ท่านผู้บัญชาการ… คุณหนูวัยห้าสิบของท่านเกิดใหม่แล้ว

บทที่ 1

คุณย่าหลี่กลับชาติมาเกิด

ที่บ้านพักคนชราเขานั้น

"เตียงเลขที่ 72 ของคุณย่าหลี่ยังค้างค่าใช้จ่ายมาครึ่งเดือนแล้ว ยังไม่จ่ายอีกหรือ?"

"จ่ายบ้าอะไร โทรไปหาลูกใหญ่ เขาบอกว่าเดือนที่แล้วเขาจ่าย เดือนนี้ถึงคิวลูกรองต้องจ่าย พอโทรไปหาลูกรอง พอรู้ว่าเป็นเบอร์บ้านพักคนชรา เขาก็วางสายทันที"

"เธอไม่มีลูกสาวหรือ?"

"ปีที่แล้วลูกสาวยังรับโทรศัพท์ ทุกๆ สองสามเดือนก็มาเยี่ยม มาช่วยอาบน้ำให้คุณย่า แต่ปีนี้โทรไปก็ติดต่อไม่ได้แล้ว"

"ทำไมมีกลิ่นเหม็นแบบนี้ ต้องเป็นยายแก่นี่ขี้รดอีกแน่ๆ" พยาบาลพับแขนเสื้อ เดินไปที่เตียง 72 แล้วตบหน้าคุณย่าหลี่ที่ซีดเซียวและเต็มไปด้วยริ้วรอยสองที

"บอกให้เรียกคนถ้าจะขี้ไง! เรียกสิ! ไม่เข้าใจภาษาคนหรือไง"

"โอ๊ย เบาๆ หน่อย ถ้าหน้าบวม ครอบครัวเธอรู้เข้า จะมาหาเรื่องเอานะ" พยาบาลอีกคนกำลังกินเมล็ดแตงพูด

"ไม่ต้องห่วงหรอก ยายแก่นี่มาอยู่บ้านพักคนชรากว่าสองปีแล้ว มีแต่ปีที่แล้วที่ลูกสาวยังมาเยี่ยมบ้าง ปีนี้ผ่านมาเกือบครึ่งแล้ว ยังไม่มีลูกคนไหนมาเยี่ยมเลย ตีตายก็ไม่มีใครสนใจหรอก"

"ลูกชายสองคนนี่ ช่างไม่กตัญญูเอาเสียเลย" พยาบาลที่กินเมล็ดแตงถอนหายใจ

"ดูก็รู้ว่าเธอคงเป็นแม่ที่ไม่ดี ไม่ดีกับลูก ลูกถึงได้ไม่กตัญญู ถ้าเธอเป็นแม่ที่ดี ลูกจะทำกับแม่แบบนี้หรือ? คนแบบนี้สมควรแล้ว"

"อือ อือ อือ..." คุณย่าหลี่ร้องไห้สะอื้น น้ำตาไหลเป็นเม็ดใหญ่จากหางตา

เธอไม่เคยปฏิบัติไม่ดีกับลูกเลย เธอทุ่มเททุกอย่างให้กับลูกๆ เสียสละมาครึ่งชีวิต อะไรที่ทำได้เพื่อลูก เธอก็ทำหมด หลานชายหลานสาวก็ล้วนเป็นเธอที่ช่วยเลี้ยงดูมา

เธอคิดไม่ออกจริงๆ ว่าทำไมถึงต้องมาจบลงแบบนี้

หลังจากที่สามีเกษียณ พวกเขาอาศัยอยู่กับครอบครัวลูกใหญ่ สามีมีเงินบำนาญ แต่เธอไม่มี ลูกใหญ่และภรรยาปฏิบัติกับสามีดีมาก แต่กับเธอกลับใช้งานเหมือนคนรับใช้ และดูถูกเธอ แต่ชีวิตก็พอประทังไปได้

พอสามีจากไป ลูกใหญ่ก็ปรึกษากับลูกรองเรื่องการดูแลเธอในยามแก่

บ้านเก่าถูกรื้อถอน ลูกสาวคนเล็กไม่ได้รับส่วนแบ่งเงิน จึงบอกว่าไม่มีหน้าที่ต้องดูแลยามแก่เพราะไม่ได้รับมรดก ไม่ขอยุ่งเกี่ยว

ลูกรองบอกว่าลูกใหญ่เป็นพี่ใหญ่ ตอนที่พ่อยังมีชีวิตอยู่ก็พูดไว้ว่าจะอยู่กับลูกใหญ่ อีกทั้งเงินบำนาญของพ่อก็ให้ครอบครัวพวกเขาหมด ก็ควรจะเป็นพวกเขาที่ดูแล

ลูกใหญ่บอกว่าเธอลำเอียงให้ลูกรอง ยกงานให้ลูกรอง ก็ควรจะเป็นลูกรองที่ดูแล เขาดูแลพ่อแม่มาหลายปีแล้ว ทำหน้าที่มากพอแล้ว

สองพี่น้องผลักภาระกันไปมา ทะเลาะกันเกรียวกราว สุดท้ายตัดสินใจว่าคนละสามเดือน สลับกันดูแล

ที่บอกว่าดูแล แต่ไม่ว่าจะอยู่บ้านลูกใหญ่หรือลูกรอง เธอก็ต้องทำงาน ยังต้องทนฟังลูกสะใภ้จับผิดนู่นนี่

บ้างก็บอกว่าผัดอาหารเค็มไป พื้นถูไม่สะอาด ซักผ้าไม่สะอาด ทำอะไรก็ไม่ดีไปหมด แก่แล้วไม่มีประโยชน์อะไรเลย

โดยเฉพาะภรรยาลูกรอง ปฏิบัติกับเธอแย่ที่สุด ถึงขั้นด่าว่าเธอไอ้แก่ไม่ยอมตาย

เธออยู่บ้านลูกรอง แม้แต่หายใจก็ไม่กล้าแรง

ผ่านไปสามปีแบบนี้ เมื่อสองปีก่อนตอนที่เธออยู่บ้านลูกรอง กำลังทำความสะอาด หยิบเสื้อผ้าของภรรยาลูกรองที่วางอยู่บนเตียง เงินร่วงลงพื้น

เธอก้มลงเก็บ ภรรยาลูกรองเข้ามาเห็นพอดี ผลักเธอล้มลงพื้น กล่าวหาว่าเธอขโมยเงิน

ไม่ว่าเธอจะอธิบายอย่างไร ภรรยาลูกรองก็บอกว่าเธอพยายามขโมยเงิน จะเอาไปให้บ้านลูกใหญ่

การล้มครั้งนั้น ทำให้เธอขาหัก

เธอเจ็บมาก อดทนมาสองวัน ขอร้องให้ลูกรองพาไปโรงพยาบาล ภรรยาลูกรองบอกว่าเธอแกล้งทำ ลูกรองก็บอกให้เธอสงบปากสงบคำ แล้วเธอก็เป็นอัมพาต

หลังจากนั้น สองพี่น้องปรึกษากัน ส่งเธอไปบ้านพักคนชรา เลือกมาตรฐานต่ำสุด เดือนละ 1,800 หยวน สองพี่น้องสลับกันจ่าย

ปีแรกยังจ่ายตรงเวลา แต่ปีนี้ไม่รู้เป็นอะไร พอถึงเดือนที่ลูกรองต้องจ่ายก็มักจะค้างชำระ

เธอก็กลายเป็นหนึ่งในคุณยายที่มักถูกพยาบาลตี ไม่ให้กินข้าว ขี้รดก็ไม่เปลี่ยนกางเกงให้ ก้นและต้นขามีแผลกดทับเต็มไปหมด

เธอถึงกับรู้สึกได้ว่ามีอะไรบางอย่างคลานอยู่บนก้น กำลังไชเข้าไปในเนื้อของเธอ คงเป็นหนอนแล้ว

เธอกลัว สิ่งที่เธอกลัวที่สุดคือแมลง แต่ตอนนี้ตัวเธอกลับเต็มไปด้วยแมลง

ยกเว้นลูกสาวของเธอ ปีแรกยังมาเยี่ยมเธอหลายครั้ง ช่วยอาบน้ำให้เธอ

เธออยู่ในบ้านพักคนชราทรมานมาก ขอร้องให้ลูกสาวพาเธอออกไป หลังถูกปฏิเสธ เธอทั้งโกรธทั้งเสียใจ ด่าลูกสาวไปยกใหญ่ หลังจากนั้นลูกสาวก็ไม่มาอีกเลย

"แม่ที่ไม่ดียังมีหน้ามาร้องไห้อีก ในเมื่อยังมีแรงร้องไห้ วันนี้ก็ไม่ต้องกินข้าวแล้วกัน"

พูดจบ พยาบาลก็ชวนอีกคนออกไป

คุณย่าหลี่หลับตาลงอย่างสิ้นหวัง ร่างกายค่อยๆ เย็นลงท่ามกลางความหิวโหยและความกลัว

ก่อนที่สติจะดับ เธอถามคำถามจากก้นบึ้งของจิตวิญญาณ

จริงๆ แล้วฉันเป็นแม่ที่ยังไม่ดีพอหรือ?

ไม่ใช่ ไม่ใช่เพราะเธอเป็นแม่ที่ยังไม่ดีพอ แต่เป็นเพราะเธอใช้เลือดเนื้อของตัวเอง เลี้ยงดูลูกอกตัญญูสองคนต่างหาก

......

"ปัง! ปัง! ปัง!"

คุณย่าหลี่ลืมตาขึ้นท่ามกลางเสียงประทัด น้องสาวของสามี หลินชิวฟาง ผลักเธอที "พี่สะใภ้ ยังเหม่ออะไรอยู่ เจ้าสาวมาถึงประตูแล้ว"

คุณย่าหลี่จ้องมองน้องสาวของสามีที่มีริ้วรอยเพียงเล็กน้อยที่หางตา ยังไม่ทันตั้งตัว

หลินชิวฟางตอนตายก็อายุสี่สิบกว่าแล้วไม่ใช่หรือ? ทำไมตอนอยู่ในปรโลกถึงดูอายุแค่สามสิบต้นๆ

พูดถึงน้องสาวของสามี หลินชิวฟาง ก็น่าสงสาร แต่งงานกับผู้ชายที่ชอบใช้ความรุนแรง ตอนแรกไม่เห็น ตีก็ตีไม่บ่อย แต่พอผ่านไปหลายปี สามีตกงาน ก็เริ่มทำร้ายหลินชิวฟางบ่อยขึ้น ตีก็ไม่ยั้งมือ

หลินชิวฟางกลัวคนอื่นรู้แล้วจะอับอาย ก็ไม่พูด จนกระทั่งถูกตีตาย พวกเธอถึงได้รู้

ลูกๆ ของเธอยังออกหนังสือยินยอม สามีของเธอติดคุกไม่กี่ปีก็ได้ออกมา

"พี่สะใภ้ มองหน้าฉันทำไม?" หลินชิวฟางขมวดคิ้ว "ภรรยาน้องชายคนที่สองของพี่มาถึงแล้ว รีบไปต้อนรับเจ้าสาวสิ"

ต้อนรับเจ้าสาว?

คุณย่าหลี่ได้สติ กวาดตามองห้องโถงที่ประดับประดาสวยงาม แล้วมองลานบ้านที่เต็มไปด้วยโต๊ะ ใช้มือซ้ายลูบมือขวา อุ่น ไม่ใช่ผี

หยิกตัวเองอีกที เจ็บ ไม่ใช่ฝัน

เธอกลับชาติมาเกิดจริงๆ!

กลับมาในวันที่ลูกชายคนที่สองแต่งงาน!

"แม่เฒ่าอยู่นี่ แม่เฒ่าอยู่นี่..."

คุณย่าหลี่ยังไม่ทันตั้งตัว กลุ่มคนหนุ่มที่ไม่รู้จักก็วิ่งเข้ามาหาเธอ จับแขนขาเธอไว้

"เอ๊ะ พวกเธอจะทำอะไร?" หลินชิวฟางที่ถูกผลักออกไปตะโกน

"งานแต่งสามวันไม่มีใหญ่มีน้อย พวกเราแกล้งแม่เฒ่ากันน่ะ พวกเธออย่ายุ่ง" คนพูดคือน้องชายของหลิวฉิน เจ้าสาว มือเขาเต็มไปด้วยเขม่าก้นหม้อ ใบหน้าเผยความเจตนาร้ายอย่างชัดเจน

"ปล่อยฉัน แถวนี้เราไม่มีธรรมเนียมพวกนี้" คุณย่าหลี่พยายามดิ้นรน

วันนี้ในชาติก่อน เป็นวันแต่งงานของลูกชายคนที่สองของเธอ และก็เป็นวันที่เธออับอายที่สุด