นี่คือคำแปลที่ได้รับการปรับปรุงตามคำแนะนำ:--- หลังจากผ่านการผิดนัดบ่อยมาก งานแต่งของฉันกับอุ่นซวี่หยางจึงจัดขึ้นแบบเรียบง่ายสุดๆ

ครั้งนี้มีเพียงเพื่อนสนิทไม่กี่คน

ส่วนใหญ่ก็เป็นฝ่ายฉันทั้งนั้น

เพื่อนๆ ของอุ่นซวี่หยางคงเดาออกแล้วว่าจะต้องมีเรื่องผิดพลาดอีก เลยพากันอ้างสารพัดเหตุผลไม่มา

พ่อแม่ของเขาออกเดินทางรอบโลกตั้งแต่หลายปีก่อน ไม่เคยสนใจงานแต่งของเราเลย หรือบางที อาจไม่ใช่ว่าไม่สนใจงานแต่ง แต่เป็นไม่สนใจฉันต่างหาก

ไม่อย่างนั้นคงไม่คอยแก้ตัวแทนเขาทุกครั้งที่เขาไม่มาในวันแต่งงาน

“หว่านหว่านโตมากับเขาตั้งแต่เด็กๆ ซวี่หยางก็ต้องใส่ใจเธอมากกว่าคนอื่นเป็นธรรมดา อีกอย่างเธอก็ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เป็นแบบนี้ เรื่องมันประจวบเหมาะพอดี เธออดทนหน่อยก็ไม่ตายหรอก”

กลับกลายเป็นว่าฉันผิดเสียเอง

“ซินโหยว พ่อแม่เธอไม่เคยสอนหรือว่า คนเราต้องใจกว้างบ้าง? ซวี่หยางตั้งใจจะแต่งกับเธอจริงๆ ไม่อย่างนั้นคงไม่เตรียมงานแต่งมาหลายครั้งแบบนี้ เธออย่าเอาแต่ทะเลาะกับเขาเลย เดี๋ยวเขารำคาญจนไม่อยากแต่งขึ้นมา ทีนี้จะร้องไห้ก็ไม่มีที่ให้ร้องแล้วนะ”

ไม่ใช่แค่พ่อแม่ของอุ่นซวี่หยาง แม้แต่พ่อแม่ของฉันก็เข้าข้างเขา

ตระกูลเสิ่นช่วงไม่กี่ปีมานี้ไม่รุ่งเรืองเหมือนก่อนแล้ว

พวกเขาหวังพึ่งเศษทรัพยากรจากปลายนิ้วของอุ่นซวี่หยางเพื่อพยุงกิจการตระกูลเสิ่น

เพราะแบบนี้ แม้เขาจะผิดนัดไปกว่าพันครั้ง ก็ไม่เคยมีใครโกรธเขาเลย

แล้วงานแต่งครั้งที่ 1314 ก็กำลังกลายเป็นเรื่องขายหน้าอีกครั้ง แม่ฉันก็ผลักประตูเข้ามาพอดี

“ซินโหยว อย่าไปทะเลาะกับอุ่นซวี่หยางเลย ถ้าเขาไม่ได้ติดธุระจริงๆ เขาจะไม่มาแต่งกับเธอได้ยังไง ?”

“ก็เลื่อนไปครั้งหน้าสิ ไม่เห็นเป็นไรเลย”

ฉันเหลือบมองแม่ด้วยสายตาเย็นชาโดยไม่พูดอะไร

ในฐานะที่เป็นลูกสาวเหมือนกัน ตอนที่ตระกูลเสิ่นยังรุ่งเรือง พี่สาวได้แต่งงานอย่างสมเกียรติ จนแม้แต่ลูกชายตระกูลใหญ่ที่ได้มาเป็นเขยก็ไม่กล้าพูดจาแรงๆ กับเสิ่นซินหลานแม้สักคำ

แล้วฉันล่ะ?

พวกเขากลัวว่าฉันจะงอแงไม่ยอมแต่ง ถึงขั้นอยากให้ฉันเป็นฝ่ายไปขอร้องอุ่นซวี่หยางเสียเอง

เวลาใกล้จะถึงแล้ว พ่อฉันก็เอาแต่ก้มหัวขอโทษพ่อแม่อุ่น

“ทั้งหมดโทษที่ซินโหยวเลือกวันไม่ดี เราก็ตำหนิเธอไปแล้ว ”

“ซวี่หยางน่ะ จะผิดอะไรได้ เดี๋ยวนี้จะหาคนที่จริงใจและมีน้ำใจกับคนอื่นเหมือนเขาไม่ได้ง่ายๆ คุณวางใจได้เลย ซินโหยวไม่โกรธเขาสักนิด”

แม่ฉันก็ยังคงฝืนยิ้มเสริมขึ้นมา “งานแต่งวันไหนก็จัดได้ทั้งนั้นแหละ เรื่องบาดเจ็บของหว่านหว่านสำคัญกว่า เดี๋ยวอีกหน่อยให้ซินโหยวไปเยี่ยมหว่านหว่านด้วยตัวเอง”

ฉันกัดริมฝีปาก ลึกๆ จนความผิดหวังมากมายกลบความเจ็บปวดจนไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว

เสียงข้อความมือถือดังขึ้น

【อยู่บนทางแล้ว รอฉันนะ】

เป็นข้อความจากคังหวย ผู้ที่ฉันเพิ่งขอให้ช่วยแบบกะทันหัน

พอเห็นข้อความนั้น อารมณ์ฉันก็คลายลงมาก

ก็ใช่ว่าในโลกนี้จะมีแต่อุ่นซวี่หยางคนเดียวที่คอยดูแลเพื่อนสมัยเด็ก

ในหูยังคงก้องคำตอบอ่อนโยนของคังหวยเมื่อไม่กี่สิบนาทีก่อน หลังจากฉันเล่าเรื่องขอร้องเขา

“ฉันบอกแล้วไง ไม่ว่าเมื่อไหร่ถ้าเธอต้องการ ฉันจะอยู่ตรงนี้เสมอ”

“ซินโหยว สำหรับฉัน เธอคือคนสำคัญที่สุดตลอดไป ”

ฉันใจไม่ค่อยดีเลยย้ำถามเขาอีกหลายครั้ง

“แม้ฉันขอให้เธอแต่งงานกับฉันด้วย?”

“อืม ฉันยินดี”

ถึงจะมองไม่เห็นสีหน้าเขาผ่านหน้าจอ แต่ฉันกลับเหมือนเห็นคิ้วตาโค้งยิ้มของเขาขณะพูดคำนั้น --- แปลคำศัพท์หรือคำเฉพาะที่ใช้ไปด้วยไหมครับ?

陶陶ฟังการตัดสินใจของฉันแล้วแทบจะตกใจจนพูดไม่ออก

“เธอคิดอะไรอยู่? ถ้าอุ่นซวี่หยางรู้ว่าเธอแต่งงานกับคนอื่น เขาคงเสียใจมาก เขารักเธอมากแค่ไหน เธอกับเขาอยู่ด้วยกันมาตั้งสิบปีแล้วซินโหยว ไม่ใช่สิบวัน”

ใช่แล้ว อยู่ด้วยกันมาสิบปี ตั้งแต่ตอนอายุสิบเก้าปีจนถึงตอนนี้

แต่ทำไมถึงมีแค่ฉันที่ติดอยู่ในความรักนี้เหมือนถูกพันธนาการล่ะ?

“อีกอย่างคือคังฮวย อุ่นซวี่หยางเกลียดที่เธอไปยุ่งเกี่ยวกับเขา เธอลืมไปแล้วเหรอ?”

ฉันยิ้มอย่างขื่นขม ไม่อยากอธิบายเพิ่มเติม

อุ่นซวี่หยางเกลียดผู้ชายทุกคนที่อยู่รอบตัวฉัน ยกเว้นพ่อของฉัน

ในวงการของเมืองหู่เฉิง เขากับคังฮวยไม่ถูกกันมากที่สุด สู้กันเหมือนเสือกับสิงโตหลายปีแล้ว

อุ่นซวี่หยางห้ามไม่ให้ฉันติดต่อกับคังฮวย พอพูดถึงเพื่อนวัยเด็กคนนี้ เขาก็มักจะดูถูก

“ทิ้งกิจการของครอบครัวไป แล้วไปเริ่มธุรกิจเอง ไม่รู้ตัวเองว่าเหมาะสมหรือเปล่า”

เวลาฉันอยู่ คังฮวยก็เก็บตัวมาก

แค่ทำตามนิสัยไปมากขึ้น ทำให้อุ่นซวี่หยางทะเลาะกับฉันรุนแรงมากขึ้น

เขาดึงฉันมาข้างเขาหลายครั้ง เพื่อให้ห่างจากคังฮวย

ยังคงโกรธจนตัวสั่น “เสินซินโหยว อย่าลืมว่าฉันเป็นแฟนตัวจริงของเธอ ต่อหน้าคนอื่นระวังหน่อย อย่าให้เข้าใจผิด”

จริงๆ ฉันแค่ยิ้มให้ทุกคนในห้อง แต่เขากลับจับผิดคังฮวย

ต่อมา เพื่อให้เรื่องสงบ ฉันก็ไม่ไปงานที่มีคังฮวย

ค่อยๆ คังฮวยก็ไม่ไปเช่นกัน แต่ส่งข้อความมา

【เธอมีเรื่องอะไรก็หาฉันได้ตลอด ถ้าเธอต้องการ ฉันก็อยู่】

แต่อุ่นซวี่หยางอ่านออกมาทีละคำ แล้วตอบกลับด้วยเสียงเย็นชา

【แฟนของฉันไม่ต้องให้เธอห่วงหรอก นามสกุลคัง เธอไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้】

นับแล้ว เราไม่ได้เจอกันเกือบสองปี

ตอนนี้เขามาอย่างรีบร้อน แขกในงานแต่งงานเหลือไม่กี่คน

พ่อแม่ของฉันประกาศต่อหน้าว่างานแต่งงานยกเลิกชั่วคราวเพราะฉันปวดท้องไม่หยุด แล้วจะประกาศวันใหม่อีกที

พวกเขารีบไปทำให้ใจอุ่นซวี่หยาง หลังจากพยายามเกลี้ยกล่อมฉันไม่สำเร็จ ก็ตบหลังฉันอย่างแรงสองทีแล้วจากไปด้วยความโกรธ

ฉันสวมชุดเจ้าสาวสีขาว ยืนอยู่บนเวที มองเห็นคังฮวยเดินมาอย่างช้าๆ

เขาหายใจแรง แต่พอยกหน้าขึ้นก็ยิ้มแย้มสดใส

“ทันไหม? ฉันพยายามเต็มที่แล้วที่จะไม่ฝ่าไฟแดง”

เขารู้ว่าฉันเคร่งครัดในระเบียบเสมอ และเกลียดคนที่ทำลายกฎมากที่สุด

ความวุ่นวายในใจไม่รู้ว่าโดนบรรเทาไปได้อย่างไรในรอยยิ้มของเขา

ฉันยื่นมือไปหาเขา แล้วยิ้ม

“ทัน”

งานแต่งงานเรียบง่ายมาก

แม้แต่ผู้ทำพิธีก็เป็นคนที่เรียกมาแบบฉุกเฉิน พูดคำที่ธรรมดาๆ อย่างติดขัด

แขกที่มีอยู่น้อยต่างตกใจ

หรือบางทีเห็นความตั้งใจของฉัน ไม่มีใครหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูป ทุกคนต่างนั่งเงียบๆ

เป็นพยานให้คังฮวยจับมือฉันเดินขึ้นไปตรงกลาง ให้คำมั่นสัญญาว่าจะไม่ทอดทิ้งกันในชีวิตคู่

โทรศัพท์ของฉันสั่นอยู่ในห้องพักที่ว่างเปล่า

ชื่อของอุ่นซวี่หยางปรากฏบนหน้าจอซ้ำๆ เขาโทรจนเบื่อแล้ว เลยส่งข้อความมาเร็วๆ

【ซินโหยว ฉันเคยบอกแล้วใช่ไหมว่าห้ามไม่รับโทรศัพท์ของฉัน?】

【ครั้งนี้ให้อภัยก่อน ว่านว่านไม่มีปัญหาแล้ว แต่เธอเสียใจมาก อยากเชิญเธอไปที่ร้านอาหารมิชลินชั้นบนสุดของตึกคู่ เธอไปเลือกที่นั่งดีๆ ก่อน ฉันจะพาเธอไป

】 【อย่าลืมเลือกที่นั่งริมหน้าต่าง ว่านว่านชอบมุมมองที่กว้าง】

เขาไม่เคยนึกถึงฉันที่กลัวที่สูง

ร้านอาหารนั้นเราเก็บไว้ในโปรดมาหลายปีแล้ว เพราะความสูงจึงถูกเขาปฏิเสธเป็นอันดับแรกเสมอ