ฉันจับเชือกที่พันตัวไว้แน่น กลัวว่าจะตกลงไปข้างล่าง
“ฉันขอร้อง อย่าฆ่าฉันเลย”
ฉันเข้าใจความหมายของเขาแล้ว “ถ้าคุณฆ่าฉัน ล็อกก็ไม่สนใจหรอก”
สิ่งที่ได้รับกลับมาคือความเงียบของเขา
โทรศัพท์ของฉันดังขึ้นอย่างบ้าคลั่ง เป็นข้อความจากเดบบี้ทั้งหมด
เธอนอนอยู่บนตัวของล็อก เสื้อผ้าไม่เรียบร้อย
ล็อกจับมือเธอไว้เบาๆ วางบนท้องของเธอ
อย่างทะนุถนอมมาก
เดบบี้: 【เขาบอกว่าแค่ฉันคลอดลูกออกมา เทพธิดาแห่งดวงจันทร์จะยอมรับตัวตนของฉัน ตอนนั้นฉันก็จะเป็นคู่ครองที่สูงส่งที่สุด ส่วนเธอก็จะไม่มีค่าอะไรเลย!】
ฉันไม่มีเวลาตอบกลับข้อความของเธอ แต่เธอกลับคิดว่าฉันตั้งใจ
เธอส่งภาพเธอกับล็อกบนเตียงมาให้หมด
ที่บ้าน โรงแรม ห้องประชุม...
แม้แต่ในป่า
ฉันรู้สึกคลื่นไส้จนต้องกุมท้องตัวเอง
ต้นไม้ข้างหลังสั่นเพราะการเคลื่อนไหวของฉัน
สายตาของโรนที่เคยเยือกเย็นก็หดแคบลงทันที เขารีบเข้ามาดึงเชือกของฉันกลับมา
เขามองฉันอย่างดุดัน “ยังกล้าขยับในเวลานี้ ไม่กลัวตายหรือ?”
พอพูดจบก็รู้สึกว่าเสียงตัวเองไม่ถูกต้อง เลยรีบสงบสีหน้า
“ตอนแรกคิดว่าจับเธอได้จะขู่ล็อกได้ ดูเหมือนว่าฉันคิดมากไป
” “เธอไม่มีผลอะไรกับเขาเลย”
ฉันหายใจอย่างติดขัด กัดริมฝีปากตัวเองแน่น
ในหัวมีแต่คำพูดของล็อก ไม่ได้สังเกตเลยว่าริมฝีปากตัวเองเริ่มแตก
โรนเข้ามาใกล้ ยกมือเช็ดมุมปากของฉันเบาๆ
รอยเลือดแดงฉานบนปลายนิ้วของเขาช่างเด่นชัด
ถัดมา เขาเอานิ้วใส่เข้าไปในปากตัวเอง “สัญญากับฉันเรื่องหนึ่ง แล้วฉันจะปล่อยเธอไป”
ฉันถอยครึ่งก้าวอย่างตึงเครียด เพื่อเว้นระยะห่างกับเขา
มีข่าวลือว่าโรนเก็บอารมณ์ไว้ และโหดร้ายไม่แน่นอน มักจะฆ่าคนเพราะเรื่องเล็กๆ น้อยๆ
แต่การกระทำของเขาเมื่อครู่ทำให้ฉันรู้สึกไม่สบายใจ
เหมือนมีคนเข้ามายุ่งในพื้นที่ส่วนตัวของฉัน
พอเห็นฉันเป็นแบบนี้ เขาก็หัวเราะเบาๆ “ไม่ต้องห่วง ฉันไม่มีความต้องการจะฆ่าเธอ”
“กลับไปหาล็อก เอาแหวนที่เธอให้เขาคืนมา”
ฉันตกใจ “คุณรู้เรื่องแหวนได้ยังไง?”
เขาไม่ได้ตอบคำถามของฉัน แต่ให้คนพาฉันออกไป
แหวนที่โรนพูดถึง เป็นของที่พ่อแม่ฉันทำขึ้นเองตอนแต่งงาน
เผ่าของล็อกเคยได้รับความกรุณาจากพ่อแม่ฉัน ทุกคนในเผ่าจึงรู้สึกขอบคุณ
ดังนั้นแหวนนั้นมีอิทธิพลมากในเผ่า
ตอนฉันกับล็อกคบกันใหม่ๆ ฉันให้แหวนเขาเพื่อแสดงความตั้งใจ
หรือว่าโรนคิดจะใช้แหวนนี้ยึดครองเผ่าของล็อก?
ฉันกลับไปที่เผ่าด้วยความกังวล
สายตาของทุกคนที่มองฉันไม่มีความเคารพเหมือนก่อน
เหลือแต่การดูถูก
“เธอกลับมาได้ยังไง? เมื่อกี้เกือบทำร้ายหัวหน้าเผ่าในอนาคตของเราแล้ว!”
“ไล่เธอออกไป!”
“ไปให้พ้น!”
พวกเขาด่าอย่างรุนแรง แต่ไม่มีใครกล้าทำร้ายฉันจริงๆ เลย
ฉันเดินตรงไปที่หน้าบ้านที่เคยอยู่
ฉันจำได้ว่าล็อกวางแหวนไว้ที่ลิ้นชักข้างเตียงในห้องนอน
แต่พอเปิดประตู ก็เห็นสองคนกอดกันอยู่ในห้องนั่งเล่น
พอล็อกเห็นฉัน สีหน้าที่เคยเลื่อนลอยกลับกลายเป็นเย้ยหยันทันที
“ไม่ใช่ว่าถูกลักพาตัวเหรอ? ทำไมกลับมาเร็วขนาดนี้?”
เดบบี้มองชุดของฉันขึ้นลง มือปิดปากร้องออกมา
“ฉันได้ยินว่ามีโจรบางคนยอมแลกเปลี่ยนเงื่อนไข จูลี่ ชุดของเธอขาดขนาดนี้ คงไม่ใช่ว่า...”
เธอตั้งใจไม่พูดต่อ ปล่อยให้คนคิดไปเอง
ล็อกเดินเข้ามาหาฉัน ดมเบาๆ
แล้วก็ได้กลิ่นของอัลฟ่าคนอื่นบนตัวฉัน
สีหน้าเขาทันทีเปลี่ยนไป “เธอถูกใครกอดมา?”
ฉันเดินเลี่ยงเขาไปที่ห้องนอน “ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ วันนี้ฉันกลับมาแค่จะเอาของของตัวเองคืน”
เดบบี้พูดขึ้นเบาๆ “ของเธออยู่ที่หน้าประตู ไม่เห็นเหรอ?”
“ต่อไปฉันจะอยู่ที่นี่ ล็อกบอกว่าต้องจัดห้องตามความชอบของฉัน”
ฉันเพิ่งสังเกตว่า ห้องนี้ไม่มีร่องรอยของอดีตเหลืออยู่เลย
หัวใจรู้สึกหนักลงทันที
ฉันไม่ลังเลเลยสักนิด รีบวิ่งไปที่ประตูแล้วเริ่มค้นหาของตัวเอง ของขวัญที่ล็อคเคยให้ฉัน
เสื้อผ้าและเครื่องประดับทั้งหมดถูกกองไว้ที่ประตู
ฉันจัดเรียงมันทีละชิ้น น้ำตาก็ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว
ล็อคยืนมองอยู่ข้างหลังฉันนานมาก หลังจากที่ลังเลสักพัก เขาก็เดินมาดึงฉันขึ้น
“ไม่ต้องเก็บแล้ว ต่อไปจะซื้อของใหม่ให้เธอ”
“หลังจากที่เด็บบี้มีลูก เธอจะเป็นคู่ชีวิตของฉัน แต่ความสัมพันธ์ของเราจะไม่เปลี่ยนไป”
ฉันตกใจมาก “คุณต้องการให้ฉันเป็นชู้ลับของคุณหรือ?”
เขาพูดอย่างไม่ยอมแพ้ “เรารักกัน การที่เราอยู่ด้วยกันเป็นเรื่องธรรมชาติ เธออย่าพูดให้มันดูแย่นัก”
ฉันผลักเขาออก แล้วเก็บของตัวเองต่อ
ถ้าไม่ใช่เพราะสัญญากับโรน ฉันจะไม่เลือกกลับมาตอนนี้
เพราะทุกครั้งที่พูดกับเขามันทำให้ฉันรู้สึกแย่
คำพูดของเขาทุกคำเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉัน
แต่ฉันค้นหาทุกอย่างแล้วก็ไม่เจอแหวนวงนั้น
“ล็อค แหวนที่ฉันเคยให้คุณอยู่ไหน?”
เด็บบี้พิงอยู่ที่ขอบประตู ยกมือขึ้น “คุณหมายถึงวงนี้หรือ?”
มรกตส่องแสงระยิบระยับในแสงแดด
ฉันพุ่งไปข้างหน้าเพื่อจะเอาแหวนคืน
แต่ยังไม่ทันได้แตะต้องเด็บบี้ เธอก็ล้มลงไปข้างหลัง
“อ๊ะ! จูลี่ ทำไมคุณต้องผลักฉันด้วย!”
“ฉันไม่ได้ —”
คำพูดของฉันยังไม่ทันพูดจบ ก็ถูกล็อคผลักออกไปอย่างแรง
หลังของฉันที่โดนตีเมื่อวานลากเป็นรอยเลือดยาวบนพื้น ล็อคที่เคยเป็นห่วงฉันเมื่อมือเจ็บนิดเดียว คราวนี้ไม่แม้แต่จะมองฉันเลย
เขาประคองเด็บบี้ขึ้นอย่างอ่อนโยน “คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?”
ท่าทางอ่อนโยนของเขาต่างจากความโกรธที่มีต่อฉันเมื่อครู่นี้
“ฉันไม่ได้ตั้งใจจะใส่แหวนนี้ แค่คิดว่ามันสวยเท่านั้น”
เธอทำท่าจะถอดแหวนออก “ขอโทษค่ะ ฉันจะคืนให้ อย่าทำอะไรฉันเลย”
ยิ่งเธอดูน่าสงสาร ล็อคก็ยิ่งไม่พอใจฉันมากขึ้น
เขาจับมือเด็บบี้ “นี่เป็นของที่เธอให้ฉัน ฉันมีสิทธิ์จัดการกับมัน”
“ฉันบอกให้คุณก็ได้ !”
“ล็อค—” เสียงอ่อนแรงของฉันดึงความสนใจของเขากลับมา เห็นฉันนอนอยู่บนพื้นลุกไม่ขึ้น เลือดที่พื้นทำให้เขาตกใจ
“ทำไมมีเลือดมากขนาดนี้?”
ไม่รู้ว่าฉันดูผิดหรือเปล่า แต่แววตาเขามีความเจ็บปวดแวบหนึ่ง
เด็บบี้กอดแขนเขา “ล็อค ทั้งหมดเป็นความผิดของฉัน ฉันควรจะกลับบ้านตัวเองแล้ว
” ล็อคกลับมาได้สติ กอดเธอแน่นขึ้นอย่างปลอบโยน “ไม่ใช่เธอที่ต้องไป ”
ฉันพยายามลุกขึ้นจากพื้น เดินโซเซไปยังพวกเขา
“ล็อค ฉันสามารถไปได้ แต่ขอแหวนคืนให้ฉันได้ไหม?”
“นั่นเป็นสิ่งเดียวที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้ฉัน ขอร้องนะ”
ฉันไม่เคยยอมใครมาก่อน
“ถ้าคุณให้แหวนฉัน ฉันจะยอมสละสิทธิ์ในเผ่าทั้งหมด”
“ฉัน—” ฉันกัดฟันแน่น “ฉันจะเป็น Rogue”
“คุณบ้าหรือเปล่า!”
ล็อคตะโกนด้วยความไม่เชื่อ “พูดแบบนี้ได้ง่ายๆ หรือ?”
ฉันไม่สนใจคำพูดของเขาเลย ขอแค่เขาคืนแหวนให้ฉัน
ถึงขั้นคุกเข่าขอร้องเขา
ล็อคเห็นรอยเลือดที่หน้าผากของฉัน แล้วโยนแหวนลงมาตรงหน้า
“ไปซะ! อย่าให้ฉันเห็นเธออีก”
ฉันจับแหวนที่ได้คืนมาแน่น ใจสงบลงมาก ลุกขึ้นยืน ความอ่อนแอและการขอร้องเมื่อครู่หายไปหมด
“ล็อค จากนี้ไป เราไม่มีความสัมพันธ์กันอีกแล้ว
” “อย่ามาเสียใจทีหลัง”
