1

ชู้

สายฝนโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย ทำให้บรรยากาศในค่ำคืนนี้ช่างเย็นฉ่ำจนน่าเอนตัวลงหลับนอน กลับมีชายหญิงคู่หนึ่งกำลังเริงรักกันอย่างเร่าร้อนอยู่บนเตียง

"เมียคุณไม่อยู่เหรอคะ"

"มะ...ไม่"

"คืนนี้จะกลับหรือเปล่า"

"ไม่กลับ อา..."

"งั้นแอนก็ค้างที่นี่ได้สิคะ"

"ตามใจเลยครับ แต่ช่วยเร่งเร็วๆ หน่อยนะทูนหัวผมจะแย่อยู่แล้ว อูย..." ฝ่ายชายสูดลมเข้าปอดจนปากสั่น พร้อมกับกดศีรษะของฝ่ายหญิงให้แนบกับใจกลางลำตัว

"แหมๆ เมียไม่อยู่นี่ถึงกับเร่งยิกๆ เชียวนะคะ แต่พอเมียกลับแอนก็กลายเป็นหมาหัวเน่าขึ้นมาทันที" หญิงสาวช้อนสายตามองเขา ลิ้นก็แตะๆ ไล้ๆ ไม่เต็มแรง

"ปากอย่าเพิ่งพูดเลยทูนหัว ทำให้มันเสร็จๆ ก่อนเถอะ"

"ได้ค่า" เสียงขานรับลากยาวคล้ายประชด แต่ก็ยอมทำตามที่เขาบอกอย่างเต็มใจ ปากอ้าขึ้นกว้างแล้วดูดกลืนตัวตนของเขาจนสุดลำ

"จ๊วบๆ จุ๊บๆ"

เสียงดูดไอศกรีมดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ถึงจะเล็กกว่าสามีของเธอแต่ว่ามันก็เร้าใจไม่ใช่เล่น มีเซ็กซ์กับสามีคนอื่นบนเตียงนอนของภรรยาเขา หึ ถ้าไม่ใช่เธอใครจะกล้าทำ นี่แหละ ที่เขาเรียกว่าเร้าใจ!

นอกรั้วบ้านหลังเดียวกัน ภายในรถเก๋งสีดำยังมีผู้ชายคนหนึ่งนั่งกำพวงมาลัยเอาไว้แน่น ลิ้นชักหน้ารถถูกเปิดออก เผยให้เห็นปืนกระบอกหนึ่งวางอยู่ในนั้น เขาจดๆ จ้องๆ มันอยู่บ่อยครั้ง แต่ก็ยังไม่ยอมหยิบขึ้นมาเสียที เครื่องยนต์ไม่ยอมดับไฟหน้าก็เปิดไว้เพื่อรอคอยเวลาอันสมควร นิ้วทั้งสิบเคาะพวงมาลัยคล้ายคนใจเย็น ทั้งที่ในใจนั้นร้อนเป็นไฟลุกท่วมเลยในตอนนี้ แต่แล้วดวงตาคู่ดุก็ขยายกว้างขึ้น เมื่อเห็นผู้หญิงคนหนึ่งถือร่มเดินลงมาจากรถแท็กซี่ พร้อมกับไขประตูเข้าไปภายในบ้าน หนังตาของเขาถึงกับกระตุก แต่ก็ยังนั่งนิ่งอยู่หลังพวงมาลัย

หญิงสาวที่ไขกุญแจเข้ามาภายในบ้านของตนเองเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ เพราะมีกลิ่นน้ำหอมชนิดที่เธอกับสามีไม่เคยใช้ลอยฟุ้งอยู่ ก่อนจะสะดุดตาเข้ากับรองเท้าส้นสูงคู่สีดำ กระเป๋าสะพายในมือหล่นตุบลงบนพื้น เพราะว่ามันไม่ใช่รองเท้าของเธอนั่นเอง ลมหายใจเริ่มจะขาดห้วงแหงนหน้ามองไปชั้นสองของบ้านอย่างคนหัวใจเต้นผิดจังหวะ

เท้าทั้งสองข้างค่อยๆ ก้าวขึ้นไปทีละขั้นบันไดอย่างแผ่วเบา และทุกย่างก้าวที่เธอเดิน ก็จะมีเสียงเหมือนคน กำลังทำกิจกรรมบางอย่างกันอยู่ดังขึ้น

"อูย แรงๆ เลยทูนหัว แบบนั้นแหละ" เสียงของฝ่ายชายเอ่ยปากเร่งคนที่กำลังทำหน้าที่ได้อย่างถึงอกถึงใจตรงกลางร่าง

"อ๊า!"

"อืม!"

น้ำตาคนบนบันไดร่วงหล่น ตั้งแต่ก้าวขึ้นมาเหยียบบนขั้นที่สาม และพอก้าวขึ้นไปจนอยู่ชั้นสองของตัวบ้าน ก็เข้าใจได้ในทันทีว่าทำไมเสียงสวาทเหล่านั้น ถึงได้ดังชัดเจนนัก ก็เพราะประตูห้องนอนของเธอถูกเปิดอ้าไว้ ทำให้มองเห็นเงาของทั้งคู่ที่กำลังเริงสวาทโยกไหวไปมาภายในห้อง

"โอ๊ะ! เร็วกว่านี้แอน เร็วๆ"

นั่นเสียงสามีของเธอ! หญิงสาวยกมือขึ้นปิดปากแล้วหันหลังวิ่งลงบันไดไปอย่างชอกช้ำ ไม่พร้อมจะเห็นภาพบาดตาบาดใจของพวกเขาบนเตียงนอนของเธอเอง แค่นี้หัวใจก็เกินจะรับไหวแล้ว น้ำตาไหลพรากๆ วิ่งออกจากบ้านไปอย่างคนขวัญเสีย

แล้วสิ่งที่ชายหนุ่มในรถคิดเอาไว้ก็เกิดขึ้น เขาผลุนผลันลงจากรถวิ่งไปตรงหน้าบ้าน ปืนที่อยู่ในมือแทนที่จะได้เอาไปยิงชายชู้กับเมียแพศยาให้สาสมกับความแค้น กลับนำไปจ่อร่างผู้หญิงที่วิ่งร้องไห้ฝ่าสายฝนออกมาจากบ้าน

"ขึ้นรถ"

"อะไร ฮะ...ฮึก ไม่..." หญิงสาวทั้งร้องไห้ทั้งปฏิเสธในเวลาเดียวกันอย่างสับสน

"ผมบอกให้ขึ้นรถเดี๋ยวนี้!" ปลายกระบอกปืนที่เอวดันเจ้าตัวให้ไปขึ้นรถที่จอดอยู่

"ฉันบอกว่าฉันไม่ไป!"

"มานี่" อาธารรวบรอบเอวของหญิงสาวแล้วลากพาไปขึ้นรถของเขาอย่างรวดเร็ว

"คุณจะเอาอะไรจากฉัน ฉันไม่มีเงินติดตัวเลย คุณก็เห็นกระเป๋าฉันก็ไม่มี หรือถ้าคุณต้องการเงิน ฉันจะเข้าไปเอาในบ้านให้ อย่าทำอะไรฉันเลยนะ" แววตาของคนพูดทั้งเศร้าทั้งตื่นตระหนกในเวลาเดียวกัน

"เงียบ!"

ปัง!

เสียงกระแทกปิดประตูรถดังขึ้น กระบอกปืนที่จ่อมาหมายเอาชีวิต กับเงาสามีของเธอกำลังเริงสวาท กับหญิงอื่นบนเตียงนอนของเธอ อันไหนกันแน่ที่ควรจะเสียใจมากกว่ากัน น้ำตาไหลอาบแก้มนวลของเพชรนรา ไม่อยากรับรู้ว่าผู้ชายน่ากลัวคนนี้จะทำอะไรกับเธอ แค่นี้ชีวิตของเธอยังคงบัดซบไม่พอ ใช่ไหม

"ถ้าอยากฆ่าฉันก็ลงมือเลยนะ" หญิงสาวเอ่ยลอยๆ ปล่อยให้หยาดน้ำตาไหลอาบสองแก้มนวลอย่างไม่ขาดสาย

คนขับรถอยู่เหลือบตามามองเพียงเล็กน้อย แต่แล้วก็ขับต่อเหมือนไม่ได้ยิน เพชรนราสะอื้นไห้ออกมาจนสุดน้ำเสียง มองดูหยาดฝนที่โปรยปรายตรงหน้ากระจกอย่างร้าวราน ถ้าไม่กลับมาเร็วก่อนกำหนดเธอจะมีวันได้รู้ไหม ว่าสามีผู้แสนดีกำลังสวมเขาให้บนหัว ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดร้าวในหัวใจ นี่หรือผู้ชายที่เธอทั้งรักทั้งหลงจนยอมแต่งงานด้วย ความรักของเธอมีระยะเวลา แค่สองปีเท่านั้นเองเหรอ คิดไปก็ปาดน้ำตาไปด้วย

"ฮะ...ฮึก" ขอบตาร้อนผ่าวจากการร้องไห้ ไม่รับรู้ว่ารถของเขาจะแล่นไปทิศทางใด จนกระทั่งมันหยุดอยู่กับที่ข้างถนนเส้นหนึ่ง

"เปลี่ยนเสื้อผ้าซะ" เขาสั่งเสียงเรียบ คนร้องหันไปมองหน้าเขาเพียงเล็กน้อย ก่อนจะตอบออกมาเบาๆ

"ฉันไม่มี"

"เสื้อผม" เขาเอื้อมมือไปเบาะหลัง แล้วหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงขาสั้นออกมาให้ อีกคนก็มองเสื้อผ้าในมือของเขาก่อนจะหันหน้าหนีไปด้านข้าง พร้อมกับปฏิเสธเสียงแข็ง

"ฉันไม่เปลี่ยน"

"เปลี่ยนซะ" คนพูดทั้งบังคับและข่มขู่ด้วยสายตา

"ฉันไม่เปลี่ยน" เพชรนราเชิดหน้าใส่แบบไม่กลัว จะให้เปลี่ยนเสื้อผ้าต่อหน้าคนแปลกหน้า ที่มีอาวุธปืนอยู่ในมือ ใครกล้าก็บ้าแล้ว ได้ยินเสียงหายใจแรงๆ จากคนขับ

"จะเปลี่ยนเองหรือให้ผมเปลี่ยนให้"

"ว้าย! ฉันเปลี่ยนเองๆ" หญิงสาวร้องเสียงหลงเมื่อเขายื่นมือมาจับชายเสื้อของเธอทำท่าจะถอดให้เสียเอง

"ก็แค่นั้น" เขาส่งสายตาตำหนิซึ่งๆ หน้า เพชรนราหันไปมองรอบๆ ตัวอย่างคนหวาดผวา

"คุณจะให้ฉันเปลี่ยนยังไงในรถนี่นะ แล้วคุณก็ยังนั่งอยู่ด้วย" ท้ายประโยคคำพูด หญิงสาวก็มองหน้าเขา อย่างขยาดกลัวขึ้นมา เป็นใครมาจากไหนก็ไม่รู้ จู่ๆ ก็จะมาบังคับให้เธอแก้ผ้าแก้ผ่อนต่อหน้าต่อตาแบบนี้

"เปลี่ยนไปเถอะอย่าเรื่องมาก ตอนนี้ไม่มีอารมณ์ข่มขืนใครหรอก แต่อารมณ์อยากฆ่าน่ะมีเต็มร้อย" สายตาของคนพูดจดจ้องไปที่กระบอกปืนหน้ารถ สลับกับหันไปมองคนด้านข้าง คงต้องเรียกว่าข่มขู่ด้วยสายตา โดยมีอาวุธสังหารวางข่มขวัญอยู่ตรงหน้า

เพชรนราถึงกับหลุบตาลงต่ำ มองที่หน้าตักของตนเอง ชั่วอึดใจหนึ่งจึงค่อยเงยหน้าขึ้น แล้วหันไปมองรอบข้าง เมื่อไม่เห็นมีรถคันไหนผ่านมาสักคัน จึงกล้าที่ถอดเสื้อยืดออกจากลำตัว พอเหลือบมองคนขับ ก็พบว่าเขาเมินหน้าหนีไปด้านข้าง จึงถอนหายใจ แต่ไม่ค่อยโล่งเท่าไหร่นัก

"ชั้นในก็ถอดด้วย ใส่กางเกงขาสั้นของผม" เขาพูดทั้งที่ไม่ได้หันหน้ามามอง

"คุณจะบ้าหรือไง จะให้ฉันเป็นชีเปลือยต่อหน้าคุณเนี่ยนะ คนดีๆ เขาทำกันที่ไหนกัน" คนใจเต้นไม่เป็นจังหวะเหวเสียงดังใส่

"ผมบอกให้ถอดก็ถอด อย่าเรื่องมาก หรืออยากให้ถอดให้ฮ้า!" ไม่เพียงแค่ พูดชายหนุ่มยังถลา จะเข้าไปจัดการให้ด้วยตัวเอง

"ไม่ต้องๆ" หญิงสาวรีบปลดตะขอชั้นในแล้วสวมเสื้อของเขา ตาก็มองเขาอยู่ตลอดเวลากลัวว่าจะหันกลับมามอง กระทั่งเธอสวมใส่ทุกอย่างเรียบร้อย หน้าของเขาก็ยังอยู่ที่เดิม

"เสร็จแล้ว" เพชรนราบอกเขาเสียงคล้ายกระซิบ คนขับหันมามองเธอเพียงเล็กน้อย ก่อนจะออกรถต่อไปโดยที่ตัวเขาเอง ยังเปียกชุ่มด้วยหยาดฝน หญิงสาวเหลือบไปมองถุงเสื้อผ้าก็พบว่ามันมีแค่ชุดเดียว จะด้วยอะไรก็ช่างยังไงเขาก็คือคนไม่ดี

รถแล่นมาได้สักพักใหญ่ก็เลี้ยวเข้าสู่รั้วบ้านหลังหนึ่ง บริเวณหน้าบ้านเต็มไปด้วยต้นไม้หนาตา ก่อนจะเห็นบ้านหลังใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ด้านใน เขาเป็นใคร ต้องการอะไรจากเธอ เพชรนราไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นในชีวิต เห็นสามีมีชู้ก่อนจะถูกผู้ชายหน้าดุคนนี้เอาปืนจ่อแล้วพาขึ้นรถมา

ต่างคนต่างมองหน้ากันอย่างเงียบๆ ฝ่ายหญิงย่อมกลัวขณะที่ฝ่ายชายกำลังใช้สายตาบังคับข่มขู่ เพชรนราส่ายหน้าไม่ยอมที่จะเปิดประตูรถของเขาในทันที จนเจ้าของบ้านหนุ่มเริ่มจะทนสงครามทางสายตาต่อไปไม่ไหว

"ลงไปได้แล้ว" เขาสั่งเสียงเนิบสายตาจ้องดุแบบเอาจริงเอาจัง เพชรนราก็ยังส่ายหน้าช้าๆ ไม่ยอมลงจากรถง่ายๆ

"ไม่ ฉันจะกลับบ้าน คุณปล่อยฉันไปเถอะนะอย่าทำอะไรฉันเลย เราไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกันมาก่อน อย่าทำแบบนี้เลยนะคุณ"

"บอกให้ลง ผมไม่ชอบพูดซ้ำสอง" แต่เหมือนจะไม่ได้ผลเพราะอีกคนเริ่มจะหงุดหงิด และน้ำเสียงเริ่มตวาดห้วนขึ้น

"ปล่อยฉันไปเถอะนะ เราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ฉันมั่นใจว่าฉันไม่เคยทำอะไรผิดต่อคุณแน่"

"ลงรถ!"

เพชรนราผงะอย่างตกใจเหลียวหลังหาทางหนีทีไล่ แต่ก็ถูกสายตาคู่ดุจ้องเอาแบบรู้ทัน เขาอ้อมไปอีกฝั่งเปิดประตูรถแล้วกระชากข้อมือของเธอให้เดินเข้าบ้านไป บ้านหลังใหญ่แต่ทั้งเงียบและวังเวงเหมือนไม่มีใครอยู่

"คุณพาฉันมาที่นี่ทำไม" หญิงสาวถามคนที่เดินไปกดล็อกประตูหน้าบ้าน เห็นเขาหยุดยืนนิ่งๆ ชั่วอึดใจหนึ่งก่อนจะหันกลับมา

"อยากทำให้สามีคุณคลั่ง" คำตอบของเขาทำให้เพชรนราถึงกับอึ้ง เป้าหมายของเขาคือสามีเธอ

"สิณ นี่คุณมีเรื่องกับสิณเหรอคะ ว่าแต่สิณเขาไปทำอะไรให้คุณโกรธขนาดนี้"

"ก็ไม่มีอะไรมากหรอก" เพชรนราถอยหลังทีละก้าว เมื่อเขาสาวเท้าเข้ามาเกือบจะชิดตัว

"แล้วมันเรื่องอะไรกันล่ะ"

"ไม่มีอะไรมากหรอก ก็แค่...เอาเมียผม"

"เอาเมียคุณ เอาไปไหน" แม้จะกลัวต่อสายตาที่จ้องมองมา แต่ความอยากรู้ก็ยังมี เพชรนราฝืนมองสบสายตากับเขา เท้าที่ถอยหลังชิดกับขอบโซฟาจนไปต่อไม่ได้ นั่นทำให้เขาจับหัวไหล่ทั้งสองข้างของเธอเอาไว้ แววตาของเขาเหมือนจงเกลียดจงชัง ใครสักคนเหลือคณา

"ก็เอากันยังไงล่ะ! รู้จักไหมเอากันน่ะ" ถ้อยคำที่ตวาดออกมาพร้อมแรงผลักของเขา ทำให้หญิงสาวถึงกับล้ม ลงไปนั่งอยู่บนโซฟา และตามมาด้วยความกระจ่างแก่ใจ เขาแค้นสามีเธอเพราะสามี ของเธอเป็นชู้กับภรรยาของเขา เรื่องมันเป็นแบบนี้นี่เอง หญิงสาวยกมือขึ้นกุมขมับน้ำตาไหลนองหน้าอีกรอบ ทำไมชีวิตมันถึงได้โหดร้ายแบบนี้ หัวใจของเธอรับมันไม่ไหวอีกต่อไป

"ไม่ต้องมาร้อง สามีคุณจะต้องรู้สึก ว่าการถูกสวมเขาให้มันรู้สึกยังไง"

"ฮะ...ฮึก มันก็ไม่เกี่ยวกับฉันนี่"

"เกี่ยวสิก็คุณเป็นเมียมัน" เขาพาลซึ่งๆ หน้า

"ยังไงมันก็ไม่เกี่ยว พวกเขาเป็นชู้กัน ฉันต่างหากที่เจ็บปวด คุณจะมาลงที่ฉันได้ยังไง ความจริงแล้วเราควรจะเห็นใจซึ่งกันและกันสิถึงจะถูก...ฮึก" หญิงสาวพยายามใช้เหตุผลกับเขา

"ไม่ แบบนั้นมันไม่สำนึก" แต่ก็เหมือนลมผ่านหู ไม่ได้เข้าไปในจิตใต้สำนึกของเขา

"ฉันไม่รู้ไม่เห็นอะไรด้วย ทำไมต้องมาลงที่ฉัน คุณไม่สงสารฉันหรือไง ฮื้อๆๆ" เพชรนราปิดหน้าร้องไห้ อย่างไม่รู้จะพูดอย่างไรให้เขาเห็นใจ แววตาคู่ตรงหน้าบอกได้เป็นอย่างดี ว่าเขาไม่ยอมรับฟังอะไรทั้งนั้น

"น้ำตามันไม่ช่วยอะไรเลย ผมบอกเลยว่าสามีคุณ ต้องได้รับบทเรียนราคาแพง จากการเป็นชู้กับเมียผม" ความเจ็บปวดจากการถูกภรรยานอกใจ ได้แปรเปลี่ยนเป็นความเคียดแค้นเข้ามาแทนที่

"คุณ ฮึก...จะทำอะไรฉัน" คราวนี้หญิงสาวเขยิบหนีเมื่อเขาตรงเข้ามาหา ก่อนที่ข้อมือของเธอ จะถูกเขาคว้าเอาไว้ข้างหนึ่ง

"มานี่ ขึ้นไปข้างบน" อีกคนก็พยายามฉุดกระชากลากดึงออกมา

"ไม่นะ ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น" เพชรนราจับโซฟาเอาไว้แน่น แต่ไหนเลยจะสู้แรงของผู้ชายได้ เขาดึงแค่ครั้งเดียวเธอก็เข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของเขา ก่อนจะถูกลากขึ้นไปบนบันได

"อย่าดื้อได้ไหม" อาธารดุคนที่เอามือจับราวบันไดไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ทั้งโมโหทั้งขำคนที่ทำตัวเป็นปลิงเกาะโน่นนี่ไปเรื่อย

"ไม่! ปล่อยฉันเถอะ อย่าทำแบบนี้เลยนะ ว้าย!" ร่างอรชรถูกรวบขึ้นไปแบกไว้บนบ่า เพชรนรากอดคอเขาเอาไว้แน่นด้วยความกลัว หากตกลงไปจากบันไดขั้นนี้ ไม่ตายก็คงจะเลี้ยงไม่โต

อาธารรัดร่างของหญิงสาวให้แน่น ก่อนจะค่อยๆ ก้าวขึ้นบันไดไป เขาเปิดประตูห้องนอนออกอย่างช้าๆ ห้องที่ไม่เคยให้ผู้หญิงคนไหนก้าวเข้ามา ห้องที่มีเพียงภรรยาของเขาคนเดียวที่ได้เหยียบย่าง แต่แล้ววันนี้เขาต้องทำผิดความตั้งใจเดิม ชายหนุ่มค่อยๆ วางร่างนุ่มนิ่มของคนบนบ่าลงบนเตียง ก่อนจะเดินกลับไปล็อกประตูห้อง หันกลับมาอีกที คนบนเตียงก็ไปอยู่ตรงมุมห้อง ในมือก็ถืออาวุธพร้อมที่จะทำร้ายเขา

"คิดว่าโคมไฟนั่นจะช่วยคุณได้อย่างนั้นเหรอ"

"อย่าเข้ามานะ ฉันฟาดจริงๆ ด้วย" คนพูดยกโคมไฟที่ถอดปลั๊กออกแล้ว ขึ้นเหนือศีรษะ ท่าทางเหมือนแมวขู่ฟ่อใส่ศัตรู

"อย่าลำบากเลยคุณ"

"ฉันไม่ได้พูดเล่นนะ"

"วางมันลงเถอะ"

"ฉันจะกลับ ถอยออกไปนะ ถอยออกไปสิ!" ไม่เพียงแค่ไม่ถอย อาธารยังก้าวเท้าเร็วๆ เข้าไปหาหญิงสาว ไม่ทันที่เจ้าตัวจะได้ปาโคมไฟ เขาก็ประชิดตัว แล้วดึงโคมไฟออกไปวางไว้ที่เดิม

"ผมบอกแล้วว่าอย่าลำบากทำแบบนี้ มันไม่มีประโยชน์" วงแขนแข็งแกร่งรัดรอบเอวของอีกคน แล้วดึงไปทิ้งลงบนเตียง โถมกายขึ้นไปคร่อม ทับหญิงสาวเอาไว้ไม่ให้ขยับ

"อย่าทำอะไรฉันเลยนะคะ มันเป็นเรื่องบ้าที่สุดเลย หากคุณคิดจะแก้แค้นพวกเขาแบบนี้ ไม่มีผลดีต่อคุณและฉันเลย"

"ใช่ คุณพูดถูกเรื่องนี้มันบ้า งั้นเรามาจบกันเถอะ"

"จบอะไร ไม่นะ!"

2

เอาคืน

เพชรนราหัวใจกระตุกเมื่อเห็นเขาถอดเสื้อที่เปียกออกจากตัว นี่มันอะไรกัน เขาคิดแบบนี้ได้ยังไง หญิงสาวน้ำตาเริ่มคลอเบ้าอีกรอบ แค่เสียงรูดซิปเธอก็ต้องหลับตาลงแน่น มองไม่เห็นทางที่เธอจะหนีรอด เขาถอดทุกอย่างบนตัวออกอย่างรวดเร็ว โดยที่ตัวของเขาก็ยังคร่อมทับเธออยู่

"อย่าทำแบบนี้ ฉันขอร้อง" หญิงสาวจับข้อมือของเขาที่กำลังจะแตะสาบเสื้อของตัวเองเอาไว้ ตามองเขาแบบอ้อนวอนขอความเห็นใจ

"ไม่ได้หรอก ผมต้องทำ" กระตุกทีเดียวเสื้อทั้งตัวก็หลุดออกจากร่าง ไม่ช้ากางเกงขาสั้นเอวยืดของเขาก็หลุดตาม เพชรนราปล่อยเสียงโฮออกมาอย่างไร้หนทางสู้ หญิงสาวไม่มีชั้นในสักชิ้น ทุกอย่างเปลือยเปล่าเหมือนเช่นเขา และที่ร้ายไปกว่านั้นเขากำลังปลุกปั่นอารมณ์ของเธอให้กระเจิง

"ยะ...อย่า..." นิ้วร้อนๆ ของเขาแทรกซอนเข้าสู่กลีบเนื้อแสนสวย มันทะลุทะลวงผ่านเข้าไปอย่างรวดเร็ว ความเจ็บปวดแปลบเกิดขึ้นเพียงแค่ครั้งแรก ก่อนจะกลายเป็นบิดเกลียวลำตัวไปมาอย่างกระสัน

"อ๊ะ! อืม" เพชรนรากลั้นเสียงเอาไว้สุดฤทธิ์ แต่ความร้ายกาจของเขามันช่างน่ากลัว ดุดันทว่าแล่นพลิ้วในเวลาเดียวกัน หญิงสาวคว้าหมับที่ข้อมือเขาอีกรอบ ตาจ้องมองแบบคนขอความเห็นใจ แต่เขากลับดึงมือของเธอออก จากนั้นก็นำความร้อนผะผ่าวมาจดจ่ออยู่ปากทางเข้า

"คุณ! ไม่จำเป็นต้องทำแบบพวกเขาก็ได้ ไม่จำเป็นต้องเลว" เสียงวอนขอมาพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลอาบนองหน้า เหมือนฝ่ายชายจะรับรู้และเห็นใจ แต่แล้วเขาก็ส่ายหน้าช้าๆ พร้อมกับคำพูดที่เสียดแทงหัวใจคนฟัง

"ผมต้องเอาคืน"

"อึก! อ๊ะ! ไม่ อย่าทำแบบนี้ โอ๊ย! อย่า ได้โปรด โอ๊ะ!..." หมดสิ้นกันแล้วคุณงามความดีที่เคยมี เพชรนราร้องไม่ออกอีกต่อไป มองเขาที่กำลังเคลื่อนตัวเข้าออกอยู่บนร่างของเธออย่างปวดร้าว ผู้ชายคนนี้มีความแค้นมากจนทำให้มองไม่เห็นความเจ็บปวดของผู้อื่น มือทั้งสองข้างกำผ้าปูที่นอนเอาไว้แน่น ความใหญ่โตของเขามันมากกว่าสามีของเธอเกือบเท่าตัว แต่แล้วเขาก็หยุดพร้อมกับคว้าโทรศัพท์มือถือออกมา จ้องตาเธอเหมือนต้องการบางอย่างทั้งที่ใจกลางร่างก็ยังสอดประสานกันอยู่

"สามีคุณเบอร์อะไร"

"คุณจะเอาไปทำไม อา..." เพชรนราขยับนิดเดียวก็เสียววูบตรงกลางร่างขึ้นมา ความร้อนแบบนี้เธอรู้ดีว่ามันเกินจะต้านทานไหว

"จะบอกไหม" อาธารแทรกตัวผ่านเข้าออกแบบช้าๆ

"ไม่ อ๊ะ..."

"ก็ดี งั้นผมก็จะถ่ายคลิปที่เรากำลังมีอะไรกันส่งไปให้สามีคุณดูแทนการโทรดีกว่า"

"ไม่นะอย่าทำบ้าๆ แบบนั้น อย่าฉันขอร้อง คุณจะทำให้มันได้อะไรขึ้นมา"

"งั้นก็บอกมา" แววตาของอาธารบอกเลยว่าเขาเอาจริงเพชรนรากลั้นลมหายใจเพียงชั่วครู่ ก่อนจะตัดสินใจบอกหมายเลขโทรศัพท์ของสามีอย่างจำยอม ไม่ช้าเขาก็กดปุ่มโทรออก มือของเขาเริ่มขยับเคล้นคลึงหน้าอก สะโพกสอบก็เริ่มเคลื่อนตัวเข้าออกในจังหวะวาบหวาม

"อืม..." เสียงในลำคอของหญิงสาวเริ่มเปล่งออกมาให้ได้ยิน เมื่อถูกปลุกปั่นอารมณ์อย่างต่อเนื่อง

"สวัสดีครับ" ปลายสายคือเสียงของสามีเธอ ได้ยินเพราะเขาเปิดลำโพงตั้งใจให้เธอได้ร่วมรับรู้ด้วย แต่เพชรนรากลับไม่สามารถขอความช่วยเหลือจากเขาได้ ในสภาพที่ร่างกายและจิตใจไม่ปกติแบบนี้

"ครับสวัสดี เอากับเมียผมสนุกไหมครับคุณ" เสียงทุ้มลึกแต่แฝงไปด้วยความอันตราย เปล่งออกมาให้คนที่อยู่ปลายสายรู้สึกหวาดหวั่น

"คุณเป็นใคร" เสียงของอสิณดูร้อนรนขึ้นมา

"อื้อ!" เพชรนรารีบเอามืออุดปากตัวเอง เมื่อสะโพกหนาของอาธารกดลงตรงกลางดอกกุหลาบแบบแรงๆ

"นั่นเสียงอะไร แล้วคุณเป็นใคร" ปลายสายยังร้อนรนไม่เลิก

"ผมก็แค่อยากโทรมาบอกนิดเดียวเองครับ" แต่อาธารกลับทิ้งคำพูดแบบปริศนาไว้ให้คิด

"บอกอะไร"

"เป็นชู้กับเมียผม งั้นเมียคุณผมเอา!"

แทบจะเรียกว่า ตวาดใส่โทรศัพท์มือถือกันเลยทีเดียว คนได้ยินถึงกับช็อกแน่นิ่งไป

"อย่ามาพูดบ้าๆ แบบนี้นะ!" นานไปชั่วอึดใจหนึ่งกว่าที่จะมีปฏิกิริยาตอบกลับ เหมือนเขากำลังตกใจในเรื่องที่ได้ยินอยู่

"อ๊า! โอ๊ย หยุดนะ ไม่!" เพชรนราไม่อาจกลั้นเสียงของตัวเองได้อีกต่อไป เมื่อถูกเขากระแทกกระทั้นใส่สุดกำลังอย่างบ้าคลั่ง

"นั่นเสียงของนรานี่ คุณทำอะไรเมียผม!" อสิณตะโกนใส่โทรศัพท์จนหญิงสาวที่นอนเปลือยกายอยู่ด้านข้างตื่นขึ้นมา

"มีอะไรคะสิณ" หญิงสาวงัวเงียขึ้นมาถามอย่างงุนงง

"อ๊า! โอ๊ะ" เขากดตัดสายเพราะไม่อยากได้ยินเสียงร้องครวญครางของเพชรนราอีกต่อไป ไม่อยากนึกว่าสภาพของภรรยาตนเองในตอนนี้จะเป็นอย่างไร

"สิณคะ แอนถามว่ามีอะไรหรือเปล่า หน้าคุณซีดๆ นะคะ" ไอรดาแตะท่อนแขนของชู้รักเบาๆ อย่างเป็นห่วง ส่วนอสิณนั้นหน้าซีดหน้าเซียวพร้อมกับรำพันออกมาเบาๆ

"สามีคุณ..."

"โคมเหรอคะ โคมโทรหาคุณเหรอคะ" ไอรดาผุดลุกขึ้นนั่งด้วยความตกใจ หญิงสาวมีหน้าตาหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด เพียงแค่ได้ยินชื่อของสามีของตัวเอง

"ใช่ เขารู้เรื่องของเราแล้ว คุณรีบกลับไปบ้านเลยนะ ตอนนี้เขาเอานราไปแล้ว" อสิณทำท่าผลักไสให้ชู้รักกลับบ้านไปอย่างลนลาน

"คุณจะบ้าหรือไงสิณ คุณไม่รู้จักโคมดีพอ ถ้าเขารู้ว่าแอนเป็นชู้กับคุณเขาเอาแอนตายแน่" ไอรดาตวาดเสียงดังด้วยความตกใจ หลังจากถูกไล่กลับบ้านในสถานการณ์เลวร้ายเช่นนี้

"สามีคุณดุขนาดนี้คุณยังกล้ามาเป็นชู้กับผมอีกเหรอ"อสิณนึกโกรธตัวเองที่ทำให้ชีวิตครอบครัวต้องพังลง และผู้หญิงที่เขารักที่สุด ยังต้องถูกชายอื่นข่มเหง อยู่ที่ไหนสักแห่ง