่วันนี้เลยตื่นเร็วครับ พี่ใหม่มีอะไรให้ผมช่วยมั้ย”

“ของพี่ไม่มีอะไรแล้วล่ะ อีกเดี๋ยวทีมเมิชเขาจะมาจัดของแล้ว วันนี้พกวอหน่อยนะ”

“ได้ครับ งั้นเดี๋ยวผมเข้าไปดูข้างหลังเลยนะพี่”

“เอ้อ วันนี้ทีมซีเคียว (ทีมรักษาความปลอดภัย) เข้ามาแล้วนะ พี่ฝากรีเช็คเรื่องป้ายคนผ่านเข้าหลังเวทีหน่อยว่าตรงกันมั้ย” พี่ใหม่หันมาบอก ผมพยักหน้ารับก่อนจะเดินไปยังประตูหลังเวที ก็เจอกับพี่ ๆ ในชุดเครื่องแบบหน่วยรักษาความปลอดภัยยืนอยู่ด้านหน้าประตูทางเข้า ผมต้องหยิบบัตรผ่านที่มีอักษรเขียนไว้ว่า AAA โดยปกติแล้วแต่ละงานแต่ละบริษัทเขาก็จะมีสัญลักษณ์ อักษร หรือสีของป้าย เพื่อจำกัดและแบ่งโซนแบ่งพื้นที่ เช่น ถ้าป้ายห้อยคอ

ของคุณเป็น ทีม Light คุณก็จะสามารถเข้ามาในส่วนของหลังเวทีได้แต่เข้าส่วนห้องแต่งตัวศิลปินไม่ได้

ส่วนของผมแน่นอนว่า AAA คือ All Area เข้าได้ทุกที่ แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะสามารถเข้าได้ตลอดเวลา ในป้ายกำหนดก็จะมีอีกระดับเช่นทีมLight ทีมSound สามารถเข้าหลังเวทีได้เฉพาะช่วงเซตอัพ เมื่อมีศิลปินเข้ามาในพื้นที่แล้วจะไม่สามารถเข้ามาได้ ถ้ามีความจำเป็นก็จะต้องดูว่าได้รับป้ายระดับไหน ซึ่งปกติถ้าเป็นคอนเสิร์ตใหญ่ที่ศิลปินระดับนานาชาติมาแสดง เขาก็จะมีป้ายพิเศษที่ต้องมีลายเซ็นโปรดักชันเมเนเจอร์ของเขาเซ็นกำกับ ใครที่ได้ก็จะต้องเอาบัตรผ่านพิเศษนี้ใส่ไว้ด้านหลังป้ายปกติ เวลาจะผ่านทางก็ค่อยพลิกป้ายให้ดู

ทุกคนว่าป้ายพิเศษนี้โซนไหนที่แฟนคลับอยากได้มากที่สุด หลังเวที? ฮ่าฮ่า ผิดครับ โซนที่เหล่าแฟนคลับอยากได้ต้องเป็นโซน Dressing Room หรือห้องพักนักแสดง ซึ่งปกติโซนนี้ทีมงานจะได้บัตรผ่านกันน้อยมาก ๆ เพื่อรักษาความเป็นส่วนตัวของศิลปิน

“เนย์มาพอดีเลย แจ้งฝ่ายสถานที่ให้หน่อยได้มั้ย แอร์ห้องแต่งตัวสองมันไม่เย็นน่ะ” เนย์ที่เดินขึ้นมาบนโซนห้องแต่งตัวพอดีก็รีบรับคำพี่ที่ดูแลโซนนี้ก่อนจะตามช่างและฝ่ายสถานที่มาแก้ไขทันที

‘เนย์ ๆ ว.2’ หลังจากดูช่างแก้ไขแอร์ให้เรียบร้อยเนย์กำลังเดินกลับไปดูที่เวทีก็ได้ยินเสียงวอเรียก

“เนย์ครับ”

‘เนย์ออกมาหาพี่ที่บูธสปอนเซอร์หน่อย’

“กำลังไปครับ” เนย์ตอบแล้วรีบเดินไปยังส่วนหน้าทันทีแต่ถึงจะรีบยังไงก็ต้องใช้เวลาพอสมควรเพราะจากห้องพักศิลปินชั้นสามลงไปยังด้านหน้าทางเข้านั้นไม่ใกล้กันเลย

“มาแล้วครับพี่ใหม่”

“เนย์นี่ทีมจากสปอนเซอร์ ทีมนี้เขาได้บัตรมีทแอนด์กรีทศิลปินก่อนเริ่มคอนเสิร์ตพี่ฝากเนย์หาคนมารับเขาไปที่ห้องด้วยได้มั้ย ทีมUsher (คนที่จะบอกว่าบัตรของคุณอยู่ที่ไหนโซนไหนหรือแถวไหน) ไม่มีใครว่างเลย”

“ได้ครับ สวัสดีครับผมเนย์นะครับ เป็นผู้ช่วยพี่ใหม่ถ้ายังไงเดี๋ยววันคอนเสิร์ตผมจะจัดคนมารับพี่ ๆ ที่บูธก่อนจะเริ่มมีทแอนด์กรีทสิบนาทีนะครับ เดี๋ยวผมขอเบอร์พี่ไว้ด้วย” ปกติแล้วถ้าคอนเสิร์ตไหนมีขายบัตรมีทแอนด์กรีทกับศิลปินจะมีการนัดแนะกับผู้ที่มีบัตรให้มารอที่หน้าทางเข้าที่ใกล้กับห้องหรือสถานที่มากที่สุดเพราะคนกลุ่มนี้จะได้เข้ามาในบริเวณการจัดก่อนเป็นกลุ่มแรกถ้าไม่เตรียมตัวล่วงหน้าหรือมาไม่ทันก็ไม่มีใครช่วยได้

ครืดด

ตอนนี้เป็นเวลาเกือบสี่โมง เนย์กำลังนั่งทานข้าวเย็นอยู่ในห้องพักของโปรดักชันทีมที่อยู่หลังเวที

“สวัสดีครับ”

‘อยู่ไหน’ เสียงทุ้มจากปลายสายทำเอาเนย์งง

“พี่คีย์หรอครับ เนย์ยังอยู่ที่ฮอลล์อยู่เลย กำลังกินข้าว เดี๋ยวรอตรวจรอบสุดท้ายตอนห้าโมงพร้อมทีมซีเคียวก็กลับได้แล้วครับ”

‘อืม’ เนย์ได้ยินเท่านั้นสายก็ตัดไป

อะไรของเขากัน กินข้าวต่อดีกว่า

“เนย์ พวกพี่กลับก่อนนะ” เนย์ยกมือบอกลาพี่ ๆ แรงงานที่เข้ามาช่วยเซตอัพ ก่อนจะเก็บกล่องข้าวที่ว่างเปล่าไปทิ้ง

“วันนี้ขอบคุณมากนะครับ” เนย์โค้งให้พี่ทีมซีเคียวและแม่บ้านชุดสุดท้ายที่อยู่เวรวันนี้ก่อนจะแบกร่างของตนเองไปที่รถและขับไปยังคอนโดของคีย์

โชคดีที่คอนโดนี้อยู่ไม่ไกลแถมยังมีที่จอดรถส่วนตัวเฉพาะห้องทำให้เนย์สามารถจอดรถได้อย่างรวดเร็วและคว้ากระเป๋าเดินทางขนาดใหญ่ออกมาแล้วเดินขึ้นห้องได้ทันที

ออด ออด

เนย์กดกริ่งที่หน้าประตูห้อง เขาตั้งใจว่ากดไว้ก่อนถ้าไม่มีคนมาเปิดค่อยใช้คีย์การ์ดเปิดเข้าไป

“สวัสดีครับพี่คีย์” ไม่นานประตูก็เปิดออกโดยเจ้าของห้อง

“อืม เข้ามาสิ” ภายในห้องตกแต่งได้สวยสมกับเป็นคอนโดโครงการหรูใจกลางเมือง ดูเหมือนพี่คีย์จะไม่ได้ตกแต่งอะไรเพิ่มเติมมากนัก

“มีสองห้องอยู่ทางนั้น” เนย์มองตามมือก่อนจะขอเดินเข้าไปดู เนย์ตัดสินใจเลือกห้องใหญ่ด้านขวาที่มีระเบียงห้อง แม้จะไม่ได้มีห้องน้ำในตัวแต่ก็เรียกว่าเขาครองห้องน้ำนี้คนเดียวเพราะห้องของพี่คีย์มีห้องน้ำในตัว แถมตัวห้องยังออกแบบมาให้มีผนังกั้นแบ่งสัดส่วนตรงหน้าห้องน้ำเพิ่มความเป็นสัดส่วนและความเป็นส่วนตัวอีก

“ตามสบายนะ” พี่คีย์บอกก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องของตัวเองที่อยู่อีกฝั่ง

ผมเข้ามาจัดของเก็บในวอร์คอินคลอเซทขนาดกลางด้านในห้องแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้นสบาย ๆ จริงสิ เดี๋ยวสัปดาห์นี้ต้องส่งรายงานวิชาการจัดการนี่นา

พอคิดได้ว่าต้องทำงานส่งอาจารย์เนย์ก็หยิบแล็ปท็อปของตนแล้วเดินออกไปหาโต๊ะนั่งทำงาน เพราะในห้องไม่มีโต๊ะสำหรับทำงาน

เขามองหาที่นั่งเหมาะ ๆ ก่อนจะมาจบที่ไอร์แลนด์หินอ่อนตรงกลางห้อง โชคดีที่เหมือนว่าพี่คีย์เปลี่ยนเก้าอี้เป็นแบบมีพนักพิงและหมอนอิงนุ่ม ๆ ไว้แล้ว มีแค่นี้ก็สบายละ

คีย์ได้ยินเสียงเนย์อยู่ที่ห้องรับแขกจึงเดินออกมาดู

“นั่งได้หรือเปล่าจะเข้าไปนั่งทำงานในห้องมั้ย พี่มีโต๊ะทำงานอยู่”

“นั่งได้ครับ ๆ ตรงนี้แหละสบาย เผื่อเนย์หิวก็จะได้นั่งกินตรงนี้เลย” ผมยืนมองน้องนั่งทำงานก่อนจะเดินไปเปิดตู้แล้วชงโกโก้เย็นให้ ไม่รู้ว่าโตมาแล้วยังชอบอยู่มั้ย

“อ๊ะ ขอบคุณครับบ พี่คีย์ยังชงโกโก้อร่อยเหมือนเดิมเลย เนี่ยเนย์หารสนี้กินยากมาก ไม่มีร้านไหนชงได้ถูกใจเนย์เลย”

“ถ้าชอบจะทำให้บ่อย ๆ” น้องยิ้มให้ผมก่อนจะนั่งทำงานต่อ

“งานมหา’ ลัยหรอ”

“ครับ วิชาการจัดการ เนย์ต้องทำรายงานส่งวันศุกร์นี้ แต่เดี๋ยวเนย์ต้องไปทำงานอีกสองวันกลัวจะไม่มีเวลาเลยรีบทำให้เสร็จก่อน”

“เรียนไปด้วยทำงานไปด้วยไม่เหนื่อยหรือไง”

“ก็เหนื่อยครับแต่ก็สนุกดี พี่คีย์ล่ะครับเห็นคุณพ่อเล่าให้ฟังว่าพี่คีย์ชอบร้องเพลงทำไมถึงมาเรียนบริหารล่ะ”

“ไม่รู้สิ คงรู้สึกว่าต้องช่วยงานพ่อกับแม่ล่ะมั้ง แต่ก็ไม่ได้ฝืนขนาดนั้นหรอก ส่วนเรื่องนักร้องก็มีรับงานบ้างกะว่าคงยื่นสมัครเข้าไปเป็นเด็กฝึกค่ายเพลงหลังเรียนจบดู ถ้าได้ก็ดี ถ้าไม่ได้ก็คงกลับไปช่วยพ่อกับแม่ทำงาน” ถึงจะพูดเหมือนว่าอะไรก็ได้ แต่ไม่มีใครรู้หรอกว่าเขาตั้งใจซ้อมร้องซ้อมเต้นขนาดไหน การได้ไปยืนบนเวทีแล้วกระโดดไปพร้อมกับคนดูน่ะ ความรู้สึกมันคงสุดยอดไปเลย

“สู้ ๆ นะครับ ถ้าพี่คีย์มีอะไรให้เนย์ช่วยก็บอกได้เลยนะครับ”

“เอาเถอะ อย่าทำงานดึกล่ะ พรุ่งนี้ต้องไปแต่เช้าด้วยนี่”

“ครับ เดี๋ยวถึงสามทุ่มผมก็เข้าห้องแล้ว” ผมเดินกลับเข้ามาในห้องก่อนจะยกยิ้ม ดูท่าทางการให้น้องมาอยู่ที่คอนโดจะช่วยผมได้เยอะจริง ๆ ก่อนหน้านี้ผมไม่อยากทำอะไรเลย ได้แต่นอนมองเพดานไปวัน ๆ จนพ่อกับแม่ทนไม่ไหวแล้วเรียกมานั่งคุยอย่างจริงจัง

ผมไม่ได้รู้สึกท้อแท้กับชีวิตอะไรขนาดนั้นหรอกเพียงแต่พอโดนคนที่เคยทุ่มเทและรักหมดใจหลอกมันเลยทำให้ผมเสียศูนย์พอสมควร แต่พอได้กลับมาเจอน้องที่ตอนเด็ก ๆ เคยได้อยู่ด้วยกัน มันก็ดีนะ ผมลืมเรื่องของดาแฟนเก่าของผมไปเลย

น้องเป็นคนทำอะไรจริงจัง เวลาได้นั่งมองก็เพลินดี น้องเป็นคนตาดุ ถ้าไม่ใช่ว่าผมรู้จักน้องดีก็คงจะคิดว่าคงไปทำอะไรให้น้องโกรธหรือโมโหตลอดเวลา

พอกลับเข้ามาในห้อง ผมก็เปิดแล็ปท็อปเพื่อซ้อมร้องเพลง ผมได้งานอัดเสียงร้องประกอบโฆษณาตัวหนึ่งกำลังจะต้องส่งเดโมให้เขาเร็ว ๆ นี้

เพราะห้องไม่ได้กุแผ่นซับเสียงทำให้เสียงของคีย์ดังลอดออกมาด้านนอก เนย์ที่ได้ยินและกำลังเก็บของถึงกับต้องเดินมาหน้าห้องแล้วเงี่ยหูฟัง

“ยังเสียงดีเหมือนเดิมเลยนี่นา” เนย์ฟังต่ออีกหน่อยก่อนจะเดินกลับเข้าห้องไป

ผมเข้าห้องมาเก็บของก่อนจะเตรียมเสื้อผ้าและของเพื่อไปอาบน้ำ ตอนนี้สามทุ่มกว่าแล้ว ช่วงนี้ได้นอนเร็วก็ต้องเก็บเกี่ยวไว้ พรุ่งนี้คอนเสิร์ตรอบแรกคงกลับดึกพอสมควรเลย

คืนนั้นเนย์หลับสนิทตลอดคืน เป็นเจ้าของห้องเสียอีกที่ลุกขึ้นมาเดินกลางดึกอยู่หลายครั้งเพราะอยากรู้ว่าน้องจะนอนหลับมั้ย แต่ความเงียบที่ได้ยินก็ทำให้คีย์ยอมเดินกลับเข้าห้องของตัวเองไป

คีย์ไม่รู้หรอกว่าการกระทำของเขาทั้งหมดนั้นเป็นไปอย่างธรรมชาติและไม่มีการฝืนใด ๆ ทั้งสิ้น ถ้าเพื่อน ๆ มาเห็นก็คงจะพูดเป็นเสียงเดียวกันแน่ว่า คีย์ดูแลเนย์มากกว่าดาที่เป็นแฟนเก่าอีกแถมยังยอมให้เนย์มานอนค้างที่คอนโด พื้นที่ส่วนตัวที่คีย์หวงมาก แม้แต่เพื่อนสนิทเวลามาทำงานคีย์ก็จะรีบทำและเร่งให้เพื่อนกลับออกไปอย่างรวดเร็ว

ครืดด

คีย์มองหน้าจอโทรศัพท์ที่ขึ้นชื่อว่าดา

“หึ” เขากดตัดสายก่อนจะบล็อกเบอร์ไป นานหลายวันที่เขามัวแต่จมอยู่กับความเสียใจที่โดนเธอทิ้งแต่เมื่อได้เจอกับเนย์ มันเหมือนมีคนเอาค้อนมาทุบที่หัวแล้วบอกกับเขาว่า จะมัวเสียใจแล้วหลงลืมสิ่งสำคัญในชีวิตไปอีกเท่าไหร่

นานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้เจอหน้าเนย์ จนน้องโตขึ้นขนาดนี้ ตอนได้มองน้องตั้งใจทำงาน มันยิ่งตอกย้ำว่าเขาเหลวไหลแค่ไหน นี่หรอคนที่อยากไปยืนบนเวที คนที่อยากส่งเสียงร้องออกไปให้ทุกคนได้ฟัง มัวแต่ทำอะไรอยู่กัน ระหว่างที่น้องสามารถร่วมงานกับคอนเสิร์ตระดับนานาชาติในฐานะหัวหน้างานได้ทั้งที่อายุน้อยกว่าเขาถึงสองปี

ไม่ได้แล้ว เขาจะไม่ยอมให้ความฝันของเขายังเป็นเพียงฝันลม ๆ แล้ง ๆ อีกต่อไป

คีย์คิดได้ดังนั้นก็นั่งลงตรงหน้าแล็ปท็อปของตนก่อนจะเปิดเว็บค่ายเพลงหนึ่งขึ้นมาเพื่อดูรายละเอียดการรับสมัครเด็กฝึกทันที