แม่สามีหวังฮุบสินสอด ข้าเปลี่ยนเจ้าบ่าวทันที

บทที่ 1

โมโหจนแทบระเบิด!

เสียใจ!

ณ เวลานี้ หลินรุ่นรุ่นรู้สึกเสียใจมากที่เปิดอ่านนิยายที่มีตัวละครชื่อเดียวกับเธอ!

แม่สามีของนางเอกนั้นช่างเป็นนางบริสุทธิ์แกล้งทำดี+หญิงแสนกล+ชอบร้องให้+ชอบแสดง

มีสองหน้าสุดๆ เปลี่ยนหน้ากากได้คล่องแคล่ว ความเร็วในการเปลี่ยนหน้าติดอันดับ1 ของโลก

แม่สามีก่อนแต่งงาน: แม่รักเธอเหมือนลูกสาวแท้ๆ

สมัยแม่เป็นสะใภ้ก็ลำบากมามาก ลูกไม่ต้องกังวล พอแต่งเข้ามา แม่จะไม่ให้ลูกต้องลำบากเหมือนแม่

ไม่ต้องทำงานอะไรทั้งนั้น ดูแลร่างกายให้ดี ถ้ามีลูก แม่จะช่วยดูแลให้ด้วย

ทุกอย่างเป็นของพวกลูก ถ้าไม่ให้ลูก จะให้ใคร?

...

คำหวานหูเหล่านี้ทำให้ตัวละครเอกวัยสิบกว่าหลงเชื่อสนิทใจ คิดว่าแต่งเข้าไปจะได้อยู่กันอย่างมีความสุข แม่สามีรักลูกสะใภ้ ลูกสะใภ้กตัญญู

แต่ความจริงทางฝ่ายสามี "รักใคร่กลมเกลียว" กันจริงๆ มีแค่นางเอกที่เป็นคนนอก!

สามีของนางเอกเอาสินสอดที่นางเอกนำมาเป็นค่าใช้จ่ายในการสอบขุนนาง ทั้งกิน ทั้งใช้ลาที่นางเอกนำมาเป็นพาหนะ ใช้สินสอดในการสร้างความสัมพันธ์กับขุนนางคนอื่นๆ

ปล่อยให้นางเอกอยู่บ้านคอยรับใช้พ่อแม่สามีที่เรื่องมาก ต้องดูแลน้องชายน้องสาวสามีที่เรื่องเยอะจู้จี้จุกจิก ทำหน้าที่กตัญญูแทนเขา

นี่มันการ "จ้างเหมากตัญญู" ชัดๆ!

นางเอกที่ต้องทนทุกข์ทรมานและความอยุติธรรมกลับเหมือนไม่มีปาก: ฉันเจ็บปวดแต่ไม่พูด รอให้ครอบครัวสามีสำนึกเอง~

หวังให้ครอบครัวสามีสำนึก? ต้องดูก่อนว่าพวกเขามีหัวใจหรือเปล่า!

พวกเขารักใคร่กลมเกลียวกัน กินของเธอ ใช้ของเธอ ใช้เธอวุ่นวายไปหมด เหมือนทาสที่ไม่ต้องจ่ายเงิน พวกเขาจะมี 'จิตสำนึก' ได้ยังไง?!

พอสามีสอบได้ตำแหน่งขุนนางเสียที ตอนที่นางเอกคิดว่าจะได้มีชีวิตที่ดีขึ้น สามีกลับพาลูกพี่ลูกน้องคนรักเก่าเข้าวัง คอยเอาใจใส่ดูแลกันหวานชื่น

แม่สามี: ถ้าเธอไม่มีน้ำใจกว้างขวางพอ ก็ออกไปจากบ้านซะ ลูกชายฉันแต่งกับเจ้าหญิงก็ยังได้ แล้วเธอน่ะหรือ? คงหาคนแต่งด้วยยาก!

พ่อสามี: ผู้ชายมีภรรยาน้อยสามสี่คนเป็นเรื่องปกติ อย่าทำให้บ้านวุ่นวาย!

น้องชายสามี: ดูมึงสสิ เหมือนยายแก่หน้าเหลือง จะไปสวยเท่าพี่สาวลูกพี่ลูกน้องได้ยังไง พี่ชายก็แค่เป็นผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง

น้องสาวสามี: พี่สะใภ้แค่ซักผ้า ทำอาหาร ทำความสะอาดบ้านก็พอ ผู้หญิงน่ะต้องรู้จักที่ต่ำที่สูง อย่าไม่รู้จักประมาณตน~

นางเอกถูกกักขังอยู่ในเรือนใน ทั้งกายและใจอ่อนล้า สุดท้ายก็กระอักเลือดตาย

ที่จริงแล้วนางเอกมีคู่หมั้นอยู่แล้ว ไม่ใช่พระเอก แต่เป็นลูกพี่ลูกน้องของป้าพระเอก - กู้ชิงจื่อ แม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ที่ภายหลังมีความดีความชอบ มีทั้งอำนาจและบารมี แถมยังรักเดียวใจเดียว!

นางเอกรักพระเอกแบบรักแรกพบ พบครั้งที่สองก็หลงรัก ภายใต้คำสัญญาหวานล้ำของแม่สามี ไม่สนใจคำสั่งเสียของพ่อแม่ก่อนตาย ตัดสินใจพาทรัพย์สินทั้งหมดไปแต่งกับพระเอก สุดท้ายทรัพย์สินหมด ลูกในท้องแท้ง น้องชายสองคนที่รักเธอสุดหัวใจก็ตายจาก สุดท้ายไม่เหลืออะไรเลย

ผู้หญิงกลัวแต่งผิดคู่ นางเอกเลือกแต่งกับพระเอก เปิดศักราชชีวิตอันแสนสั้นและน่าเศร้า แต่กลับทำให้ครอบครัวพระเอกได้ลาภยศ!

แสดงให้เห็นภาพชัดเจนว่าอะไรคือความโชคร้ายที่ไม่มีที่สิ้นสุด!

หลินรุ่นรุ่นยิ่งอ่านยิ่งโมโห ตอนนี้โกรธจนหน้าบวมเหมือนคางคก

จากตอนแรกที่ด่าพระเอกกินแรงเมีย ครอบครัวสุดแย่ จนมาด่านางเอกที่ใจบุญเกินไป ไม่มีทางสู้เลย ปล่อยให้แม่สามีกับน้องสาวสามีได้ใจ!

พออ่านถึงตอนหลังก็ด่าคนเขียนด้วย เขียนอะไรของเขา! ยิ่งอ่านยิ่งโมโห!

"หลินรุ่นรุ่น จากประสบการณ์หลายปีในวงการนิยายของพี่ ขอเตือนเธอสักคำ: อ่านนิยายก็แค่อ่าน อย่าไปด่าคนเขียน" เสียงดังลั่นดังมาจากหลังกองสินค้าที่สูงกว่าคน

หลินรุ่นรุ่นพูดอย่างหงุดหงิด: "ฉันก็ไม่ได้ด่าคนเขียนเป็นการส่วนตัว! ฉันแค่พูดตามความจริง หลินอันอัน นายอ่านนิยายมากไปแล้วหรือไง?"

คิดว่าด่าคนเขียนแล้วจะได้เข้าไปในนิยายหรือไง?

อีกอย่าง เธอแค่บ่นๆ! ใครจะรู้ว่าเธอด่า

"แล้วฉันเป็นพี่สาวแท้ๆ ของเธอนะ ต้องเรียกพี่สาว!"

หลินอันที่ตัวสูงใหญ่เดินอย่างสบายๆ เข้าไปในห้องโถง ทำเป็นไม่ได้ยินประโยคหลัง ตอบแค่ประโยคแรก: "ฟังคำเตือนดีๆ จะได้อยู่ดีมีสุข"

แล้วเน้นย้ำอย่างจริงจัง: "เรียกฉันว่าหลินอัน ขอบคุณ!"

ทั้งหมดเป็นเพราะพ่อแม่ เพื่อให้คู่กับหลินรุ่นรุ่น เขาเลยกลายเป็นหลินอันอัน น้องชายฝาแฝดก็เป็นหลินเฉวียนเฉวียน พอมีคนเรียกชื่อ ความน่าเกรงขามของสองพี่น้องตัวใหญ่ๆ ก็หายไปหมด

ช่างเถอะ คนตายไปแล้ว

"ก็ได้ค่ะ อันอัน" หลินรุ่นรุ่นว่าง่ายๆ

หลินอัน: ......

"เมื่อกี้พูดผิดไป ฉันควรเลือกอ่านนิยายที่ตัวละครชื่อเดียวกับฉันสิ! เจอตรงไหนไม่ชอบใจก็ด่าให้สะใจเลย!"

มาเลย มาทำร้ายจิตใจกัน

หลินรุ่นรุ่นกลอกตาอย่างหงุดหงิด: "บังเอิญจัง เล่มนี้พอดีชื่อเดียวกับฉัน ไม่ใช่แค่นางเอกชื่อเหมือนฉัน น้องชายสองคนของนางเอกก็ชื่อเหมือนพวกนายสองคนด้วย"

หลินอันดีใจ วางของลงแล้วก้าวยาวๆ เข้ามาดูโทรศัพท์ของหลินรุ่นรุ่น ถามอย่างร่าเริง: "เร็ว ขอดูหน่อย ไม่นึกว่าจะได้เป็นตัวละครเอกในนิยายด้วย"

หลินเฉวียนก็อยากรู้อยากเห็นเข้ามาดูด้วย

หลินรุ่นรุ่นหัวเราะเยาะ ทำลายความฝันสวยๆ ของน้องชาย: "คิดอะไรอยู่ นี่มันนิยายแนวทรมานนะ! รู้จักไหม? นางเอกทนทุกข์ทรมานจนตาย พระเอกมีแต่ความรุ่งเรือง ส่วนพวกนายสองคนที่เป็นน้องนางเอกก็แค่ตัวประกอบที่ต้องตายเปล่า!"

"ว่าไง? ใครกล้าทำให้พี่สาวฉันเจ็บ ฉันสู้ตายก็ต้องฆ่ามันให้ได้!" ให้พี่สาวทนทุกข์ทรมานจนตาย? งั้นต้องเฉือนเนื้อเถือหนังมันถึงจะสาสม!

หลินเฉวียนพยักหน้าเงียบๆ อยู่ข้างๆ

"ดีมาก น้องชายนางเอกในนิยายก็คิดแบบนี้ แล้วก็เป็นเหมือนหนังเรื่องพี่น้องกระเดื่องวิเศษไปช่วยปู่ไง"

"ตายอย่างทรมานก็แล้วไป ก่อนตายยังส่งเงินทองให้พระเอกอีก กลับกลายเป็นช่วยพระเอกซะงั้น"

หลินอันโมโหขึ้นมา ถามอย่างฮึดฮัด: "เว็บไหน ชื่อเรื่องอะไร?"

"เว็บซีหงสื่อ เรื่อง 'ฮูหยิน รู้ตัวหรือยัง'"

หลินอันกับหลินเฉวียนหน้าบึ้งตึงเปิดแอพรูปมะเขือเทศในมือถือ

กลับกลายเป็นหลินรุ่นรุ่นที่ว่างแทน

เส้นหมี่ใหญ่ เส้นหมี่เล็ก แป้งสาลี น้ำพริกเผา น้ำมันพริก พริกป่น เกลือ ซีอิ๊ว น้ำส้มสายชู......

กลืนน้ำลาย หลินรุ่นรุ่นหันไปถามน้องชายทั้งสองอย่างไม่อยากเชื่อ: "นี่คือของที่พวกนายซื้อมาวันนี้เหรอ?"

หลินเฉวียนเงยหน้ามองพี่สาว ตอบอย่างจริงจัง: "เก็บอาหารไว้เยอะๆ เดี๋ยวจะได้เลี้ยงไก่บนเขาอย่างสบายใจ"

"ซื้อมากไปไหม? แล้วทำไมไม่เอาไว้ในครัวล่ะ?"

"ในครัวก็มีนะ! นอกจากเห็ดหอม เห็ดหูหนู เห็ดหูขาว วากาเมะ สาหร่ายทะเล สาหร่ายแผ่นแล้ว พี่กับผมยังซื้อไอศกรีมมาเต็มตู้แช่แข็งด้วย"

"พี่สาวไม่ต้องกังวลว่าตู้เย็นจะใส่ไม่พอแล้วของจะเสีย พวกเราซื้อตู้แช่แข็งมาอีกตู้ พอดีเลยใส่ของได้เต็มตู้!"

หลินรุ่นรุ่น: ...... เธอกังวลเรื่องตู้เย็นใส่ไม่พอที่ไหนกัน?

หลินอันที่กำลังจดจ่อกับการอ่านนิยายพูดโดยไม่เงยหน้า: "ดูเผินๆ เยอะ กินเร็วนะ เดี๋ยวพี่อย่าบ่นว่าน้อยก็แล้วกัน"

หลินรุ่นรุ่นไม่มีทางบ่นว่าน้อยหรอก!

นี่แค่ของที่น้องชายสองคนซื้อมาวันนี้ เมื่อวานขนกลับมาก็มีสบู่ แชมพู กระดาษชำระ กระดาษทิชชู่ และของใช้ส่วนตัวที่มีแค่เธอคนเดียวที่ใช้......

วันก่อนกับวันก่อนหน้านั้นขนกลับมาเป็นอาหารไก่สำหรับไก่พันกว่าตัวบนเขา: ข้าวโพดป่น ข้าวฟ่าง และปลายข้าว

ซื้อไอศกรีมก็ได้ ยังไงผู้ชายตัวโตสองคนก็ไม่มีปัญหาเรื่องปวดท้องประจำเดือนจนต้องกลิ้งเกลือกบนเตียง

กินหมดแล้วจะได้เอาตู้มาใส่เนื้อสัตว์

"สองคนนี้ไม่กี่วันมานี้ซื้อของเหมือนไม่ต้องใช้เงิน มีเงินเหลือไหม?

ขอเตือนนิดนึง เนื้อหมูในตู้เย็นหมดแล้วนะ"

พอได้ยินว่าไม่มีเนื้อ หลินอันรีบตอบทันที: "มี! เดือนที่แล้วขายไก่สองพันกว่าตัว หลังจากซื้อของแล้วยังเหลือเงินเจ็ดร้อยห้าสิบสองหยวน พรุ่งนี้จะรีบไปซื้อเนื้อหมูที่ตำบลมา!"

บนเขายังมีไก่อีกพันกว่าตัว ครึ่งนึงกำลังฟักไข่ แต่ละวันเก็บไข่ได้ห้าหกร้องฟอง จะกลัวอะไรกับการไม่มีเนื้อกิน?

ไม่เป็นไร แค่ช้าไปวันเดียวเอง