“หล่อมาก อย่างกับเอาดารานักร้องหล่อ ๆ มาปั่นรวมกันอย่างนั้นแหละ”
“หยุดมองเลยนะ คนนั้นน่ะของฉันย่ะ”
“ฉันจองแล้ว ของฉัน”
“พวกหล่อนหุบปากเถอะ สุดหล่อคนนั้นสามีฉันต่างหาก”
ปลายฝนในวัยสิบห้าปีปรายตามองเพื่อน ๆ ที่คุยกันสนุกปาก คึกคะนอง ก่อนจะกวาดสายตาไปยังคนที่เพื่อนกำลังกล่าวถึง
เศษเสี้ยววินาทีที่ดวงตาสองคู่สบกันพอดี ก็ให้รู้สึกได้ถึงกระแสไฟฟ้าจาง ๆ จี้ที่ตรงหัวใจ มันกระตุกเต้นจนผิดจังหวะไปครู่หนึ่ง จนเธอต้องสูดลมหายใจเข้าเบา ๆ กับอาการแปลก ๆ ที่เกิดขึ้น
แล้วตอนนั้นเอง ปลายฝนถึงได้ยืดตัว ขยับลุกขึ้นยืน พร้อมกับประกาศความเป็นเจ้าของออกไปว่า “ของฉัน”
เพื่อนในกลุ่มอ้าปากหวอเมื่อได้ยิน บางคนสะบัดหน้าหนี บางคนร้องออกมาอย่างเซ็ง ๆ
ปลายฝน อัศวหาญญ์วรกุลเคยแย่งของใครที่ไหนกัน เจ้าตัวออกจะใจใหญ่ รักพวกพ้อง และทรงอิทธิพลกับเพื่อนฝูงอยู่ไม่น้อย แต่หากบอกว่าจะเอาขึ้นมาแล้ว มีใครกล้าหืออย่างนั้นหรือ ฃ
เด็กสาวลุกขึ้นแล้ว หาได้ตรงไปยังคนที่ตนประกาศออกไปว่าเป็นเจ้าของ แต่ตรงไปที่ร้านขายเครื่องดื่มแทน ยืนเลือกอยู่ครู่ ได้น้ำอัดลมมาหนึ่งกระป๋อง โยนเล่นในมือแล้วถึงค่อยตรงไปยังเด็กหนุ่มคนนั้น คนที่ซึ่งใคร ๆ ต่างพากันชี้นิ้วมอง จับจองว่าเป็นของตนเอง
เขานั่งอยู่ในกลุ่มเด็กต่างโรงเรียนกับเธอ แต่คงรวมกลุ่มกับเพื่อนจากโรงเรียนเดียวกันอยู่ เพราะได้ยินเรื่องราวที่พวกเขากำลังพูดคุยกันดูเป็นเรื่องภายในที่คุยกันอย่างออกรส
คนอื่น ๆ ในกลุ่มใช่ว่าจะหน้าตาดูไม่ได้ เด็กชายโรงเรียนนี้คัดหน้าตามาเรียนกันหรืออย่างไร ถึงได้หล่อกันแทบทุกคน ผิวขาวสะอาด คิ้ว คาง ปากได้รูปดูหล่อดี ดวงตาสุกใส บางคนหน้าคมเข้ม บางคนหน้าตากระเดียดไปทางฝรั่ง
ส่วนคนที่ปลายฝนกำลังเดินตรงไปหานั่น หน้าตาเขาเหมือนเอาดารานักร้องหล่อ ๆ มาปั่นรวมกันอย่างที่เพื่อนพูดไว้จริง ๆ ด้วย คนหล่อก็มีตั้งมากมาย แต่เด็กหล่อคนนี้ดึงดูดสายตา ดึงดูดหัวใจขงอปลายฝนได้มากกว่าคนอื่น ๆ
แววตาของเขาไม่เหมือนใคร เรียบนิ่ง เหมือนกับน้ำในบ่อที่มองลงไปเท่าไร ก็มองไม่เห็นก้นบึ้ง ว่าลึกสุดขนาดไหน น่าค้นหา น่าสนใจและน่าหลงใหลในคราวเดียวกัน
มีเด็กหนุ่มทั้งรุ่นเดียวกัน รุ่นพี่หรือแม้กระทั่งรุ่นน้องให้ความสนใจปลายฝนออกเยอะแยะ แต่เจ้าตัวไม่เคยให้ความสนใจใครเลยสักคน เธอครองตัวโสดมาถึงสิบห้าปี ก็เพื่อมาเจอผู้ชายคนนี้นี่เอง คิดแล้วก็อดยิ้มในใจไม่ได้
ปลายฝนมองนิ่งที่เด็กหนุ่มคนนั้น เขานั่งอยู่ในตำแหน่งริมสุดที่ม้านั่งตัวยาว เด็กหนุ่มที่นั่งรวมกลุ่มอยู่ด้วย ผิวปากแซวลั่นบริเวณ เมื่อเห็นเธอเดินตรงไปหา
“สวย ใส ใจกล้า มาเป็นเด็กพี่ไหมน้อง”
ปลายฝนมองคนแซวด้วยสายตาหมิ่น ๆ ตอบกลับไปว่า “ฉันเป็นลูกคนเดียว” แล้วตรงไปยื่นกระป๋องน้ำอัดลมให้เด็กหนุ่มคนที่จับจองไว้แล้วในใจ
“เชี่ยภูแม่งเสน่ห์แรงจริง ๆ เลยเว้ย นั่งเฉย ๆ สาวแม่งก็วิ่งเข้าไปหา พกของดีอะไรวะ เอามาแบ่งกูมั่งดิ”
คนถูกแซวที่เพื่อน ๆ เรียกว่า ‘ภู’ มองกระป๋องน้ำอัดลมที่ส่งมาตรงหน้า แล้วถึงเลื่อนสายตามองที่มือเล็ก ๆ ไต่ไล่ขึ้นไปสบสายตากับเด็กสาววัยเดียวกัน
พอได้สบตาในระยะที่ใกล้กว่าเดิม หัวใจที่เต้นผิดจังหวะอยู่แล้ว เต้นผิดจังหวะยิ่งขึ้นไปอีก แต่ปลายฝนไม่มีอาการประหม่าเลยแม้แต่นิด บอกชื่อของตนเองออกไป “เราชื่อฝน”
เขามองสบดวงตาใสวาวราวลูกแก้ว ยิ้มมุมปากนิดเดียว นิดเดียวจริง ๆ ตอบกลับว่า “ชื่อภูผาครับ เรียกภูแบบคนอื่นก็ได้”
“ฝนไม่อยากเป็นคนอื่นสำหรับภู อยากเป็นคนพิเศษ...ได้ไหมล่ะ” จบคำพูดเชิงรุก เสียงผิวปากดังขึ้นอีกครั้ง ปลายฝนยื่นมืออีกข้างแบออกตรงหน้า เอ่ยขอ “ยืมโทรศัพท์หน่อย”
คนถูกขอร้องถามสุภาพกลับไปว่า “ทำไมครับ”
“เร็วสิ” ปลายฝนเร่งด้วยน้ำเสียงและสีหน้าน่ารัก
ภูผามองนิ่ง ๆ เดี๋ยวเดียว ค่อยล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของตัวเอง ส่งสิ่งที่ถูกร้องขอราวกับต้องมนต์ ปลายฝนรับมาแล้วก็จิ้มหน้าจอไปมา กดโทรออก พร้อมบันทึกชื่อตัวเองลงไปในนั้นเรียบร้อย
“เราคบกันไหมภู”
เด็กหนุ่มมองเจ้าของประโยคคำถามสั้น ๆ ด้วยท่าทีอึ้งเล็กน้อย ยิ้ม แต่ไม่ตอบอะไรออกไปแม้แต่คำเดียว จนคนถามต้องย้ำว่า “ยิ้มแบบนี้คืออะไร ‘ตกลง’ ใช่ไหม”
เอาแต่ยิ้มเอียงอายอยู่นั่น ซึ่งมันก็น่ามองมากขึ้นไปอีก แก้เก้อด้วยการดึงห่วงฝากระป๋องน้ำอัดลมออก ปลายฝนมองแล้วก็เข้าไปดึงเอาจากมืออีกฝ่าย หักออกจนเหลือแต่ห่วงอย่างเดียว ชูขึ้นตรงหน้า “ถือว่านี่เป็นแหวนหมั้นก็แล้วกัน ทำงาน หาเงินได้เมื่อไร ขอแบบที่มันแพงกว่านี้หน่อย เอาให้สมน้ำสมเนื้อกับฝน แค่นั้นฝนก็พอใจแล้วละ”
ไม่มีเสียงปฏิเสธจากเด็กหนุ่มที่ชื่อภูผา มีเพียงสายตาที่มองตอบราวกับจะให้คำมั่นอย่างเงียบ ๆ ทั้งคู่มองกันนิ่งอึดใจเดียว ก่อนละจากกันไป เมื่อมีเสียงสบถดังขึ้นที่ด้านข้าง
“เชี่ยเอ้ย”
เสียงสบถด่าดังออกมาจากปากคนขับ ดึงความคิดของปลายฝนให้กลับมาจดจ่อกับเหตุการณ์ตรงหน้า หญิงสาวมองตรงไป ก็ให้เห็นบิ๊กไบค์คันหนึ่งกำลังเสียหลักจะล้มมิล้มแหล่อยู่แล้ว ก่อนที่คนขับจะกระชากรถเข้าไปเบียดซ้ำ จนทางนั้นเสียหลัก ล้มกลิ้งกับพื้นถนนในที่สุด
เธอตกใจกับภาพเหตุการณ์เมื่อครู่นี้มาก จนหัวใจแทบหยุดเต้น มือยกแตะตรงหน้าอก ลูบจี้ที่สวมติดคอไว้ตลอด อย่างต้องการปลอบโยนตัวเอง แว่วเสียงเยาะเย้ยดังมาจากปริน คนที่อาสาขับรถให้ในคืนนี้ “สมน้ำหน้า คิดจะมาลองถนนกับกูหรือไงไอ้เด็กเมื่อวานซืน”
ลูกชายเพื่อนบิดาเย้ยจบ เหมือนเพิ่งรู้ตัว หันมาปั้นยิ้มอบอุ่นส่งให้ ปลายฝนปลดเข็มขัดนิรภัยออก เพื่อเอี้ยวดูคู่กรณี เห็นมอเตอร์ไซค์คันนั้นอยู่ในระยะไกลลิบแล้ว เพราะผ่านมาพอสมควร ค่อยหันไปถามชายหนุ่มที่หลังพวงมาลัยรถยนต์
“พี่ปรินไม่จอดดูหน่อยหรือคะ”
“พี่ปรินไม่จอดดูหน่อยหรือคะ”
“ดูทำไมกันคะน้องฝน พวกนี้มันหาเรื่องเอง ทำมาขับจ่อขับจี้ โธ่ รถเล็กแค่นั้นจะมาแรงเท่ารถของน้องฝนได้ยังไงกัน จริงไหมคะ”
ถึงเธอจะขึ้นชื่อว่าเป็นคนชอบเหวี่ยง ขี้วีน แต่ไม่ใช่คนไร้จิตสำนึกขนาดที่ว่าทำผิดแล้วจะไม่รับผิดชอบการกระทำของตัวเอง
ปลายฝนเอี้ยวมองทางนั้นอีกทีก็ชักสีหน้าไม่สบอารมณ์
เพราะมองเห็นเป็นแค่จุดเล็ก ๆ สีดำ ๆ อยู่ไกลลิบนู่นแล้ว ถ้าขึ้นทางด่วนแต่แรกก็ไม่ต้องคอยขับซอกแซกหลบรถเล็กรถใหญ่รถมอเตอร์ไซค์แบบนี้หรอก ถนนใต้ทางด่วนขาเข้ากรุงเทพก็ช่างหาที่กลับรถได้ยากเย็นเหลือเกิน กระแทกหลังกับเบาะนั่ง ออกอาการเซ็งตัวเอง ไม่น่าเลย เธอไม่น่าดื่มเลย ไม่อย่างนั้นจะได้ขับรถกลับบ้าน โดยไม่ต้องให้ปรินพากลับแบบนี้
ปรินเลือกใช้เส้นทางด้านล่างเพราะต้องการแวะที่ร้านอาหารสาขาหนึ่งของตนแถวบางปะกง หันมายิ้มหวาน บอกเธอ
“พี่ขอแวะอีกร้านตรงบางจากนะคะน้องฝน”
“ฝนจะกลับบ้าน” ปลายฝนหมุนหน้ามามองปริน สั่งเสียงแข็ง ว่า “ตอนนี้เลย”
ปรินใช้นิสัยกระล่อนยื่นหน้ายิ้มประเหลาะบอกกลับ “นะครับสวีทฮาร์ต ขอพี่แวะร้านอีกเดี๋ยวเดียวเอง” บอกจบขับไปจอดที่หน้าร้านของตัวเอง ไม่ถามความสมัครใจของเธอสักคำ แทนที่จะเลี้ยวไปส่งที่บ้านก่อน แต่กลับแยกมาอีกทาง เพื่อแวะทำธุระของเขาที่ร้านอาหารหนึ่งในหลายสาขาของเขา จอดรถแล้ว ปรินวิ่งปรู้ดเข้าไปในร้านทันที พร้อมกับที่ข้อความเด้งขึ้นที่หน้าจอโทรศัพท์ของเธอ
‘อย่ากลับดึกนักนะลูก แม่เป็นห่วง’
ปลายฝนส่งเสียงขัดใจอีกครั้ง ตอบมารดากลับไปด้วยสติ๊กเกอร์รูปหน้าของตัวเองว่า ‘รับทราบค่ะ’
พร้อมกับสติ๊กเกอร์จากเพื่อนสนิทของเธอแจ้งเตือนสวนเข้ามาว่า ‘อยู่ไหนเอ่ย’
ปลายฝนได้ที่ระบาย พิมพ์กลับไป ‘ซวยสุด ๆ เลยอีฟ’
‘เป็นไรเหรอ’
‘ไปกินข้าวที่ร้านใหม่ของพี่ปรินมา อีตานั่นตีเนียนบอกจะขับรถให้ ที่ไหนได้แวะเข้าที่ร้านจนจะครบทุกสาขาอยู่แล้วเนี่ย แค่นั้นไม่พอนะ ดันขับรถเฉี่ยวมอไซค์อีก’
ทางนั้นอ่านจบพิมพ์ถามกลับมาทันที ‘ฝนเมาหรือ’
“ดื่มไปหน่อยแต่ไม่เมา” พิมพ์ตอบเพื่อนไปแบบนั้นแล้วก็เบ้ปากเข้าข้างตัวเองว่าไม่เมาจริง ๆ นี่นา
ทางนั้นถามกลับพร้อมส่งสติ๊กเกอร์มองบนมาให้ด้วย
‘ดื่มแต่ไม่เมา?’
เลยเปลี่ยนเรื่องไปเสียเลย “เขาคงเห็นว่าฝนดื่ม เลยอาสาขับให้ ฝนกลัวโดนเป่าด้วยแหละ’ ปลายฝนพิมพ์ตอบไปก็ใจคอไม่ดีเล็กน้อยเมื่อนึกถึงการคาดโทษของบิดา ‘ถ้าคุณพ่อรู้ ต้องยึดรถฝนแน่เลย’
ณัฐวลัญช์เป็นที่ระบายของเธอแบบนี้เสมอมา พูดคุยกันได้ทุกเรื่อง แม้จะทำงานคนละสาย อยู่ไกลถึงขอบประเทศแต่ก็ติดต่อกันทุกวัน ทั้งแชท ทั้งโทร.คุย
ปลายฝนครุ่นคิดครู่เดียว วางโทรศัพท์ลง แล้วย้ายไปนั่งที่หลังพวงมาลัย พารถออกจากที่จอดไปเสีย เป็นจังหวะเดียวกับที่ปริน เดินออกจากร้านมาพอดิบพอดี
เห็นจากกระจกมองหลังว่าทางนั้นโบกมือหย็อย ๆ ตะโกนเรียกให้รอด้วย พร้อมกับวิ่งตามมา ปลายฝนจึงเหยียบคันเร่งหนี หาได้สนใจไม่ แล้วนั่งบ่นอยู่คนเดียวในรถเพราะต้องฝ่าจราจรยามราตรีเกือบสองชั่วโมงกว่าจะถึงบ้าน
จอดรถเรียบร้อย พี่เลี้ยงเข้ามายืนยิ้มกริ่มรอที่ด้านข้าง ปลายฝนเหลือบตามองที่กล้วย อีกฝ่ายก็เอาแต่ยิ้มไม่พูดอะไรสักที จนนึกรำคาญจนต้องเอ่ยถาม “มีอะไรหรือคะพี่กล้วย”
กล้วยยังคงยิ้มส่ายคอดุ๊กดิ๊ก แต่ไม่ยอมพูดว่าอะไร เข้ามาช่วยถือของแล้วพาเข้าบ้าน เลยขี้เกียจเซ้าซี้ถามอีก เดินผ่านประตูเข้ามาแล้ว เสียงทักของมารดาดังขึ้นทันที “ลูกสาวของแม่กลับมาแล้ว”
ปลายฝนเดินเข้าไปหาท่าน ก็ให้รู้สึกถึงหัวใจที่เต้นผิดจังหวะเล็กน้อย เมื่อมองเลยไปที่ด้านหลังของมารดา พบว่ามีใครอยู่ตรงนั้นด้วยอีกคน เบี่ยงตัวทำทีเป็นวางกระเป๋า มือข้างหนึ่งขยับปกเสื้อปิดสิ่งที่สวมติดคอ กระแอมกลบเกลื่อนตอบไปว่า “ค่ะ”
ปิยมาภรณ์ถามข้ามบ้านมา “ไปกินข้าวถึงไหนกัน กลับป่านนี้”
ปลายฝนรับน้ำจากคนในบ้านมาดื่มแม้ไม่หิวก็ตามที เพื่อลดอาการประหม่าที่อยู่ ๆ ก็พุ่งสูงขึ้น ตอบมารดาว่า “พี่ปรินอยากเซอร์ไพรส์ฝนน่ะค่ะ เลยพาไปดินเนอร์ตรงโรงแรมเปิดใหม่แถว...”
“พัทยา” เสียงขรึมเอ่ยขึ้นไม่ดังนัก แต่ก็ไม่ได้เบา ก่อนที่เธอจะพูดจบเสียอีก ปิยมาภรณ์หันกลับไปถามทางนั้นอย่างสนใจ “ภูว่าอะไรนะลูก”
“คุยต่อจากเมื่อครู่นี้ครับ ที่คุณแม่ถามว่ามาจากไหน ทำไมถึงบ้านป่านนี้” นายแพทย์ภูผาตอบด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้มประดับอยู่เล็กน้อย “ผมแวะไปหาอาจารย์อำนวยชัยที่โรงพยาบาลเปิดใหม่ในพัทยา ออกจากตรงนั้นมาตอนสองทุ่ม ก็ตรงเข้าบ้านเลย ฝนตกตลอดทางอีกต่างหาก”
“แบบนี้เอง ฝนตก ถนนก็เลยลื่น จนรถล้มอย่างนั้นใช่ไหมภู” คนเป็นแม่สรุปเรื่องที่คุยค้างก่อนหน้าปลายฝนจะกลับเข้ามาด้วยน้ำเสียงไม่สบายใจเท่าใดนัก “แม่บอกแล้วว่าไม่ให้ใช้รถสองล้อแบบนั้นมันอันตราย ภูก็ไม่เชื่อ”
คนเป็นแม่บ่นไปตามเรื่อง “แล้วดูซิ แผลถลอกเต็มตัวไปหมดเลย เสื้อขาด กางเกงก็ขาด”
ปลายฝนมองมารดาที่ดูวุ่นวายกับทางนั้น ก็ค่อยเบ้ปากน้อย ๆยกแขนกอดอก พูดขึ้น “คุณแม่ทำอย่างกับเขาเป็นเด็กสามขวบ ไม่เช็คดูกางเกงชั้นในด้วยล่ะคะว่าขาดไหม”
ปิยมาภรณ์ส่ายหน้า หันมาส่งสายตาเอือมระอาให้เธอ แล้วบ่นว่า “ดูลูกสาวแม่พูด”
ภูผาบอกด้วยรอยยิ้มประดับใบหน้าน้อย ๆ “ผมไม่ได้ล้มเพราะประมาทหรอกครับ เจอเจ้าถนนขับเบียด เฉี่ยวจนเสียหลักก็เลยล้ม”
ปิยมาภรณ์ฟังแล้วก็ไม่ใคร่พอใจ ขยับเข้ามาจับแขนภูผา ร้องอย่างไม่สบอารมณ์ “แย่จังเลยนะคนเดี๋ยวนี้ เห็นถนนเป็นสนามแข่งหรือยังไง แล้วใครที่ไหนขับเบียดภู”
“ไม่ทราบครับ ไม่ยอมลงมาดูด้วย ขับรถหนีไปเลย ดีนะครับที่รถคันหลังเบรกทัน ไม่อย่างนั้น...”
“พี่ปรินไม่จอดดูหน่อยหรือคะ”
“ดูทำไมกันคะน้องฝน พวกนี้มันหาเรื่องเอง ทำมาขับจ่อขับจี้ โธ่ รถเล็กแค่นั้นจะมาแรงเท่ารถของน้องฝนได้ยังไงกัน จริงไหมคะ”
ถึงเธอจะขึ้นชื่อว่าเป็นคนชอบเหวี่ยง ขี้วีน แต่ไม่ใช่คนไร้จิตสำนึกขนาดที่ว่าทำผิดแล้วจะไม่รับผิดชอบการกระทำของตัวเอง
ปลายฝนเอี้ยวมองทางนั้นอีกทีก็ชักสีหน้าไม่สบอารมณ์
เพราะมองเห็นเป็นแค่จุดเล็ก ๆ สีดำ ๆ อยู่ไกลลิบนู่นแล้ว ถ้าขึ้นทางด่วนแต่แรกก็ไม่ต้องคอยขับซอกแซกหลบรถเล็กรถใหญ่รถมอเตอร์ไซค์แบบนี้หรอก ถนนใต้ทางด่วนขาเข้ากรุงเทพก็ช่างหาที่กลับรถได้ยากเย็นเหลือเกิน กระแทกหลังกับเบาะนั่ง ออกอาการเซ็งตัวเอง ไม่น่าเลย เธอไม่น่าดื่มเลย ไม่อย่างนั้นจะได้ขับรถกลับบ้าน โดยไม่ต้องให้ปรินพากลับแบบนี้
ปรินเลือกใช้เส้นทางด้านล่างเพราะต้องการแวะที่ร้านอาหารสาขาหนึ่งของตนแถวบางปะกง หันมายิ้มหวาน บอกเธอ
“พี่ขอแวะอีกร้านตรงบางจากนะคะน้องฝน”
“ฝนจะกลับบ้าน” ปลายฝนหมุนหน้ามามองปริน สั่งเสียงแข็ง ว่า “ตอนนี้เลย”
ปรินใช้นิสัยกระล่อนยื่นหน้ายิ้มประเหลาะบอกกลับ “นะครับสวีทฮาร์ต ขอพี่แวะร้านอีกเดี๋ยวเดียวเอง” บอกจบขับไปจอดที่หน้าร้านของตัวเอง ไม่ถามความสมัครใจของเธอสักคำ แทนที่จะเลี้ยวไปส่งที่บ้านก่อน แต่กลับแยกมาอีกทาง เพื่อแวะทำธุระของเขาที่ร้านอาหารหนึ่งในหลายสาขาของเขา จอดรถแล้ว ปรินวิ่งปรู้ดเข้าไปในร้านทันที พร้อมกับที่ข้อความเด้งขึ้นที่หน้าจอโทรศัพท์ของเธอ
‘อย่ากลับดึกนักนะลูก แม่เป็นห่วง’
ปลายฝนส่งเสียงขัดใจอีกครั้ง ตอบมารดากลับไปด้วยสติ๊กเกอร์รูปหน้าของตัวเองว่า ‘รับทราบค่ะ’
พร้อมกับสติ๊กเกอร์จากเพื่อนสนิทของเธอแจ้งเตือนสวนเข้ามาว่า ‘อยู่ไหนเอ่ย’
ปลายฝนได้ที่ระบาย พิมพ์กลับไป ‘ซวยสุด ๆ เลยอีฟ’
‘เป็นไรเหรอ’
‘ไปกินข้าวที่ร้านใหม่ของพี่ปรินมา อีตานั่นตีเนียนบอกจะขับรถให้ ที่ไหนได้แวะเข้าที่ร้านจนจะครบทุกสาขาอยู่แล้วเนี่ย แค่นั้นไม่พอนะ ดันขับรถเฉี่ยวมอไซค์อีก’
ทางนั้นอ่านจบพิมพ์ถามกลับมาทันที ‘ฝนเมาหรือ’
“ดื่มไปหน่อยแต่ไม่เมา” พิมพ์ตอบเพื่อนไปแบบนั้นแล้วก็เบ้ปากเข้าข้างตัวเองว่าไม่เมาจริง ๆ นี่นา
ทางนั้นถามกลับพร้อมส่งสติ๊กเกอร์มองบนมาให้ด้วย
‘ดื่มแต่ไม่เมา?’
เลยเปลี่ยนเรื่องไปเสียเลย “เขาคงเห็นว่าฝนดื่ม เลยอาสาขับให้ ฝนกลัวโดนเป่าด้วยแหละ’ ปลายฝนพิมพ์ตอบไปก็ใจคอไม่ดีเล็กน้อยเมื่อนึกถึงการคาดโทษของบิดา ‘ถ้าคุณพ่อรู้ ต้องยึดรถฝนแน่เลย’
ณัฐวลัญช์เป็นที่ระบายของเธอแบบนี้เสมอมา พูดคุยกันได้ทุกเรื่อง แม้จะทำงานคนละสาย อยู่ไกลถึงขอบประเทศแต่ก็ติดต่อกันทุกวัน ทั้งแชท ทั้งโทร.คุย
ปลายฝนครุ่นคิดครู่เดียว วางโทรศัพท์ลง แล้วย้ายไปนั่งที่หลังพวงมาลัย พารถออกจากที่จอดไปเสีย เป็นจังหวะเดียวกับที่ปริน เดินออกจากร้านมาพอดิบพอดี
เห็นจากกระจกมองหลังว่าทางนั้นโบกมือหย็อย ๆ ตะโกนเรียกให้รอด้วย พร้อมกับวิ่งตามมา ปลายฝนจึงเหยียบคันเร่งหนี หาได้สนใจไม่ แล้วนั่งบ่นอยู่คนเดียวในรถเพราะต้องฝ่าจราจรยามราตรีเกือบสองชั่วโมงกว่าจะถึงบ้าน
จอดรถเรียบร้อย พี่เลี้ยงเข้ามายืนยิ้มกริ่มรอที่ด้านข้าง ปลายฝนเหลือบตามองที่กล้วย อีกฝ่ายก็เอาแต่ยิ้มไม่พูดอะไรสักที จนนึกรำคาญจนต้องเอ่ยถาม “มีอะไรหรือคะพี่กล้วย”
กล้วยยังคงยิ้มส่ายคอดุ๊กดิ๊ก แต่ไม่ยอมพูดว่าอะไร เข้ามาช่วยถือของแล้วพาเข้าบ้าน เลยขี้เกียจเซ้าซี้ถามอีก เดินผ่านประตูเข้ามาแล้ว เสียงทักของมารดาดังขึ้นทันที “ลูกสาวของแม่กลับมาแล้ว”
ปลายฝนเดินเข้าไปหาท่าน ก็ให้รู้สึกถึงหัวใจที่เต้นผิดจังหวะเล็กน้อย เมื่อมองเลยไปที่ด้านหลังของมารดา พบว่ามีใครอยู่ตรงนั้นด้วยอีกคน เบี่ยงตัวทำทีเป็นวางกระเป๋า มือข้างหนึ่งขยับปกเสื้อปิดสิ่งที่สวมติดคอ กระแอมกลบเกลื่อนตอบไปว่า “ค่ะ”
ปิยมาภรณ์ถามข้ามบ้านมา “ไปกินข้าวถึงไหนกัน กลับป่านนี้”
ปลายฝนรับน้ำจากคนในบ้านมาดื่มแม้ไม่หิวก็ตามที เพื่อลดอาการประหม่าที่อยู่ ๆ ก็พุ่งสูงขึ้น ตอบมารดาว่า “พี่ปรินอยากเซอร์ไพรส์ฝนน่ะค่ะ เลยพาไปดินเนอร์ตรงโรงแรมเปิดใหม่แถว...”
“พัทยา” เสียงขรึมเอ่ยขึ้นไม่ดังนัก แต่ก็ไม่ได้เบา ก่อนที่เธอจะพูดจบเสียอีก ปิยมาภรณ์หันกลับไปถามทางนั้นอย่างสนใจ “ภูว่าอะไรนะลูก”
“คุยต่อจากเมื่อครู่นี้ครับ ที่คุณแม่ถามว่ามาจากไหน ทำไมถึงบ้านป่านนี้” นายแพทย์ภูผาตอบด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้มประดับอยู่เล็กน้อย “ผมแวะไปหาอาจารย์อำนวยชัยที่โรงพยาบาลเปิดใหม่ในพัทยา ออกจากตรงนั้นมาตอนสองทุ่ม ก็ตรงเข้าบ้านเลย ฝนตกตลอดทางอีกต่างหาก”
“แบบนี้เอง ฝนตก ถนนก็เลยลื่น จนรถล้มอย่างนั้นใช่ไหมภู” คนเป็นแม่สรุปเรื่องที่คุยค้างก่อนหน้าปลายฝนจะกลับเข้ามาด้วยน้ำเสียงไม่สบายใจเท่าใดนัก “แม่บอกแล้วว่าไม่ให้ใช้รถสองล้อแบบนั้นมันอันตราย ภูก็ไม่เชื่อ”
คนเป็นแม่บ่นไปตามเรื่อง “แล้วดูซิ แผลถลอกเต็มตัวไปหมดเลย เสื้อขาด กางเกงก็ขาด”
ปลายฝนมองมารดาที่ดูวุ่นวายกับทางนั้น ก็ค่อยเบ้ปากน้อย ๆยกแขนกอดอก พูดขึ้น “คุณแม่ทำอย่างกับเขาเป็นเด็กสามขวบ ไม่เช็คดูกางเกงชั้นในด้วยล่ะคะว่าขาดไหม”
ปิยมาภรณ์ส่ายหน้า หันมาส่งสายตาเอือมระอาให้เธอ แล้วบ่นว่า “ดูลูกสาวแม่พูด”
ภูผาบอกด้วยรอยยิ้มประดับใบหน้าน้อย ๆ “ผมไม่ได้ล้มเพราะประมาทหรอกครับ เจอเจ้าถนนขับเบียด เฉี่ยวจนเสียหลักก็เลยล้ม”
ปิยมาภรณ์ฟังแล้วก็ไม่ใคร่พอใจ ขยับเข้ามาจับแขนภูผา ร้องอย่างไม่สบอารมณ์ “แย่จังเลยนะคนเดี๋ยวนี้ เห็นถนนเป็นสนามแข่งหรือยังไง แล้วใครที่ไหนขับเบียดภู”
“ไม่ทราบครับ ไม่ยอมลงมาดูด้วย ขับรถหนีไปเลย ดีนะครับที่รถคันหลังเบรกทัน ไม่อย่างนั้น...”
“ไม่ทราบครับ ไม่ยอมลงมาดูด้วย ขับรถหนีไปเลย ดีนะครับที่รถคันหลังเบรกทัน ไม่อย่างนั้น...”
คนเป็นแม่ทำหน้าหวาดเสียว “น่าจะดูภาพจากกล้องได้นะ”
“มีครับ เดี๋ยวทำแผลแล้ว ผมจะไปเอามาดู น่าจะเห็นทะเบียนรถคันนั้นชัดอยู่เหมือนกัน ถึงไม่เห็น รถคันที่จอดช่วย เขาบอกว่ามีกล้องจับภาพหน้ารถจะช่วยดูให้ครับ”
ปลายฝนละสายตาจากมารดาและภูผาไปทางอื่น จะไม่เดือดร้อนเลยสักนิด หากว่ารถคันที่ว่านั่น จะไม่มีแนวโน้มว่าเป็นรถของตัวเอง
ซวยแล้ว
โลกจะกลมแบบนี้ไม่ได้นะ
ไม่น่าให้ปรินขับกลับมาเลย
ซวยซ้ำซวยซ้อนจริง ๆ ดันไปมีเรื่องเฉี่ยวชนกับภูผาเสียนี่
เธอเองเป็นคนขับรถค่อนข้างไว ใจร้อน แต่ไม่เคยปาดหน้าใครสักครั้ง ตั้งแต่ขับรถมา มีปัญหากับคู่กรณีครั้งเดียวเท่านั้น เป็นรถมอเตอร์ไซค์คันหนึ่ง ทางนั้นขับปาดหน้าเธอ แล้วล้มเอง คนขับไม่ได้เจ็บอะไรมาก ประกันมาเคลียร์ให้แล้ว บิดาของเธอทราบเรื่องเข้า ท่านเลยคาดโทษไว้ว่าถ้าไปเฉี่ยวใครเข้าอีก ท่านจะยึดรถ ยึดใบขับขี่ของเธอ
บิดาของเธอไม่ค่อยจะฟังเหตุฟังผลอะไรเสียด้วย ทะเลาะกันใหญ่โตกันมาแล้ว ท่านให้เธอใช้รถ หัดให้ขับรถตั้งแต่อายุสิบห้า แต่แล้วกลับไม่ยอมให้เธอเอารถไปไหนมาไหนด้วยตัวเอง เหลือบตามองที่มารดา ไม่อยากคาดเดาเลยว่าคนที่อยู่เบื้องหลังข้อห้ามการใช้รถ น่าจะเป็นมารดามากกว่าบิดาจอมเผด็จการ
เห็นใบหน้ายิ้มแย้ม พูดจาอ่อนหวานเหมือนใจดีแบบนี้เถอะ จะบอกให้ว่าโหดกว่าคุณนิรันดร์ อัศวหาญญ์วรกุล บิดาของเธอเสียอีก
อันที่จริงเรื่องโดนยึดรถ ยึดใบขับขี่ มันไม่ได้เป็นปัญหามากมายอะไรสำหรับปลายฝน แต่ตอนนี้เธอขึ้นเป็นผู้บริหารแล้ว มันไม่ควรมีการถูกกระทำเยี่ยงเด็กสาวจากผู้ปกครองแบบนี้ นี่ต่างหากคือประเด็นของเธอ ใครรู้เข้าได้เสียการปกครองไปกันใหญ่
บอกมารดา พร้อมกับทำทีเป็นเลี่ยงจะไปจากตรงนั้น “ฝนขอตัวนะคะ รู้สึกเหมือนเป็นส่วนเกินยังไงก็ไม่รู้”
“รู้ตัวด้วย” เสียงดังแว่วมาจากภูผา หยุดขาของเธอที่กำลังจะเดินจากไปได้อย่างชะงัด หันหน้าถามถามกลับทันที “อะไรนะ”
ปิยมาภรณ์มองด้วยสายตาแปลกใจเล็กน้อย ภูผาที่เคยนิ่งเงียบ ทำไมถึงได้กล่าวยั่วปลายฝนขึ้นมาเสียอย่างนั้น จึงขยับลุกไปลูบแขนบุตรสาว ใช้ลำตัวบังสายตาสองคู่ ถามขัดว่า “หิวไหมลูก”
“ไม่หิวค่ะ” ร่างกายของเธอไม่ต้องการอาหารเลยนาทีนี้ ต้องการปะทะมากกว่า พยายามชะเง้อมองไปที่อีกคนที่นั่งเงียบตรงโซฟา แต่มารดาก็ขยับบังจนมิด
ปลายฝนหันหลังหนีจากไปในที่สุด
ปิยมาภรณ์รอจนบุตรสาวเดินพ้นไปแล้ว ค่อยลงไปนั่งอย่างเดิม หยิบอุปกรณ์ทำแผลดูแลภูผาต่อจากนั้น
คนจากมาได้แต่เม้มปากแน่น เดินบ่นขณะกลับห้องโดยมีกล้วยตามหลังมาด้วย
“ไหนว่าเป็นหมอ ทำไมทำแผลเองไม่ได้คะพี่กล้วย”
ว่าจบ ผลักประตูห้องเข้าไป พร้อมกับถอดสร้อยออกจากคอเป็นอันดับแรก ใส่กลับลงในกล่องที่ใช้เก็บของรักของหวง แล้วเลือกใส่เส้นอื่นแทนไปก่อน อย่างน้อย ๆ ก็ให้ใครบางคนไปจากที่นี่ ค่อยหยิบมาสวมอีกทีตอนนั้นก็ได้ แล้วความกังวลก็ค่อยผุดขึ้นในหัว เมื่อครู่นี้ภูผาเห็นมันไหม
หรือต่อให้เห็น ก็คงจำไม่ได้แล้ว
ของแบบนั้น ไม่มีความหมาย ไม่น่าจดจำเท่าไรนักหรอก
“คุณหนูขา แผลข้างหลัง ต่อให้หมอเก่งแค่ไหน ก็ทำเองไม่ได้หรอกค่ะ” กล้วยบอกขณะเข้าไปเตรียมข้าวของให้นายน้อยที่ในห้องน้ำ ปลายฝนมองอย่างหมั่นไส้ ต่อว่าพี่เลี้ยงของตนด้วยหน้าบึ้งตึงในทันที “พี่กล้วยเข้าข้างคนอื่น”
กล้วยส่ายหน้าจนกลัวว่าศีรษะจะหลุดออกจากบ่าอยู่แล้ว แล้วรีบบอก “พี่กล้วยไม่ได้เข้าข้างใครนะคะคุณหนู”
ปลายฝนเดินวนไปมาในห้องด้วยท่าทีหงุดหงิด สุดท้ายก็ออกปากไล่กล้วย “ท่าทางพี่กล้วยเหมือนจะห่วงเขาด้วยอีกคน ไม่ลงไปทำแผลช่วยคุณแม่ล่ะคะ โถ ไอ้เราก็นึกว่ายิ้มน้อยยิ้มใหญ่อะไร ที่แท้นายนั่นกลับบ้านมานี่เอง พี่กล้วยถึงได้อารมณ์ดี ยิ้มเป็นผีบ้า”
กล้วยไม่โกรธหรอก มองนายที่เลี้ยงมาแต่น้อยด้วยสายตาอ่อนใจ กล่าวว่า “งอนพี่กล้วยอีกแล้ว”
นั่งบนเตียง หันหลังให้พี่เลี้ยง ไล่อีกที “ฝนอยากอยู่คนเดียว”
กล้วยยืนมองตาละห้อย ทำท่าจะเข้าไปง้อ ปลายฝนเสียงแข็งใส่ว่า “ออกไปได้แล้วค่ะ” พี่เลี้ยงเลยจำใจต้องไปตามที่เธอสั่ง
ปลายฝนเอี้ยวมอง เห็นว่ากล้วยลับหายไปแล้ว ก็ค่อยพ่นลมออกปาก แอบดอดออกจากห้อง ยื่นหน้ามองที่โถงด้านล่าง แว่วเสียงมารดาคุยอยู่คนเดียว รอฟังอีกอึดใจ แว่วเสียงของภูผาตอบกลับมา ค่อยเร้นกายลงบันได หลบออกทางด้านหลัง อ้อมไปยังโรงจอดรถ ผ่านหน้าช่องจอดของตนเองไปยังริมสุด พบรถคลาสสิกที่มารดาซื้อให้ภูผา เลยไปอีกช่องมีบิ๊กไบค์จอดในนั้น ก็ส่งเสียงจิ๊จ๊ะขัดใจ ตอนมาถึง เธอน่าจะแวะมาดูก่อน จะได้ถอดเมมโมรีในกล้องที่ติดอยู่กับหมวกออกเสียเลย
มองอย่างชั่งใจครู่เดียว ตรงเข้าไปสำรวจดูรอบคัน พบว่ามีร่องรอยเสียหายตามที่ภูผากล่าวอ้าง ตอนเกิดเหตุเฉี่ยวชนกันเธอมัวแต่เหม่ออยู่ ผสมกับตกใจด้วย เลยจำรถที่เฉี่ยวไม่ได้ ว่าใช่คันนี้ไหม
ใช่หรือไม่ใช่ ก็ขอดูภาพจากกล้องที่เขามีก่อนเถอะ
ตามองหากล้องของอีกฝ่าย เห็นมีบนหมวกที่วางอยู่ใกล้ ๆ นั่นล่ะหนึ่งแล้ว ตรงไปจะดึงออกมาดู แต่ถูกเสียงจากด้านหลังดักเอาไว้เสียก่อน “คงไม่ได้คิดทำลายหลักฐานอยู่ใช่ไหม”
ปลายฝนตกใจจนเกือบหวีดร้องออกมา ขยับหนี ถามกลับด้วยสีหน้าไม่รู้ไม่ชี้ “ทำลายหลักฐานอะไร”
