ข้ามเวลามาเป็นแม่เลี้ยงใจร้ายของลูกน้อยสามคน

บทที่ 1

ฆ่าเธอแล้วจะเป็นไร

"โครม......"

"ปล่อย ถ้าไม่ปล่อยฉันจะพาพวกแกไปขายด้วย"

"น้องสะใภ้ อันนี้พี่ห้ามเอาไป ถ้าเอาไปก็เท่ากับตัดทางทำมาหากินของย่าหลานพวกเราน่ะสิ"

"ไอ้แก่ ปล่อยมือเร็วเข้า การชำระหนี้เป็นเรื่องถูกต้องตามครรลองคลองธรรม แกไม่เข้าใจหรือไง? ในเมื่อติดหนี้ฉัน ฉันจะเอาของแกไปบ้างจะเป็นไร ถ้าไม่ใช่เพราะแกแก่แล้วไม่มีค่า ฉันอยากจะขายแกไปด้วยซ้ำ"

"รีบไปให้พ้นหน้า"

"ย่า" เด็กชายในชุดปะชุนรีบเข้าไปพยุงแขนคุณย่า แต่ด้วยร่างที่เล็กเกินไป

ทำให้รับน้ำหนักไม่ไหว คุณย่าจึงล้มลงกับพื้น

ชายสองคนค้นจนทั่วแต่หาเหรียญไม่ได้สักเหรียญ: "แม่ครับ นี่มันจนเกินไปแล้ว ไม่มีอะไรเลย"

หวางกุ้ยเซียงงมองเด็กทั้งสามที่อยู่บนพื้น ดวงตาเป็นประกาย: "จับเด็กสามคนนี้ไป ขายไปก็มีเงินแล้ว"

ชายสองคนได้ยินดังนั้นก็เข้าไปลากเด็กทั้งสามที่อยู่บนพื้น: "มานี่"

คุณย่าเห็นแล้วตกใจ: "น้องสะใภ้ เธอไร้มนุษยธรรมแล้ว เด็กเล็กๆ แค่นี้ก็ไม่ละเว้น"

"ไอ้แก่ยังไม่ตายหรือ ติดหนี้แล้วยังมาเถียงอีก" พูดจบก็หันไปมองลูกชายทั้งสอง: "ยืนทำไมอยู่ รีบลงมือสิ"

"ได้ครับแม่" ชายทั้งสองรีบเข้าไปจับเด็ก

"ปล่อยผม ย่า" เด็กคนโตถูกจับขึ้นมา เขาดิ้นสุดแรง

คุณย่าเห็นหลานชายคนโตถูกจับไป รีบพุ่งเข้าไปช่วย: "ต้าเป่า หวางกุ้ยเซียงง ฉันสู้กับแกตาย"

หวางกุ้ยเซียงงผลักคุณย่าออก คุณย่าเสียหลักล้มไปด้านหลัง ร่างกระแทกพื้นอย่างแรง

เด็กเล็กสองคนโผเข้าหาคุณย่า เขย่าแขนท่าน: "ย่า ย่า ตื่นสิครับ"

หวางกุ้ยเซียงงพยักหน้าให้ลูกชายอีกคนไปจับเด็กคนเล็ก ส่วนตัวเองพับแขนเสื้อเตรียมจับอีกคน

"ฮือๆๆ ปล่อยฉัน"

ในตอนนั้น ฮวาเฉี่ยนเหมียนที่นอนอยู่บนเตียงในห้องลูบศีรษะที่ปวดร้าวพลางลืมตาขึ้นช้าๆ มองบ้านดินที่มีลมโกรกไปมา ชั่วขณะหนึ่งยังงุนงงไม่เข้าใจสถานการณ์

เธอไม่ได้ตายหรอกหรือ? ที่นี่คือที่ไหน ทำไมข้างนอกถึงได้มีเสียงดังวุ่นวาย

ฮวาเฉี่ยนเหมียนอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมเธอถึงมานอนอยู่ที่นี่ พยายามลุกขึ้นนั่งทั้งที่หัวยังมึนงง เดินออกไปข้างนอกตามสัญชาตญาณ เห็นหญิงวัยกลางคนกับชายอีกสองคนกำลังจับเด็กสามคนอยู่

คุณย่าล้มอยู่บนพื้น สีหน้าเจ็บปวด มือกำเสื้อที่หน้าอก พยายามดิ้นลุกขึ้นเพื่อไปช่วยเด็กๆ

ขณะที่ฮวาเฉี่ยนเหมียนยังไม่เข้าใจสถานการณ์ ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเธอก็ไหลบ่าเข้ามาในสมอง ทำให้เธอปวดศีรษะจนต้องร้องออกมา

เสียงร้องของเธอดึงดูดความสนใจของทุกคน หญิงวัยกลางคนเห็นเธอ เด็กในมือก็กัดแขนเธอสุดแรง หวางกุ้ยเซียงงเจ็บจนต้องปล่อยมือ

คนอื่นๆ ก็ปล่อยเด็กในมือ รีบไปประคองหญิงวัยกลางคน: "แม่ แม่เป็นอะไรหรือเปล่า?"

หวางกุ้ยเซียงงจับมือลูกชายทั้งสองยืน มองหญิงสาวตรงหน้า เมื่อครู่เธอเพิ่งเข้าไปดูในบ้าน ไม่มีลมหายใจแล้ว ทำไมถึงฟื้นขึ้นมาได้ หรือว่าจะเจอผี

เด็กทั้งสามได้ยินเสียงเธอก็สั่นไปทั้งตัว หลบอยู่ข้างคุณย่า จับเสื้อคุณย่าแน่น ไม่กล้าปล่อย

ฮวาเฉี่ยนเหมียนพอจะเข้าใจความทรงจำที่เพิ่มเข้ามาในหัวคร่าวๆ เธอข้ามภพมาจริงๆ คนเดิมชื่อฮวาเฉี่ยนเหมียนเหมือนกัน ลูกชายคนเดียวของคุณย่าหายตัวไป ทิ้งลูกไว้สามคน

คุณย่ากลัวว่าถ้าตายไปจะไม่มีคนดูแลเด็กๆ จึงใช้เงินซื้อเธอมาเป็นลูกสะใภ้ แม้แต่พิธีแต่งงานก็แค่จัดพิธีกับไก่ตัวผู้

ฮวาเฉี่ยนเหมียนไม่อยากดูต่อ ตอนนี้เธอมีไข้สูง ต้องกินยาและพักผ่อน เมื่อได้รับร่างนี้มาแล้ว เธอจะมีชีวิตที่ดีแทนเจ้าของร่างเดิม บ้านมีที่นาเล็กๆ ไม่อดตาย นี่ก็คือชีวิตที่เธอใฝ่ฝันมาก่อน

ฮวาเฉี่ยนเหมียนตัวร้อนจนตาแดง เงยหน้ามองหญิงวัยกลางคนที่ยืนอยู่: "ป้าสอง พวกเธอจะทำอะไร?"

หวางกุ้ยเซียงงเห็นเธอออกมาก็ชี้หน้าด่า: "ฮวาเฉี่ยนเหมียน แกนังตัวดี วันนี้ถ้าไม่ใช้หนี้ ฉันจะขายพวกแกไปซ่องโสเภณีให้หมด"

ฮวาเฉี่ยนเหมียนตอนนี้ปวดหัวจนแทบระเบิด ฟังเธอพูดก็รู้สึกรำคาญ เห็นมีดตกอยู่บนพื้น จึงเก็บขึ้นมา เล่นอยู่ในมือ

"เธอลองดูก็ได้"

หวางกุ้ยเซียงงเห็นเธอเก็บมีดขึ้นมาเล่นในมือ: "แก...แกจะทำอะไร ติดหนี้ไม่ใช้ ยังจะฆ่าคนอีกหรือ"

ฮวาเฉี่ยนเหมียนยิ้มเย็น: "ฆ่าเธอแล้วจะเป็นไร"

หวางกุ้ยเซียงงมองเธอเล่นมีดในมือ ใบหน้าแย้มยิ้มเยาะ ลังเลว่าจะจากไปดีหรือไม่ ถ้าเธอต้องหนีไปอย่างอัปยศแบบนี้ แล้วเธอจะเชิดหน้าอยู่ในหมู่บ้านได้อย่างไร: "แก แก แก"

หวางกุ้ยเซียงผลักลูกชายทั้งสอง: "ไปจับมันทั้งหมดไปขาย เงินที่เหลือคิดเป็นดอกเบี้ย เอาไว้หาเมียให้พวกแกคนละคน"

ชายทั้งสองได้ยินก็ดีใจ: "แม่ แม่พูดเองนะ" พูดจบก็ถ่มน้ำลายใส่ฝ่ามือ เช็ดมือแล้วพุ่งเข้าใส่ฮวาเฉี่ยนเหมียน

ฮวาเฉี่ยนเหมียนหรี่ตา มีดในมือพุ่งออกไป เฉียดแก้มของหวางกุ้ยเซียง ตัดผมที่ขมับร่วงลง ปักเข้าที่ประตูใหญ่ที่กำลังจะพัง ใบมีดยังสั่นไหวอยู่บนประตู

จากนั้นก็หยิบไม้จากพื้นฟาดใส่ชายทั้งสองที่พุ่งเข้ามา เล็งเฉพาะจุดที่เจ็บที่สุดบนร่างกาย ชายร่างใหญ่ทั้งสองไม่เคยโดนตีแบบนี้มาก่อน ไม่นานก็วิ่งหนีกุมหัว ไม่มีท่าทีจะจับคนเหมือนเมื่อครู่

หวางกุ้ยเซียงตกใจจนทรุดลงนั่งกับพื้น ใต้ร่างมีของเหลวไม่พึงประสงค์ไหลออกมา ส่งกลิ่นเหม็นคลุ้ง

"กรี๊ด~~ ฆ่าคน ช่วยด้วย ฮวาเฉี่ยนเหมียนติดหนี้ไม่ยอมใช้ ยังจะฆ่าคน ยังมีสวรรค์ยังมีกฎหมายอยู่หรือเปล่า"

ลูกชายทั้งสองของหวางกุ้ยเซียงถูกตีจนทนไม่ไหว วิ่งหนีออกไปนอกประตู เหลือแต่หวางกุ้ยเซียงคนเดียวนั่งอยู่บนพื้น

ตั้งแต่เริ่มมีเสียงวุ่นวาย ชาวบ้านก็มายืนออกันอยู่นอกรั้วแล้ว แต่ไม่มีใครกล้าเข้าไป เห็นฮวาเฉี่ยนเหมียนกล้าใช้มีด ใครจะกล้าเข้าไป

ฮวาเฉี่ยนเหมียนถือไม้ ค่อยๆ เดินเข้าหาหวางกุ้ยเซียง

ในสายตาของหวางกุ้ยเซียง ฮวาเฉี่ยนเหมียนตอนนี้เหมือนปีศาจที่ปีนขึ้นมาจากนรก เธอกลั้นเสียงร้องไว้ในลำคอ พูดอะไรไม่ออก

"ยังไม่ออกไปอีก?"

หวางกุ้ยเซียงมองซ้ายมองขวา ลูกชายทั้งสองหนีไปแล้ว ข้างตัวไม่มีคนช่วย จึงกลิ้งคลานหนีออกไป พอถึงประตูรั้วก็ตะโกนเข้ามา: "ฮวาเฉี่ยนเหมียน แกนังตัวดี แกรอดูก็แล้วกัน ฉันไม่เชื่อหรอกว่าจะจัดการแกไม่ได้"