หน้าไนต์คลับ ไนติงเกล ซึ่งเป็นไนต์คลับที่บรรดาเหล่าไฮโซและผู้มีอิทธิพลท้องถิ่นเท่านั้นที่จะเข้ามาเยือนในที่แห่งนี้ได้ บริเวณ ไนต์คลับ จะเชื่อมต่อกับโรงแรมระดับห้าดาว ชั้นนำของเอเชีย ซึ่งจัดโซนแยกอย่างหรูหรา

มิริน หญิงสาวร่างเล็ก ดวงตากลมโตราวกับตุ๊กตา ผมสีดำเงางามของเธอยาวสลายไปยังกลางหลัง เธอก้าวขาลงมาจาก Taxiกระโปรงสีขาวของเธอพัดปลิวเบาๆ ไปกับสายลมอ่อนที่โชยเข้ามา ทว่าสีหน้าของเธอกลับไม่ค่อยสู้ดีนัก มือเธอยังควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋าถือ ก่อนหยิบมันออกมากดไปยังเบอร์ที่คุ้นเคย

“ลิญา เธออยู่ไหน พี่มาถึงแล้ว วัฒน์ เขา..เขายังอยู่ข้างใน กับผู้หญิงคนนั้นไหม" เสียงหวานใสของเธอเอ่ยออกมาแต่ทว่าน้ำเสียงกลับแฝงไปด้วยความกังวล

เธอคือ มิริน หรือ มารินา ลูกสาวคนโต ของตระกูล เศตากุล ขณะที่เธอกำลังเดินเล่นอยู่ที่สวนภายในบ้าน เธอได้รับโทรศัพท์จาก ลิญา หรือ ลลิญา น้องสาวต่างมารดา ว่า พบคู่หมั้นของเธอที่กำลังจะแต่งงานในอีกไม่กี่สัปดาห์ข้างหน้านี้ กำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับอยู่สาวเซ็กซี่ ที่ไนต์คลับของโรงแรมแห่งนี้

มิริน พยายามโทรหา วัฒน์ คู่หมั้น แต่ทว่าเขาปิดโทรศัพท์ เธอจึงรีบเดินทางมาที่ผับแห่งนี้ เพื่อพิสูจน์ด้วยตาตนเอง ในขณะที่เธอยังยืนละล้าละลัง อยู่ ลิญา น้องสาวคนสวยของเธอ ในชุดแซกสีดำรัดรูป ได้เดินตรงเข้ามาหา

“พี่ริน ทำไมมาช้าจัง ญาเฝ้าให้อยู่ตั้งนานแล้ว พี่รินมาช้ามากกก ดูสิเหมือนพี่วัฒน์จะรู้ตัว เขาพากันกอดยัยนั่น เดินออกไปแล้ว” ลิญามองใบหน้าสวยของพี่สาว ที่ปราศจากรอยยิ้ม เธอทำท่าลังเลไม่รู้ว่าควรจะพูดต่อไปดีหรือไม่

“พูดมาเถอะลิญา พี่รับได้”

“แน่ใจนะ”

“อืม พูดมาเถอะ”

“คือญาแอบสะกดรอยตามไป เห็นพี่วัฒน์ควงผู้หญิงคนหนึ่งเข้าไปในโรงแรม นี่ไงญาถ่ายรูปเอาไว้ในมือถือ แต่ถ้าพี่อยากจะดูให้เห็นกับตา ญาจะพาไป ญารู้ว่าเขาพักห้องไหน” ลิญา ส่งรูปในโทรศัพท์ที่เป็นรูปชายหนุ่มหญิงสาว คู่หนึ่งเดินโอบกอดกันอยู่ ในล็อบบี้โรงแรม ดวงตากลมโตของมิริน เอ่อแดงราวกับจะมีน้ำตาเธอเม้มปากแน่น ประหนึ่งจะกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล

“ญา ช่วยพาพี่ไปดูให้เห็นกับตา... ได้ไหม” มิรินพูดเสียงพร่าไหว

“ได้สิพี่ริน แต่พี่เข้ามาในผับนี่ก่อนนะ ขอญาเข้าไปเคลียร์บิลก่อน ตอนญาออกมาเพื่อนๆ ยังรอญาอยู่ พอดีญาบอกจะเลี้ยงเพื่อนๆ เดี๋ยวเสียหน้าอะ” ลิญาพูดยิ้มๆ ก่อนจะลากแขน มิริน เข้าไปข้างใน

“พี่รอข้างนอกดีกว่า พี่ไม่ชอบเสียงดัง” มิรินขืนตัว ที่น้องสาวของเธอจับแขนไว้

“น่า แปปเดียว ไม่ถึง 5 นาทีหรอก” ว่าแล้วลิญาก็ดึงแขนมิริน เข้ามาภายในจนได้

ในที่สุดมิรินก็เดินตามน้องสาวเข้ามาอย่างเสียมิได้ ภายในไนต์คลับมีเสียงเพลงดังอึกทึกจนมิรินถึงกับยกมือขึ้นป้องหู เธอไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้เอาซะเลย มองดูไปรอบ มีแต่หนุ่มสาวที่พากันเต้นโยกย้ายกันไปมา บ้างก็กอดกันกลมอยู่ตามโต๊ะ มิรินมีสีหน้าไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่นัก ก่อนที่ลิญาจะดึงตัวพี่สาวเธอนั่งลง

“นั่งก่อนพี่ริน แป๊บเดียว เคลียร์บิลเสร็จแล้วจะฉันจะพาพี่ไปบุกเลย “

มิรินพยักหน้าเบาๆ เธอจำต้องหย่อนตัวนั่งลงที่โต๊ะของน้องสาวและเพื่อนๆ ของเธออย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก ถึงกระนั้นเธอก็ยังมีมารยาทพอที่จะโค้งศีรษะพร้อมกับยิ้มเล็กน้อยแทนการแนะนำตนเอง

“นี่ทุกคน นี่พี่สาวฉันเอง" ลิญาแนะนำ

“พี่สาวญาสวยจัง ยังกับตุ๊กตา แต่แหม พี่มาเที่ยวที่แบบนี้แต่งตัวเรียบร้อยจัง”

“นั่นสิพี่ แต่งแบบนี้พวกเราเลยกลายเป็นนางมารร้ายกันพอดี” เพื่อนลิญาส่งเสียงเอิ๊กอ๊ากชอบใจ

มิรินอ้ำอึ้งไม่รู้จะตอบอะไรดี ได้แต่ส่งยิ้มบางแทนคำตอบ ในเวลาแบบนี้ มิรินไม่ได้สนใจอะไรมากนัก เพราะในใจของเธอ กลับกังวลคิดเรื่องคู่หมั้นเธอมากกว่า

“ฉันพาพี่สาวฉันมาจับกิ๊กเว้ย คุณพี่วัฒน์ว่าที่พี่เขยฉัน ท่าทางจะนอกใจพี่สาวฉัน เดี๋ยวจะรีบไปจัดการล่ะ"

ลิญาชิงตัดบท ก่อนที่เพื่อนเธอจะพูดอะไรกันมากไปกว่านี้ แล้วหันไปสั่งน้ำกับบริกร

“พักแป๊บนะพี่ริน เตรียมตัวให้พร้อมก่อน ลุยกัน” ลิญาส่งยิ้มหวาน

“อืม จ๊ะ”

“ญาเรียกพนักงานมาเช็กบิลแล้ว รอแป๊บนะคะ” เธอหันไปบอกพี่สาวก่อนหันไปบอกเพื่อนๆ เธออีกครั้ง

“นี่พวกแก กินต่อกันเลยได้นะ เหล้ายังไม่หมด ของที่สั่งไว้ก็ยังไม่มาอีกหลายอย่าง ตามสบายเลย ฉันจ่ายเงินไว้ให้”

เพื่อนๆ ของลิญาถึงกับส่งเสียงหัวเราะอย่างชอบใจ มีคนเปย์แถมกินฟรีแบบนี้มีหรือจะไม่ชอบ

ลิญาเป็นสาวสวยสายปาร์ตี้ ด้วยความที่เธอเป็นลูกคนเล็ก ของตระกูล เศตากุล ทำให้ที่บ้านค่อนข้างจะตามใจ และใช้เงินราวกับผลิตได้เอง สองพี่น้อง มิริน กับ ลิญา แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง มิริน คนพี่เป็นคนสวยแถมยังดูอ่อนหวาน ผิดกับ ลิญา น้องสาว ที่เป็นสาวสังคมสายปาร์ตี้

คุณแม่ของมิริน ได้เลิกรากับคุณพ่อ ทำให้คุณพ่อเธอได้แต่งงานใหม่คือคุณแม่ของลิญา และแน่นอนว่าเป็นธรรมดา ที่แม่เลี้ยงทมักจะไม่ค่อยชอบใจในตัวมิริน ที่เป็นลูกติดภรรยาเก่าเท่าไหร่นัก ยิ่งคุณศาสตรา ผู้เป็นพ่อ แลดูจะรักใคร่และห่วงใยลูกสาวคนโตมากเป็นพิเศษ ยิ่งทำให้เธอรู้สึกไม่ชอบหน้ามิรินที่ดูจะเหนือกว่าลูกสาวของเธอเสียทุกอย่าง

ไม่นานนัก เมื่อบริกรยกน้ำดื่มที่สั่งไว้มาเสิร์ฟให้มิริน ลิญารีบกุลีกุจอรับแทนพลางส่งให้พี่สาว

“อ่ะ พี่ริน กินน้ำก่อน ฉันสั่งเมื่อกี้รับรองไม่มีแอลกอฮอล์ สบายใจได้” ลิญาส่งแก้วน้ำให้กับมิริน เธอจึงรับมาลองจิบดูเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าเครื่องดื่มที่น้องสาวสั่งมาให้ไม่มีแอลกอฮอล์ และรสชาติก็หวานอ่อนๆ เธอจึงดื่มได้อย่างสนิทใจโดยไม่ได้คิดอะไร

ลิญา ได้แต่เหลือบมองยิ้มๆ เมื่อเห็นมิรินดื่มน้ำในแก้วจนหมด เธอจึงฉุดแขนพี่สาวของเธอให้ลุกขึ้น

“ป่ะ พี่ริน พร้อมไหม ฉันจะพาไปจัดการพี่วัฒน์ล่ะ ดูสิถ้าหลักฐานคาตาจะเฉไฉอะไรได้อีก”

“ไปก่อนนะ เพื่อนๆ เอาไว้ถ้ามีอะไรให้ช่วยเหลือ ฉันจะโทรหาพวกแก รับสายฉันด้วยละ”

ลิญาจับมือมิริน เดินออกไปด้วยสีหน้ามุ่งมั่น

ในขณะที่มิริน รู้สึกแปลกๆ เหมือนจะเริ่มมีอาการร้อนผ่าวขึ้นมาทั่วลำคอ

-เธอเป็นอะไรไปนะ-

@ณ.บริเวณล็อบบี้โรงแรม

มิรินเดินตามน้องสาวมา แต่ทว่าความเวียนหัวของเธอกลับค่อยๆ ทวีความมากขึ้น เธอส่ายศีรษะอยู่สองสามครั้ง แต่ก็ยังฝืนเดินตามมาแต่โดยดี

“ญา พี่เป็นไรไม่รู้ เหมือนจะเวียนหัว” มิรินเอามือกุมขมับ

“พี่ริน ตื่นเต้น หรือเครียดมากเกินไปหรือเปล่า ถ้างั้นเราไม่ต้องไปพิสูจน์ความจริงอะไรแล้วเนอะ กลับกันเถอะ” ลิญาทำท่าถอนหายใจ ก่อนเข้าไปพยุงพี่สาว“ไหวไหมคะพี่ริน”

“อืม พี่ยังพอไหวญา แต่..เดี๋ยวพี่ขอนั่งพักสักครู่นะ บางที่พี่อาจจะแค่เครียดไปหน่อย” มิรินเอ่ยออกมาด้วยเสียงเบาราวกระซิบ ในเมื่อน้องสาวอุตส่าห์ทำเพื่อเธอขนาดนี้ เธอจะมาทำให้อาการปวดหัวของเองทำเสียเรื่องไม่ได้

"งั้นเดี๋ยวญาไปคุยกับพนักงานก่อนว่า พี่วัฒน์อยู่ห้องไหน พี่รินรออยู่ตรงนี้นะ" ลิญาเข้ามาประคองพี่สาวให้นั่งพักบริเวณโซฟา ก่อนจะตรงไปที่ล็อบบี้ เพียงครู่เดียวเธอก็เดินถือคีย์การ์ดสำรองห้องพักโรงแรมมา

“ได้มาแล้วพี่ริน” ลิญาเดินยิ้มแกว่งคีย์การ์ดขึ้นมาโชว์

“หืม เค้าให้กันมาได้ง่ายแบบนี้เลยหรือ ญา” มิรินมองคีย์การ์ดในมือของลิญาด้วยความแปลกใจ

“พี่ริน ลืมแล้วเหรอ เราเป็นใคร เราตระกูลเศตากุล เชียวนะพี่ และอีกอย่าง นี่ญา ญาเป็นลูกค้า VIP ของที่นี่”

“อ่อ..…”

ไม่ทันที่เธอจะคิดอะไรได้ต่อ ลิญาเองก็เหมือนไม่ปล่อยช่องว่างให้มิรินได้ใช้ความคิด เธอรีบดึงแขนมิรินให้ลุกขึ้น ก่อนพาเดินตรงไปยังบริเวณหน้าลิฟต์ทันที

“ไปเถอะพี่ เสียเวลาเยอะแล้ว ไปตอนนี้บางทีพี่วัฒน์กับผู้หญิงคนนั้น น่าจะกำลังเข้าด้ายเข้าเข็มพอดี”

“ญา พี่ว่า หรือเราจะกลับกันก่อนดีไหม พี่เหมือนจะปวดหัวมากขึ้น" เพราะความปวดหัวที่มากขึ้น ทำให้มิรินเริ่มลังเล เธอเอามือกุมที่ศีรษะ ตอนนี้เธอเริ่มเซจนเหมือนจะทรงตัวไม่อยู่

“พี่ริน อีกนิดก็เจอหลักฐานคาตา พี่จะปล่อยให้หลักฐานหลุดไปง่ายๆ แบบนี้เหรอ เฮ้อ โอเค โอเค งั้นกลับก็กลับ แล้วทีหลัง ญาจะไม่เสียเวลาเรียกพี่รินออกมาล่ะ เสียเวลากินเหล้า” ลิญาชักสีหน้าไม่พอใจก่อนถอนหายใจด้วยความไม่พอใจ

มิริน ได้แต่มองสีหน้าน้องสาวด้วยความลำบากใจ ก่อนจะรวบรวมแรงที่เหลือ

“โอเคจ๊ะ ญา พี่ไหว ไปกันเถอะ” ไหนๆ น้องสาวก็ตั้งใจทำเพื่อเธอขนาดนี้ครั้นจะมาปฏิเสธเอาตอนนี้ก็กลัวจะเสียเรื่อง ลิญารีบเปลี่ยนสีหน้ากลับมายิ้มให้มิรินอย่างเอาใจอีกครั้ง เธอเข้าประคองพี่สาวที่เริ่มจะเซอีกครั้งทำราวกับเป็นห่วง ในขณะที่มิรินเองก็เซจนเผลอไปชนเข้ากับผู้หญิงอีกคนหนึ่งที่รอลิฟต์อยู่ จนกระเป๋าถือของผู้หญิงคนนั้นตกเกลื่อนลงที่พื้น

“โอ๊ย ตายแล้ว ทำไมไม่ระวังกันเลยเนี่ย” สาวสวยผมลอน ในชุดรัดรูปสีแดงสด บ่นโวยวายพลางก้มลงเก็บข้าวของ

“ขะ..ขอโทษค่ะ” มิรินรีบโค้งขอโทษทั้งที่ตัวเธอเองก็แทบจะยืนทรงตัวไม่ไหวแต่ก็ก้มลงเก็บของเช่นกัน

“เอ๊ะ ก็พี่สาวฉันไม่ตั้งใจ เห็นไหมว่าเค้าไม่สบาย” ลิญาโวยวายจนมิริน ต้องสะกิดแขนเธอเพื่อดึงสติ

ติ้ง.…

ก่อนที่ทั้งหมดจะทะเลาะอะไรกันต่อ เสียงลิฟต์ก็ดังขึ้น

สาวสวยชุดแดง รีบเก็บข้าวของของตัวเองแบบลวกๆ เธอรีบลุกขึ้นยืนพลางขยับชุดกระโปรงของเธอให้เข้ารูปสายตาปรายตามองสองพี่น้องอย่างไม่ค่อยพอใจ ก่อนทำเชิดก้าวเข้าไปในลิฟต์แล้วกดปิดลิฟต์ทันที

“ชิ ไร้มารยาท” ลิญาบ่นตามหลัง “ทำยังกับจะอยากขึ้นลิฟต์ตัวเดียวกับมัน”

ติ้ง.... เสียงลิฟต์อีกตัวดังขึ้น

“ป่ะ พี่ริน เราไปลิฟต์ตัวนี้ “เธอพยุงพี่สาวที่กำลังเดินโงนเงนจนแทบทรงตัวไม่ไหวเธอเข้ามาในลิฟต์ ก่อนมองคีย์การ์ดในห้อง และกดไปยังชั้นสูงสุดของโรงแรมทันที

@ ณ.ชั้นบนสุดของโรงแรม ในโซน penthouse เป็นที่รองรับเฉพาะแขก VIP ส่วนตัว มีจำนวนไม่กี่ห้อง

ลิญาประคองมิริน พากันเดินเข้ามาภายในห้อง พลางสอดสายตามองไปรอบๆ ห้อง แต่ทว่า...ภายในห้องกลับว่างเปล่า เมื่อไม่พบว่ามีใครอยู่เลย

“ไม่เห็นมีใครเลยญา” มิรินขมวดคิ้วด้วยความรู้สึกแปลกใจ

“สงสัย พี่วัฒน์อาจจะไหวตัวทัน แล้วหนีไปก่อนแน่ๆ เลย แต่นี่ยังไม่ได้เวลาcheck out เลยนะ เอ...หรือจะรู้ตัวหนีกันไปแล้วล่ะ”ลิญาบ่นก่อนหันมามองหน้าพี่สาว แต่ใบหน้าของมิรินในตอนนี้ แลดูซีดเผือดลงกว่าเดิม

“พี่รินไหวไหม ดูสีหน้าของพี่รินไม่ดีเลย เอางี้ในเมื่อห้องนี้ไม่มีใคร พี่ก็นั่งพัก สักพักก่อนดีไหม เดี๋ยวญาจะออกไปดูยาแก้เวียนหัวมาให้”

“อืม อยู่ดีๆ ก็เวียนหัว ...แต่แน่ใจนะ ว่าห้องนี้ไม่มีใคร” มิรินถามแบบไม่แน่ใจ แต่นาทีนี้เธอเวียนหัวมาก เวียนหัวจนราวกับจะทนไม่ไหว ลิญาพาเธอประคองมานั่งที่เตียง แต่เพียงครู่ มิรินก็เริ่มทรงตัวไม่ไหว ก่อนค่อยๆ ล้มตัวลงไป

-อะไรนะที่ทำให้เธอง่วงแบบนี้...-

มิริน ได้แต่คิด ก่อนสติจะค่อยๆ วูบไป ....

ลิญายืนจ้องมองพี่สาวที่หลับใหล ก่อนปรับท่าทางพี่สาวของเธอให้นอนในท่าสบายยิ่งขึ้น สีหน้าที่แสนห่วงใยเมื่อสักครู่ แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มมุมปาก

“พี่สาวที่แสนดีของฉัน หลับง่ายจริง พักผ่อนสักครู่นะคะ” ลิญายกยิ้มออกมาอย่างพอใจ ในตอนนี้เธอไม่จำเป็นต้องปั้นหน้าทำท่าว่าเป็นห่วงพี่สาวที่แสนดีของเธออีกต่อไปแล้ว

ใช่เธอรู้ว่าวิวัฒน์มาที่โรงแรมนี้จริง...แต่เธอไม่รู้ว่าเขาหายไปไหนแล้ว เพราะว่าเห็นเขาเธอเลยนึกอะไรสนุกแบบนี้ขึ้นมา และนี่ก็เป็นเพียงแผนการที่เธอสร้างขึ้นเพื่อนทำลายมิรินพี่สาวต่างมารดาของเธอก็เท่านั้น

“อยากรู้นัก ถ้าเกิด ว่าที่เจ้าสาวมานอนอยู่กับผู้ชายคนอื่นก่อนแต่งงาน พี่วัฒน์ ยังอยากจะแต่งงานลงอยู่หรือเปล่า” ลิญายิ้มเยาะ ก่อนหมุนตัวเดินออกจากห้องไป เธอเดินหมุนคีย์การ์ดออกมาอย่างอารมณ์ดี ก่อนหยิบโทรศัพท์กดโทรหาเพื่อนชายของเธอ

“ว่าไง กริช ทำไร เมาอยู่หรือเปล่าเพื่อน อยากพักจากเหล้า แล้วมาทำอะไรดีๆ กว่ากินเหล้าไหมล่ะ"

เมื่อปลายสายส่งเสียงตอบรับชอบใจ ลิญาก็ยิ้มมุมปากอย่างพอใจ

"เมื่อกี้ ฉันเห็นนายมองพี่สาวฉันตาเป็นมัน นายสนใจพี่สาวฉันใช่ไหมล่ะ ตอนนี้เธอนอนรอนายอยู่ที่ชั้น VIP ของโรงแรม ถ้านายสนใจ อยากพาพี่สาวฉัน ขึ้นสวรรค์ก็ออกมารอฉันที่ล็อบบี้ตอนนี้เลยนะ ด่วน”

ลิญากดวางสาย เดินออกมาจากลิฟต์อย่างอารมณ์ดี อย่างน้อยฉันก็จองห้อง VIP สำหรับคืนแรกของพี่สาวคนดีของฉันเลยนะ ลิญายิ้มเยาะอยู่ในใจ

เพียงครู่ใหญ่ กริช หนุ่มเพลย์บอยจอมกะล่อนออกมายืมยิ้มรออยู่หน้าล็อบบี้ ราวกับหมาป่าที่รอเวลาตะครุบเหยื่ออันโอชะ

“หวังว่า นายจะมีความสุขในค่ำคืนนี้นะเพื่อนรัก” ลิญาส่งคีย์การ์ดให้กับเพื่อนชายของเธอ

“แหม พี่สาวเพื่อนทั้งที ฉันจะจัดให้หนักไม่ให้ได้พักเลย รับรอง” กริชตอบพลางคว้าคีย์การ์ดหมับ ทันทีที่เขาคว้าได้ กริชรีบเดินมาที่หน้าลิฟต์ เขาเดินวนไปเวียนมา ผิวปากเล่น มือหมุนคีย์การ์ดไปมาอย่างอารมณ์ดี ไม่ทันได้ระวังตัว จนเดินถอยหลัง ไปชนกับชายใส่สูทชุดดำกลุ่มหนึ่งที่กำลังเดินเข้ามา

“โอ๊ะ โว๊ยยย เหี้ยไรวะ” กริชโวยวาย พร้อมๆ กับคีย์การ์ดในมือเขาตกกระเด็นออกไปไกล ไม่ต่างกับ คีย์การ์ดของชายชุดดำที่ถือไว้มือในกระเด็นไปเช่นกัน เขารีบวิ่งไปคว้าคีย์การ์ดหยิบสะเปะสะปะโดยไม่ทันสังเกตว่าอันไหนเป็นคีย์การ์ดของเขา แต่ทว่า..พอเหันมาสังเกตชายกลุ่มนั้นที่เขาชน ถึงกับผงะ

กลุ่มชายใส่สูทชุดดำ แต่ละคน สูงไม่ต่ำกว่า 180-190 เซนติเมตร หุ่นแต่ละคนราวกับรูปปั้นประติมากรรม

ส่วนชายอีกคนใส่สูทสีเทาเข้ม ยืนอยู่ตรงกลาง เพียงมองแวบเดียว ก็รู้สึกถึงรังสีอำมหิตบางอย่าง

กริชกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนรีบก้มหัวขอโทษ ด้วยรู้ซึ้งว่า คนกลุ่มนี้ต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่

เหมือนเป็นความโชคดี ที่เสียงลิฟต์ดังขึ้นก่อน กลุ่มชายทั้ง 5 คน ก้าวเข้าไปในลิฟต์ กริชถึงกับถอนหายใจอย่างโล่งอก เขายังคงยืนสั่นไม่กล้าตามเข้าไป ตัดสินใจรอลิฟต์ตัวถัดไป ดีกว่าเข้าไปเสี่ยงให้ตัวเองชะตาขาด

“เชี้ย มาเฟียที่ไหนมาอยู่เมืองไทยว่ะ” กริชพึมพำด้วยความสยอง “เกือบตายแล้วไหมกู"

@ชั้นบนสุดในโซน penthouse

ลี่เฉิน และบอดี้การ์ดทั้ง 4 เดินมาหยุดที่หน้าห้อง บอดี้การ์ดหยิบคีย์การ์ดเปิดประตูห้อง พร้อมผายมือเชิญ

“นายท่านครับ ทางประธานหม่าแจ้งว่า ได้จัดคนไว้ดูแลนายท่าน ในยามค่ำคืนนี้ให้แล้วนะครับ”

เพราะลีเฉิน เป็นคนมาจากบริษัทต้นสังกัดใหญ่จากเมืองจีน ประธานหม่า ซึ่งเป็นคนของสาขาในเมืองไทยจึงสั่งให้คนของเขาเปิดห้องพักชั้นVIP บนสุดของโรงแรมแห่งนี้ เพื่อให้ลี่เฉินได้พักผ่อน

“ที่หลังถ้าไม่ได้สั่ง ห้ามทำอะไรตามอำเภอใจ” ลี่เฉิน ปรายตามองลูกน้องแวบหนึ่งเชิงตำหนิ ก่อนพูดเสียงเรียบแล้วก้าวเข้าไปภายในห้อง

ลี่เฉิน เขาคือทายาทเจ้าของตระกูลลี่ ที่รวยเป็นอันดับต้นๆ ของเมืองจีน ด้วยธุรกิจของเครือตระกูลลี่ ที่มีอยู่มากมายในหลายประเทศ เขาจึงเดินทางไปยังเมืองต่างๆ ทั่วเอเชีย เพื่อดูแลธุรกิจของตระกูล ทันทีที่ลี่เฉิน เดินทางมาเมืองไทย สาขาในเมืองไทย จึงจัดให้มีการเลี้ยงรับรองเป็นอย่างดี และตัวลี่เฉินเองก็ดื่มไปไม่น้อย จนทำให้วันนี้เขารู้สึกเริ่มมึนเมาเป็นพิเศษ

เขาเดินถอดเสื้อสูทพาดไว้ที่โต๊ะ พลางขยับเนกไทให้คลายออก ก่อนเดินตรงมายังเตียงนอน แต่ทันทีที่เขาเห็นภาพที่อยู่ตรงหน้า ...

ที่เตียงขนาดใหญ่สีขาวนั่น ปรากฏมีร่างเล็กของหญิงสาวนอนอยู่ ลี่เฉินถึงกับถอนหายใจออกอย่างไม่สบอารมณ์ เขาไม่ชอบอะไรแบบนี้เลย ได้แต่นึกตำหนิประธานหม่าอยู่ในใจที่วุ่นวายจัดการไม่เข้าเรื่อง

แต่ทว่า...ทันทีที่เขาเดินตรงมาถึงเตียง จากที่ตั้งใจจะปลุกร่างเล็กของหญิงสาวอยู่ตรงหน้าที่หลับใหลให้ตื่นขึ้น แต่ทันทีที่เขาเห็นใบหน้าสวยใสที่ดูไร้เดียงสาและบริสุทธิ์ของเธอ ทำให้เขากลับชะงักงัน

หากเพียงเพราะว่า หญิงสาวตรงหน้าที่ยังคงหลับใหลไม่ได้สติ ใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่ของเธอช่างน่ารัก จนลี่เฉิน เผลอหยุดมองหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าไม่ได้

ผมยาวสีดำเงาของเธอกระจายบนหมอนสีขาว รับกับใบหน้าเรียวเล็กสีขาวอมชมพู เรียวปากที่ดูแดงระเรื่ออมชมพู ปกเสื้อสีขาวกว้างออก จนมองไล่ลงไปเห็นไหปลาร้าขาว กระโปรงขาวของเธอเลิกขึ้นเล็กน้อยจนเห็นขาอ่อนขาวนวลเนียน

ลี่เฉินถึงกับเผลอกลืนน้ำลายไม่รู้ตัว จนไม่รู้เลยว่าตัวเองยืนมองหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าครู่ใหญ่ เธอช่างดูบริสุทธิ์บอบบาง ราวกับดอกลิลลี่สีขาว ช่างไม่เหมือนผู้หญิงทั่วๆ ไปที่เขาเคยพบเจอ ที่ผ่านมาผู้หญิงที่เข้ามาหาเขา ส่วนใหญ่จะเป็นหญิงสาวที่แต่งหน้าจัดการแต่งตัวทันสมัย แต่ละคนมักจะสวมใส่ด้วยเสื้อผ้ารัดรูป และกลิ่นน้ำหอมที่ใส่กันมาราวกับพรมอาบ ถึงจะดูเย้ายวนก็จริงแต่ก็ชวนให้ช่างน่าเวียนหัวยิ่งนัก

แต่กลับหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้...มันไม่ใช่ความรู้สึกแบบนั้น

ลี่เฉินทรุดตัวลงนั่งที่ข้างเตียง นึกไม่ถึงเลยว่าประธานหม่าจะช่างสรรหาผู้หญิงมารับรองเขาได้งดงามถึงขนาดนี้

ฝ่ามือใหญ่เผลอลูบไล้ใบหน้าขาว เขาสัมผัสถึงความเนียนนิ่ม จนหยุดอยู่ที่ริมฝีปากเรียวเล็กของเธอ

“อืม…” มิรินเหมือนจะรู้สึกตัว เธอส่งเสียงครางเบาๆ ในลำคอ

แต่...แค่เพียงเสียงครางเบาๆ นั่น ทำให้ลี่เฉินรู้สึกแปลกๆ บางอย่าง... ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่เขาดื่มไปไม่น้อย หรือ เป็นเพราะความหลงใหลในสาวน้อยที่อยู่ตรงหน้า ความเป็นชายเหมือนถูกยั่วยุ เพียงแค่เสียงครางเบาๆ นั่น

ปากนุ่มที่มือเขาสัมผัส นุ่มเสียจนตัวเขาอยากลิ้มลอง ใบหน้าคมเข้มค่อยๆ เผลอก้มต่ำลงมาอย่างไม่รู้ตัว

ราวกับว่า เขาถูกมนต์สะกด เกิดจะอยากลิ้มรสชิมริมฝีปากเรียวบาง ว่าจะหวานสักเพียงใด

มิรินรู้สึกสะลึมสะลือคล้ายกับกำลังอยู่ในห้วงความฝัน ยิ่งทุกสัมผัสจากชายหนุ่ม ราวกับมีสิ่งใดมาปลุกความรุ่มร้อนในกายเธอ

ลี่เฉินค่อยๆ ลูบไล้ ผิวขาวนวลเนียนของเธออย่างช้า..ช้า ความเนียนลื่นและนุ่มไปทุกการสัมผัสทำให้เขาอยากสัมผัสตัวเธอมากกว่านี้ ราวกับว่า ณ.ห้วงเวลานี้เขากำลังต้องมนต์สะกด อาจเพราะด้วยฤทธิ์สุรา หรือความหลงใหลในสาวน้อยที่อยู่ตรงหน้า ลี่เฉินก็ไม่อาจบอกได้ แต่ทว่า …วินาทีนี้ ไม่อาจมีสิ่งใดที่จะหยุดความปรารถนาของเขาได้อีกต่อไป ลี่เฉิน ค่อยๆ บรรจงจัดการปลดเปลื้องเสื้อผ้าของเขาและเธอจนเปลือยเปล่า

เขามองสำรวจไปทุกสัดส่วนของสาวน้อยด้วยความหลงใหล หัวใจเขาเต้นแรงอย่างไม่เคยรู้สึกมาก่อน ยิ่งริมฝีปากเรียวบางสีชมพูนั่น ดูช่างน่ารักและยั่วยุเขาเสียเหลือเกิน ทำให้เขาอดใจแทบไม่ไหว ค่อยๆ ก้มลงไปจูบปากสวยของเธออย่างแผ่วเบา

ใบหน้าเนียนใส ส่งเสียงครางหวานในลำคอ เขาเริ่มจูบเธอหนักขึ้น ปลายลิ้นเริ่มรุกล้ำเข้ามาในเรียวปากของเธอ

มิรินยังคงสะลึมสะลือคิดว่าเป็นความฝัน กลับเผลอไผลจูบตอบเขาไม่รู้ตัว ด้วยไม่รู้ว่ายาที่น้องสาวให้เธอกินเป็นอะไร แต่ในตอนนี้ร่างกายเธอช่างรุ่มร้อนจวนเจียนแทบจะทนไม่ไหว

ฝ่ามือใหญ่ของลี่เฉินยังคงเคล้นคลึงสัมผัสวนเวียนในความเนียนนุ่มของอกสวย จนเอวคอดเล็กของเธอเริ่มขยับบิดกายอยู่ไปมา ราวกับยิ่งยั่วยุความเป็นชาย

-ช่างซ่อนรูปเสียจริง-