อลิส เจนี่ ร็อกส์ มองพื้นที่แห้งแล้งตรงหน้าด้วยความว่างเปล่า ที่นี่เป็นดาวรกร้างของสหพันธ์ยูโร ดาวที่ขึ้นชื่อยากจนที่สุด ซึ่งผู้คนที่ดาวรกร้างแห่งนี้ต่างดิ้นรนออกไปอยู่เมืองใหญ่ หรือไม่ก็เมืองหลวงของสหพันธ์ยูโร จึงทำให้ดาวรกร้างที่เธออาศัยอยู่มีเพียงคนที่มีอายุเท่านั้น

คงมีเพียงเธอที่เป็นหญิงสาวคนเดียวที่ถูกครอบครัวของพ่อเนรเทศมาอยู่ที่นี่ ที่ซึ่งไม่มีใครอยากอยู่แต่เธอไม่มีทางเลือกนอกจากใช้ชีวิตต่อไป เธอไม่มีเหรียญดวงดาวมากพอที่จะหนีไปอยู่ที่อื่น แค่มีกินไปวันๆ ก็ดีแค่ไหน ไม่ใช่เธอไม่มีความคิดที่จะจากไป แต่แม่เลี้ยงคนนั้นปิดกั้นเส้นทางเธอทุกอย่าง

อลิส เจนี่ ร๊อกส์ เม้มปากแน่นเมื่อนึกถึงอดีตที่น่าสงสารของมารดา เธอเองก็เป็นลูกสาวของท่านนายพลคนหนึ่งแต่น่าเสียดายที่อโรม่า เจนี่ ร๊อกส์ แม่ของเธอเป็นเพียงภรรยานอกสมรสเท่านั้น เพราะความไม่รู้ว่าสามีตนเองมีภรรยาอยู่ก่อนแล้ว กว่าจะรู้ก็สายไปแล้วเพราะให้กำเนิดเธอ เมื่อรู้ว่าตนเองเป็นภรรยานอกสมรสแม่ก็พยายามทำเพื่อเธอทุกอย่าง ยอมกระทั่งไปอยู่ใต้อาณัติของสามีคนนั้น

ทว่านายพลอีรอน คาร์ล ผู้เป็นพ่อเป็นเพียงผู้ชายขี้ขลาดที่ได้ตำแหน่งมาได้เพราะภรรยาหลวงที่มีฐานะร่ำรวยและเส้นสาย มีหน้ามีตาของสังคมและยังมีลูกสาวที่เป็นดาวดวงใหม่ของสหพันธ์ ทำให้เธอกับแม่มีชีวิตที่ลำบากภายใต้การกลั้นแกล้งจากภรรยาหลวงและลูกในสมรสของพวกเขา

อลิส เจนี่ ร๊อกส์อายุได้สิบขวบแม่ก็ได้จากไป เธอที่เป็นเสี้ยนหนามของพวกเขาจึงได้ถูกส่งตัวมาที่ดาวรกร้างแห้งนี้ พวกเขาไม่ได้ฆ่าเธอ พวกเขาคิดว่าการตายมันง่ายเกินไป การทำให้ทุกข์ทรมานและสิ้นหวังต่างหากที่พวกเขาต้องการ

ในเมื่อพวกเขาต้องการอย่างนั้นอลิสจึงไม่แสดงให้พวกเขาได้เห็นว่าเธอเหนื่อยล้าและสิ้นหวังจริง ๆ เธอพยายามหนีออกจากดาวรกร้างแห้งนี้ แต่คนของผู้หญิงคนนั้นจับตามองเธอและปิดเส้นทางเธอทุกอย่าง สิบปีที่เธอต่อสู้และดิ้นรนเพื่อเอาตัวรอดมานี้ทำให้เธอ ท้อใจเป็นอย่างมาก

โชคดีเพียงอย่างเดียวของเธอเพียงอย่างเดียวคือ เธอมีพลังธาตุไม้ที่สามารถทำให้พืชผักผลไม้เติบโตได้ทำให้เธอไม่อดตายตลอดหลายปีที่ผ่านมา และทำให้หัวหน้าดาวรกร้างแห้งนี้ยังเห็นความสำคัญของเธอ เพียงแค่เธอไม่ออกจากดาวรกร้างแห้งนี้ไปเขาก็ถือว่าเป็นคนดีคนหนึ่ง

“อลิส ยืนเหม่ออะไรอยู่วันนี้ย่าเอาไข่มาให้เธอ” เสียงทักทายและสายตาห่วงใยของหญิงชราที่ถูกลูกหลานทอดทิ้งทำให้เธอตื่นจากภวังค์ความคิดหันไปมอง คุณย่าโรซ่าที่มองเธอเหมือนลูกหลานของหล่อนเอง เธอเดินเข้าไปหาพร้อมรอยยิ้ม

“คุณย่าไม่เห็นต้องลำบากเอามาเลยค่ะ ของกินที่บ้านหนูยังมีอีกเพียบค่ะ”

“อย่าหลอกย่าเลย บ้านเราก็มีแค่ผักเท่านั้นแหละ กินไข่บำรุงบ้างจะได้ไม่ผอม”ย่าโรซ่ามองเด็กสาวตรงหน้าด้วยความสงสาร ยิ่งโตเธอยิ่งสวยมากจนทำให้ผู้คนอิจฉา โชคดีที่ดาวรกร้างแห่งนี้ไม่มีพวกหนุ่มวัยฉกรรจ์ ไม่งั้นชีวิตน้อย ๆ นี่คงน่าสงสารยิ่งกว่าเดิม

“ขอบคุณค่ะ” อลิสได้แต่ยอมรับมาแต่โดยดีเพราะเธอรู้ว่าปฏิเสธไปก็ไม่ได้ผล ย่าโรซ่าเลี้ยงไก่เอาไว้ เธอเองก็เคยเลี้ยงแต่น่าเสียดายที่พวกมันถูกคนชั่วนั่นฆ่าไก่เธอจนหมดเล้า ยิ่งคิดยิ่งน่าโมโห แต่ทำได้แค่อดทนอดกลั้นเท่านั้น เธอเป็นเพียงหญิงสาวตัวเล็ก ๆ ที่ไม่มีอำนาจอะไรเลยจะไปต่อกรกับพวกเขาได้อย่างไร คนที่ทำให้เธอโกรธแค้นที่สุดคือบิดาที่ขี้ขลาดคนนั้น!

“คุณย่าวันนี้ร้อนมากจริง ๆ อย่าลืมดื่มน้ำบ่อย ๆ นะคะ” อลิสบอกคุณย่าโรซ่าวันนี้เธอรู้สึกไม่ดีมาทั้งวันแล้ว คล้ายมีบางอย่างจ้องมองพวกเขาตลอดเวลา มันเป็นสัญชาตญาณเอาตัวรอดตลอดหลายปีที่ผ่านมา และเธอก็เชื่อสัญชาตญาณตัวเองเป็นอย่างมาก เพียงแต่ไม่รู้ว่าอะไรที่เหมือนจ้องมองพวกเขา

“ได้ๆ นี่ก็เย็นแล้วไปอาบน้ำพักผ่อนเถอะ ทำงานมาทั้งวันแล้ว” คุณย่าโรซ่าเอ่ยบอกอย่างไม่ใส่ใจเพราะเธออยู่ที่นี่ตั้งแต่เด็กจนแก่จึงรู้ดีว่าอากาศที่นี่มันก็ร้อนอยู่อย่างนี้อยู่แล้ว หล่อนโบกมือลาเด็กสาวแล้วเดินเข้าบ้านตัวเองไป

อลิสมองตามร่างของย่าโรซ่าจนลับสายตา เธอถอนหายใจก่อนจะทำอาหารกิน ไม่ว่าจะเกิดอะไรท้องต้องอิ่มก่อน ทว่าใครจะรู้ว่าอาหารมื้อนี้จะเป็นมื้อสุดท้ายของเธอ

ในค่ำคืนที่อากาศร้อนระอุจนแทบทนไม่ไหว ทำให้อลิสนอนไม่หลับพลิกกายไปมาหัวใจเธอไม่สงบเลยจริง ๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอากาศร้อนหรือจะเกิดเภทภัยอะไรขึ้นกันแน่ จนกระทั่งเที่ยงคืน เสียงกรีดร้องดังระงมไปทั่วทั้งดาวรกร้าง ร่างบางดีดตัวลุกออกจากบ้านหลังเล็กของตัวเองออกไปนอกบ้านอย่างรวดเร็ว

ดวงตาคู่งามเบิกกว้าง เพราะสิ่งที่เห็นทำให้ขนกายเธอลุกชันด้วยความหวาดกลัว ทำไมเซิร์กถึงมาที่เมืองรกร้างแห่งนี้!

กรี๊ดดดด!!!

เสียงกรีดร้องระงมดังไปทั่วดาวรกร้างแห่งนี้ พร้อมร่างมนุษย์ที่วิ่งหนีตายอย่างน่าสงสารถูกพวกมันอ้าปากกัดกินในคำเดียวกัน เซิร์กที่เห็นตรงหน้ามากกว่าร้อยตัว ไม่ว่าจะหนีไปทางไหนก็ไม่อาจหลุดพ้น ขาเธอแข็งทื่อด้วยความหวาดกลัว เธอเป็นเพียงหญิงสาวชาวบ้านที่แสนธรรมดาจะไปต่อสู้กับพวกเซิร์กนับร้อยตัวได้อย่างไร

ขณะนั้นก็หันไปเห็นคุณย่าโรซ่าที่กำลังถูกพวกมันกำลังตะบบ ไม่รู้ว่าความกตัญญูหรืออย่างไรทำให้ขาที่แข็งทื่อของเธอวิ่งไปช่วยย่าโรซ่าเอา เธอใช้พลังธาตุไม้ที่มีอยู่น้อยนิดดึงร่างของย่าโรซ่าออกจากปากอันใหญ่โตของมัน แต่เพราะร่างกายเธออ่อนแอทำให้พลังอ่อนแอตามไปด้วย

“อลิสหนีไปไม่ต้องห่วงย่า!”

หญิงชราตะโกนก้องด้วยความร้อนใจ เซิร์กตัวนั้นเมื่อเห็นอาหารที่กำลังเข้าปากหลุดลอยไปยิ่งทำให้มันโมโห พุ่งเข้าใส่อาหารตรงหน้าเร็วขึ้นกว่าเดิม อลิสทำได้แต่ใช้ร่างตัวเองผลักร่างของย่าโรซ่าออกไป ปากที่อ้ากว้างของเซิร์กตัวนั้นงับเข้าร่างของเธอเต็มคำ ความเจ็บปวดแล่นไปทั่วร่างก่อนจะไม่รู้สึกตัวอีกเลย

มีเพียงความคิดหนึ่งเดียวที่ทำให้เธอยิ้มออกมา แม้ว่าต้องเผชิญความตาย เธอได้หลุดพ้นแล้ว หลุดพ้นจากบิดาแสนขลาดเขลาและเมียหลวงที่เลวทรามคนนั้นแล้ว...

ไม่รู้ว่าฟ้ากลั่นแกล้งหรือโชคชะตานำพา ทำให้ อลิส เจนี่ ร็อกส์ หญิงสาววัยยี่สิบปีที่ใช้ชีวิตคนเดียวตั้งแต่อายุสิบขวบ มายังสาธารณรัฐประชาชนจีนใน ปี1980 ย้อนเวลากลับมาในยุคที่กำลังพัฒนา ในร่างของเด็กผู้หญิงอายุสิบสองปีอย่าง หลิวตาน

หลิวตานเป็นลูกสาวคนโตของครอบครัวร่างกายผอมแห้งเหมือนเด็กอายุสิบขวบเพราะขาดสารอาหาร มีพ่อเป็นทหารซึ่งนาน ๆ จะกลับบ้านมาที ส่วนแม่อยู่บ้านทำงานในแปลงนากับดูแลลูก ๆ นั้นก็แสนจะอ่อนแอ ยอมบ้านสามีเสมอ ทำงานให้คนในบ้านอย่างหนักแต่อาหารที่ได้กินกับน้อยนิด ที่สำคัญพวกเขาไม่เคยได้กินเนื้อเลยสักคำ ขนาดปีใหม่ยังได้กินเพียงแค่น้ำแกงที่เหลือกินของคนบ้านใหญ่เท่านั้น

และร่างนี้ยังมีน้องชายคนรองที่มีชื่อว่า หลิวเหอสวี่อายุเจ็ดขวบ ถูกด่าว่าเป็นเด็กไม่สมประกอบ เพราะเขาชอบย้ำคิดย้ำทำ จดจ่อแต่สิ่งนั้น ๆ ไม่ค่อยตอบสนองกับสิ่งรอบข้างทำให้ถูกรังแกบ่อย ๆ ยิ่งไม่ร้องไห้ยิ่งกลายเป็นจุดเด่นที่ถูกพี่น้องในบ้านรุมรังแก โดยเฉพาะหลานชายสุดที่รักของย่า ในโลกของอลิสอาการของหลิวเหอสวี่เรียกว่าเด็กออทิสติก หากมีเหรียญดวงดาวซื้อยาก็รักษาหายแล้ว

อีกทั้งเธอยังมีน้องสาวคนเล็กชื่อหลิวอิ๋งอีอายุเพียงห้าขวบแต่รู้ความมาก เวลาพี่ชายโดนรังแกก็จะเข้ามาช่วยพี่ชาย จนตัวเองก็โดนรังแกไปอีกคนเพราะอายุยังน้อยและยังผอมบางจึงไม่สามารถต่อสู้กับหลานคนโตได้

ครอบครัวของหลิวตานอาศัยรวมกับคนในตระกูลหลิว ซึ่งเป็นบ้านใหญ่ที่อยู่รวมกันหลายคนมาก นอกจากห้าคนพ่อแม่ลูกแล้วยังอยู่รวมกับพี่น้องของพ่ออีกสามบ้าน ครอบครัวลุงใหญ่ ครอบครัวอาสาม อาสี่ อาเล็กที่ยังไม่ได้แต่งงาน ปู่ย่า สมาชิกเกือบยี่สิบคนอาศัยอยู่ในบ้านหลังขนาดกลาง

“นี่มันเรื่องอะไรกัน!”

อลิสเรียกสติตัวเองด้วยความมึนงง ความทรงจำสุดท้ายของเธอคือดาวรกร้างที่เธออาศัยอยู่ถูกเซิร์กบุกรุกเข้ามาทำร้าย ต่อให้ต่อสู้เอาตัวรอดได้แต่จำนวนชาวบ้านเพียงหยิบมือก็ไม่อาจต้านเซิร์กนับร้อยตัวได้ ก่อนที่สติจะดับไปเธอได้ใช้ร่างตัวเองช่วยคุณย่าโรซ่าเอาไว้ แม้ว่าจะรู้ว่าคุณย่าเองก็คงไม่รอด แต่ก็ดีกว่าไม่ลงมือทำอะไรเลย ที่สำคัญเธอจะได้ไม่รู้สึกผิดต่อใจตัวเองด้วย

แต่ไม่คิดว่าการตายของเธอไม่ใช่จุดจบของเรื่องราว แต่เป็นการเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง! ซึ่งชีวิตใหม่ที่ได้รับมานี้ก็ไม่ต่างจากเดิมเท่าไหร่นัก สวรรค์รังเกียจที่เธอมีชีวิตอยู่ใช่หรือไม่ ถึงได้ส่งเธอมาทุกทรมานอีกครั้ง คิดว่าจะหลุดพ้นจากพ่อจอมขี้ขลาดและแม่เลี้ยงจอมโหดได้แล้วเสียอีก

แต่กลับต้องมาเผชิญกับชีวิตที่น่าอดสู่ยิ่งกว่าชาติก่อนเสียอีก ข้อดีอย่างเดียวคือ โลกนี้เธอสามารถจากไปที่อื่นได้ แม้จะมีกฎระเบียบที่นี่มากมายแต่เธอเชื่อว่าด้วยความสามารถของเธอจะทำให้ครอบครัวนี้สุขสบายได้อย่างแน่นอน!

“ตายเพราะถูกพี่สาวผลักตกน้ำอย่างนั้นหรือ”

หลิวตานที่ในตอนนี้คือร่างวิญญาณของอลิสพึมพำแผ่วเบา หลังจากได้รับความทรงจำของร่างเดิม อย่างน้อยมันก็ช่วยเธอได้มาก แต่ความทรงจำที่ได้รับทำให้เธอได้แต่สบถด่าสวรรค์ลำเอียง เพราะชีวิตของร่างนี้มันโหดร้ายมากอายุเพียงสิบสองแต่ถูกใช้งานยิ่งกว่าทาสเสียอีก ร่างกายผอมบางและขาดสารอาหารรุนแรงยิ่งกว่าเธอชาติก่อนเสียอีก

หลิวตานคือลูกสาวคนโตของบ้านรอง เป็นหลานคนที่สามของตระกูลหลิวแต่ไม่ใช่หลานรัก หลิวอี้ผิงหลานสาวคนโตของบ้านเป็นคนเอาแต่ใจ ถูกตามใจจนเสียคนและคิดว่าตัวเองคือเจ้าหญิงของบ้าน การที่อีกฝ่ายกล้าลงมือกับน้องสาวคนนี้เพียงเพราะอีกฝ่ายคิดว่าหลิวตานมีใบหน้าที่สวยเกินไป

“ไร้เหตุผลเกินไปแล้ว!”

เธอสถบออกมาอย่างหัวเสีย ชีวิตของร่างเดิมช่างน่าสงสารเสียจริง ในสายตาคนอื่นจะเห็นว่าพี่น้องบ้านรองมอมแมมแต่คนในบ้านรู้ดีว่าบ้านรองหน้าตาดีทั้งบ้าน ความอิจฉาริษยาทำให้อีกฝ่ายกล้าลงมืออีกทั้งที่หลิวตานไม่ใช่หลานรัก ตายไปก็ไม่ทำให้ครอบครัวเสียใจ พวกเขาเห็นชีวิตคนอื่นไร้ค่าจริง ๆ อลิสขมวดคิ้วยิ่งอ่านความทรงจำของร่างเดิมยิ่งรู้สึกอึดอัดใจ

ตระกูลหลิวเป็นตระกูลใหญ่อาศัยในหมู่บ้านเล่อซางเกือบครึ่งหมู่บ้านได้ แต่บ้านสายหลักคือสายของปู่หลิวตาน อีกฝ่ายมีลูกชายสี่คนลูกสาวคนเล็กอีกหนึ่งคน บ้านของหลิวตานเป็นบ้านที่เรียกได้ว่าหลานชังสุด ๆ เพราะปู่กับย่าก็ไม่เคยรักลูกชายคนรองเลยและยังลำเอียงเข้าบ้านใหญ่สุดๆ

โดยอ้างว่าลูกชายคนรองเป็นบ้านที่ให้กำเนิดลูกสาวที่ไร้ประโยชน์ตั้งสองคน ลูกชายคนเดียวยังสติไม่สมประกอบ ต่อหน้าผู้เป็นลูกชายย่าหลิวทำดีกับครอบครัวของลูกชายที่เป็นทหารมาก แต่ลับหลังกลับเป็นอีกอย่าง

โชคร้ายที่แม่ของเธอเข้าไปช่วยไม่ทัน อลิสจึงได้เข้ามาอยู่ในร่างและเป็นช่วงที่พาลูกสาวขึ้นจากน้ำพอดี จึงไม่รู้เลยว่าลูกสาวคนโตของหล่อนนั้นตายไปแล้ว

คนที่รู้ว่าใครผลักหลิวตานจมน้ำ ก็คือเจ้าตัวที่เห็นสายตาสะใจของเด็กคนนั้น ในตอนที่ถูกพาตัวกลับมาที่บ้านอลิสยังไม่ได้หมดสติและยังจำเสียงของย่าเจ้าของร่างได้

‘โง่เง่า! ฉันบอกให้ไปซักผ้าแต่ลูกสาวของแกกระโดดลงไปเล่นน้ำแล้วบอกป่วย เหอะ! จอมล้างจอมผลาญจริง ๆ สู้หลานชายของฉันก็ไม่ได้’

และเสียงอาเล็กของบ้านที่บอก ‘แม่คะ ฉันว่าไม่ต้องให้ข้าวพวกมันกินดีกว่าค่ะวันนี้ ดูสิเสื้อผ้าฉันยังไม่ได้ซักพรุ่งนี้ฉันจะได้ใส่ตัวไหนไปโรงเรียนกัน!’

‘พี่ขอโทษจ้ะ ลูกสาวของพี่ตกน้ำพี่เป็นห่วงเลยรีบกลับ เดี๋ยวพี่จะรีบไปซักตอนนี้’ จ้าวเหม่ยผู้เป็นแม่รีบบอกก่อนออกจากบ้านไปซักผ้าให้น้องสามี

และนั่นคือสติที่อลิสรับรู้ตอนเข้ามาอยู่ในร่างของหลิวตาน ก่อนหลับไปอีกรอบด้วยความเหนื่อยล้า

แม่ของสามพี่น้องนี้เป็นผู้หญิงที่อ่อนแอมาก ยอมให้บ้านใหญ่กดขี่รังแกเพราะไม่อยากให้สามีที่ไปทำงานไกลบ้านต้องเป็นห่วง ไหนจะไม่อยากให้ลูกต้องโดนทำร้ายไปด้วย บอกได้คำเดียวว่าอลิสโมโหมาก มารดาที่แสนอ่อนแอที่แม้กระทั่งปกป้องลูก ๆ ตัวเองไม่ได้ทำให้เธอหงุดหงิด

แม้ชาติก่อนมารดาจะเป็นเมียนอกสมรสอย่างไม่ตั้งใจ แต่หล่อนก็พยายามปกป้องเธอตลอดจนกระทั่งอายุสิบขวบ หากเธอไม่ป่วยตายจากไปก่อนเธอก็คงไม่ถูกส่งมายังดาวรกร้าง แม้อโรม่าจะไม่มีอำนาจเหมือนภรรยาหลวง แต่เธอก็ปกป้องแก้วตาดวงใจจนลมหายใจสุดท้าย

แต่ไม่ว่าอย่างไรเธอก็ต้องยอมรับแล้วว่าตัวเองเกิดใหม่มาอยู่ในร่างของลูกสาวคนโตของบ้านรอง และต่อไปนี้เธอคือหลิวตาน!

“และนี่คือ...”

หลิวตานหลุดจากภวังค์ความคิดหันไปมองกระดานบางอย่างที่ปรากฏตรงหน้า หรือมันจะเป็นโฮโลแกรมในอนาคตที่ตามติดมาด้วย? แต่ทำไมมันถึงได้แปลกตาและไม่มีเครื่องมือสื่อสารที่บอกว่าเป็นโฮโลแกรมเลย

‘ยินดีต้อนรับผู้โชคดีที่ได้รับเลือกเข้าสู่ระบบ โปรดกดตกลงเพื่อเลือกระบบ’

“ฮะ”

เธอไม่ได้ตกใจที่มันพูดได้เนื่องจากในโลกสหพันธ์นั้นเทคโนโลยีต่าง ๆ ถูกพัฒนาจากทั่วโลก บางทีมันอาจเป็นสิ่งที่ติดตามเธอมาจากที่นั่นก็เป็นได้ แต่สิ่งที่ตกใจก็คือผู้โชคดีที่ระบบบอกและมีเพียงระบบทำฟาร์มให้เลือกทำเท่านั้น!

‘ระบบติดตั้งสำเร็จ ยินดีด้วยท่านได้เลือกระบบทำฟาร์ม เราขอให้ท่านโชคดี’

ดะ เดี๋ยวสิ!

นิ้วของเธอยังยกค้างและยังไม่ได้เลือกอะไรสักอย่างเลย ทำไมถึงเป็นระบบทำฟาร์มไปได้! แต่ยังไม่ทันได้คิดอะไรเธอต้องหันมามองระบบทำฟาร์มที่มันเอ่ยบอก

‘การใช้งานระบบเพียงแค่ทำภารกิจตามที่ระบบมอบหมายให้สำเร็จก็สามารถนำมาแลกรางวัลได้ หนึ่งภารกิจหนึ่งของรางวัล ของรางวัลเป็นความลับต้องสุ่มเพื่อลุ้นรางวัล ยกเว้นบางภารกิจที่จะมีรางวัลให้อยู่แล้ว โปรดทำภารกิจให้เสร็จสิ้นไม่อย่างนั้นจะไม่สามารถทำภารกิจอื่นต่อได้’

หลิวตานอ่านรายละเอียดตรงหน้าก่อนที่มันจะหายไป

ระบบทำฟาร์มอย่างนั้นหรือ หลิวตานหลับตาเพื่อนึกถึงระบบก่อนมันปรากฎตัวขึ้นด้านหน้า เธอมองมันเพื่อหารายละเอียดเพิ่มเติมแต่มันไม่มี

“แล้วฉันจะรู้ได้ยังไงว่าภารกิจแต่ละอย่างต้องทำแบบไหน” เพราะลองคิดว่าต้องการจะทำภารกิจแล้วระบบยังนิ่งเฉยไม่ปรากฏภารกิจให้ทำแล้วเธอจะทำอย่างไร

‘ระบบผิดพลาด ท่านจะได้รับภารกิจก็ต่อเมื่อมีภารกิจเข้ามา’

“ฮะ”

หลิวตานพยักหน้ารับเมื่อเข้าใจแล้วว่าระบบจะเข้ามาให้เธอทำภารกิจเรื่อย ๆ เอง หากทำภารกิจสำเร็จก็จะได้รับรางวัล แต่หากไม่สำเร็จก็จะไม่มีภารกิจใหม่มา เรื่องมาใช้ชีวิตใหม่ที่นี่เธอพอจะทำใจได้อยู่บ้าง เพราะเดิมที่การอยู่ดาวรกร้างก็เพื่อให้มีชีวิตไปวัน ๆ เท่านั้นเอง แต่คิดไม่ถึงว่าจะได้ระบบทำฟาร์มติดวิญญาณมาด้วย แม้ไม่รู้ว่ามันสามารถทำอะไรได้บ้าง แต่อย่างน้อยมันก็เป็นตัวช่วยให้เธอดำเนินชีวิตต่อไป...

หลิวตานมองไปรอบ ๆ ตัว ระหว่างทบทวนความทรงจำเดิมที่มี ห้องนอนนี้เป็นห้องนอนของครอบครัวรองหลิวที่อาศัยรวมกับบ้านอื่น และด้วยจำนวนสมาชิกต้องบอกว่ามันแคบมาก ห้องนอนห้องเล็กต้องอาศัยรวมกันถึงห้าคน พ่อแม่ ลูกสาวสองคนและลูกชายอีกหนึ่ง ภายในห้องมีเตียงเตาที่ผู้ใหญ่นอนด้วยกันได้สองคนแต่ไม่ใหญ่มาก แม่ของเธอสละให้หลิวตานกับน้องสาวได้นอน

ส่วนตัวเองกับลูกชายนอนด้านล่าง เพราะลูกสาวคนโตกำลังเป็นสาวหากให้น้องชายขึ้นไปนอนด้วยคงไม่ดี จะให้แม่ขึ้นไปนอนด้วยลูกชายก็จะได้นอนคนเดียว แต่เมื่อไหร่ที่พ่อกลับบ้าน ผู้หญิงทั้งสามคนจะนอนบนเตียงเตาสองพ่อลูกนอนด้านล่าง

นอกจากหมอนเก่าขาด ๆ ที่ใช้มาตั้งแต่พ่อแม่แต่งงานกันยังมีผ้าห่มเก่าที่มีสำลีด้านในแล้วอีกสามผืน มีผืนหนึ่งที่ดีขึ้นหน่อยซื้อเมื่อสองปีที่แล้ว กับนอนพื้นเย็น ๆ แต่เลือกอะไรไม่ได้

พอคิดมาถึงตรงนี้ทำให้หลิวตานนึกถึงบ้านลุงใหญ่ก่อนเบะปาก สมาชิกเท่ากันแต่สิ่งของ ห้อง หรือการปฏิบัติต่างกันมาก ฝาแฝดหลานคนโตของบ้านมีห้องนอนส่วนตัวของตัวเอง ยังไม่รวมกับห้องพ่อแม่ที่อาศัยกับน้องชายคนเล็กอีกคน จะว่าไปแล้วห้องของหลิวอี้ผิงยังใหญ่กว่าห้องของบ้านรองอีก

บ้านใหญ่ได้ทุกอย่างที่ต้องการ ลูกทั้งสามได้เรียนหนังสือทั้งที่พ่อแม่ไม่ได้ทำงานมีเงินเดือน ส่วนบ้านรองที่มีคนหาเงินเข้าบ้านอย่างหนักกลับไม่ได้อะไรเลย