มุมมองของเอมิกา:

ความฝัน มันต้องเป็นความฝันแน่ๆ

ฉันกำลังล่องลอยอยู่ในความทรงจำที่เลือนลาง ย้อนกลับไปในวันที่ทุกอย่างเริ่มต้น

มันคือเมื่อห้าปีที่แล้ว

ความทรงจำนั้นคมชัด สดใส เหมือนภาพยนตร์เทคนิคคัลเลอร์ที่ฉายซ้ำชีวิตที่ไม่ได้เป็นของฉันอีกต่อไป

ฉันอายุสิบเก้า รายละเอียดนั้นโดดเด่นเสมอ เหมือนป้ายไฟนีออนกระพริบในภาพความหลังของฉัน สิบเก้า อายุที่คริสโตเฟอร์ อัศวโยธิน โปรดปรานเสมอ

เขาคือราชาแห่งกรุงเทพฯ เจ้าชายแห่งย่านทองหล่อ และฉันเป็นแค่พนักงานเสิร์ฟในงานเลี้ยงหรูที่เขาเข้าร่วม พยายามอย่างสุดชีวิตที่จะประคองถาดแก้วแชมเปญที่มีค่ามากกว่าค่าเช่าห้องของฉันทั้งเดือน

สายตาของเราสบกันข้ามห้องบอลรูมที่แออัด มันเป็นเรื่องน้ำเน่า เหมือนหลุดออกมาจากนิยายรักเกรดบี แต่มันก็เกิดขึ้น สายตาของเขา สีฟ้าเข้มจนน่าตกใจ ตัดผ่านเสียงอึกทึกและความระยิบระยับ และในวินาทีที่น่าเวียนหัวนั้น ฉันรู้สึกเหมือนเป็นคนเดียวในห้อง

เขาคือคริสโตเฟอร์ อัศวโยธิน ฉันรู้ว่าเขาเป็นใคร ทุกคนรู้ เพลย์บอยตัวฉกาจ นักหักอกสาวที่มีรสนิยมชอบเด็กสาววัยเดียวกับฉัน ความตื่นตระหนกอย่างที่สุดแล่นพล่านไปทั่วร่าง

เขาแยกตัวออกจากวงสังคมชั้นสูงที่เขายืนอยู่และเดินมาหาฉันด้วยท่วงท่าสง่างามของนักล่า เขาหยุดอยู่ตรงหน้าฉัน ความสูงของเขาทำให้ฉันตกอยู่ในเงา

"เธออายุถึงเกณฑ์ที่จะเสิร์ฟของพวกนี้แล้วเหรอ?" เขาถาม เสียงทุ้มต่ำและขบขันขณะที่หยิบแก้วใบหนึ่งจากถาดที่สั่นเทิ้มของฉัน

ที่เหลือ อย่างที่เขาว่ากัน ก็คือประวัติศาสตร์ ประวัติศาสตร์ที่รู้สึกเหมือนพายุหมุน เหมือนจินตนาการที่ปั่นขึ้นมาจากทองคำและแสงดาว

เขาไล่ตามฉันอย่างไม่ลดละ ด้วยความมุ่งมั่นตั้งใจที่ทั้งน่ากลัวและน่าหลงใหลอย่างที่สุด

เขาส่งรถโรลส์-รอยซ์วินเทจมารับฉันจากวิทยาลัย ท่ามกลางความงุนงงของเพื่อนร่วมชั้น เขาเติมอพาร์ตเมนต์เล็กๆ ของฉันด้วยดอกไม้มากมายจนดูเหมือนป่า เขาพาฉันไปปารีสในเดทที่สาม เพียงเพราะฉันเคยพูดลอยๆ ว่าชอบภาพเมืองนี้ในหนัง

เขาตามใจฉันทุกอย่าง จำได้ทุกคำพูดที่ฉันพูดผ่านๆ เขาเรียนรู้ว่าฉันเกลียดผักชี ว่าฉันชอบหนังขาวดำเก่าๆ ว่าฉันแอบหวังว่าจะได้เรียนเปียโน วันรุ่งขึ้น แกรนด์เปียโนสไตน์เวย์ก็ถูกส่งมาที่อพาร์ตเมนต์ของฉัน พร้อมกับครูสอนเปียโนที่เป็นที่ต้องการตัวมากที่สุดในเมือง

โลกเห็นเพลย์บอยที่ในที่สุดก็ลงหลักปักฐาน ฉันเห็นผู้ชายที่ดูเหมือนจะเจอชิ้นส่วนที่หายไปของเขา

คุณหญิงอัปสร แม่ของเขา ผู้เป็นประมุขที่เย็นชาและยึดมั่นในเหตุผลของตระกูลอัศวโยธิน ไม่เห็นด้วย เธอเห็นฉันเป็นสามัญชน นักขุดทอง สิ่งรบกวนชั่วคราว แต่คริสยืนกราน เขาขู่ว่าจะสละมรดก เดินออกจากอาณาจักร ถ้าเธอไม่ยอมรับการแต่งงานของเรา

ในงานแต่งงานของเรา ใต้ซุ้มกุหลาบขาวนับพันดอก เขามองเข้ามาในตาฉันและให้คำมั่นสัญญาที่ดังก้องไปทั่วโบสถ์ใหญ่

"ใครๆ ก็บอกว่าผมรักใครไม่เป็น เอม" เขากระซิบ นิ้วโป้งของเขาลูบไล้แก้มฉัน "พวกเขาพูดถูก จนกระทั่งผมได้เจอคุณ คุณไม่ใช่แค่ผู้หญิงคนหนึ่ง คุณคือผู้หญิงคนเดียว คนสุดท้าย นับจากนี้ไป โลกของผมเริ่มต้นและจบลงที่คุณ"

ฉันเชื่อเขา ให้ตายสิ ฉันเชื่อเขามากแค่ไหน

ห้าปีของการแต่งงานของเราเป็นเครื่องพิสูจน์คำสัญญานั้น เขาเป็นสามีที่สมบูรณ์แบบ เขาไม่เคยลืมวันครบรอบหรือวันเกิดแม้แต่ครั้งเดียว เขาจะบินข้ามโลกเพียงเพื่อมาทานอาหารเย็นกับฉันถ้าฉันรู้สึกเหงา เขาสั่งทำแหวนพิเศษ สลักพิกัด GPS ของจุดที่เขาขอฉันแต่งงานที่สยามสแควร์ไว้ด้านใน "จะได้ไม่ลืมทางกลับบ้าน" เขาเคยพูด

ชีวิตของฉันคือเทพนิยาย

แล้วพ่อของฉันก็ล้มป่วย

คริสเป็นหลักให้ฉัน เขาเป็นคนหาไอรินเจอ คนที่เข้ากันได้อย่างสมบูรณ์แบบ เขาสนับสนุนเธอ จ่ายค่าเล่าเรียน ค่าที่พัก และทุกความต้องการที่เธอจะนึกได้

"เราต้องทำให้ผู้บริจาคมีความสุขและแข็งแรงนะเอม" เขาอธิบาย แขนของเขากอดฉันไว้ "เธอคือนางฟ้าของเรา เราเป็นหนี้บุญคุณเธอทุกอย่าง"

ฉันไม่ได้สงสัยเลย ฉันมัวแต่กังวลเรื่องพ่อจนไม่ทันสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ

อย่างเช่นการที่คริสโทรไปเช็คไอรินบ่อยกว่าโทรมาเช็คฉัน

การที่เขาเริ่มซื้อของขวัญให้เธอ—แล็ปท็อปเครื่องใหม่ "สำหรับการเรียนของเธอ" เสื้อผ้าแบรนด์เนมเพราะ "เธอจะได้ไม่รู้สึกแปลกแยกที่จุฬาฯ" รถคันใหม่เพื่อให้ "เธอจะได้ไปตามนัดได้อย่างปลอดภัย"

เขาเริ่มใช้เวลากับเธอมากขึ้น พาเธอไปทานอาหารเย็น ไปพิพิธภัณฑ์ ไปดูโอเปร่า "พี่ต้องทำให้เธออารมณ์ดี" เขาจะพูด "ผู้บริจาคที่มีความสุขคือผู้บริจาคที่แข็งแรง"

สามีของฉัน ที่เคยทิ้งดีลมูลค่าหลายร้อยล้านเพื่อบินกลับบ้านเพราะฉันเป็นหวัด ตอนนี้กลับยกเลิกนัดดินเนอร์ของเราเพราะไอรินปวดหัว ดอกไม้ที่เคยเต็มเพนต์เฮาส์ของเราตอนนี้ถูกส่งไปที่หอพักของเธอ ตอนเย็นที่เงียบสงบที่เราเคยใช้ดูหนังเก่าๆ ด้วยกัน ถูกแทนที่ด้วยการที่เขารีบออกไปเพราะไอริน "รู้สึกกังวล" เกี่ยวกับการบริจาค

การเปลี่ยนแปลงนั้นค่อยเป็นค่อยไปมาก ถูกปิดบังอย่างชาญฉลาดภายใต้หน้ากากของความห่วงใยพ่อของฉัน จนฉันเกือบจะไม่เห็นมัน เกือบ

ความหวาดกลัวเย็นเยียบเริ่มก่อตัวในท้องของฉัน เทพนิยายเริ่มรู้สึกเหมือนกรงขัง

คืนหนึ่ง ในที่สุดฉันก็เผชิญหน้ากับเขา "คริสคะ คุณไม่คิดว่านี่มัน...มากไปหน่อยเหรอ? คุณใช้เวลาทั้งหมดอยู่กับเธอ"

เขามองฉัน สีหน้าของเขาเป็นการตำหนิอย่างอ่อนโยน "เอม อย่าอกตัญญูสิ เธอช่วยชีวิตพ่อของคุณนะ ความสุขของเธอไม่ใช่สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้เหรอ?"

เขาพูดถูกใช่ไหม? ฉันจะเห็นแก่ตัวขนาดนี้ได้อย่างไร? ฉันละอายใจ ฉันขอโทษและฝังความสงสัยของฉันไว้ ฉันเลือกที่จะเชื่อใจเขา

ความเชื่อใจนั้นคือหายนะของฉัน

ความทรงจำในคืนนั้น เสียงของเขาในโทรศัพท์กับเธอ เป็นเรื่องโกหก เขาไม่ได้แค่ปลอบเธอ ตอนนั้นฉันถามเขา เสียงสั่น "แล้วคำสัญญาทั้งหมดของคุณล่ะ? คุณบอกว่าฉันแตกต่าง"

เขาถอนหายใจ เสียงนั้นเต็มไปด้วยความหงุดหงิด "คุณเคยแตกต่าง เอม คุณอายุสิบเก้า บริสุทธิ์ ไม่เคยมีใครแตะต้อง แต่ตอนนี้คุณไม่ใช่อายุสิบเก้าแล้ว ไอรินต่างหาก เห็นความแตกต่างไหม?"

"งั้นมันไม่เคยเกี่ยวกับฉันเลยเหรอ?" ฉันกระซิบ คำพูดเหมือนเศษแก้วในลำคอ "มันเป็นแค่เรื่องอายุของฉัน?"

"อย่าดราม่าสิ" เขาตวาด "ผมต้องดูแลไอริน ผมเป็นหนี้เธอ เราทั้งคู่เป็นหนี้เธอ"

คำโกหกนั้นสมบูรณ์แบบมาก สมบูรณ์จนน่ากลัว เขาใช้ชีวิตของพ่อฉันเป็นโล่กำบังการหักหลังของเขา

เสียงกุญแจไขที่ประตูทำให้ฉันสะดุ้งตื่นจากความฝัน จากอดีต ฉันลืมตาขึ้นมาพบกับเพดานสีขาวปลอดเชื้อของโรงพยาบาล บริษัทจัดงานศพโทรมาเมื่อชั่วโมงที่แล้ว การจัดการเรื่องพ่อของฉันเรียบร้อยแล้ว ท่านจากไปแล้ว ช่องโหว่ในอกของฉันเป็นความเจ็บปวดทางกาย เป็นความว่างเปล่าที่เคยเป็นหัวใจของฉัน

คริสไม่ได้มาที่นี่ ไม่เลยสักครั้งตั้งแต่ฉันล้มป่วย เขาอยู่กับไอริน

ฉันรู้เรื่องนี้เพราะฉันเลื่อนดูฟีดอินสตาแกรมของเธออย่างเหม่อลอย มีโพสต์ใหม่เมื่อสามสิบนาทีที่แล้ว เป็นรูปมือของเธอวางอยู่บนพวงมาลัยรถเบนท์ลีย์ของคริส บนข้อมือของเธอมีสร้อยข้อมือเพชรเส้นใหม่ และในพื้นหลังที่เบลอๆ คือใบหน้าด้านข้างของคริสขณะที่เขาขับรถ รอยยิ้มอ่อนโยนประดับอยู่บนริมฝีปาก

แคปชั่นเขียนว่า: "มีคนพามาเที่ยวเซอร์ไพรส์ให้ลืมเรื่องเครียดๆ รู้สึกโชคดีจัง #ขอบคุณ #วันที่ดีที่สุด"

ฉันกดไลค์โพสต์นั้น นิ้วของฉันขยับไปเอง เหมือนผีในเครื่องจักร

โทรศัพท์ของฉันสั่นด้วยข้อความ เป็นข้อความจากคริส

"ไอรินยังตกใจกับเรื่องที่โรงพยาบาลอยู่ ผมจะพาเธอไปพักผ่อนที่หัวหินสักสองสามวันก่อนจะนัดผ่าตัดใหม่ ไม่ต้องห่วงนะ ผมจะจัดการทุกอย่างเอง"

ฉันจ้องมองข้อความนั้น เสียงหัวเราะขมขื่นและบ้าคลั่งผุดขึ้นในลำคอ เขาไม่รู้ เขามัวแต่ยุ่งอยู่กับการปลอบของเล่นชิ้นใหม่ของเขาจนไม่ได้ตรวจสอบด้วยซ้ำ เขาไม่รู้ว่าจะไม่มีการผ่าตัดใหม่ เขาไม่รู้ว่าพ่อของฉันตายแล้ว

เขาไม่รู้ว่าความละเลยของเขา การหักหลังที่เห็นแก่ตัวและหลงตัวเองอย่างที่สุดของเขา ได้ฆ่าผู้ชายที่ใจดีที่สุดที่ฉันเคยรู้จัก

เขาคิดว่านี่เป็นแค่อุปสรรคเล็กน้อย เป็นอีกปัญหาที่เงินของเขาแก้ได้

เขาคิดผิด

นี่คือจุดจบ

ด้วยความสงบที่น่ากลัว ฉันปัดหน้าจอโทรศัพท์และกดเบอร์ที่ฉันไม่ได้โทรมาห้าปี

"สำนักงานคุณหญิงอัปสรค่ะ"

"เอมพูดค่ะ" ฉันพูด เสียงเรียบและไร้ชีวิตชีวา "บอกท่านว่าฉันต้องการหย่า ฉันจะเซ็นทุกอย่าง ฉันไม่ต้องการเงินสักบาทเดียว ฉันแค่อยากออกไป"

"คุณเอมิกาคะ" ผู้ช่วยดูตกใจ "คุณแน่ใจเหรอคะ?"

"ฉันไม่เคยแน่ใจอะไรในชีวิตเท่านี้มาก่อน" ฉันพูด "บอกท่านว่าเขาจะมีเด็กอายุสิบเก้าของเขาไปก็ได้ เขาจะมีพวกเธอทั้งหมดเลยก็ได้"

ฉันวางสายและมองไปที่เอกสารหย่าที่ทนายของคุณหญิงส่งอีเมลมาให้ฉันภายในหนึ่งชั่วโมง ประสิทธิภาพนั้นน่าขนลุก แต่ฉันก็ขอบคุณสำหรับมัน

เครื่องพิมพ์ส่งเสียงหึ่งๆ อยู่ที่มุมของศูนย์ธุรกิจในโรงพยาบาลที่ว่างเปล่า พ่นเอกสารที่จะตัดขาดชีวิตของฉันออกจากเขาออกมา แต่ละหน้าให้ความรู้สึกเหมือนป้ายหลุมศพ

ฉันหยิบปากกาขึ้นมา มือของฉันนิ่ง

นี่ไม่ใช่แค่จุดจบ

นี่คือจุดเริ่มต้นของสงครามของฉัน

มุมมองของเอมิกา:

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันเดินเข้าไปในแกลเลอรีที่ฉันเป็นผู้จัดการ สถานที่ซึ่งเคยเป็นที่หลบภัยของฉันตลอดสี่ปีที่ผ่านมา และยื่นใบลาออกให้พี่จ๋า เจ้านายของฉัน

"เอม? นี่อะไรกัน?" เธอถาม ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจขณะรับซองจดหมายสีขาวสะอาดจากมือฉัน

เธอเป็นเหมือนเพื่อนมากกว่าเจ้านายเสมอ เธอรู้เรื่องพ่อของฉัน เรื่องการปลูกถ่าย

"เอมจะไปแล้วค่ะพี่จ๋า" ฉันพูด เสียงเบาแต่หนักแน่น "เอมจะย้ายออกจากกรุงเทพฯ"

"แต่...การผ่าตัดของพ่อเธอล่ะ? ทุกอย่างโอเคไหม?"

คลื่นความเจ็บปวดลูกใหม่ซัดเข้ามา แต่ฉันก็กดมันลงไป "ท่านไปแล้วค่ะพี่จ๋า ท่านเสียแล้ว"

สีหน้าของเธอเศร้าลง "โอ้ เอม พี่เสียใจด้วยจริงๆ นะ" เธอเดินอ้อมโต๊ะทำงานมาสวมกอดฉัน "แล้วคริสล่ะ? เขารู้ไหมว่าเธอกำลังจะลาออก? เขารักที่เธอรักที่นี่มากนะ"

"เรากำลังจะหย่ากันค่ะ" ฉันพูด พลางผละตัวออกเบาๆ คำพูดนั้นรู้สึกแปลกบนลิ้นของฉัน เหมือนภาษาที่ฉันเพิ่งหัดพูด

ความเงียบงันที่ตามมาถูกทำลายลงด้วยเสียงพึมพำแสดงความเห็นใจของเพื่อนร่วมงานที่ได้ยิน พวกเขามารวมตัวกัน แสดงความเสียใจและไม่เชื่อ

"แต่คุณคริสรักคุณมากเลยนะคะ" หนึ่งในนั้น น้องฟ้า เด็กฝึกงานพูด "เขาส่งดอกไม้ให้คุณตลอด เอารถหรูมารับ...เขาเป็นสามีที่สมบูรณ์แบบ"

ฉันไม่ได้คิดจะแก้ต่างให้เธอ จะมีประโยชน์อะไร? ภาพลวงตาคือทั้งหมดที่พวกเขาเคยเห็น

ฉันเก็บของใช้ส่วนตัวไม่กี่ชิ้นจากโต๊ะทำงานใส่กล่องเล็กๆ—รูปถ่ายของฉันกับพ่อในกรอบแก้วที่พ่อให้ฉัน และหนังสือรวมบทกวีที่พ่อชอบ

ขณะที่ฉันกำลังจะจากไป ความวุ่นวายใกล้หน้าต่างด้านหน้าก็ดึงความสนใจของฉัน

"ว้าว พูดถึงก็มาเลย" น้องฟ้ากระซิบ พลางชี้ไปข้างนอก "เขามาแล้วค่ะ"

ร่างกายของฉันแข็งทื่อ ที่ริมถนนนั่นคือประกายแวววาวของรถเบนท์ลีย์สีดำของคริสที่เห็นได้ชัดเจน

ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ เตรียมใจ แล้วเดินออกจากแกลเลอรีเป็นครั้งสุดท้าย ฉันไม่หันกลับไปมอง

ฉันเดินไปที่รถและดึงประตูฝั่งผู้โดยสารเปิดออก

ภาพที่ปรากฏตรงหน้ามันช่างใกล้ชิดจนน่าขยะแขยงจนฉันแทบหยุดหายใจ ไอรินขดตัวอยู่บนเบาะหน้า ศีรษะของเธอซบอยู่บนไหล่ของคริส ดวงตาของเธอปิดสนิทราวกับกำลังหลับ เธอเหมือนลูกแมวตัวน้อยที่กำลังมองหาความอบอุ่นและการปกป้อง

เสียงเปิดประตูทำให้ทั้งคู่สะดุ้ง ไอรินลืมตาขึ้น และหน้ากากแห่งความไร้เดียงสาที่ตื่นตระหนกก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอทันที

"พี่เอม! คือ...เราแค่..." เธอพูดตะกุกตะกัก พยายามลุกขึ้นนั่งตัวตรง

"ไม่เป็นไรหรอก" ฉันพูด เสียงไร้อารมณ์ ฉันเข้าไปนั่งที่เบาะหลัง หนังเบาะให้ความรู้สึกเย็นชาและแปลกแยก

"กล่องนั่นอะไร?" คริสถาม สายตาของเขามองไปที่กล่องกระดาษบนตักฉัน "ทำความสะอาดบ้านเหรอ?"

"ฉันลาออกแล้ว" ฉันพูดเรียบๆ

เขาขมวดคิ้ว "ทำไม? ไว้ค่อยคุยกันทีหลังก็ได้ ผมจองโต๊ะที่เลอ นอร์มังดีไว้แล้ว ผมสั่งอาหารบำรุงกำลังที่พ่อคุณชอบทุกอย่างเลย กะว่าจะห่อไปฝากท่านด้วย"

การเอ่ยถึงพ่อของฉัน อย่างสบายๆ และไม่รู้อิโหน่อิเหน่ มันเหมือนหมัดที่ชกเข้าที่ท้อง ความโกรธที่ร้อนระอุ ตามมาด้วยคลื่นความเศร้าที่เย็นเยียบซัดผ่านตัวฉัน ฉันกัดกระพุ้งแก้มตัวเองจนได้รสเลือด เพียงเพื่อไม่ให้กรีดร้องออกมา

ฉันไม่พูดอะไร แค่มองออกไปนอกหน้าต่างขณะที่เมืองเลือนหายไป

ที่ร้านอาหาร ในห้องส่วนตัวที่หรูหรา คริสเป็นเจ้าภาพที่สมบูรณ์แบบสำหรับแขกผิดคน เขาเอาใจใส่ไอริน วางผ้าเช็ดปากบนตักเธอ คอยเติมน้ำในแก้วให้เต็มเสมอ และสั่งค็อกเทลพิเศษที่ไม่มีแอลกอฮอล์ให้เธอ

"เธอต้องบำรุงกำลังนะ" เขาบอกเธอ เสียงของเขาเจือด้วยความอ่อนโยนที่เคยสงวนไว้ให้ฉันคนเดียว "เธอเป็นฮีโร่นะ ไอริน"

เธอหน้าแดง ก้มหน้าลง "ไม่หรอกค่ะพี่คริส รินแค่ดีใจที่ได้ช่วย"

ฉันนั่งตรงข้ามพวกเขา เป็นผีที่มองไม่เห็นในงานเลี้ยงของพวกเขา ฉันเฝ้ามองพวกเขา หัวใจของฉันเป็นก้อนหนักๆ ที่ตายด้านอยู่ในอก ฉันมองสายตาของเขาที่จับจ้องอยู่ที่เธอ วิธีที่เขาหัวเราะกับมุกตลกไร้สาระของเธอ วิธีที่เขาปัดเศษขนมปังออกจากริมฝีปากเธอด้วยนิ้วโป้งของเขา

"พี่เอม ไม่ทานเหรอคะ?" ไอรินถาม เสียงหวานจนเลี่ยน เธอมองคริส แล้วกลับมามองฉัน แววตาฉายแววแห่งชัยชนะ "พี่โกรธรินเหรอคะ? ที่พี่คริสใจดีกับริน"

ฉันมองเธอ แล้วหยิบส้อมขึ้นมาอย่างใจเย็น "ไม่" ฉันพูด เสียงนิ่ง "ฉันไม่โกรธ ทานให้อร่อยนะ"

ฉันทานอาหารในความเงียบ อาหารเลิศรสมีรสชาติเหมือนขี้เถ้าในปาก

ระหว่างมื้ออาหาร โทรศัพท์ของคริสดังขึ้น เป็นสายธุรกิจที่เขาต้องรับ

"พวกเธอไปรอที่รถก่อนนะ" เขาพูด ขณะที่ความสนใจของเขาไปอยู่ที่อื่นแล้ว "เดี๋ยวผมตามลงไป"

ฉันลุกขึ้น ยินดีที่ได้หลบหนี ไอรินตามฉันออกจากห้อง เราเดินไปที่ลิฟต์ในความเงียบ

ทันทีที่ประตูทองเหลืองขัดเงาเลื่อนปิด ขังเราไว้ในกล่องกระจกเล็กๆ ท่าทีของไอรินก็เปลี่ยนไป เด็กสาวขี้อายและกตัญญูหายไป ถูกแทนที่ด้วยผู้หญิงที่แสยะยิ้มและมีแววตาแข็งกร้าว

"เขาน่ะคิดว่าเธอโคตรน่าเบื่อ รู้ไว้ซะ" เธอพูด เสียงเย้ยหยัน "เขาบอกฉันว่าเธอเหมือนตุ๊กตาที่สวยสมบูรณ์แบบ แต่ตุ๊กตาก็ยังเป็นแค่ของเล่น ไม่มีไฟ ไม่มีแพชชั่น เขาเบื่อแล้ว"

คำพูดนั้นกระทบใจฉัน แต่ฉันไม่แสดงอาการอะไร

"เขาบอกว่าเธอกำลังจะแก่" เธอพูดต่อ สายตาของเธอมองฉันอย่างเหยียดหยาม "ดอกไม้ที่เริ่มจะเหี่ยว"

ทันใดนั้น ลิฟต์ก็กระตุกอย่างรุนแรง ทำให้เราทั้งคู่เสียหลัก ไฟกระพริบแล้วก็ดับลง ทำให้เราตกอยู่ในความมืดสนิท

ไอรินกรีดร้อง เสียงแหลมสูงและหวาดกลัว และคว้าแขนฉันไว้ เล็บของเธอจิกเข้ามาในผิวของฉัน

"ไม่เป็นไร" ฉันพูด เสียงสงบอย่างน่าประหลาดใจขณะที่คลำหาปุ่มฉุกเฉิน "ลิฟต์แค่ค้าง"

เสียงแตกพร่าดังมาจากอินเตอร์คอม ฟังไม่ชัดเจน พวกเขารู้ปัญหาแล้ว กำลังส่งคนมา

แต่แล้ว ลิฟต์ก็กระตุกอีกครั้ง คราวนี้มีเสียงโลหะเสียดสีที่น่าขนลุก มันร่วงลงมาสองสามฟุต แล้วหยุดลงพร้อมกับเสียงกระแทกที่รุนแรง

ไอรินเริ่มกรีดร้อง เสียงดิบเถื่อนของความหวาดกลัวอย่างแท้จริง "ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยด้วย! เรากำลังจะตาย!"

กระตุกอีกครั้ง ร่วงลงมายาวกว่าเดิม หัวใจของฉันเต้นรัวอยู่ในอก แต่จิตใจของฉันกลับปลอดโปร่งอย่างน่าประหลาด ฉันยันตัวเองกับผนัง จับราวไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด

"พี่คริส! พี่คริส ช่วยรินด้วย!" ไอรินร้องโหยหวน ล้มลงไปกองกับพื้นร้องไห้สะอึกสะอื้น

แล้วเราก็ได้ยินเสียงนั้น เสียงฝีเท้าที่รีบร้อนอยู่ข้างนอก เสียงตะโกน และเสียงหนึ่งที่ตัดผ่านความโกลาหลนั้น ทำให้ฉันแทบหยุดหายใจ

"ไอริน! เอม! พวกเธออยู่ในนั้นรึเปล่า?" เป็นเสียงคริส

"พี่คริส!" ไอรินกรีดร้อง เสียงแหบแห้งด้วยน้ำตา "ช่วยรินด้วย! รินกลัวมาก!"

เสียงของช่างซ่อมบำรุงที่เคร่งเครียดและเร่งรีบดังผ่านประตูที่พัง "คุณครับ สายเคเบิลหลักมันเปื่อย! มันอาจจะขาดได้ทุกวินาที! เราแงะประตูได้แค่พอให้ดึงคนออกมาได้ทีละคน คุณต้องเลือก!"

อากาศในลิฟต์หนาทึบ หนักอึ้ง หายใจไม่ออก

ความเงียบ

ฉันได้ยินเสียงหายใจหอบของคริสอยู่ข้างนอกประตู ฉันได้ยินเสียงสะอื้นอย่างสิ้นหวังของไอริน ฉันได้ยินเสียงหัวใจของตัวเอง จังหวะกลองที่บ้าคลั่งนับถอยหลังวินาทีแห่งชีวิตของฉัน

ในความมืดที่อึดอัด ฉันรอคำตอบของเขา

แล้วมันก็มาถึง เสียงของเขา ปราศจากอารมณ์ใดๆ เย็นชา ชัดเจน และเด็ดขาดอย่างที่สุด

"ช่วยไอริน"

เลือดในกายฉันกลายเป็นน้ำแข็ง

ประตูถูกง้างออกพอให้คนคนหนึ่งลอดผ่านได้ ฉันเห็นมือของคริสเอื้อมเข้ามา ผ่านฉันไปอย่างสิ้นเชิง และดึงไอรินออกจากความมืดเข้าสู่อ้อมแขนของเขา เธอเกาะเขาแน่น ร้องไห้สะอึกสะอื้น

"ไม่เป็นไรนะที่รัก ไม่เป็นไร" เขากระซิบ พลางลูบผมเธอ "ผมอยู่นี่แล้ว"

เขาหันไปหาทีมช่าง "ทีนี้ไปช่วยภรรยาผม"

แต่ขณะที่พวกเขากำลังจะเข้ามาช่วยฉัน เสียงโลหะฉีกขาดที่ดังสนั่นก็ดังขึ้น

ลิฟต์ร่วงลงไป

โลกกลายเป็นภาพเบลอที่น่าคลื่นไส้ ท้องของฉันปั่นป่วนไปหมด สิ่งสุดท้ายที่ฉันเห็นก่อนที่ทุกอย่างจะมืดดับคือใบหน้าของคริส ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยประกายของบางอย่างที่ฉันไม่สามารถบอกได้ สิ่งสุดท้ายที่ฉันได้ยินคือชื่อของฉันเอง ที่ถูกตะโกนออกมาด้วยเสียงที่ฉันจำไม่ได้อีกต่อไป

มันสายเกินไปแล้ว มันสายเกินไปเสมอ