"ไอ้จ้อยตื่นได้แล้ว จะนอนกินบ้านกินเมืองหรือไง"เสียงผู้หญิงสาวดังขึ้นอยู่ข้างหูบอมบอม เสียงนั้นดังขึ้นเรื่อยๆเขาจึงเบิกตาดู
"ฮ่า "บอมบอมตกใจสุดขีดเมื่อเห็นหน้าหญิงสาวมาตะโกนข้างๆหู
"วันนี้มึงต้องไปอยู่หอในมหาลัย ต้องเดินทางอีกไกลไปอาบน้ำได้แล้ว”เสียงหญิงสาวตวาดพร้อมจับร่างของบอมบอมลุกขึ้นนั่ง
"ที่นี่ที่ไหน คุณป้าเป็นใคร แล้วบอบอมมาอยู่ที่นี่ได้ไง" บอมบอมงงสับสนสะลึมสะลือ
"ไอ้จ้อยวันนี้มึงเพี้ยนอะไร กูส่งให้มึงไปเรียนนะจะมาเพี้ยนวันนี้ไม่ได้”ผู้เป็นแม่ตวาด ยืนเท้าสะเอว
"บอมบอมไม่ใช่ลูกคุณป้า"
"ไอ้ลูก อะไรดีเนี่ย มึงเป็นบ้าไปแล้วเหรอ หรือว่ามึงไม่อยากเรียนกูจะได้ให้มึงไปเลี้ยงควาย"หญิงสาวโมโห
"ไอ้นี่วอนซะแล้ว"
"ก็ต้องเรียนซิคุณป้า ถ้าไม่เรียนคุณพ่อเล่นงานแย่เลย "บอมบอมโมโห อยู่ดีดีจะให้ไปเลี้ยงควาย เป็นใคก็ไม่รู้จักซักหน่อย
"มึงไปกินเหล้าจนเพี้ยนไปแล้ว กูบอกไม่ให้มึงไป ยังจะไปกับเพื่อนเลวๆของมึงอีก ดูซิไปกินอะไรมาถึงเพี้ยนหนักขนาดนี้”หญิงสาวผู้เป็นแม่เริ่มวิตกกลัวลูกชายจะเสียสติ เพราะพูดจากแปลกไปแต่ก่อนมาก
"บอมบอมไม่ได้กินเหล้าเลย เมื่อคืนบอมบอมนอนฟังเพลงจนหลับไป ตื่นอีกทีก็เสียงคุณป้าที่มาปลุก"
"ไอ้บ้า”หญิงสาวตะโกนใส่หน้า
"กูไม่คุยกับมึงแล้ว รีบไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วไปหาพ่อมึงที่รถ เขารอมึงจนรากหงอกแล้ว"หญิงสาวมองหน้าบอมบอมแล้วถอนหายใจก่อนเดินออกจากห้อง ปล่อยให้บอมบอมอยู่เพียงคนเดียว
บอมบอมงงหนักยิ่งขึ้น เมื่อฟังหญิงสาวพูดอะไรต่อมิอะไร บอมบอมจึงครุ่นคิดเรื่องราวที่ผ่านมา บอมบอมจำได้ว่านอนฟังเพลงอยู่แล้วหลับไปที่บ้านของเขา พอตื่นขึ้นมาแล้วอยู่ที่นี่ได้อย่างไร บอมบอมสับสนจำอะไรไม่ได้สักอย่าง
บอมบอมคิดขึ้นได้ในทันทีว่านอนฟังเพลงจากโทรศัพท์มือถือ เขาเลยใช้สายตาสอดส่องทั่วห้อง เดินวนอยู่หลายรอบแต่ก็ไม่เจอ ความหวังของเขาได้พังทลายทันที บอมบอมหวังจะใช้โทรศัพท์มือถือโทรหาคุณพ่อคุณแม่ให้มารับ บอมบอมกระวนกระวายจิตใจอย่างหนัก เขาจึงนั่งลงบนพื้นปูนเพราะห้องนี้ไม่มีเตียงนอน บอมบอมจึงหลับตาสักพักเผื่อเป็นความฝัน พอเขาจึงลืมตาขึ้นก็ยังอยู่ที่เดิม บอมบอมยังไม่ยอมแพ้ตบหน้าตัวเอง
"เพลี้ย" อุ๊ยเจ็บ มันคงจะเป็นเรื่องจริงแน่ๆเลย
บอมบอมถึงกับร้องไห้ออกมา ด้วยความกลัวขึ้นมาทันที คิดไปไกลถึงโดนลักพาตัวมาเพื่อเรียกค่าไถ่ แต่แล้วบอมบอมก็กลับได้ยินเสียงหญิงสาวผู้นี้อีกครั้ง
"ไอ้จ้อยเสร็จหรือยัง พ่อมึงรออยู่"เสียงนั้นดังขึ้นมาอีกแล้ว ยิ่งทำให้บอมบอมคิดไม่ออกไม่รู้จะปรึกษาใครได้ ว่าเหตุการณ์บ้าๆนี้มันเกิดขึ้นได้อย่างไร
ในขณะที่บอมบอมกำลังคิดหาทางออกจากที่แห่งนี้ ก็มาสะดุดคำว่ามหาวิทยาลัย บอมบอมคิดได้ในทันทีทำตามหญิงสาวนั้นไปก่อน ต่อจากนั้นค่อยว่ากันอีกทีถ้าไปถึงมหาวิทยาลัย
"ไอ้จ้อยเร็วๆเข้า เดี่ยวไปถึงมหาลัยมันจะมืด”เสียงหญิงสาวตะโกนดังถี่ขึ้น
"โอ้ย ป้าคนนี่อะไรนักหนาโวยวายตลอดเวลา เป็นไบโพล่าหรือเปล่าเนี่ย "บอมบอมบ่นออกมา
เมื่อบอมบอมตัดสินใจจะไปจากที่นี่เร็วๆ บอมบอมจึงตัดสินใจไม่อาบน้ำ และอีกเหตุผลหนึ่งหาห้องน้ำไม่เจอ บอมบอมคาดเคาว่าน่าจะอยู่นอกห้องนอนของเขา จึงยังไม่อยากออกไปเห็นหญิงสาวคนนั้น
บอมบอมสอดสายตามองเสือผ้าเพื่อใส่ไปมหาวิทยาลัย เพราะชุดที่เขาใส่เป็นชุดบอลเเก่าๆเขายังแปลกใจไม่หายชุดนอนที่เขาใส่หายไปไหน ทำไมกลายเป็นชุดบอลก๊อปปี้
"เสื้อผ้าอยู่ตรงไหน"บอมบอมบ่นพึมพัม
เนื่องจากห้องนอนไม่ใหญ่ บอมบอมมองรอบห้องเพียงรอบเดียว ก็เห็นเสื้อผ้าหนึ่งชุดแขวนอยู่ราวตากผ้าเหล็ก บอมบอมจึงเดินเข้าไปดู
"เสื้ออะไรเนี่ยลายดอกเชียว กางเกงเกงยีนส์ก็ขากระบอกแถมขาดที่หัวเข่าอีก"เอ้าท์มากแถมเก่า บอมบอมคิดในใจ
บอมบอมจำเป็นต้องใส่เพราะเห็นมีชุดเดียว ที่เหลือน่าจะอยู่ในกระเป๋าที่วางไว้กับพื้น แต่บอมบอมไม่สนใจอะไรมากนัก แต่สิ่งที่เขาสนใจคือกระเป๋าสตางค์ ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงด้านข้าง มีโซ่คล้องไว้ที่หูกางเกง บอมบอมจึงนำออกมาดูและเปิดออกในทันที ซึ่งในกระเป๋าสตางค์ก็ไม่มีอะไร นอกจากบัตรประชาชนใบเดียว
บอมบอมหยิบบัตรประชาชนออกมาดู เพราะหน้าคุ้นๆ เห็นไม่ค่อยชัด เนื่องด้วยเป็นบัตรที่เคลือบพลาสติกไม่ใช่มาสเตอร์การ์ด พอหยิบมาดูใกล้ๆ บอมบอมถึงกับตกใจ นั่นคือใบหน้าของเขา แต่ชื่อสมบัติ ดวงดี วันเกิดเดือนเกิดเดียวกัน แต่ปีเกิดต่างกัน ในบัตรนี้เกิดปี พ.ศ. 2520 ส่วนบอมบอมเกิดปี พ.ศ.2548 แล้วก็ไม่ได้ชื่อสมบัติ ดวงดี แต่ชื่อ ณวัสส์ มหาไพศาลรัตนกุล
ช่วงเวลานี้บอมบอมทำอะไรไม่ถูก คิดย้อนเหตุการณ์ถอยหลังก็ไม่เห็นมีอะไร บอมบอมมองหากระจกว่าอยู่ตรงไหน ทันทีที่เขาเห็นกระจกจึงไม่รอช้ารีบไปส่องดูซึ่งก็เป็นใบหน้าของเขา
บอมบอมจึงเดินไปเดินมา ด้วยความกลัวจึงไปเตะกระเป๋าเสื้อผ้า บอมบอมจึงนั่งกับพื้นเพื่อเปิดออกดู ให้คลายสงสัยว่ามีอะไรบ้าง สิ่งแรกที่บอมบอมเห็นคือแฟ้มเอกสาร
บอมบอมหยิบแฟ้มเอกสารออกมา ดึงแผ่นกระดาษที่อยู่ข้างในมาดู ซึ่งเป็นวุติการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ของนายสมบัติ ดวงดี จากโรงเรียนบ้านดงลายเสือ และรูปในวุฒิการศึกษาก็เป็นรูปของบอมบอม ปีที่จบการศึกษา พ.ศ.2537 นั่นไม่ใช่ของบอมบอม เพราะบอมบอมจบจากโรงเรียนนานาชาติ ปีที่จบการศึกษา พ.ศ.2566ด้วยความสงสัยและอยากรู้ว่าปัจจุบันมันปีอะไรกันแน่
บอมบอมมองไปรอบห้องเพื่อหาดูปฏิทิน แล้วก็เจอปฏิทินที่มีรูปศรราม เทพพิทักษ์ กับ กบ สุวนันท์ วัยหนุ่มสาวถ่ายรูปคู่กันแต่ยังดูใหม่มาก บอมบอมเดินเข้าไปดูใกล้ๆ แค่เห็น พ.ศ.2538 เขาถึงกับอ้าปากค้าง ตาโต ใจเต้นแรง มือสั่น บอมบอมทำอะไรไม่ถูก นอกจากขยี้ตาสองสามครั้งก็ยังเหมือนเดิม
"ไอ้จ้อยมึงออกมาเร็วๆ จะไปมหาลัยมั้ย พ่อมึงไม่ได้ว่างรอมึงทั้งวันนะ"
เสียงตะโกนของหญิงสาวทำให้บอมบอมได้สติ เขาคิดได้ว่าอย่างไงต้องออกไปจากที่นี่ก่อน หลังจากนั้นค่อยว่ากัน
"ครับ”บอมบอมลากเสียงยาว
"โอ้ยชีวิตจากคุณบอมบอม ต้องมาเป็นไอ้จ้อย"บอมบอมบ่นพีมพำ พร้อมกุมขมับด้วยความรู้สึกนับล้าน หลังจากนั้นเงยหน้าขึ้น แล้วถอนหายใจเดินไปเก็บเอกสาร ไว้ในแฟ้มดั่งเดิม
บอมบอมมองหารองเท้าต่อจนเจอ เป็นรองเท้าผ้าใบคอนเวิร์ส บอมบอมจึงรีบใส่เพราะเหม็นมาก บอมบอมถึงกับคิดไอ้จ้อยนี่คงซกมกตัวพ่อ
หลังจากนั้นบอมบอมถือกระเป๋า เดินออกมาจากห้อง เพื่อไปหาหญิงสาวที่เขาไม่รู้จัก แต่ด่าเขาเช้ายันถึงช่วงเวลาปัจจุบัน
"มาแล้วครับคุณป้า”บอมบอมลากเสียงยาว
หญิงสาวนั้นกำลังนั่งรอบอมบอมออกมาจากห้อง เมื่อเห็นบอมบอมออกซะที เธอถึงกับโล่งใจที่เห็นลูกชายเดินมาหาเธอ แต่ก็ยังอดโมโหไม่ได้ที่โดนเรียกป้า
"ไอ้จ้อยใครป้ามึงกูนี่แหล่ะแม่มีง เป็นบ้าอะไร"สมศรีแม่ของจ้อย เริ่มปวดหัวกับลูกชายโทนหัวแก้วหัวแหวนอีกครั้ง
"ครับแม่”บอมบอมคล้อยตามเพื่อตัดปัญหา
"ไอ้จ้อยตั้งใจเรียนนะลูก พ่อกับแม่มีมึงเป็นลูกคนเดียวก็ฝากความหวังไว้กับมึงนั่นแหล่ะ"สายตาสมศรีอ่อนโยนลง น้ำเสียงนุ่มนวลขึ้น เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ ที่ตวาดเสียงดังไม่หยุดหย่อน
พอบอมบอมเจอคำพูดที่อ่อนโยนขึ้น บอมบอมก็เริ่มนิ่งและซึ้งตาม แต่ก็ยังแปลกใจเหมือนเดิมว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร
"ไปได้แล้วไอ้จ้อยพ่อมึงรออยู่"
"หวัดดีครับแม่”บอมบอมยกมือไหว้ ถึงจะอยู่ในสถานการณ์ที่แปลกประหลาดเกินคาดเดาได้ แต่บอมบอมก็รื่นไหลทำตัวเนียน บวกกับนิสัยอ่อนน้อมถ่อมตนเป็นทุนเดิม
เมื่อสมศรีได้ยิน คำพูดคำจากิริยามารยาทที่เปลื่ยนไปของจ้อยกะทันหัน ถึงกับรู้สึกดีที่ลูกชายพูดจาไพเราะน่าฟัง และอยากให้เป็นเช่นนี้ตลอดไป จะได้ไม่ต้องปากเปียกปากแฉะด่าทั้งคืนทั้งวัน
หลังจากล่ำลาสมศรีที่อ้างเป็นแม่ บอมบอมจึงเดินไปที่รถกระบะคันเก่าๆ ไม่มีแคปมีแค่สองที่นั่ง บอมบอมหันหลังกลับมองไปที่บ้าน ซึ่งเป็นบ้านปูนชั้นเดียวที่ดูเก่าพอสมควร รอบๆบ้านก็เป็นสวนมะม่วง ถนนหนทางที่รถกะบะจอดอยู่ก็ยังเป็นลูกรังสีแดง บอมบอมครุ่นคิดว่าที่นี่ที่ไหนกัน ถึงกับคิดว่าตัวเองหลงย้อนยุคมาจากอนาคตที่เขาอยู่ แต่บอมบอมก็สลัดความคิดนั้นทิ้งไป เพราะบอมบอมคิดว่าเป็นไปไม่ได้
"เหม่ออะไรไอ้จ้อย ขึ้นรถได้แล้ว"สมชายเรียกขึ้นรถ
"ครับ"
"พอจะเป็นนักศึกษาพูดเพราะเชียวนะ”สมชายประหลาดใจอยู่ไม่น้อย
บอมบอมอยากรู้ว่าหญิงชายคู่นี้เป็นใครกัน มาเคลมว่าเป็นพ่อเป็นแม่ ทั้งที่ความจริงแล้วพ่อแม่ของบอมบอมเป็นนักธุรกิจทั้งคู่ แต่ที่บอมบอมดูรอบๆบ้านน่าจะเป็นชาวสวน
เมื่อบอมบอมขึ้นรถคันเก่าๆของสมชาย บอมบอมก็รู้สึกเหงาเศร้า คิดถึงบ้านและพ่อแม่ของเขา แถมอาเอกอีกคน ที่พึ่งรู้จักกันแค่วันเดียว ในขณะเดียวกันบอมบอมเห็นสมศรีหญิงสาวที่อ้างเป็นแม่ ยืนอยู่หน้าประตูมองเขาตลอดเวลา จนทำให้บอมบอมรู้สึกสงสาร และผูกพันขึ้นมาทันทีที่เห็นสมศรียิ้มให้ตอนรถแล่นออกจากบ้าน
บอมบอมมองข้างทาง ซึ่งส่วนใหญ่มีแต่บ้านไม้ยกสูงชั้นเดียว มีบ้านปูนบ้างประปราย พอรถวิ่งผ่านวัดเขาก็มองไปข้างในเห็นติดป้ายประกาศ งานวัดประจำปีเริ่มตั้งแต่ 10-16 พฤษาคม 2538 บอมบอมยิ่งงงไปกันใหญ่ สิ่งไหนจริงสิ่งไหนภาพลวงตา บอมบอมเริ่มสับสนทางความคิด
แต่ที่หนักกว่าเดิมสมชายพาเขาไปทางเหนือ เพราะบอมบอมเห็นป้ายบอกทางเขียนลูกศรไว้ จึงเกิดความสงสัยว่าชายผู้นี้จะพาเขาไปที่ไหนกัน บอมบอมเกิดความกลัวและรู้สึกไม่ปลอดภัย
"พ่อจะพาบอมบอม ไม่ใช่ พ่อจะพาผมไปไหน”บอมบอมเริ่มมีสติจึงตีเนียนเป็นลูก ไม่พูดชื่อเพื่อความปลอดภัย
"มึงนี่ถามแปลกก็ไปเพชรบูรณ์น่ะซิ"สมชายเริ่มมีน้ำโหเหมือนสมศรีอีกคน
"ไปทำไมเพชรบูรณ์”บอมบอมสงสัยหนักขึ้นไปอีก
"อ้าว ก็ไปเรียนน่ะซิ กูบอกมึงแล้วเมื่อคืนอย่าไปกับเพื่อนเลวๆของมึง ดูซิวันนี้มึงเป็นอะไรของมึง เมาค้างอะไรบอกพ่อมา"สมชายจ้องตาบอมบอมครั้งหนึ่งแล้วหันกลับไปดูทางต่อ
"ไม่ได้เมาอะไรหรอกครับพ่อ"บอมบอมเห็นสมชายมีอารมณ์โกรธ เขาจึงหยุดถามหยุดสงสัยถึงแม้จะคาใจอยู่
บอมบอมไม่เคยนั่งรถชมวิวทิวทัศน์ข้างทางจนเพลินตา เลยทำให้เกิดความรู้สึกง่วงนอน เขาจึงเผลอหลับไปในที่สุด ซึ่งก็เป็นเวลานานพอสมควร
"จ้อย จ้อย ไอ้จ้อย ตื่นได้แล้ว" บอมบอมลืมตาขึ้นทันทีเมื่อเสียงสามดังขึ้น
บอมบอมลืมตาขึ้นในระหว่างที่ สมชายกำลังจะเลี้ยวรถเข้าไปในมหาวิทยาลัย บอมบอมจึงหันไปมองป้ายชื่อมหาวิทยาลัย พอเห็นปุ๊บเขาทั้งตกใจและประหลาดใจยิ่งนัก นี่มันคือมหาวิทยาลัยอิงฟ้า บอมบอมจึงหันหน้ามาหาสมชายทันที
"พ่อผมเรียนที่นี่เหรอ"บอมบอมมีสีหน้าตกใจอย่างหนัก
"ก็ใช่ซิวะ ถ้าไม่ได้เรียนที่นี่แล้วมึงจะเรียนที่ไหน"
"ไม่ใช่พิพัฒนเมธาเหรอครับ"
"โอ๊ย ไอ้จ้อยพ่อจะเอาเงินที่ไหนไปส่งมึงไปเรียน แล้วสมองอย่างมึงน่ะ จะสอบเข้าได้หรือเปล่ายังไม่รู้เลย พ่อถามจริงๆเมื่อคืนมึงไปทำอะไรมา"
"เปล่าครับ”บอมบอมสับสนอลหม่านในความคิดเพราะสิ่งที่เห็นที่เจอนั้น ช่างประหลาดปนอัศจรรรย์
"ถึงซะทีไอ้จ้อย ลงรถเดี่๋ยวพ่อจะเดินไปส่ง”สมชายเปิดประตูรถลงไปในทันที
ส่วนบอมบอมกำลังตะลึงกับตึกสามชั้น ที่เขียนว่าหอพักชาย1เขามองอยู่นานพอสมควร ด้วยความคิดที่ไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูดได้
สมชายรอบอมบอมอยู่หน้ารถพักหนึ่ง พอเห็นบอมบอมไม่ลงมาซักที เขาจึงเดินเข้าไปหาและเคาะประตูรถ
เมื่อบอมบอมได้ยินเสียงเคาประตูรถ เขาจึงได้สติรีบถือกระเป๋าลงมาจากรถทันที มายืนอยู่เคียงข้างๆสมชาย
ความรู้สึกของบอมบอมตอนนี้ คืออยากกลับบ้านที่กรุงเทพ ถ้ากลับไม่ได้ก็ไปอยู่กับชายหญิงที่อ้างว่าเป็นพ่อแม่ก็ยังดี เพราะบอมบอมสัมผัสได้ถึงความรัก ที่ทั้งสองมีให้ ถึงจะพูดจาไม่ไพเราะ เหมือนพ่อแม่จริงๆของเขาก็ตาม
"พ่อส่งแค่นี้นะ ถ้ามีอะไรเขียนจดหมายไปหาพ่อ ถ้าด่วนโทรเลขก็ได้ ปิดเทอมเดี๋ยวพ่อจะมารับกลับบ้านนะ"สมชายตบบ่าบอมบอมเบาๆ แล้วส่งเงินให้สามพันเอาไว้ใช้
"ผมไม่เรียนได้มั้ยพ่อ"บอมบอมเกิดความกลัว นอกจากไม่รู้ว่าหลุดมาอยู่ยุคนี้ได้อย่างไร และข้อสำคัญเขาไม่อยากอยู่ในหอพักชายที่มีผู้ชายร่วมร้อย บอมบอมทำใจรับไม่ได้ ที่จะอยู่ร่วมกับคนอื่นมากมายขนาดนี้
"จ้อย”สมชายจ้องตาเขม็ง แต่ไม่กล้าว่าหรือด่าเพราะมีคนอยู่เยอะ
"ครับ”บอมบอมรับคำพร้อมรับเงินสามพันมา
"ขอบคุณครับพ่อ"บอมบอมยกมือไหว้สมชาย โดยนิสัยของบอมบอมจะเป็นเช่นนี้อยู่แล้ว ซึ่งก็สร้างความประหลาดใจแก่สมชายไม่น้อย เพราะถ้าเป็นเมื่อก่อนจะอีกอาการหนึ่งคือรีบรับแล้วยัดใส่กระเป๋ากางเกงทันที
"พ่อแค่สามพันเองจะไปพอกินอะไร สักหมื่นสองได้มั้ยพ่อ "บอมบอมรู้สึกสามพันน้อยไป เพราะปกติใช้เดือนละสองหมื่นตอนอยู่กับพ่อแม่ในอนาคตที่กรงุเทพ
"จ้อย"สมชายเริ่มใกล้ใช้สองพยาค์
บอมบอมเลยหยุดขอ เพราะน้ำเสียงสมชายเริ่มเข้มขึ้น และอีกอย่างเขาคิดว่าสามพันนี้ น่าจะพอขึ้นรถกลับกรุงเทพในวันพรุ่งนี้ เผื่อไปเจอพ่อกับแม่ที่เขาคิดถึง
"ถ้าเงินไม่พอใช้ก็โทรเลขไปบอกนะ เดี่ยวพ่อจะส่งทางธนาณัตมาให้"
บอมบอมยิ่งงงไปกันใหญ่ แต่เขาก็ไม่สนใจอะไรมากนัก
"พ่อไปแล้วนะ ตั้งใจเรียนนะจ้อย”สมชายเข้าไปตบหลังบอมบอมเบาๆ หลังจากนั้นสมชายก็หันหลังกลับเดินไปที่รถ ก่อนที่จะเข้าไปในรถสมชายหันมามองบอมบอมด้วยสายตาที่อ่อนโยน ซึ่งบอมบอมสัมผัสได้ สายตานั้นช่างคล้ายป้าที่อ้างว่าเป็นแม่ไม่ผิดเพี้ยน
บอมบอมหยิบเงินที่สมชายให้มาดู เขาก็เริ่มแน่ใจขึ้นเรื่อยๆว่าหลงยุคข้ามเวลามา เพราะเป็นธนบัตรรุ่นเก่าที่เลิกใช้ไปแล้ว แต่ก็เผื่อใจไว้หน่อยหนึ่งที่อาจเป็นความฝันก็เป็นได้ ถ้าคืนนี้นอนหลับ พรุ่งนี้ตื่นมาอาจยู่บ้านหลังเดิม
"น้อง น้อง”รุ่นพี่หอพักชายเรียกบอมบอม
บอมบอมจึงเดินเข้าไปหารุ่นพี่ที่เรียกเขา
"ขอดูใบเสร็จค่าหอหน่อยน้อง"
บอมบอมจึงเปิดกระเป๋าเสื้อผ้า นำแฟ้มเอกสารออกมาดู เพื่อหาใบเสร็จรับเงินที่จ่ายไว้ ตอนรายงานตัวคราวที่แล้ว ซึ่งบอมอบมก็ไม่รู้หรอว่า จ้อยเก็บใบเสร็จไว้ตรงไหน เขาค้นหาพักใหญ่กว่าจะเจอ บอมบอมจึงยื่นให้รุ่นพี่ที่ยืนรอนานพอสมควร
รุ่นพี่รับมาดูเมื่ิอถูกต้อง จึงให้บอมบอมตามเขาเข้ามาในหอพัก
"ตามพี่มา"
บอมบอมเดินตามรุ่นพี่ต้อยๆ แล้วเริ่มสำรวจสิ่งรอบข้าง ชั้นล่างไม่มีใครอยู่ มีแต่ห้องกว้างๆที่น่าจะเอาไว้ประชุม พอเดินขึ้นชั้นสองถึงจะเป็นห้องนอน แต่ดูเหมือนบอมบอมจะไม่ได้นอนชั้นนี้ เพราเะรุ่นพี่พาขึ้นไปชั้นสาม แล้วเดินไปทางขวาจนสุดทางเดิน หน้าห้องเขียนไว้ว่า A305
"ห้องนี้แหล่ะ"รุ่นพี่เปิดประตูให้บอมบอมเข้าไป แต่รุ่นพี่นั้นไม่เข้าไปด้วย เพราะมีรุ่นพี่อีกสองคนที่รอต้อนรับรุ่นน้องอยู่
"สวัสดีน้องเข้ามาได้เเลย”รุ่นพี่เรียกให้เข้ามาเพราะเห็นบอมบอมยืนนิ่งอยู่หน้าห้อง
ที่บอมบอมยังไม่เข้าไปเพราะกำลังสำรวจรอบๆห้องด้วยสายตา ซึ่งในห้องนี้มีห้าเตียงห้าตู้หนึ่งห้องอาบน้ำและหนึ่งห้องสุขา
บอมบอมเดินเข้าไปหารุ่นพี่พร้อมยกมือไหว้ตามธรรมเนียม
"หวัดดีครับพี่”บอมบอมยิ้มให้รุ่นพี่ทั้งสอง
รุ่นพี่ทั้งสองแปลกใจในคำพูดของบอมบอม แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก แต่สิ่งที่ติดใจคือหน้าตาที่ขาวใสสไตส์คุณหนู ซึ่งไม่ค่อยเห็นแนวนี้ซักเท่าไร
"พี่ชื่อ กิต"กิตยิ้มให้บอมบอมอย่างเอ็นดู
"พี่ชื่อ พงษ์"คนนี้ไม่ยิ้มหน้าบึ่ง
"แล้วน้องล่ะชื่ออะไร”กิตเป็นคนถาม
"ชื่อบอบอมครับ อุ้ย บอม ครับ" บอมบอมฉุกคิดได้ในทันที ถ้าบอกบอมบอมนี่น่าจะเรื่องยาวเลยตัดทิ้งไปหนึ่งคำ ส่วนจ้อยดูเชยไปบอมบอมเลยไม่อยากใช้
"กวนทีนด้วย ชื่อบอมบอมเหรอ"พงษ์จ้องหน้าบอมบอม
"ตอนอยู่บ้านแม่เรียกบอมบอม แต่ตอนนี้เปลื่ยนเป็นบอมอย่างเดียวครับ”บอมบอมพยายามยิ้มกลบเกลื่อนด้วยความกลัว
พงษ์กับกิตหันหน้ามามองกันแล้วอมยิ้ม อดขำไม่ได้ เพราะความน่ารักของบอมบอม
"ไปนอนเตียงที่สามข้างๆพี่กิตที่นั่งอยู่นั่นแหล่ะ พงษ์ชี้มือไปทางกิต
บอมบอมค่อยๆเดินไปข้างๆเตียงของกิตแล้วยิ้มให้กิต
"ยิ้มเก่งหรืออ่อยเก่งเราน่ะ”พงษ์แซว
บอมบอมหุบยิ้มทันทีที่โดนแซว และแก้เขินโดยการเอาเสื้อผ้าออกมาแขวนที่ตู้ ในขณะนั้นก็มีรุ่นน้องเข้ามาอีกสองคน บอมบอมจึงหยุดทำทุกอย่างและหันมามอง
คนแรกชื่อ สันติ ชื่อเล่น สันต์
คนที่สองชื่อ สุชาติ ชื่อเล่นชาติ
พอรุ่นน้องมาครบกันแล้ว พงษ์และกิตจึงลงไปข้างล่างปล่อยให้ทั้งสามพูดคุยกัน และนัดเวลาหนึ่งทุ่มตรงไปเจอกันที่ห้องประชุมชั้นล่าง
"นายเรียนคณะอะไระเหรอบอมบอม”สันต์ถาม
"เรียกบอมเฉยๆก็ได้"
"ไม่ได้หรอกพี่พงษ์ให้เรียกบอมบอม เราก็ว่าน่ารักดีสมกับหน้าตา”สันต์ยิ้มให้
บอมบอมยังไม่รู้เลยว่าเรียนคณะอะไร เขาจึงรีบเปิดแฟ้มดูถึงกับพงะ
"คณะอะไรหรอ”สันต์ย้ำ
"เอ่อ คณะ เทคโนลยีอุตสหกรรม เอก เทค
โนโลยีไฟฟ้า”บอมบอมยิ้มหน้าเจี่ยน แล้วคิดไปว่าจะเรียนได้มั้ยล่ะเนี่ย เขาจบสายศิลป์ภาษามา บอมบอมจึงเลือกเรียนบริหารธุรกิจ ที่มหาวิทยาลัยพิพัฒนเมธา
"เรียนคณะที่ไม่เข้ากับหน้าตาเลยนะบอมบอม ส่วนเราเรียนบริหาธุรกิจน่ะ แล้วนายล่ะชาติ "สันต์หันไปถามชาติที่นั่งเงียบ เพราะเป็นคนคุยน้อย
"สุขศึกษา"ชาติตอบสั้นๆ
เพื่อนใหม่ทั้งสามคนได้พูดคุยกันพอประมาณ เพราะชาติก็คุยน้อย ส่วนบอมบอมก็ไม่รู้จะคุยอะไร เนื่องจากเขาไม่รู้ประวัติของจ้อยเลย
เมื่อถึงเวลานัดหมายตอนหนึ่งทุ่ม ทุกคนต่างมาพร้อมเพียงกันในห้องประชุมชั้นล่าง
ห้องของบอมบอมจะนั่งอยู่ท้ายสุด เพราะอยู่ชั้นสามห้องห้า บอมบอมกับเพื่อนๆ และ พี่ๆมานั่งรอประธานหอพักสักสิบนาที หลังจากนั้นประธานหอพักก็มาแนะนำตัว
"พี่ชื่อมงคล นามดี ชื่อเล่น เตา"
พอแนะนำตัวเสร็จประธานหอพักก็บอกกฏระเบียบต่างๆให้น้องใหม่ฟังจนครบจบทุกอย่าง
"คราวนี้ก็มาถึงช่วงเวลาของน้องๆจะแนะนำตัวกันก่อนพร้อมจับฉลากพี่รหัส"ประธานเตาพูดต่อ
" แต่ในเมื่อมาพักที่หอในจะแนะนำตัวแบบธรรมดาไม่ได้ ต้องแนะนำให้คล้องจ้องกัน"
"เดี๋ยวพี่จะยกตัวอย่างนะ อย่างพี่ชื่อ มงคล ก็แนะนำตัวว่า ชื่อมงคล ขนหน้าแข้งยาว ส่วนพี่รองประธานชื่อ จรัญ ก็แนะนำว่า พี่ชื่อจรัญ ขยันอดทน พี่คิดว่าน้องๆคงเข้าใจกันดี เริ่มกันเลย"
"เริ่มที่ชั้นสองก่อนเลยนะน้องๆออกมาทีละห้อง"ประธานเตาพูดขึ้น พร้อมกันนั้นนำกะละมังใบเล็กสีเขียว ใส่กระดาษสมุดชิ้นเล็กๆม้วนกลมๆ ที่เขียนรายชื่ิอรุ่นพี่ไว้ ให้รุ่นน้องได้จับฉลากพี่รหัส
ประธานเตาเรียกรุ่นน้องชั้นสองห้องแรกจนถึงท้ายสุด
"ผมชื่อสลัก รักเดียวใจเดียว ชื่อกร เรียนคณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม เอกเทคโนโลยีไฟฟ้าครับ"
บอมบอมรู้สึกดีใจที่มีเพื่อนในคณะเดียวกัน มาอยู่หอ บอมบอมเลยคิดไปว่าพรุ่งนี้เช้าจะไปหาถึงห้อง เพื่อที่จะได้ไปเรียนพร้อมกัน
พอกรแนะนำตัวเสร็จ ก็จับฉลากพี่รหัสหลังจากนั้นพี่รหัสออกมาแนะนำตัว และทักทายพอเป็นพิธี
เมื่อรุ่นน้องชั้นสองแนะนำตัวจนครบ ก็ต่อด้วยชั้นสาม จนสุดท้ายมาถึงห้องของบอมบอม
บอมบอม ชาติ สนต์ เดินเรียงกันออกไป คนที่จะต้องแนะนำตัวคนแรกก็คือสันต์
"ผมชื่อสันติ อย่าริอาจหาเรื่อง ชื่อเล่นสันต์ เรียนคณะบริหารธุรกิจ เอก บริหารธุรกิจครับ"
พอสันต์แนะนำตัวเสร็จต่อด้วยชาติ
"ผมชื่อสุชาติ ใครเห็นต้องขยาด ชื่อเล่นชาติ เรียนคณะวิทยาศาสตร์บัณฑิต เอกสุขศึกษา ครับ "
"ต่อไปก็คนสุดท้ายน้องใหม่ของหอพักชาย1"ประธานเตาเอ่ยขึ้น
บอมบอมนั้นใจสั่นแต่สู้ ตอนเรียนที่โรงเรียนนานาชาติครูสอนสร้างความมั่นใจ กล้าแสดงออกซึ่งประสบความสำเร็จกับคนอื่นแต่บอมบอมไม่ เขาจึงสั่นสู้เพื่อเนียนเข้ากลุ่ม
"ผมชื่อสมบัติ หมัดหนัก ชื่อเล่นบอมครับ เรียนคณะเทคโนโลยีอุตสาหรรม เอก เทคโนโลยีไฟฟ้าครับ"
"ไม่ใช่ชื่อบอม ชื่อบอมบอม”พงษ์รุ่นพี่ที่ห้องตะโกนออกมาจากหลังห้องประชุม
ประธานเตาหันมามองบอมบอม
"บอมบอมเหรอ"
"ครับ”มาถึงขั้นนี้แล้วบอมบอมจำยอมใช้ชื่ิอเดิม
"ชื่อแปลกดี งั้นพี่ชื่อเตาเตานะ”ประธานเตาหัวเราะ
"โอ๊ย ห้องA305 มีแต่นักเลง”จรัญรองประธานพูดติดตลกแถมอมยิ้มกับสามหนุ่มห้องท้ายสุด
"น้องบอมบอมเป็นคนสุดท้าย เดี่ยวพี่เตาเตาจะอ่านชื่อเลยนะไม่ต้องจับเพราะเหลืออันเดียว พี่รหัสของน้องบอมบอมคือ พี่เอกราช สุดใจ ออกมาโชว์ตัวให้น้องบอมบอมเห็นหน่อย"
บอมบอมตกใจกับชื่อพี่รหัสซึ่งเป็นชื่ออาเอก เขาจึงรีบหันไปมองทันที พอพี่เอกลุกขึ้นยืนบอมบอมถึงกับหยุดนิ่งไปชั่วขณะ แต่ความทรงจำในอนาคตไม่ได้หายไปไหน เพราะอาเอกเคยบอกว่าเรียนที่มหาวิทยาลัยอิงฟ้า บอมบอมจำได้ทันทีนี่อาเอกสมัยหนุ่มๆที่บอมบอมเคยดูในเฟสบุ๊ค
"บอมบอม พี่เอกมาแล้ว”ประธานเตาสะกิดที่แขนบอมบอม
"สวัสดีครับพี่เอก”บอมบอมยกมือไหว้แล้วยิ้มให้พี่เอกด้วยนัยน์ตาเป็นประกาย
"ยินดีที่ได้เป็นพี่รหัสหอของน้องบอมบอมนะครับ”เอกพยักหน้ารับไหว้ และยิ้มให้บอมบอมด้วยสายตาที่หวานปานน้ำผึ้ง
"ถ้าน้องบอมบอมมีปัญหาอะไร บอกพี่เอกให้ช่วยได้นะครับ"
"โอ๊ย พอได้แล้วไอ้เอกมึงจะหวานไปถึงไหน น้องเขาเป็นผู้ชายนะไม่ใช่ผู้หญิง"ประธานเตาพูดขึ้นพราะเริ่มเลี่ยน
"เอ้ย น้องห้องกูนะโว้ย อย่ามายุ่ง”กิตตะโกนมาจากด้านหลังประชุม
"น้องบอมบอมเข้าไปข้างในได้แล้ว พี่กิตของน้องเริ่มหวงแล้ว”ประธานเตาตบหลังเบาๆด้วยความเอ็นดู
ส่วนบอมบอมนั้นยิ้มไม่หุบ และแอบมองพี่เอกบ่อยครั้ง เพราะเขาไม่คาดคิดคาดฝันว่าจะมาเจอ อาเอกในวัยไล่ๆกับเขาในช่วงเวลาการย้อนยุค ตอนนี้บอมบอมเชื่อสนิทใจว่าหลงมาในยุค 90แน่นอน
"ไอ้บอมบอมยืนเหม่ออะไรเข้ามาได้แล้ว”พงษ์รุ่นพี่ที่ห้องเรียกให้เข้าไปนั่งข้างใน
"น้องบอมบอมเป็นอะไรหรือเปล่าบอกพี่เอกได้นะครับ”เอกถามด้วยความสงสัยเห็นบอมบอมยืนนิ่ง
เมื่อได้ยินเสียงของพี่เอกบอมบอมเลยพอได้สติกลับคืนมาบ้าง
"ไม่มีอะไรครับ" พูดจบบอมบอมจึงเดินเข้าไปข้างในนั่งหลังพี่กิต
"ในเมื่อพระเอกของเราออกมาแล้ว ต่อไปก็จะเป็นการร้องเพลงของพี่เอก ที่จะร้องเพลงให้น้องๆฟัง โดยเฉพาะน้องบอมบอมของพี่เอก”ประธานเตาร่ายยาวเป็นหางว่าว
เอกจึงเดินไปหยิบกีต้าร์ตัวโปรด มานั่งที่เก้าอี้พร้อมร้องเพลงเล่นกีต้าร์ให้น้องๆฟัง
เพลงแรกที่เอกร้อง เพลงคนแรก ของเจมส์ เรืองศักดิ์
บอมบอมยังยิ้มไม่หุบ ซึ่งเนื้ิอเพลงมันตรงใจบอมบอมมาก
เช้าวันแรกที่บอมบอมจะต้องไปเรียน เขารู้สึกตื่นเต้นเหมือนตอนในอนาคตที่เขามา ตอนนี้บอมบอมยังไม่คิดเรื่องหาทางกลับบ้าน เพราะการหลงมาในอดีตครั้งนี้ ได้มีเป้าหมายเพียงพอจะอยู่ต่อ
เมื่อเจอหน้าพี่เอกเมื่อคืนนี้บอมบอมลืมทุกอย่าง แม้แต่เพื่อนร่วมห้องที่มาอยู่หอพักเดียวกัน เพราะตอนแรกกะว่าจะไปหาที่ห้อง แต่บอมบอมกลับไปรอพี่เอกอยู่หน้าหอพักแทน
ในระหว่างที่บอมบอมกำลังคิดถึงเรื่องราวในอนาคตอยู่นั้น เอกพี่รหัสของบอมบอมก็เดินเข้ามาหา และสะกิดที่หลังของบอมบอม
"อุ๊ยๆ"บอมบอมสะดุ้งตกใจจึงรีบหันหน้ามาทันที แต่ยิ่งตกใจหนักกว่าเดิมอีก เมื่อเห็นหน้าพี่เอกยิ้มให้
"ตกใจหมดเลย พี่เอกเล่นมาเงียบๆ"บอมบอมเสียงอ่อนลงอย่างมาก
"พี่ขอโทษนะ พี่ไม่ได้ตั้งใจ พี่ไม่รู้มาก่อนว่าน้องบอมบอมขวัญอ่อน"
"ไม่เป็นไรครับ"
"น้องบอมบอมมายืนรอใคร ทำไมไม่รีบไปเรียน เพราะวันนี้เป็นวันแรก ต้องหาห้องเรียน เจอเพื่อน เจออาจารย์ บางทีอาจจะได้เจอพี่รหัสที่คณะอีก อือ ถ้าเจอพี่รหัสที่คณะน้องบอมบอมจะลืมพี่รหัสคนนี้มั้ยหนอ"เอกเอียงคอนิดนึงมองหน้าบอมบอม
"ไม่ลืมหรอก บอมบอมจำมาตั้งแต่อนาคตแล้ว"
"อ่ะ"เอกมีท่าทีงง
"เอ่อ บอมบอมหมายถึงว่าจะจำพี่เอกไปถึงอนาคตเลยครับ"
"ขนาดนั้นเชียว พี่ว่าเดินไปคุยไปดีกว่า ยืนคุยอยู่อย่างนี้เดี่ยวไปเรียนสายกันพอดี"
"จริงด้วย"บอมบอมยิ้ม
บอมบอมและเอกพี่รหัสเดินคู่กันไปคุยกันตลอดทาง
"พี่สงสัยว่าทำไมน้องบอมบอมไปเรียนเทคโนโลยีไฟฟ้า ซึ่งไม่เข้ากับน้องบอมบอมเลย น้องบอมบอมน่าจะมาเรียนบริหารธุรกิจ จะได้อยู่ใกล้ๆ พี่หน่อย มีปัญหาการเรียนพี่จะได้แนะนำน้องบอมบอม"เอกหันหน้ามามองบอมบอมด้วยสายตาที่อ่อนโยน
บอมบอมหาคำตอบไม่ได้จากคำถามนี้ เพราะไม่ใช่ตัวบอมบอมอยากเรียน แต่เป็นจ้อยต่างหากที่จะเรียน แล้วบอมบอมยังสงสัยอยู่ว่าจ้อยหายไปไหน ทำไมพ่อแม่ของจ้อยคิดว่าบอมบอมเป็นลูก หรือว่าหลงมาในโลกคู่ขนานแต่ก็ไม่น่าใช่ ทำไมถึงมาอยู่ในอดีตได้ อาจเป็นการทะลุมาสองมิติ บอมบอมยิ่งคิดยิ่งปวดหัว
"น้องบอมบอมเป็นอะไรเงียบไปเลย มีปัญหาอะไรบอกพี่ได้ทุกเรื่องนะ"เอกรู้สึกเป็นห่วงบอมบอมที่เป็นน้องรหัส เขาสังเกตตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว บอมบอมชอบเหม่อลอยเป็นประจำ
"ไม่ป็นอะไรครับ"บอมบอมรีบปฏิเสธในทันที เพราะเรื่องที่บอมบอมเจอมันเหลือเชื่อ บอกไปก็จะดูเป็นคนเสียสติ
"น้องบอมบอมกินข้าวกันก่อนมั้ย ถ้าไม่กินข้าวเช้ากว่าจะถึงกลางวันจะหิวเอาได้ เดี๋ยวมื้อนี้พี่เลี้ยงเอง เป็นการต้อนรับน้องรหัส ไป๊" เอกเดินนำหน้าไปยังโรงอาหารซึ่งบอมบอมก็ไม่รู้ว่าอยู่ตรงไหนเหมือนกัน บอมบอมรู้เเพียงแต่ว่า พี่เอกอ่อนโยน สายเปย์ จะน่ารักไปถึงไหน
เมื่อมาถึงยังโรงอาหาร เอกและบอมบอมเลือกซื้ออาหารในล็อคข้าวราดแกงจานละ 12 บาท บอมบอมได้เห็นราคาข้าวราดแกงแล้วถึงกับอึ้ง เพราะมันถูกมาก ส่วนน้ำแข็งใส่น้ำแก้วละหนึ่งบาท
อาหารถูกและเยอะก็จริงแต่เป็นอาหารพื้นๆ ที่บอมบอมไม่เคยกิน ไม่ว่าจะเป็นผัดหน่อไม้ แกงเขียวหวาน ต้มจับฉ่าย ผัดกระเพราะใส่ถั่วฝักยาวอาหารเช้าที่บอมบอมกินเป็นประจำจะเป็น ไข่ดาวหมูแฮม เบคอน หรือไม่ก็ไส้กรอก พอมาเจออาหารแบบนี้ บอมบอมเลยเลือกกินอาหารที่ง่ายๆ ก็เลยเลือกผัดกระเพราะใส่ถั่วฝักยาวกับไข่ดาวหนึ่งฟอง ส่วนพี่เอกเลือกกินแกงเขียวหวาน ทั้งสองจึงถือมากินที่โต๊ะอาหาร
บอมบอมกินกระเพราะไปสองสามคำรู้สึกเผ็ดมากถึงกับซี๊ดปากรีบดื่มน้ำทันที
"น้องบอมบอมเผ็ดมากเลยหรอครับ” เอกถามแล้วอมยิ้ม
"ครับพี่เอก เดี๋ยวผมกินไข่ดาวอย่างเดียวก็พอ "
เอกแปลกใจในตัวบอมบอมที่ดูเหมือนคุณหนูลูกผู้ดีมาก ทำไมจึงมาเรียนซะไกลแถมคณะที่เรียนก็จะมีแต่ผู้ชายห้าวๆ เขาซะอีกที่ยังเหมาะกว่าน้องบอมบอม
"หายเผ็ดแล้วเพราะไข่ดาวจริงๆ"บอมบอมยิ้มแล้วมองหน้าเอก
ในช่วงที่ระหว่างทั้งสองกินข้าวกันอยู่นั้น ก็ได้มีหญิงสาวค่อนข้างสวยในสายตาบอมบอม ถือจานข้าวกับน้ำหนึ่งแก้วมานั่งข้างๆ เอก ช่วงนั้นบอบอมถึงกับกินข้าวไม่ลง ด้วยควรามสงสัยและกลัวว่าจะเป็นคนรักของเอก
"นั่งกับใครน่ะเอก” หญิงสาวนั่งเสร็จแล้วหวันหน้าไปถาม
"น้องรหัสที่หอ ชื่อน้องบอมบอม"
"หน้าตาน่ารักเชียว ชื่อแปลกดีบอมบอม "หญิงสาวหันไปมองบอมบอมแล้วยิ้มให้
"สวัสดีครับพี่” บอมบอมยิ้มให้หญิงสาว
"ยินดีที่รู้จักนะ พี่ชื่อนภา "
"ครับพี่นภา"
บอมบอมอยากรู้ใจจะขาด หญิงสาวผู้นี้เป็นใครดูสนิทกับพี่เอกมากเหมือนกัน ทั้งคู่คุยกันอย่างออกรสชาติ ช่วงปิดเทอมคงไม่ได้เจอกันนาน พอเจอกันคุยไม่หยุด โดยเฉพาะนภาที่ดูเริงร่า ดีใจที่เจอเอกอย่างมาก
"น้องบอมบอมเดี่ยวพี่เอกกับพี่ภาจะไปที่คณะ ไปต้อนรับน้องใหม่ เดี๋ยวแยกกันตรงนี้เลยนะ "
"อ้าว น้องบอมบอมไม่ได้เรียนบริหารหรอ” นภารู้สึกประหลาดใจ
"น้องเขาเรียนเทคโลยีไฟฟ้า"
"เอ่อ น้องบอมบอมน่าจะใจรักด้านนี้ แต่พี่ว่าน้องบอมบอม อือ "
"อะไรครับพี่นภา” บอมบอมสงสัย
"อือ น้องบอมบอมเวลาไปที่คณะอย่าติ๋มติ๋มอย่างนี้นะเดี่ยวโดนเพื่อนแกล้ง"
"ครับ"
"อย่าครับนะน้องบอมบอม สู้สู้" เอกชูสองนิ้วให้บอมบอม
"ครับพี่เอก” บอมบอมอดขำไม่ได้ที่พี่เอกชูสองนิ้ว เพราะในที่บอมบอมมาไม่ค่อยมีคนทำกัน
"พวกพี่ไปก่อนกันนะ"
"ครับ บ่าย” น้องบอมบอมยกมือขี้นแสดงสัญลักษณ์
เอกกับนภาก็รู้สึกแปลกใจท่าทางของบอมบอมเหมือนกัน ต่างมองหน้ากันแล้วก็ยิ้ม
เมื่อออกจากโรงอาหารเพื่อเดินไปที่คณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม บอมบอมครุ่นคิดแต่เรื่องของเอกกับนภาตลอดทางที่เดิน และพยายามคิดเข้าข้างตัวเองว่า ทั้งสองคนน่าจะเป็นเพื่อนร่วมห้องมากกว่าที่จะเป็นแฟนกัน
"ไอ้จ้อย รอด้วย” บอมบอมหันหลังไปมองดูเสียงที่ดังอยู่ด้านหลัง
"โอ๊ย เรียกตั้งนาน หูหนวกหรือไง"ชายหนุ่มรุ่นเดียวกันกับบอมบอมที่หน้าตาดียืนหอบ เพราะทั้งตะโกนและวิ่งเรียกบอมบอม
บอมบอมนั้นมีท่าทีตกใจ เพราะมีคนรู้จักจ้อยอีกแล้ว แต่เขาก็ไม่ประหลาดใจเท่าไร และถือเป็นการดีที่จะได้ทำความรู้จักกับหนุ่มหน้าตาดีคนนี้เพื่อจะได้ทราบประวัติจ้อยซะที
"ยืนงงอะไรว่ะ ไอ้จ้อย” หนุ่มผู้นี้มีท่าทีประหลาดใจ
"เปล่า ชื่อไร"
"มึงเป็นอะไรของมึงจำชื่อเพื่อนไม่ได้"
"จำไม่ได้"
"ก็ ฮือ แหม ก็กูไอ้ธงไง "
"หรอ"บอมบอมไม่ได้งงหรอก แต่ไม่รู้จะพูดอะไร เพราะเขาไม่รู้ตัวตนที่แท้จริงของจ้อย แต่ที่เขารู้แน่ๆ อย่างเดียวคือจ้อย หน้าจะตัวตึงยุคนี้แน่ๆ
"อยู่หอไนเป็นไงบ้าง” ธงถาม
"ก็ดี"
"ไม่อยากจะเชื่อ อย่างมึงนี่นะหอในดี กูยังว่าอึออัดเลย"ธงเพื่อนร่วมห้องมัธยมปลายที่โรงเรียนบ้านดงลายเสือ แปลกใจในท่าทีของจ้อยที่ดูเรียบร้อยผิดปกติ ธงก็พอรู้มาพ่อของจ้อยบังคับให้อยู่หอใน
"ทำไมไม่เชื่อ” บอมบอมถามด้วยความอยากรู้
"โอ๊ย ค่อยคุยกันวันหลัง ถ้าว่างๆ เดี๋ยวกูไปหาที่หอ กูไปที่คณะก่อน” ธงกำลังจะเดินไป
"เรียนคณะอะไร"บอมถาม
ธงหันมามองหน้าบอมบอม
"มึงนี่ความจำเสื่อมหรือไง ประสาท” ธงไม่ยอมบอกนึกว่าจ้อยแกล้ง เลยรีบเดินหนีไปยังที่คณะของเขา
"เลยไม่รู้ว่า เรียนคณะอะไรเลย” บอมบอมบ่นพึมพำ
"บอมบอมนายบ่นอะไร” กรเพื่อนร่วมหอในและร่วมห้องเดินเข้ามาหา
"เรากรไงที่อยู่หอในเรียนคณะเดี่ยวกับนาย"
"อ่อ"บอมบอมพยักหน้า เพราะจำได้แล้วแต่ลืมลงไปหาที่ห้องทีแรกกะว่าจะมาที่คณะด้วยกัน
"เราไปหานายที่ห้องพี่กิตบอกว่านายออกมาแล้ว"
"ใช่เราว่าจะไปหากรพอดีดันลืมซะนี่” บอมบอมยิ้มหัวเราะนิดๆ
"เราไม่ใช่พี่เอกนี่เลยลืมใช่มั้ย"กรหัวเราะนิดๆ เพราะหลังจากไปหาบอมบอมไม่เจอ กรก็ลงมาข้างล่างเห็นบอมบอมกับพี่เอกเดินไปด้วยกัน จนถึงตอนกินข้าวแต่กรไม่ได้เข้าไปทัก
"เราไปที่คณะกันก่อนเถอะ” บอมบอมแก้เขินกลบเกลือน
บอมบอมกับกรเดินมายังคณะเทคโนโลยี อุตสาหรกรรม บอมบอมรู้สึกตื่นเต้นกว่าตอนอยู่หอในอีก เพราะมีแต่ผู้ชายเต็มไปหมด แต่ละคนหน้าตาท่าทางน่าจะตัวตึงไม่แพ้จ้อย
"เรานั่งกันเถอะ” กรชวนนั่ง
พอบอมบอมกับกรไปถึงก็ได้การต้อนรับจากรุ่นพี่ที่แต่ละคนพร้อมฟาดมาก แต่ยังเป็นเวลาเรียนอยู่รุ่นพี่มาแค่มาต้อนรับเฉยๆ
บอมบอมกับกรนั่งลงที่ม้านั่งหินอ่อนหน้าคณะ ที่มีหลายชุด
"เราตื่นเต้นจังเลย ดูกรเฉยๆ มาก” บอมบอมเป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน
"ก็ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นนะ"
"ยังดีที่มีกรเป็นเพื่อนที่หอใน ไม่งั้นเราคงทำตัวไม่ถูกแน่เลย”
"คิดอะไรมากมายก็แค่มาเรียน ไมได้ออกมารบซะหน่อย"
แต่ในความคิดของบอมบอมออกมารบชัดๆ เพราะมีแต่ผู้ชายทั้งนั้น แถมเล่นกันแรงๆ อีกต่างหาก บอมบอมเลยพาลโกรธจ้อย ทำไมไม่เรียนบริหารจะได้ง่ายกว่านี้ แล้วจะเจอได้เจอพี่เอกทุกๆ วันทั้งในหอ และ คณะ แถมพาลมิติกาลเวลาอีกพามาผิดที่ผิดทางผิดเวลา ทำไมไม่ไปอยู่ในร่างของสันต์เพื่อนร่วมห้องในหอที่เรียนคณะบริหารธุรกิจ
"ขอนั่งด้วยด้วยนะ"
"นั่งซิ"กรพยักหน้า
"กูชื่อนพ แล้วชื่ออะไรกันบ้าง” หนุ่มที่มาใหม่ถาม
"เราชื่อ กร ส่วนนั่นบอมบอม” กรโบ้ยปากไปทางบอมบอม
บอมบอมไม่รู้จะพูดอะไร เพราะไม่ใช่แนวเลย จึงได้แต่ยิ้มหวาน
"ยิ้มอีกแล้ว ตั้งแต่มายิ้มตลอดเลยนะ ชื่อก็แปลกบอมบอมระวังตอนรับน้องจะโดนแกล้งนักกว่าคนอื่น"นพมองขวางๆ แต่ก็ไม่ได้คาใจกับบอมบอม เพราะหน้าตาเป็นมิตรมาแนวแปลกน่ารักๆ
"ก็สมควรโดนแกล้งอยู่หรอก หน้าตาน่ารักขนาดนี้ เมื่อคืนยังโดนรุ่นพี่ที่หอในแกล้งเลย” กรหันมามองหน้าบอมบอมแล้วอมยิ้ม
"อ่อ อยู่หอในกัน กูก็ว่าดีนะโว้ยประหยัดดี แต่กูอยู่ไม่ได้หรอก ไม่ได้เที่ยว"
"อยู่แค่ปีสองปีก็ออกแล้ว จะได้เปลื่ยนรสชาติบ้าง” กรเป็นฝ่ายพูดบ้าง
"ดีทีเดียวมาอยู่กับกูนี่ จะได้ช่วยกันหารค่าห้อง อยู่กันสามคนพอดีคนละไม่กี่ร้อยเอง"
บอมบอมได้แต่นั่งคิด ใครจะไปแชร์ค่าห้องอยู่ด้วยไม่เอาหรอก ถ้ากับพี่เอกก็ว่าไปอย่าง
"นั่งเงียบเลยคุยอะไรบ้างซะวะ"นพมองขวางๆ อีกล้ว
"เราไม่รู้จะพูดอะไร"บอมบอมยิ้มหวานต่อแต่อึดอัด กับกรรู้สบายใจที่ได้อยู่ด้วย แต่กับนพนี่ไม่ไวจะเคลียร์ กรยังพูดเราและนาย ส่วนนพนี่ กูมึงอยู่นั่นแหล่ะ ไม่ใช่แนวบอมบอมเลย
"เฮ้ย ไอ้หน้าหล่อคนนั้นนะ มันมองมาทางนี้ตลอดเลยว่ะ มันไม่มีปัญหาอะไรหรือเปล่าต้องไปคุยให้รู้เรื่อง” นพเตรียมจะลุกแต่กรดึงไว้
"เขาคงอยากจะคุยกับพวกเรานี่แหล่ะมั้ง นั่งลงก่อนเพื่อน” กรรู้สึกใจคอไม่ดี
" เอ๊ะดูแล้ว ไม่ได้มองนายนี่ มองบอบอมมากกว่ามั้ง"
บอมบอมชำเลืองไปมองก็จริงๆ จ้องมองตลอดเวลาเลย จนบอมบอมเริ่มรู้สึกรำคาญ
"เอ้ย ไอ้บอมบอมมึงอยู่กับกูไม่ต้องกลัว"
"ฮือ "บอมบอมพยักหน้า
บอมบอมสงสัยทำไมต้องมองมาทางเขาตลอดไม่ว่าจะทำอะไรก็มอง ยิ่งตอนเข้าไปเรียนมองอยู่นั่นแหล่ะจะเข้าไปถามมองอะไรก็ไม่กล้ากลัว ถ้ามองมากๆ จะให้นพไปเคลียร์ บอมบอมพึ่งรู้ว่านพก็น่าคบไว้เป็นเพื่อนก็ตอนนี้ ทั้งที่ก่อนหน้านี้แอนตี้ไม่อยากให้ร่วมกลุ่ม ดูแล้วจริงใจดี พร้อมฟาดทุกเมื่อเพื่อเพื่อน
พอหมดคาบเรียนเช้า บอมบอม กร และนพ มานั่งรอรุ่นพี่ที่นัดประชุม
ในระหว่างที่รอรุ่นพี่อยู่ที่คณะนั้น เพื่อนในห้องที่ชอบมองบอมบอม ก็เดินเข้ามาหาในกลุ่มบอมบอม แล้วนั่งลงข้างบอมบอม
"ขยับให้นั่งหน่อย่สุดหล่อ” สุรเดชเพื่อนร่วมห้องคนที่จ้องมองบอมบอมตั้งแต่เช้า เข้ามานั่งข้างบอมบอม
กรและนพก็ไม่ได้แสดงท่าทีอะไร ก็เพื่อนเรียนห้องเดียววกันมานั่งด้วยก็แค่นั้น ส่วนที่มองมาตลอดคงอยากหากลุ่มเข้า ส่วนสุรเดชนั้นไม่ใด้คิดแบบกรและนพ เขารู้สึกถูกชะตาต้องใจอยากเข้าไปพูดคุยหยอกล้อกับบอมบอม แต่แค่วางมาดเฉยๆ ไม่กล้าแสดงออกมาตรงๆ
"เอ้ย ไอ้เดชนั่งชิดไปแล้วขยับออกมาหน่อย” นพผู้ที่เล็งสุรเดชไว้แต่เช้าไม่พอใจนิดๆ
ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุสุรเดชยับเข้าใกล้บอมบอมไปอีก จนติดชิดติดกันส่วนบอมบอมนั่งแบบหมื่นมาก แต่บอมบอมก็ไม่ได้ว่าอะไรยังนั่งเฉยๆ เหมือนเดิม แต่ก็แแปลกใจอยู่ไม่น้อยกับการกระทำของสุรเดช
"บอมบอมใครตั้งชื่อให้เนี่ย"สุรเดชยื่นหน้าเข้าไปใกล้มากแท่บจะชนกัน
"แม่” บอมบอมตอบนิ่งๆ พอใบหน้าของสุรเดชมาอยู่ใกล้เขาก็รู้สึกใจเต้นรัวอยู่บ้าง ส่วนสุรเดชมองใบหน้าของบอมบอมชัดๆ ยามอยู่ใกล้ๆ จึงได้เห็นผิวพรรณบนใบหน้าที่ขาวใสยังกับผู้หญิง แต่เขาต้องหยุดอยู่แค่นั้นทั้งความคิดและการกระทำ
"น้องๆ มานั่งที่สนามหญ้าหน้าคณะได้แล้วพวกพี่มีเรื่องคุยด้วย” เสียงรุ่นพี่คนหนึ่งใช้โทรโข่งเรียกน้องๆ ซะดังลั่น เพื่อต้อนรับและมาทำความรู้จักพี่รหัสนักศึกษา
บอมบอม กร นพ รีบลุกจากม้านั่งไปยังสนามหญ้าหน้าคณะ ส่วนสุรเดชค่อยๆ ลุกและมองตามบอมบอม เขายืนครุ่นคิดถึงความรู้สึกแปลกๆ ที่มีต่อบอมบอม มันมีความคล้ายที่เขาเจอผู้หญิงสวยๆ ในสมัยมัธยม ที่อยากเข้าไปจีบพูดคุยแต่สุรเดชพยายามสลัดความคิดนั้นทิ้งไปในทันที
"เป็นบ้าอะไรว่ะ” เขาสั่นหน้าตัวเองแล้วเดินไปนั่งที่สนามหญ้าหลังสุดกับเพื่อนสมัยมัธยมสามคนแต่อยู่คนละห้อง ก่อนมาเรียนที่มหาลัยอิงฟ้า
"สวัสดีน้องๆ ปีหนึ่งทุกคน” รุ่นพี่คนหนึ่งกล่าวแล้วพูดต่ออีกหลายเรื่องมาก จนบอมบอมคิดว่า รุ่นพี่คนนี้เยอะ แอคติ้งโอเวอร์มากไปมั้ย บอมบอมนั่งฟังแล้วอดขำไม่ได้ เลยยิ้มออกมาที่มุมปาก แต่ก็ชอบดูเป็นเด็กแนวดี ซึ่งแตกต่างพี่เตาประธานหอพัก ที่มีความตลกปนน่ารัก แถมเป็นกันเองแต่ก็พูดเยอะเหมือนกัน เพียงแต่บุคลิกต่างกันเท่านั้น
"เอ้ย ไอ้น้องยิ้มอะไร” รุ่นพี่คนหนึ่งชี้มาที่บอมบอม เพราะรุ่นพี่แต่ละคนจ้องรุ่นน้องอยู่แล้ว ถ้าใครแปลกๆ มีจุดเด่น ถูกเชิญออกมาแกล้งหรือถ้าดูแรงๆ รุ่นพี่จะเรียกมาอบรมแบบขำๆ แต่สำหรับบอมบอมนั้นรุ่นพี่ไม่ได้ใส่ใจในส่วนที่ยิ้ม เพียงแต่หารุ่นน้องมาแกล้งเล่นๆ พอเป็นพิธี เพื่อกระชับความสัมพันธ์ และยืดเวลาต้อนรับออกไปแค่นั้น
บอมบอมทำหน้านิ่งทันที แต่คงไมทันแล้วทั้งรุ่นพี่รุ่นน้องต่างมองมาที่บอมบอมคนเดียว
"ออกมาเลย"รุ่นพี่คนหนึ่งกวักมือเรียกบอมบอมให้ออกมาข้างหน้า
บอมบอมทำสีหน้าไม่ถูก กรหน้ามาพยักหน้าให้บอมบอมออกไปข้างหน้า
"เจ๋งว่ะบอมบอมออกไปเลย"นพก็พยักหน้าเหมือนกันและชูกำปั้นเม้มปากเอาใจช่วย
