กรงมายา

กรงมายา

บทที่1

คฤหาสน์หลังใหญ่ที่สุดในชุมชนอันเป็นที่กล่าวขานถึงความโอฬารตระการตา ผู้คนสัญจรผ่านไปมาจะต้องเหลียวมองด้วยความชื่นชม ในรูปแบบสถาปัตยกรรมร่วมสมัยผสมผสานกันอย่างลงตัว ทั้งตัวอาคารขนาดใหญ่และสวนสวยที่จัดแต่งได้อย่างกลมกลืนเป็นธรรมชาติ เป็นจุดดึงดูดสายตาจุดที่สองของผู้มาเยือนและสัญจรผ่านไปมา รองจากป้ายหินอ่อนสีเทาเข้มขนาดใหญ่สลักอักษรสีทองคำว่า ‘รวิภาส’ ตรงซุ้มประตู

ถนนหน้าคฤหาสน์รวิภาสในคืนนี้คราคร่ำไปด้วยรถยนต์และผู้คนที่ต่างให้ความสนใจมองเข้าไปภายในรั้วบ้านซึ่งเป็นกำแพงสูงท่วมหัว จุดหมายคือรถยนต์หลายคันที่จอดอยู่หน้าอาคารร่วมสมัย ไฟสัญญาณพร้อมเสียงไซเรนหวีดร้องจากรถหน้าตัวตึกเรียกความสนใจจากคนภายนอกที่ถูกกันไม่ให้เข้าไปภายในอาณาบริเวณของคฤหาสน์รวิภาสได้เป็นอย่างมาก บางคนถึงกับปีนกำแพงสูงอย่างไม่เกรงกลัวจะพลาดตกลงมาแข้งขาหัก เพียงเพื่อให้มองเข้าไปได้ชัดเจนยิ่งขึ้นเท่านั้นเอง

ภายในห้องนอนใหญ่ของประมุขแห่งคฤหาสน์หลังงาม พลุกพล่านไปด้วยผู้คนที่ต่างกำลังทำหน้าที่ของตนเองมือเป็นระวิง บุรุษและสตรีในชุดขาวสะอาดกำลังทำหน้าที่ยื้อชีวิตชายเจ้าของห้องวัยสี่สิบต้นๆ ซึ่งนอนจมกองเลือดที่ไหลจากขมับด้านขวาลงเปรอะเปื้อนปลอกหมอนสีเทาเข้ม และไหลซึมลงสู่ที่นอนซึ่งปูด้วยผ้าสีเทาเข้าชุดกันชื้นเป็นวงกว้าง มือที่ห้อยอยู่ข้างเตียงกำอาวุธปืนเอาไว้หลวมๆ

ใกล้ร่างเจ้าของคฤหาสน์ มีร่างหญิงสาวอายุประมาณยี่สิบเศษๆ นอนหายใจรวยริน ร่างกายเปลือยเปล่าของเธอเต็มไปด้วยร่องรอยการถูกทำร้าย มีเลือดไหลจากบาดแผลหลายแห่ง โดยเฉพาะรอยกระสุนตรงเหนือท้องน้อยที่เลือดไหลออกมามากที่สุด เขากำลังได้รับการช่วยชีวิตเบื้องต้นอยู่เช่นกัน

มุมห้องใกล้หน้าต่างที่ซึ่งมองเห็นการทำงานของเจ้าหน้าที่ได้ชัดเจน เด็กชายหญิงคู่หนึ่งนั่งกอดกันร่ำไห้เสียงสะอึกสะอื้นเป็นที่น่าเวทนาของคนที่พบเห็น แม้จะมีคนพยายามพาทั้งสองคนออกไปนอกห้องแต่ไม่เป็นผล ทั้งคู่ยังอยู่ในห้องที่พลุกพล่านและอึงมี่ไปด้วยเสียงพูดคุยผ่านเครื่องมือสื่อสาร เสียงสั่งการในการช่วยชีวิต และซุบซิบนินทาถึงสภาพของทั้งสองคนบนเตียง

“ใครรู้เข้าจะเอาหน้าไปไว้ไหน ตายพร้อมอีตัวขณะเล่นรัก”

“ไม่มีทางรอดมาให้อายหรอก สาหัสขนาดนี้”

“คนที่อายน่ะ โน่น” คนพูดทำท่าบุ้ยใบ้ไปทางเด็กวัยสิบขวบทั้งสองคนที่นั่งกอดกันที่มุมห้อง แล้วรีบหลุบตาหันหน้าหนีเมื่อเห็นเด็กหญิงกำลังมองมาดวงตาแข็งกร้าว ก่อนจะสะกิดเพื่อนคุยให้รีบเดินออกไปจากห้อง แต่ก็ต้องสะดุ้งกับเสียงเล็กๆ ที่ตะโกนไล่หลังมา

“ไปให้พ้นเลยนะ เก็บเสื้อผ้าไปให้หมด ฉันไล่แกออก ไป” เด็กหญิงที่น้ำตานองหน้าตะโกนอย่างเหลืออด

“ทำอย่างกับเป็นเจ้าของบ้านถึงขนาดไล่คนงานออก นี่คงคิดว่าคุณพ่อจะต้องตายแน่นอนล่ะสิ นังเด็กบ้า”

เสียงขุ่นเคืองดังใกล้จนเด็กหญิงวัยสิบขวบหันขวับมามอง จ้องตาคนพูดอย่างไม่กลัวเกรง อ้าปากจะตอกกลับแต่หนุ่มน้อยข้างๆ กระตุกแขนไว้ แล้วส่ายหน้าเตือน ก่อนทั้งสองจะหันไปมองที่เตียงกับเสียงที่บอกให้รู้ว่าหมดหวังกับการยื้อชีวิตของคนบนเตียงทั้งสองคนแล้ว

“คุณพ่อ!” ทั้งสองร้องอุทานขึ้นพร้อมกันก่อนจะโผลเข้าไปหาร่างของบิดา ที่นางพยาบาลและเจ้าหน้าที่ซึ่งหมดหวังให้การกู้ชีวิตกำลังถอยห่างออกมา

“คุณพี่ขา!” เสียงเล็กกรีดแหลมขึ้นจนแสบแก้วหู ขณะวิ่งไปผลักเด็กทั้งสองออกให้พ้นทาง แล้วซวนซบลงบนร่างไร้วิญญาณเกลือกใบหน้าลงไปร่ำไห้ฟูมฟาย

“ทำไมมาด่วนจากน้องไปแบบนี้ล่ะคะ ต่อไปน้องกับลูกจะอยู่ยังไง คุณพี่ คุณพี่ขาลืมตาขึ้นมาสิคะ น้องอยากบอกคุณพี่เหลือเกินว่าเรากำลังจะมีรวิภาสตัวน้อยมาวิ่งเล่นให้บ้านอบอุ่น กำลังมีทายาทมาสืบสกุล คุณพี่อยากมีลูกผู้ชายไม่ใช่หรือคะ น้องกำลังมีให้แล้วนี่ไงคะ คุณพี่ลุกขึ้นมาสิคะ ลืมตามามองสิคะ คุณพี่ขา”

ท่ามกลางเสียงฟูมฟายเจียนจะขาดใจนั้น หลายคนเกิดความสงสัยจนต้องหันมามองหน้า แล้วหันไปมองคนพูดที่กำลังพร่ำพรรณาวนเวียนซ้ำไปซ้ำมา ไม่เว้นแม้กระทั่งเด็กชายหญิงที่ถูกผลักออกมาเมื่อครู่ก็ยังงุนงงสงสัย สองคนเข้าไปใกล้ร่างบิดาอีกครั้ง ก่อนที่เด็กผู้หญิงจะเป็นคนกระชากเจ้าของร่างที่กำลังฟูมฟายอยู่ให้ถอยห่างออกมา เปิดทางให้เด็กชายเข้ากอดร่างไร้วิญญาณของบิดาร่ำไห้สะอึกสะอื้น